I SA/Rz 51/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek /spr./ Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Tomasz Smoleń Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 marca 2011r. spraw ze skarg W.S. i M. S. na decyzje Dyrektora Izby Celnej 1) z dnia [...]listopada 2010r. nr [...] w przedmiocie powstania długu celnego 2) z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej 1) uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2010r. nrnr: [...],[...] 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżących W.S. i M. S. solidarnie kwotę 400 (słownie: czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] i nr [...] dotyczące odpowiednio: stwierdzenia długu celnego w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego oraz stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym i od towarów i usług i określenia kwoty tych podatków a także obowiązku zapłaty opłaty paliwowej w stosunku do W. Sz. i Przedsiębiorstwa Turystyczno - Transportowego "A.". Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, iż w dniu 3 lutego 2010 r. w trakcie kontroli na kierunku przywozowym Oddziału Celnego granicznego w M. W. Sz. wykonujący, zgodnie z deklaracją, przewóz osób na trasie P. – L., autobusem marki N. N316, nr rej. [...] zgłosił przywóz oleju napędowego w zbiorniku paliwa pojazdu w ilości 550 litrów, deklarując jednocześnie zużycie 30 litrów paliwa na 100 km. Licznik pojazdu w chwili zgłoszenia celnego wskazywał przebieg 37749 km. Zgłoszone paliwo zostało zwolnione z należności celnych w oparciu o przepis art. 107 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (wersja ujednolicona: Dz. Urz. UE nr L 324 str. 23 z dnia 10 grudnia 2009 r.). Powyższe zostało stwierdzone w protokole nr 84, który następnie został podpisany przez kierującego pojazdem – W. Sz. W dniu 5 lutego 2010 r., W. Sz. ponownie przekraczał granicę Rzeczypospolitej Polskiej deklarując w zbiorniku pojazdu 80 litrów oleju napędowego przy stanie licznika pojazdu 37769,9 km. Powyższa czynność również została potwierdzona protokołem. Podpisując się pod nim W. Sz. wyjaśnił, iż ubytek paliwa spowodowany był wyciekiem z uszkodzonego zbiornika, który miał miejsce na bazie autobusowej Przedsiębiorstwa "A.". Według jego wyjaśnień awaria została usunięta, zaś paliwo wsiąkło w glebę. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie celne mające na celu uregulowanie sytuacji prawnej usuniętego spod dozoru celnego towaru w postaci 464 litrów oleju napędowego, wzywając jednocześnie W. Sz. do złożenia wyjaśnień. W. Sz. w piśmie z dnia 10 lutego 2010 r. wyjaśnił, że w dniu 4 lutego 2010 r., w czasie jego nieobecności w pracy, w kierowanym przez niego dzień wcześniej autobusie, nastąpiła awaria polegająca na rozszczelnieniu zbiornika paliwa i wystąpił niekontrolowany jego wyciek. Awaria została usunięta i pozostało w zbiorniku około 80 litrów paliwa. W związku z powyższym, powołując się na przepisy art. 77 ust. 3 ustawy VAT oraz § 12 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799), wniósł o odstąpienie od pobierania należności podatkowych i opłaty paliwowej. Właściciel PTT "A." M. S., do którego należał autobus i w imieniu którego realizowane były kontrolowane przewozy potwierdził, że W. Sz. wykonywał regularne przewozy autobusem nr rej. [...] w dniu 3 lutego 2010 r. oraz w dniu 5 lutego 2010 r., natomiast w dniu 4 lutego 2010 r. miał dzień wolny od pracy a także, że w tym dniu autobus uległ awarii i nie wyjechał w trasę. Awaria polegała na rozszczelnieniu zbiornika, które spowodowało wyciek ok. 500 I paliwa, w związku z czym podobnie jak W. Sz. wniósł o utrzymanie zwolnienia od podatku. W późniejszym czasie, na wezwanie organu celnego pierwszej instancji, przedstawił kserokopię protokołu z wycieku paliwa w autobusie nr [...] z dnia 4 lutego 2010 r. W związku z powziętą informacją o wycieku znacznej ilości (ok. 500 I) oleju napędowego, Naczelnik