II SA/Gd 256/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. I., Z. I. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 5 września 2008 r., 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących Z. I., Z. I. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25 lutego 2009r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 września 2008r. stwierdzająca brak podstaw do wydania nakazu rozbiórki wiaty usytuowanej na terenie posesji przy ul. A. 53 w G. oraz wskazującą na brak możliwości zastosowania art. 40 ustawy z dnia 27 października 1974r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). W uzasadnieniu organ stwierdził, że wiata została wybudowana w 1987r., co potwierdzają ustalenia z oględzin przeprowadzonych w dniu 8 października 1999r. oraz w dniu 16 czerwca 2008r. oraz inwentaryzacja budowlana do projektu nadbudowy domu, zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 19 września 1994r. Budowa wiaty została zakończona w 1987r. i obiekt był użytkowany. Kolejne roboty budowlane w tym obiekcie, po dniu 1 stycznia 1995r., kiedy wiata była już użytkowana, nie świadczą o zakończeniu budowy w późniejszym okresie. Kwestia legalności wykonanych w późniejszym okresie robót może być w uzasadnionym przypadku przedmiotem ewentualnego odrębnego postępowania. Z tych przyczyn organ II instancji ustalił, że zebrany materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że wiata została wybudowana bez pozwolenia na budowę przed dniem 1 stycznia 1995r., a więc w okresie obowiązywania ww. ustawy z dnia 27 października 1974r. Prawo budowlane. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r.Nr 156, poz. 1118 ze zm.), do obiektów wybudowanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, których budowa została zakończona przed dniem wejście w życie tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy Prawa budowlanego z 1974r. Ocena przesłanek uzasadniających nakaz rozbiórki obiektu budowlanego przewidzianych w art. 37 ust. 1 ustawy z 1974r. winna być dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w okresie budowy tego obiektu. W zaskarżonej decyzji organ ustalił, że nie zachodzą przesłanki do rozbiórki tego obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r. ponieważ drewniana wiata dobudowana do budynku mieszkalnego położona jest na terenie, który nie został wyłączony z tego rodzaju zabudowy, wiata nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia oraz nie pogarsza warunków zdrowotnych i użytkowych. Nie zachodzą także inne ważne przyczyny w rozumieniu art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r., które uzasadniałyby rozbiórkę tego obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2009r po rozpoznaniu skargi Z. I. jak i Z. I. na wyżej opisaną decyzję oddalił skargę. Sąd podzielił stanowisko organów o braku podstaw do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r., przyjmując stan faktyczny ustalony przez organy za prawidłowy. Sąd stwierdził, że organy gromadząc materiał dowodowy i dokonując ustaleń faktycznych nie naruszyły art. 7,77 oraz 80 kpa. Stosownie do art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. samowola budowlana dokonana przed dniem 1 stycznia 1995r. powinna być oceniana według przepisu art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. Obiekt został wybudowany bez pozwolenia na budowę. W okresie budowy wiaty teren posesji przy ul. A. 53 w G. przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniową. Usytuowanie wiaty nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Tym samym Sąd uznał, że brak jest możliwości zastosowania w sprawie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. Sąd uznał ponadto, że prawidłowe są ustalenia organów co do daty zakończenia budowy. Inwentaryzacja budowlana, według stanu na wrzesień 1994r., jak również dołączona do projektu rozbudowy budynku mieszkalnego dokumentacja zdjęciowa jednoznacznie uwzględnia istnienie przedmiotowej wiaty. Natomiast kwestia wykonywania robót budowlanych i ewentualnej przebudowy wiaty, w późniejszym okresie po 1 stycznia 1995r. jest prawnie obojętna dla zaskarżonej decyzji i uzasadniałaby przeprowadzenie odrębnego postępowania, w innym trybie, przewidzianym w art. 51 w związku z art. 50 Prawa budowlanego z 1994r. Kontrolowane postępowanie administracyjne dotyczy samowoli budowlanej zaistniałej w innym stanie prawnym i w okolicznościach wyłączających zastosowanie art. 50 Prawa budowlanego z 1994r. Od wymienionego wyroku wniesiona została przez Z. I. i Z. I. skarga kasacyjna. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucili naruszenie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 7,8,9,12,66,73,77,80 i 86 kpa, art. 3, art. 134 § 1, art. 141§ 4, art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., a także art.48,49 ust. 2, art. 50, art. 51 i 103 ustawy Prawo budowlane z 1994r. oraz art. 37 Prawa budowlanego z 1974r. Skarżący podnieśli, że Sąd I instancji wadliwie zaakceptował stanowisko organów, że budowa wiaty została zakończona w 1987r. Dowody świadczące o dacie zakończenia budowy są niewiarygodne - oględziny były przeprowadzane na długo po rzekomym zakończeniu budowy z 1987r., a protokoły z tych oględzin zawierają sprzeczności. Data zakończenia budowy w istocie wynika wyłącznie z jednostronnego oświadczenia inwestora E. M. – H. zamieszczonego w protokole oględzin z dnia 16 czerwca 2008r.Inwenaryzacja budowlana z 1994r. jest niekompletna i nie wynika z niej czy i kiedy została zakończona budowa i na jakim etapie obiekt ten istniał na dzień 19 września 1994r., ani jakie roboty były wykonywane. Na większości mapek geodezyjnych i rysunków wiata nie widnieje. Sprzeczne informacje znajdują się również w pismach składanych przez inwestorów. Wszystkie te okoliczności nie wskazują, aby obiekt był użytkowany wraz z budynkiem od 1988r. Skarżący zarzucili też, że Sąd pominął okoliczność przewlekłego i długotrwałego prowadzenia sprawy przez organy administracji z naruszeniem art. 12 i 8 kpa oraz fakt dowolnej oceny materiału dowodowego. Wadliwe ustalenie stanu faktycznego doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia, że w sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974r. Niejasne jest też, według skarżących, na jakich podstawach i dowodach Sąd oparł swoje twierdzenia dotyczące w szczególności usunięcia otworów okiennych, co jest sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy. Zdaniem skarżących nieprawidłowe jest również twierdzenie Sądu, że wybudowanie obiektu bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią nie ogranicza możliwości korzystania z nieruchomości sąsiedniej. Takie usytuowanie obiektu budowlanego wskazuje na konieczność ustalenia, czy takie naruszenie nie pociąga za sobą niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, ponieważ nie są spełnione warunki ochrony przeciwpożarowej oraz zdrowotnej. Okoliczność prowadzenia robót w obiekcie po dniu 1 stycznia 1995r. oznacza, że budowa nie została zakończona, a tym samym prawidłowe zastosowanie art. 103 prawa budowlanego z 1994r. powinno skutkować zastosowaniem przepisów tej ustawy, nie zaś przepisów Prawa budowlanego z 1974r. Przytaczając powyższe podstawy kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie II OSK 1967/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2009r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temuż sądowi, zasądzając jednocześnie od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Z. I. i Z. I. kwotę 590 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podzielił zarzuty skargi kasacyjnej, w szczególności uznając za uzasadnione zarzuty dotyczące niewyjaśnienia stanu faktycznego (art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7,77 i 80 kpa). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zasadniczą przyczyną uchylenia zaskarżonego wyroku jest wadliwe uznanie przez Sąd I instancji, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy podczas gdy w rzeczywistości nie wszystkie okoliczności istotne dla załatwienia sprawy zostały wyjaśnione. Postępowanie w sprawie dotyczy oceny legalności wybudowanego na terenie posesji przy ul. A. 53 w G. obiektu budowlanego (wiaty). Wskazano, że w aktualnie prowadzonym postępowaniu dotyczącym samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego konieczne jest ustalenie jaki istniejący obiekt budowlany jest przedmiotem postępowania, kiedy powstał i jakie były wykonywane roboty budowlane w związku z tym obiektem. W postępowaniu tym nie można ograniczać się do ustalenia, kiedy obiekt pierwotnie został wybudowany. Istotne znaczenie ma bowiem ustalenie aktualnego stanu obiektu oraz wszystkich robót budowlanych prowadzonych w związku z tym obiektem od momentu jego powstania, z uwzględnieniem zakresu zmian jakie zostały dokonane w następstwie przeprowadzenia kolejnych robót budowlanych. Należy mieć na uwadze, że w wyniku wykonywania