II SA/Gd 29/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 3 sierpnia 2010 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 18 listopada 2002 roku, nr [...], Starosta zezwolił Z. K. na zbieranie i transport określonych w decyzji rodzajów odpadów, dopuszczając jednocześnie magazynowanie zbieranych odpadów na terenie położonym w B. przy ul. S. [...], gmina P. Powyższa decyzja została zmieniona decyzją Starosty z dnia 21 września 2004 roku, nr [...] - poprzez zezwolenie na zbieranie i magazynowanie odpadów w P., przy ul. Ż. [...]. Kolejną decyzją z dnia 7 marca 2007 roku, nr [...], Starosta zmienił decyzję z dnia 18 listopada 2002 roku poprzez zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i magazynowanie odpadów na terenie obu ww. nieruchomości. Decyzją z dnia 7 grudnia 2007 roku, nr [...], Starosta zmienił natomiast decyzję z dnia 18 listopada 2002 roku poprzez zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, transportu i magazynowania odpadów na terenie obu ww. nieruchomości. Z kolei decyzją z dnia 16 kwietnia 2008 roku, nr [...], Starosta ponownie zmienił decyzję własną z dnia 18 listopada 2002 roku poprzez ustalenie jednego punktu magazynowania odpadów w P., przy ul. Ż. [...], a ponadto poprzez zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku określonych w decyzji odpadów. Wnioskiem z dnia 27 maja 2010 roku Z. K. zwrócił się do Starosty o kolejną zmianę decyzji z dnia 18 listopada 2002 roku poprzez zmianę lokalizacji punktu zbierania, magazynowania i odzysku odpadów z ul. Ż. [...] w P., na ul. L. [...] w P. Do wniosku załączył umowę, z której wynika, że jest dzierżawcą działki nr [...] w P., przy ul. L. Decyzją z dnia 3 sierpnia 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 31 i art. 63 ust. 6 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 roku, nr 39, poz. 251 ze zm.), Starosta odmówił zmiany decyzji. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że Burmistrz Miasta w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2010 roku negatywnie zaopiniował wniosek Z. K. Negatywna opinia uzasadniona została niezgodnością planowanej lokalizacji punktu zbierania odpadów z zapisami uchwały Rady Miasta z dnia 25 lutego 2010 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta P. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 62, poz. 1041). Zgodnie z jej zapisami działka nr [...], na której planowane jest zbieranie odpadów, położona jest w obszarze, na którym plan dopuszcza lokalizację usług związanych z turystyką, sportem i rekreacją, do której zalicza się usługi hotelarsko-pensjonatowe i usługi sportu. Wskazując na treść art. 29 ustawy o odpadach, Starosta podniósł, że powyższy zapis planu nie dopuszcza zlokalizowania punktu zbierania odpadów na wnioskowanym terenie. Przedmiotowy plan, spośród ściśle zdefiniowanych rodzajów działalności, nie wskazuje bowiem na dopuszczenie działalności polegającej na zbieraniu odpadów (złomu metali). W odwołaniu od powyższej decyzji Z. K. wniósł o jej uchylenie i orzeczenie zgodnie z jego wnioskiem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania albo uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania stwierdził, że stroną postępowania dotyczącego zbierania i magazynowania odpadów na danej nieruchomości jest jej właściciel, a także osoba, która wystąpiła z wnioskiem, jeżeli posiada inny tytuł do nieruchomości. Stwierdził także, iż właściciele (wieczyści użytkownicy) nieruchomości - działek nr [...] i nr [...] położonych w P., przy ul. L., tj. Przedsiębiorstwo A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. oraz J. W. L., nie brali udziału w dotychczasowym postępowaniu, a w jego ocenie powinni. Nadto, zdaniem odwołującego się, zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 1 k.p.a., albowiem podstawa prawna została podana w sposób zbyt ogólnikowy, aby wiadomo było w oparciu o jaki przepis została wydana. Powoduje to, że odwołujący się nie ma możliwości nawiązania merytorycznej polemiki z rozstrzygnięciem. Cytowane jako podstawa prawna decyzji art. 28 i art. 31 ustawy o odpadach nie regulują kwestii wydania decyzji zmieniającej zezwolenie na prowadzenie zbierania, magazynowania i odzysku odpadów innych niż niebezpieczne. W przypadku stwierdzenia, że w sytuacji wnioskodawcy opisane