Urzędu Celnego w P. skierował do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska Delegatura w P. zawiadomienie o powyższym zdarzeniu, z jednoczesną prośbą o podjęcie stosownych działań zmierzających do wyjaśnienia, czy zaistniałe zdarzenie miało miejsce i czy nie spowodowało zanieczyszczenia środowiska oraz powiadomienie Urzędu Celnego w P. o ustaleniach w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. dodatkowo wszczął z urzędu postępowanie celne wobec Przedsiębiorstwa Turystyczno - Transportowego "A.", w celu uregulowania sytuacji prawnej 464 litrów oleju napędowego w związku z jego usunięciem spod dozoru celnego, a następnie połączył je z postępowaniem celnym prowadzonym wobec W. Sz., celem wydania wspólnego rozstrzygnięcia. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska ustalono, że w dniu 4 lutego 2010 r. doszło do wycieku oleju napędowego ze zbiornika paliwa autobusu marki N. o nr rej. [...]. Organ stwierdził, że przyczyną wycieku było rozszczelnienie pomiędzy zbiornikami paliwa, spowodowane korozją opaski zaciskowej na wężu gumowym łączącym zbiorniki. Opierając się na zeznaniach właściciela i pracowników przedsiębiorstwa ustalił, że był to niewielki wyciek (plama ropopochodna o powierzchni około 1 m2), i że w ciągu około 1,5 godziny w podstawionym pod miejsce rozszczelnienia pojemniku zebrano około 0,51 oleju napędowego, i że nie doszło do zanieczyszczenia środowiska M. S., zakwestionował sposób ustalenia ilości paliwa w zbiorniku autobusu zarówno w dniu 3 lutego 2010 r. jak i w dniu 5 lutego 2010 r. wyłącznie na podstawie oświadczenia kierowcy autobusu, bez pomiaru zalegalizowanymi urządzeniami pomiarowymi. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w P. wezwał strony do sprecyzowania ilości paliwa usuniętego ze zbiornika oraz wyjaśnienia powstałych w tym zakresie rozbieżności. Wobec niewyjaśnienia powyższych rozbieżności decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. stwierdził powstanie długu celnego w przywozie w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci oleju napędowego o zawartości siarki nieprzekraczającej 0,05% masy w ilości 464 litrów, podlegającego należnościom celnym, za dłużnika uznając zarówno właściciela Przedsiębiorstwa Turystyczno - Transportowego "A.", jak i kierowcę wykonującego kontrolowane przewozy. Konsekwencją powyższej decyzji było wdanie przez Naczelnika Urzędu Celnego kolejnej decyzji stwierdzającej powstanie obowiązku podatkowego na dzień 4 lutego 2010 r., i określającej kwotę podatku akcyzowego z tytułu importu w kwocie 486 zł, podatku od towarów i usług z tytułu importu w kwocie 335 zł oraz obowiązek zapłaty opłaty paliwowej 109 zł. Od powyższych decyzji odwołał się M. S. zarzucając błędne przyjęcie ilości przewożonego paliwa i oparcie ustaleń wyłącznie na podstawie ustnego zgłoszenia celnego kierującego pojazdem. Jak wskazał kierujący pojazdem jest jednym z kilku kierowców obsługujących kontrolowany autobus, w związku z czym mógł źle ocenić ilość znajdującego się w zbiorniku paliwa. Stwierdził ponadto, że towar objęty postępowaniem celnym nie był ukryty w związku z czym Urząd Celny mógł samodzielnie dokonać sprawdzenia ilości znajdującego się w pojeździe paliwa a nie bazować jedynie na deklaracji kierującego pojazdem.. Dyrektor Izby Celnej w P. nie podzielił powyższej argumentacji i wspomnianymi na wstępie decyzjami utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. Zgodził się natomiast z ustaleniami jak i wyciągniętymi z nich wnioskami organu I instancji wskazując, że materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że paliwo w ilości 550 litrów znajdujące się pod dozorem celnym, wprowadzone na obszar celny Wspólnoty w dniu 3 lutego 2010 r. przez przejście graniczne w M., zostało zgodnie z przeznaczeniem zużyte tylko w części. Prawidłowo w ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego w P. uwzględnił