kolejnych robót, już po wybudowaniu obiektu, może dojść do takiej sytuacji, że w miejsce pierwotnie wybudowanego obiektu powstanie inny obiekt budowlany, jakkolwiek o tych samych wymiarach i funkcji, ale nie będący już tym samym obiektem. W sprawie tego rodzaju nie można dzielić robót budowlanych z uwagi na to, że przedmiotem postępowania jest obecnie istniejący obiekt budowlany. W rozpoznawanej sprawie nie było zatem wystarczające ustalenie przez organy, że na terenie ww. posesji została wybudowana w 1987r., bez wymaganego pozwolenia drewniana wiata o wymiarach 6,50mx2,60m. Sąd wskazał, że dokonanie oceny legalności wybudowanej wiaty wymaga wyjaśnienia i ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności jakie roboty budowlane inwestor wykonał już po wybudowaniu wiaty w 1987r., w tym po 1 stycznia 1995r., na czym polegały te roboty oraz czy w wyniku przeprowadzenia tych robót mamy do czynienia z tą samą wiatą, czy tez obecnie istniejąca wiata z uwagi na zakres przeprowadzonych robót nie jest tą samą wiatą co wybudowana w 1987r. Skarżący podnosili, że organy nie odniosły się do takich robót i nie oceniły ich znaczenia w sprawie (wymiana drzwi wahadłowych na rolety antywłamaniowe, odeskowanie szczytów obiektu, wymiana dachu, wykonanie otworów okiennych). Zarzut ten Sąd uznał za zasadny albowiem organy w ogóle tego aspektu sprawy nie oceniały. Powołując się na powyższe NSA wskazał, że w tej sytuacji stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że po upływie kilku lat od użytkowania wiaty wprowadzone zostały do obiektu zmiany polegające na usunięciu otworu okiennego i zastąpieniu wrót uchylnych bramą uchylną stanowiło niedopuszczalne ustalenie stanu faktycznego sprawy przez Sąd we własnym zakresie. Tym samym Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej oceny decyzji wydanych w tej sprawie przez organy administracji. Podkreślono, że Sąd I instancji dokonał ustaleń faktycznych w zakresie szerszym, niż uczyniły to właściwe w sprawie organy administracji, ale także nie wskazał na jakiej podstawie ustalił zakres przeprowadzonych robót budowlanych po wybudowaniu wiaty w 1987r., ani w jakim okresie roboty te były prowadzone. Odrębnym natomiast zagadnieniem jest, czy w stosunku do istniejącego obiektu budowlanego, z uwagi na czas i zakres wykonywanych robót będą miały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974r., czy Prawa budowlanego z 1994r. Sąd zwrócił nadto uwagę, że wprawdzie organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że kwestia prowadzenia robót po 1994r. może być w uzasadnionym przypadku przedmiotem odrębnego postępowania, to nie odniósł się do tego jakie znaczenie mają w sprawie wydane w toku postępowania decyzje dotyczące wiaty:1/ z dnia 15 marca 2006r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 kwietnia 2005r. nakładającej obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego garażu (zamiast wiaty) oraz 2/ z dnia 18 maja 2006r., którą uchylona została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 września 2005r. nakazująca rozbiórkę wiaty. Nie wiadomo czy były to odrębne sprawy i jak zostały zakończone, czy też były to rozstrzygnięcia w tej samej sprawie, dotyczącej tego samego obiektu, prowadzonej przez ten sam organ, w której została wydana decyzja z dnia 5 września 2008r. i z dnia 25 lutego 2009r.- Sąd I instancji również nie odniósł się do tej kwestii. Powołując się na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przeprowadzona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena ustaleń dokonanych w sprawie, jak też wynikających z tych ustaleń wniosków nie jest trafna. Za słuszny należy uznać zarzut błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja została wydana po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, w sytuacji gdy ustalenia poczynione przez organy nie są wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania zostały uznane za chybione. Podzielony został pogląd Sądu I instancji, że samo naruszenie terminów załatwienia sprawy określonych w art. 35 kpa, a w konsekwencji zasad postępowania wyrażonych w art. 8 i 12 kpa nie może uzasadniać uchylenia decyzji, nawet gdy postępowanie jest wyjątkowo przewlekłe (tak jak w rozpoznawanej sprawie). Za nietrafny uznano również zarzut naruszenia art. 86 kpa powiązany z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ skarżący nie wykazali, aby w toku postępowania przed organami administracji odmówiono im dostępu do akt sprawy – strony miały możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie i czynnie uczestniczyły w sprawie składając pisma i biorąc udział w oględzinach. Natomiast odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z uwagi na wadliwie przyjęty stan faktyczny sprawy, ocena jakie przepisy Prawa budowlanego powinny stanowić podstawę rozstrzygnięcia byłaby przedwczesna. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancji, w pierwszej kolejności powinien ocenić, czy organy wyjaśniły istotne okoliczności sprawy w stopniu pozwalającym na wydanie rozstrzygnięcia w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Skarga zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd o pewnej wartości, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do wydania takiej, a nie innej decyzji. Nadto stosownie do art. 153 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ustalenia dotyczące stanu faktycznego poczynione przez organy nie były wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy. Ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadza się do stwierdzenia, że w przy rozpoznawaniu sprawy naruszone zostały zasady postępowania określone w przepisach art. 7, 77 i 80 kpa, w sposób uniemożliwiający prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja tej zasady ma ścisły związek z zasadą praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Stosownie do art. 77 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Zgodnie z art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych ograniczając się do kontroli prawidłowości poczynionych ustaleń przez organ administracji. Celem postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie jest bowiem ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz ocena czy właściwe w sprawie organy ustaliły stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił niedopuszczalność ustalania stanu faktycznego przez Sąd we własnym zakresie, skoro zgodnie z przytoczoną wyżej regulacją prawną ocena legalności zaskarżonej decyzji nie może polegać na zastąpieniu organów administracji przez sąd. Mając na uwadze powyższe zasady oraz przy uwzględnieniu wiążących wskazań zawartych w wyroku z dnia 26 stycznia 2011r. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał, że w analizowanej sprawie wydanie decyzji dotyczącej przedmiotowej wiaty powinno zostać poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 kpa. Zakres tego postępowania mającego na celu ustalenie stanu faktycznego został szczegółowo wskazany w uzasadnieniu wyroku Sądu II instancji ( str. 5 i 6 uzasadnienia). Zakres ustaleń winien również wyjaśnić sprawę dotyczącą wydanych decyzji wymienionych przez Sąd II instancji ( z 15 marca 2006r i z 18 maja 2006r. str. 7 uzasadnienia wyroku). Ze wskazań NSA zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 stycznia 2011r.. wynika, że stan faktyczny sprawy, w tym aktualny stan wiaty i robót budowlanych związanych z tym obiektem ( w tym co do zakresu robót i okresu czasu w jakim zostały wykonane), przez organy administracji publicznej nie został dostatecznie wyjaśniony. W świetle tego stwierdzenia jest oczywiste, że podejmując zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji naruszono art.7 i 77 kpa. Naruszenie to ma przy tym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż od tych ustaleń zależy, czy i jakie regulacje prawa budowlanego będą miały w sprawie zastosowanie Wobec tego istnieją podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wskazane w art. 145 §1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji zastosować przedstawione wyżej wytyczne co do poprawności postępowania dowodowego. Organy winny więc ustalić stan faktyczny rozpoznawanej sprawy w sposób nie budzący wątpliwości, a mianowicie winny ustalić jaki jest aktualny stan obiektu budowlanego (wiaty) i jakie czynności lub roboty budowlane związane z tym obiektem były wykonywane po 1987r. Dopiero ustalenie wszystkich okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy stanu faktycznego sprawy umożliwi ustalenie czy i jakie przepisy prawa materialnego (prawa budowlanego) będą miały w sprawie zastosowanie. Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku ( punkt 1). Wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził solidarnie na rzecz skarżących kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu sądowego( art. 200 i 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).