przepisy nie znajdują zastosowania, albowiem regulują kwestię wydania zezwolenia oraz odmowy jego wydania, nie regulują zaś kwestii zmiany już istniejącego zezwolenia, zaskarżona decyzja winna być uchylona, zaś postępowanie umorzone. Ponadto art. 31 ustawy o odpadach dotyczy wytwórcy odpadów, zaś wnioskodawca nie jest takim wytwórcą, więc przepis nie powinien mieć do niego zastosowania. W tym stanie rzecz opinia Burmistrza Miasta wyrażona w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2010 roku jest dla sprawy bezprzedmiotowa. Nadto, zdaniem odwołującego się, organ I instancji pominął okoliczność, że w tej samej lokalizacji (ul. L. w P.) prowadzona jest przez innych przedsiębiorców działalność analogiczna, jak działalność wnioskodawcy, która nie ma nic wspólnego z działalnością sportowo-rekreacyjną. Wydanie decyzji z powołaniem się na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w świetle tych faktów, jest dla odwołującego się niezrozumiałe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 22 listopada 2010 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.) oraz art. 3 ust. 2 pkt 22, art. 28 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 5 pkt 2 i pkt 3, art. 29 ust. 1 pkt 4, art. 29a ust. 1 oraz art. 63 ust. 6 pkt 6 ustawy o odpadach i uchwały Rady Miasta Nr [...] z dnia 25 lutego 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta P. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 62, poz. 1041), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że istotnie organ I instancji błędnie wskazał art. 31 ustawy o odpadach w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, jako że przepis ten nie odnosi się do sytuacji wnioskodawcy i treści jego wniosku albowiem nie jest on wytwórcą odpadów. Tym samym również postanowienie Burmistrza Miasta - opiniujące wniosek strony, wydane na podstawie art. 31 ust. 5 ww. ustawy, w wykonaniu dyspozycji jej art. 31 ust. 4, odnoszącej się do wytwórcy odpadów, również nie powinno zostać wydane. Kolegium, wskazując na zapisy uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia 25 lutego 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta P., obowiązującej na przedmiotowym terenie, stwierdziło, że rozpoczęcie istniejących działalności w sąsiedztwie działki nr [...] miało miejsce przed dniem wejścia w życie powyższej uchwały. Wyjaśniło nadto, że zapisy ww. uchwały pozwalają na prowadzenie takich działalności do czasu ich zakończenia, jednakże nie pozwalają na rozpoczęcie nowej działalności opisanej we wniosku. W ocenie Kolegium, obowiązujące od dnia 29 maja 2010 roku zapisy planu dla działki nr [...] nie pozwalają na sytuowanie nowych miejsc zbierania, odzysku i magazynowania odpadów, zgodnie z treścią złożonego wniosku. Art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach w związku z zapisami uchwały Rady Miasta z dnia 25 lutego 2010 roku stanowi podstawę materialnoprawną odmowy wnioskowanej zmiany decyzji. Kolegium stwierdziło przy tym, że jako podstawę prawną decyzji organ I instancji winien wskazać także art. 28 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 5 pkt 2 i 3 oraz art. 63 ust. 6 pkt 6 ustawy o odpadach, jak również art. 155 k.p.a. i uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia 25 lutego 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta P. Zdaniem Kolegium, opisane wyżej zaniechania organu I instancji, mimo że naruszają art. 107 § 1 k.p.a., nie uzasadniają jednak uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ nie stanowią istotnego naruszenia prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Odnośnie rozważań skarżącego dotyczących definicji strony przedmiotowego postępowania Kolegium stwierdziło, że do wniosku strony została dołączona umowa dzierżawy dotycząca działki nr [...] położnej w P. przy ul. L. Tym samym wniosek mógł dotyczyć wyłącznie tej działki, nie zaś całej nieruchomości położonej w P. przy ul. L. [...], a więc również działek nr [...] i [...]. Kierując się zawartą w art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.) definicję umowy dzierżawy, Kolegium uznało, że wnioskodawca stal się władającym nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...]