zadeklarowane normy zużycia paliwa i ustalił, że przedmiotowy pojazd zużył łącznie 6,3 litry paliwa, w zbiorniku pozostało 80 litrów, a zatem strona usunęła spod dozoru celnego 464 litry. W świetle tej oceny za prawidłowe uznał również ustalenie przez organ I instancji powstanie długu celnego w przywozie (art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego) i określenie w związku z tym kwoty należności celnych przywozowych. Nie zgodził się z natomiast z podnoszonymi przez stronę odwołującą wątpliwościami co do stanu wiedzy kierowcy odnośnie ilości znajdującego się w pojeździe paliwa. Zdaniem organu odwoławczego zawodowy kierowca prowadzący pojazd powinien być zorientowany w aktualnym stanie zapasów paliwa w pojeździe, w szczególności, powinien wiedzieć, z jakim zapasem paliwa udaje się w zagraniczną podróż lub z niej powraca. Ponadto pojazdy mechaniczne wyposażone są w odpowiednie urządzenia i wskaźniki rejestrujące ilość paliwa w standardowych zbiornikach, które przy uwzględnieniu średniej wielkości zużycia oraz długości przebytej trasy, pozwalają kierowcy, z dużą dokładnością określić i na bieżąco monitorować stan zapasów paliwa. Organ zwrócił przy tym uwagę, że składający deklarację kierowca nie miał wątpliwości co do ilości paliwa w pojeździe i wskazał ją w sposób jednoznaczny. Z drugiej strony, jak wskazał, przepisy ustawy o Służbie Celnej nie nakładają na organ celny obowiązku dokonania każdorazowo fizycznej kontroli celnej paliwa wprowadzanego i wyprowadzanego z obszaru celnego Wspólnoty z zastosowaniem urządzeń pomiarowych. Powołując się na art. 3 ustawy o Służbie Celnej wskazał, że kontrole dotyczące przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów w obrocie między obszarem celnym Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi przeprowadza się na podstawie analizy ryzyka mającej na celu rozpoznawanie i oszacowanie wielkości tego ryzyka oraz ustalenie środków niezbędnych do jego ograniczania. Podstawą uiszczenia należności celnych i podatkowych jest przy tym zgłoszenie celne. Bark było również podstaw do utrzymania zwolnienia z należności celnych. Możliwość taką przewiduje art. 110 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009, który nie miał jednak w niniejszej sprawie zastosowania. Dotyczy on bowiem sytuacji czasowego usunięcia paliwa z pojazdu - na okres niezbędnych napraw pojazdu, podczas gdy w niniejszej sprawie paliwo zostało usunięte ze zbiornika pojazdu definitywnie. Ponadto z analizy protokołów kontroli paliwa przewożonego w zbiorniku autobusu nr rejestracyjny [...] i w oparciu o zarejestrowane w tych protokołach stany licznika ustalono, że przedmiotowy autobus po stronie ukraińskiej pokonywał niewielką odległość: w dniu 5 lutego 2010 r. przy wyjeździe z kraju licznik wskazywał 37769,9 km a przy powrocie z Ukrainy. 37778 km, co odpowiada odległości do najbliższej stacji benzynowej deklarując przy tym przywóz 600 I paliwa; w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 8 lutego 2010 r. przekraczał granicę w M. 9 razy, w różnych godzinach, w tym tylko jeden raz przewoził jednego pasażera, w pozostałych przypadkach w autobusie znajdował się wyłącznie kierowca, co świadczyło zdaniem organu, że celem wyjazdów autobusu na Ukrainę nie były regularne przewozy osób na trasie P. – L. lecz przywóz paliwa z przygranicznej stacji benzynowej na terenie Ukrainy. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciami organów W. Sz. oraz M. S. złożyli wspólnie identycznie brzmiące skargi, wnosząc w nich o uchylenie zaskarżonych decyzji jak i poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Organom zarzucili rażące naruszenie przepisów prawa procesowego polegające na niewskazaniu legalizowanych urządzeń pomiarowych, dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, niepodjęcie niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które w ich ocenie polegać miało na naruszeniu warunków zwolnienia od należności celnych przywozowych. W uzasadnieniu wskazano, że sposób określenia przez organy ilości paliwa w zbiorniku zarówno przy wjeździe do Polski w dniu 3 lutego 2010 r. jak i wyjeździe w dniu 5 lutego 2010 r. był szacunkowy i opierał się wyłącznie na oświadczeniach kierowcy, a nie na podstawie pomiarów paliowa dokonanych przy użyciu zalegalizowanych przyrządów pomiarowych. Zakwestionowano również ustalenia dokonane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska jako dokonane po upływie trzech miesięcy od wycieku paliwa, w trakcie których były obfite opady śniegu i śnieg zalegał również w miejscu gdzie wyciekło paliwo, w związku z czym nie można było ustalić ilości wycieku, a na powierzchni jak wskazano widoczna była niewielka plama pod autobusem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie, przywołując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Dodatkowo na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w P. wskazał, iż obie decyzje wydane w sprawie określają solidarną odpowiedzialność skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie; kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny w omawianym zakresie Sąd stanął na stanowisku, że skargi zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzja czy postanowienie kończące postępowanie w sprawie jest aktem, który w sposób jednostronny i władczy kształtuje prawa i obowiązki imiennie oznaczonego adresata w indywidualnej sprawie. Oczywiste jest zatem, że organ wydający decyzję zobligowany jest do zamieszczenia w niej wszystkich elementów określonych w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, w tym do oznaczenia strony. W rozpoznawanej sprawie zarówno w decyzjach organu I jak i II instancji ich adresat został oznaczony jako W.S. Przedsiębiorstwo Turystyczno - Transportowego "A." Z akt sprawy wynika niewątpliwie, iż Przedsiębiorstwo Turystyczno - Transportowego "A." jest nazwą pod którą działa przedsiębiorca - osoba fizyczna M. S. To właśnie on winien być adresatem decyzji a nie oznaczenie nazwy prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Ponadto z takiego oznaczenia strony w rozpoznawanej sprawie można odnieść wrażenie, że adresatem decyzji jest jedynie W. Sz. jako prowadzący działalność gospodarczą pod wskazaną wyżej nazwą. Podkreślić tutaj trzeba, że adresatem decyzji jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w urzędzie gminy, a skoro nie przybrała żadnej prawnej formy organizacyjnej, która pozwalałaby na przypisanie mu osobowości prawnej - przedsiębiorcą jest osoba fizyczna. Kwestię prawidłowego oznaczania stron rozstrzygnął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 18 grudnia 1992 r. III CZP 152/92 stwierdzając, ze zdolność sądową ma osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, a nie nazwa (firma) pod jaką występuje ona w obrocie (Prawo gospodarcze 1993r. nr 1, s.45). Stosowane w praktyce organów administracyjnych, w tym podatkowych i celnych, dopisywanie przy nazwisku adresata - osoby fizycznej będącej przedsiębiorcą, nazwy prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, służy wyeksponowaniu, że sprawa ma związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą (wyrok SN z dnia 7 maja 1996 r. II CRN 54/96, OSNC 1996 nr 7-8, poz.110). Także umieszczenie, obok nazwiska skarżącego nazwy prowadzonej przez niego firmy, nawet w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, nie nadaje podmiotowości temu przedsiębiorstwu i nie zmienia faktu, ze podmiotem do którego winna być adresowana decyzja jest osoba fizyczna. Ponadto trzeba zauważyć, iż na podstawie przepisu art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. określanej dalej także jako - ustawa VAT) do obowiązków organu celnego należy sprawdzenie prawidłowości kwoty podatku obliczonej i wykazanej przez podatnika w zgłoszeniu celnym. W przypadku zaistnienia i stwierdzenia