. Dlatego też należy mówić o tożsamości osoby wnioskodawcy i osoby władającego nieruchomością. Tym samym nie można uznać za stronę postępowania zarówno Przedsiębiorstwa A Spółki z o.o. w S. jak i J. L. Ponadto, zdaniem Kolegium, to właśnie przepisy ustawy o odpadach - regulujące wydawanie zezwoleń, pozwalają właściwemu organowi prowadzić postępowanie w sprawie wniosku o zmianę decyzji o zezwoleniu. Stąd też brak jest podstaw do umorzenia postępowania. W skardze na powyższą decyzję Z. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności, zarzucając jej: 1) naruszenie prawa materialnego w postaci art. 29a ust. 1 ustawy o odpadach w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że stroną tego postępowania jest wyłącznie skarżący, a właściciel takiego uprawnienia nie posiada, 2) naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i przez to błędne uznanie, iż postępowanie objęte decyzją nie dotyczyło interesu prawnego użytkownika wieczystego oraz właściciela dzierżawionej przez skarżącego nieruchomości przy ul. L. w P., co spowodowało nieuprawnione nieuznanie powyższych podmiotów przez organ odwoławczy za stronę prowadzonego postępowania, 3) naruszenie przepisu art. 107 § 1 k.p.a., polegające na braku obowiązkowego składnika zaskarżonej decyzji w postaci właściwego jej podpisania przez członków organu odwoławczego, co przesądza o istotnej wadzie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Z. K. stwierdził, że zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o odpadach stronami postępowania o wydanie decyzji lub zezwoleń, o których mowa w art. 19, art. 26, art. 28, art. 53 ust.4, art. 54 oraz art. 54a, są wnioskodawca lub władający powierzchnią ziemi, na której będzie prowadzone wytwarzanie, odzysk, unieszkodliwianie lub zbieranie odpadów oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze. W ocenie skarżącego, powyższy przepis należy interpretować w połączeniu z normą zawartą w art. 28 k.p.a. Faktem jest, iż skarżący, na podstawie zawartej umowy, dzierżawi od użytkownika wieczystego - Przedsiębiorstwa A Spółki z o. o. w S. nieruchomość, na której ma być prowadzona przez skarżącego działalność, podlegająca przepisom ustawy o odpadach. Jednakże oceniając kto jest stroną postępowania, regulowanego wspomnianą ustawą, należy mieć na względzie nie tylko jej przepisy, lecz również normę ogólną - zawartą w art. 28 k.p.a. Skarżący wskazał, iż przywoływany w zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy przepis art. 29a ust. 1 ustawy o odpadach nie pozwala w sposób jednoznaczny stwierdzić, iż stroną przedmiotowego postępowania nie jest właściciel czy użytkownik wieczysty nieruchomości. Norma zawarta w tym przepisie nie zakazuje wprost występowania w postępowaniu w charakterze strony wspólnie zarówno wnioskodawcy jak i właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości (oczywiście w sytuacji, gdy są to dwa różne podmioty). Dlatego też, istotne staje się powiązanie wyżej wymienionego przepisu z normą art. 28 k.p.a. Wydaje się bowiem kwestią bezsporną, że postępowanie dotyczące zmiany zezwolenia w zakresie zbierania i magazynowania odpadów dotyczy nie tylko interesu prawnego i obowiązku wnioskodawcy - skarżącego lecz również interesu prawnego i obowiązku właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, na której miałaby być prowadzona sporna działalność gospodarcza. Zdaniem skarżącego, ocenianie niniejszej kwestii przez organ odwoławczy wyłącznie w świetle art. 29a ust. 1 ustawy o odpadach stoi w oczywistej sprzeczności z wspomnianym art. 28 k.p.a. Przepis art. 29a ust. 1 ustawy o odpadach odwołuje się do pojęcia władztwa nad nieruchomością. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji próbuje niezasadnie zawężać zakres jego stosowania. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie władztwo nad nieruchomością powiązane jest wyłącznie z osobą skarżącego jako posiadacza zależnego (dzierżawcy). Jednakże organ odwoławczy wydaje się w ogóle nie zauważać pozostałych form władztwa nad określoną rzeczą. Zarówno użytkowanie wieczyste jak i samo prawo własności wchodzi w zakres pojęcia władztwa nad rzeczą (nieruchomością). Zawarte w kodeksie cywilnym przepisy normujące prawo użytkowania wieczystego pozwalają wnioskować, że prawo użytkowania wieczystego ma dawać uprawnionemu władztwo nad nieruchomością porównywalne z uprawnieniami właściciela. Użytkownikiem wieczystym działki nr [...] przy ul. L. w P. jest Przedsiębiorstwo A Spółka z o. o. w S., natomiast właścicielem przedmiotowej nieruchomości Gmina Miasta P. Zgodnie z powyższym, pod pojęciem "władającego powierzchnią ziemi" kryje się, w ocenie skarżącego, również osoba użytkownika wieczystego oraz właściciela nieruchomości. Przepis art. 29a ust. 1 ustawy o odpadach stanowi, iż "stronami postępowania (...) są". W ocenie skarżącego, ustawodawca nie posłużyłby się w tym przepisie pojęciem mnogim, gdyby stroną uregulowanego w nim postępowania miałaby być wyłącznie jedna osoba. Dlatego też istotne jest dokonanie wykładni celowościowej i systemowej powyższego przepisu, przy jednoczesnym uwzględnieniu nadrzędnej zasady postępowania administracyjnego, wynikającej z art. 28 k.p.a. Interes prawny właściciela (użytkownika wieczystego) w uczestniczeniu w takim postępowaniu w charakterze strony jest uzasadniony tym, iż powinien on mieć wiedzę o zamiarze dzierżawcy - skarżącego sposobu wykorzystywania nieruchomości, w celu ewentualnej kontroli i przeciwstawienia się owym zamiarom dzierżawcy, które mogłyby nie być zbieżne z interesami właściciela (użytkownika wieczystego). Zdaniem skarżącego, ustawodawca w art. 29a ust. 1 ustawy o odpadach wprost nie wyłączył prawa właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, który nie wystąpił ze stosownym wnioskiem, do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym składowania odpadów na jego nieruchomości. Przepis ten nie reguluje wprost sytuacji, w której właściciel i wnioskodawca to dwa różne podmioty. Treść tego przepisu pozwala przy tym przyjąć, iż władający powierzchnią ziemi nie musi być jednocześnie wnioskodawcą, a samo pojęcie władztwa nad rzeczą traktuje sensu largo. Skoro w niniejszej sprawie właściciel i użytkownik wieczysty nieruchomości oraz wnioskodawca są to różne osoby, koniecznym był ich łączny udział w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Faktem jest, iż powyżej wymienione podmioty nie brały udziału w przedmiotowym postępowaniu, pomimo że powinny były w świetle przytoczonych przepisów. W ocenie skarżącego, uchybienie to powinno skutkować uchyleniem decyzji i koniecznością powtórzenia postępowania od jego początku (przy udziale wszystkich jego stron). Nadto skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 1 k.p.a., gdyż nie zawiera istotnego jej składnika, a mianowicie prawidłowo złożonych podpisów z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osób wchodzących w skład organu odwoławczego. W art. 107 § 1 k.p.a. określone zostały elementy konieczne decyzji administracyjnej, do których zaliczony został także "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji". Skarżący stwierdził, iż znajdujące się na zaskarżonej decyzji "podpisy" członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostały złożone w sposób nieprawidłowy w świetle przywoływanego powyżej art. 107 § 1 k.p.a., co w efekcie uniemożliwia prawidłową identyfikację podpisującego. Zdaniem skarżącego, z wyjątkiem podpisu umieszczonego pod pozycją numer 1, znajdujące się na zaskarżonej decyzji znaki graficzne złożone przez członków organu odwoławczego nie spełniają wymogów właściwych podpisowi. Są to jedynie skróty nazwiska (parafy), a nie prawidłowo złożone podpisy członków organu kolegialnego. Podpis może być złożony w sposób mniej czytelny, jednakże powinien on pozwalać na indywidualizację podpisującego. Za podpis nie może być zatem uważany skrót nazwiska podpisującego. Podpis musi wskazywać jego autora i dane, które go indywidualizują (musi zawierać co najmniej pełne nazwisko podpisującego). W postępowaniu administracyjnym te warunki są nawet zaostrzone, bowiem decyzja powinna zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W niniejszym przypadku żaden z tych wymogów nie został spełniony. Brak jest prawidłowo złożonych podpisów (z imieniem i nazwiskiem łącznie) oraz wskazania stanowiska służbowego osób podpisujących zaskarżoną decyzję. Złożone przez członków organu odwoławczego podpisy nie identyfikują osób, które wydały decyzję, w sposób jasny i niewątpliwy. Zgodnie z powszechnie obowiązującym stanowiskiem judykatury, decyzja nie zawierająca podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania jest nieważna z mocy art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ kolegialny. Wskazanie członków Kolegium z imienia i nazwiska oraz funkcji nastąpiło na początku decyzji, a podpisy tych osób znajdują się na końcu decyzji. Żaden przepis nie wymaga złożenia czytelnego podpisu. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 roku pełnomocnik skarżącego oświadczył, że zmiana decyzji miała polegać na tym, że skarżący chciał uzyskać zgodę na zmianę miejsca prowadzenia działalności na działki nr [...] i nr [...] przy ul. L. [...] w P. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika zaś, iż Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2010 roku, utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 3 sierpnia 2010 roku, odmawiającą zmiany decyzji wydanej w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów. Wydając ww. decyzje organy przyjęły, że wniosek Z. K. z dnia 27 maja 2010 roku dotyczy jedynie działki nr [...], położonej przy ul. L. [...] w P. Tymczasem w ww. piśmie wnioskujący wskazał, że domaga się zmiany decyzji Starosty z dnia 18 listopada 2002 roku, zmienionej decyzjami Starosty z 21 września 2004 roku, 7 marca 2007 roku, 7 grudnia 2007 roku oraz 16 kwietnia 2008 roku, w ten sposób, iż chce przenieść lokalizację swojej działalności z ul. Ż. [...] na ul. L. [...], nie podał przy tym numeru działki lub działek objętych wnioskiem. Zdaniem Sądu, treść ww. pisma, w połączeniu z treścią załącznika - umowy dzierżawy dotyczącej jedynie działki nr [...] położonej przy ul. L., w świetle tego, że pod przedmiotowym adresem, jak przyznało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, znajdują się trzy działki o numerach [...], [...] i [...], powinna wzbudzić w organie I instancji wątpliwość, czego w istocie domaga się skarżący tj. na których z działek znajdujących się pod adresem wskazanym we wniosku chce prowadzić działalność. W szczególności w sytuacji, gdy do wniosku załączył jedynie umowę dzierżawy dotyczącą jednej działki nr [...]. Pomimo niesprecyzowanego żądania strony, organ I instancji - nie wyjaśniając czego w istocie domaga się skarżący - wydał decyzję z dnia 3 sierpnia 2010 roku, nr [...], a organ odwoławczy fakt ten zaakceptował, mimo że w odwołaniu skarżący wskazywał na konieczność zawiadomienia o toczącym się postępowaniu właścicieli i użytkowników wieczystych działek nr [...] i nr [...], obu położonych pod adresem L. [...] w P. W ocenie Sądu stanowisko Kolegium dotyczące treści wniosku, zgodnie z którym: "do wniosku dołączona została umowa dzierżawy dotycząca wyłącznie działki oznaczonej nr [...] położnej w P. Tym samym wniosek dotyczący ewentualnej zmiany zezwolenia z dnia 18.11.2020r. może dotyczyć wyłącznie tej działki", było błędne. To nie treść załączników przesądza bowiem o zakresie żądania strony lecz treść wniosku. Załączniki zawsze można uzupełnić. Zdaniem Sądu, mając na uwadze nieprecyzyjną treść pisma skarżącego z dnia 27 maja 2010 roku oraz załączonej do niego umowy dzierżawy, organ I instancji winien był od razu zażądać sprecyzowania przedłożonego przez Z. K. wniosku. Dopiero bowiem po doprecyzowaniu jego treści mógł stwierdzić jakich działek wniosek ten dotyczy. Nie podejmując czynności zmierzających do wyjaśnienia żądania strony, organ I instancji naruszył w sposób istotny art. 7 k.p.a., stanowiący, iż w toku postępowania organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Kolegium to działanie zaakceptowało, również naruszając ww. przepis w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. O tym, że naruszenie przedmiotowego przepisu było istotne i miało wpływ na wynik sprawy świadczy to, iż w wyniku niesprecyzowania wniosku organy zbadały przedmiotową sprawę i wydały decyzje rozstrzygając jedynie odnośnie działki nr [...] i pomijając całkowicie wskazywaną przez Z. K. w odwołaniu działkę nr [...], co do której nie poczyniły jakichkolwiek ustaleń. Odnosząc się do zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, iż zgodnie z treścią art. 107 § 1 zd. 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołania podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Zarzut niewłaściwego podpisania zaskarżonej decyzji należało ocenić jako bezzasadny. Po pierwsze wskazać należy, że jest to decyzja wydana przez organ kolegialny, którego skład tworzą przewodniczący oraz członkowie Kolegium. Wskazanie stanowisk służbowych oraz imion i nazwisk składu rozstrzygającego niniejszą sprawę nastąpiło w osnowie decyzji. Po drugie zaś mieć należy na uwadze, że cytowany wyżej przepis nie stawia wymagań co do podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji. Również żaden inny przepis prawa nie wprowadza obowiązku złożenia czytelnego podpisu decyzji. Przepis art. 107 § 1 k.p.a. zobowiązuje tylko do podania imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji i ten warunek formalny został w kwestionowanej decyzji spełniony. W kwestii tej przywołać można stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 4 kwietnia 2008 roku (sygn. akt II FSK 151/07, Baza Orzeczeń LEX nr 541212), który dotyczy wprawdzie art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, lecz przepis ten również zawiera obowiązek podpisania decyzji, jaki przewiduje art. 107 § 1 k.p.a., gdyż stanowi, że "decyzja zawiera podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego". W wyroku tym sformułowano tezę, że z treści cytowanego przepisu nie wynika, iż podpis osoby upoważnionej powinien być czytelny. Bez wątpienia powinien być to podpis złożony własnoręcznie przez osobę wskazaną w decyzji z imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, ale z przepisu nie wynika, aby dane te miały być zamieszczone obok podpisów, czy w ramach podpisów. Skoro zatem w osnowie zaskarżonej decyzji wskazano osoby tworzące skład Samorządowego Kolegium Odwoławczego orzekającego w niniejszej sprawie, tak jak tego wymaga powoływany przepis, przez wskazanie ich imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, to brak było jakichkolwiek podstaw do zarzutu, że zachodzą wątpliwości co do tego, przez kogo decyzja została podpisana (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 listopada 2009 roku, sygn. akt II SA/Ol 918/09, Baza Orzeczeń LEX nr 531578). Odnośnie stron postępowania dotyczącego zmiany decyzji wydanej na podstawie art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 roku nr 185, poz. 1243 ze zm.- dalej jako ustawa o odpadach), Sąd miał na uwadze, że zgodnie z tym przepisem prowadzenie zbierania odpadów oraz transport odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1a i 4. Z kolei, zgodnie z art. 29a ustawy o odpadach, stronami postępowania o wydanie decyzji lub zezwoleń, o których mowa w art. 19, art. 26, art. 28, art. 53 ust. 4, art. 54 oraz art. 54a, są wnioskodawca lub władający powierzchnią ziemi, na której będzie prowadzone wytwarzanie, odzysk, unieszkodliwianie lub zbieranie odpadów oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze (ust. 1); stronami postępowań, o których mowa w ust. 1, nie są właściciele nieruchomości sąsiadujących z instalacją lub nieruchomością, na której będzie prowadzone wytwarzanie, odzysk, unieszkodliwianie lub zbieranie odpadów (ust. 2); w postępowaniu o wydanie decyzji lub zezwoleń, o którym mowa w art. 19, art. 26, art. 28, art. 53 ust. 4, art. 54 oraz art. 54a, nie stosuje się art. 31 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (ust. 3); przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w postępowaniu o wydanie decyzji lub zezwolenia, o których mowa w art. 19, art. 26, art. 28, art. 53 ust. 4, art. 54 oraz art. 54a, dla spalarni lub współspalarni odpadów oraz dla instalacji wymagającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego (ust. 4); jeżeli liczba stron w postępowaniu przekracza 20, do stron innych niż wnioskodawca lub władający powierzchnią ziemi, na której będzie prowadzone wytwarzanie, odzysk, unieszkodliwianie lub zbieranie odpadów, stosuje się art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (ust. 5). Przepisy ustawy o odpadach nie zawierają definicji podmiotu "władającego powierzchnią ziemi". Mieć jednak należy na względzie, że przepis art. 29a został dodany do ustawy z dniem 12 marca 2010 roku na podstawie art. 1 pkt 21 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 roku o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 28, poz. 145). W uzasadnieniu projektu ww. ustawy nowelizującej stwierdzono (zob. strony internetowe Sejmu http://www.sejm.gov.pl i Senatu http://www.senat.gov.pl - Sejm RP VI kadencji - nr druku: 2002 - uzasadnienie projektu ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw), że do przepisów ustawy o odpadach dodano art. 29a, wskazujący jednoznacznie podmioty, które są stronami postępowania administracyjnego w sprawach o wydanie decyzji na podstawie przepisów ustawy o odpadach. Co za tym idzie, zdaniem Sądu, skonstruowano przepis szczególny do art. 28 k.p.a., wyłączając stosowanie przepisu ogólnego (art. 28 k.p.a.) w sprawach rozpoznawanych na podstawie przepisów ustawy o odpadach. Stwierdzono przy tym w cytowanym powyżej uzasadnieniu, że konstrukcja dodawanego przepisu art. 29a jest analogiczna do podobnego rozwiązania istniejącego obecnie w przepisach ustawy - Prawo ochrony środowiska, dotyczącego pozwoleń na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii. Uzasadnionym jest zatem, w ocenie Sądu, przy dokonywaniu wykładni art. 29a ustawy o odpadach, odwołanie się do treści przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2007 roku - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 roku, nr 25, poz. 150 ze zm.), w celu określenia normy prawnej wyznaczającej krąg stron postępowania definiowanych jako "władający powierzchnią ziemi". Potwierdzeniem dopuszczalności takiego rodzaju wykładni jest także regulacja ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 roku o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. nr 75, poz. 493 ze zm.), która w art. 6 pkt 12 - w zakresie definicji "władającego powierzchnią ziemi" - odsyła do definicji zawartej w art. 3 pkt 44 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Ustawa - Prawo ochrony środowiska wraz z ustawą o odpadach oraz ustawą o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie tworzą kompleksową regulację prawa ochrony środowiska, przy czym ustawę - Prawo ochrony środowiska należy traktować jako akt prawny o znaczeniu podstawowym dla całej dziedziny prawa ochrony środowiska. Zawiera ona bowiem wszystkie zasady ogólne prawa ochrony środowiska, definicje i podstawowe pojęcia, które są wspólne dla wszystkich aktów prawnych z zakresu ochrony środowiska. Ustawa zawiera wiele rozwiązań wspólnych dla całej dziedziny prawa ochrony środowiska, stąd też przy interpretacji regulacji zawartych w szczegółowych aktach prawnych koniecznym jest uwzględnianie jej postanowień. Mając na uwadze poczynione powyżej uwagi, wskazać należy, że ustawa - Prawo ochrony środowiska zawiera regulację dotyczącą wydawania pozwoleń na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii. Zgodnie z art. 185 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze. Definicję "władającego powierzchnią ziemi" zawiera art. 3 pkt 44 ustawy - Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym jest nim właściciel nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający (do tej regulacji odwołuje się uzasadnienie projektu ustawy nowelizującej ustawę o odpadach). Orzecznictwo sądów administracyjnych powstałe na gruncie ww. przepisów przedstawia pogląd, że artykuł 185 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.) określa w sposób zamknięty krąg stron postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2007 roku, sygn. akt IV SA/Wa 817/07, Baza Orzeczeń LEX nr 362117). Odniesienie tej regulacji do postanowień art. 29a ust. 1 ustawy o odpadach skutkuje wyznaczeniem kręgu stron postępowania o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, zbierania, transportu i magazynowania odpadów jako wnioskodawcy lub właściciela nieruchomości, na której taka działalność ma być prowadzona, albo podmiotu ujawnionego jako władający tą nieruchomością w ewidencji gruntów i budynków. Przy czym określenie w tym przepisie kręgu stron przez użycie alternatywy łącznej (wnioskodawca lub "władający powierzchnią ziemi") powoduje, że w zależności od stanu faktycznego sprawy oraz stanu prawnego nieruchomości objętej wnioskiem, stroną postępowania będzie albo sam wnioskodawca - gdy będzie jednocześnie władającym powierzchnią ziemi w rozumieniu art. 3 pkt 44 ustawy - Prawo ochrony środowiska, albo zarówno wnioskodawca, jak i władający powierzchnią ziemi - gdy będą to różne podmioty. Za takim rozumieniem strony postępowania z art. 29a ust. 1 ustawy o odpadach przemawia także, jak to już wskazywano powyżej, treść przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 roku o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, w