nieprawidłowości polegających na tym, że kwota VAT została wykazana przez podatnika nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości. Przepisy zezwalają również naczelnikowi urzędu celnego na określenie kwoty podatków w decyzji dotyczącej należności celnych. Natomiast zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 15 ze zm.) Jeżeli właściwy naczelnik urzędu celnego stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w należnej wysokości. Właściwy naczelnik urzędu celnego może określić kwotę akcyzy w decyzji dotyczącej należności celnych przywozowych. Z zestawienia treści powyższych przepisów wynika, iż dopuszczalne jest określenie wysokości VAT bądź akcyzy w decyzji dotyczącej należności celnych. Niedopuszczalne jest natomiast orzekanie w decyzji dotyczącej VAT o podatku akcyzowym bądź też w decyzji określającej podatek akcyzowy o VAT. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie taka właśnie sytuacja miała miejsce. Organy orzekające w jednej decyzji zawarły rozstrzygnięcie o VAT, o podatku akcyzowym i dodatkowo jeszcze o opłacie paliwowej. Ponadto wydając decyzje w stosunku do Przedsiębiorstwa Turystyczno - Transportowego "A." i W. Sz. organy nie wskazały na jakiej zasadzie ponoszą oni tą odpowiedzialność. Czy ich odpowiedzialność jest solidarna, in solidum, w częściach ułamkowych. Trzeba przy tym tutaj zaznaczyć, iż odpowiedzialność solidarna za dług celny została wyraźnie przewidziana w przepisach celnych. Mianowicie zgodnie z art. 213 WKC jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego długu. Z art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej należy wyciągnąć wniosek, że stroną postępowania jest każdy dłużnik długu celnego. Oznacza to, że postępowanie w sprawie celnej powinno więc być zakończone decyzją, która określa jedną kwotę długu celnego, adresowaną do wszystkich dłużników z zaznaczeniem, że ich odpowiedzialność ma charakter solidarny. Kwestia odpowiedzialności kilku podmiotów za zobowiązanie podatkowe w VAT czy w podatku akcyzowym nie została uregulowana w ten sposób. Tylko w niektórych sytuacjach organy mogą orzec o solidarnej odpowiedzialności. Przykładowo można tutaj wskazać przepis art. 102 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym który stanowi, iż w przypadku gdy samochód osobowy stanowi przedmiot współwłasności, za podatników uznaje się wszystkich współwłaścicieli, nawet gdy czynności podlegających opodatkowaniu dokonał jeden ze współwłaścicieli. Współwłaściciele ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe. Z kolei w podatku od towarów i usług przewidziano iż, przedstawiciel podatkowy odpowiada solidarnie z podatnikiem za zobowiązanie podatkowe podatnika, którego reprezentuje (art. 15 ust. 9 ustawy VAT). Trzeba także zauważyć, iż organy celne nie podjęły wszystkich niezbędnych czynności mających na celu wyjaśnienie okoliczności usunięcia towaru spod dozoru celnego, a w szczególności nie podjęły działań zmierzających do ustalenia konkretnych osób, które dokonały tego usunięcia. Nie wiadomo zatem czy usunięcia dokonał kierowca autobusu W. Sz. a M. S. uczestniczył w tym usunięciu, i jednocześnie wiedział lub powinien były wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego, czy też usunięcie nastąpiło w wyniku działań M. S. a W. Sz. uczestniczył w tym usunięciu, i jednocześnie wiedział lub powinien były wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego. Z uwagi na powyższe zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji podlegały uchyleniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 c. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. określono, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. W oparciu o art. 200 p.p.s.a. zasądzono od Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu na rzecz skarżących kwotę 400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, która odpowiada kwocie uiszczonego wpisu.