tym regulacja dotycząca odpowiedzialności za szkody w środowisku. Z art. 12 tej ustawy wynika bowiem, że jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku zostały spowodowane przez więcej niż jeden podmiot korzystający ze środowiska (tj. podmiot korzystający ze środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, prowadzący działalność stwarzającą ryzyko szkody w środowisku lub inną działalność, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, powodującą bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkodę w środowisku) odpowiedzialność tych podmiotów za podejmowanie działań zapobiegawczych i naprawczych jest solidarna (ust. 1). Jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku zostały spowodowane za zgodą lub wiedzą władającego powierzchnią ziemi, jest on obowiązany do podejmowania działań zapobiegawczych i naprawczych solidarnie z podmiotem korzystającym ze środowiska, który je spowodował (ust. 2). Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli władający powierzchnią ziemi niezwłocznie po uzyskaniu wiedzy o bezpośrednim zagrożeniu szkodą w środowisku lub szkodzie w środowisku dokonał zgłoszenia na podstawie art. 24 (ust. 3). Zdaniem Sądu, również ta regulacja przemawia za tym aby właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości, na której będzie prowadzona działalność gospodarcza wnioskodawcy związana z korzystaniem ze środowiska, był uczestnikiem postępowania w niniejszej sprawie, ponieważ może ponosić odpowiedzialność - wraz z wnioskodawcą, za ewentualne szkody w środowisku, spowodowane tą działalnością. Jak wynika bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, do działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku zalicza się działalność z zakresu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, w tym m. in. działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów wymagającą uzyskania zezwolenia oraz działalność w zakresie zbierania odpadów oraz działalność w zakresie transportu odpadów wymagające uzyskania zezwolenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że za stronę niniejszego postępowania winien zostać uznany, oprócz wnioskodawcy, również właściciel nieruchomości objętej wnioskiem lub podmiot ujawniony jako tą nieruchomością władający w ewidencji gruntów i budynków. Właściwe określenie stron niniejszego postępowania będzie obowiązkiem organów rozpatrujących sprawę ponownie, albowiem, jak to już wyżej wykazano, nie ma pewności jakich działek dotyczy wniosek złożony w przedmiotowej sprawie. Ustalając krąg stron postępowania organ winien mieć przy tym na uwadze, że zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 roku, nr 193, poz. 1287 ze zm.) w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Nie jest zatem wykluczone, iż stroną przedmiotowego postępowania stanie się użytkownik wieczysty nieruchomości, gdyby ustalono, że nieruchomość objęta wnioskiem została oddana w użytkowanie wieczyste przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, iż zgodnie z definicją władającego powierzchnią ziemi zawartą w art. 3 pkt 44 ustawy - Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którą jest nim właściciel nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający, brak jest możliwości, aby - w sytuacji gdy nieruchomość jest w użytkowaniu wieczystym, stroną postępowania był zarówno właściciel, jak i użytkownik wieczysty nieruchomości, wtedy bowiem stroną będzie tylko wieczysty użytkownik, właściciel już nie. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wydając decyzję z dnia 3 sierpnia 2010 roku bez wyjaśnienia treści żądania zgłoszonego przez skarżącego we wniosku z dnia 27 maja 2010 roku, organ I instancji naruszył art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a organ II instancji tego naruszenia nie usunął, również naruszając ww. przepis w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też przyczyn - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Opisane powyżej naruszenie przepisu postępowania spowodowało konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji, ponieważ ponownie rozpoznając sprawę Kolegium tego błędu nie mogłoby już należycie skorygować. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy i wypowiadać się w przedmiocie nieobjętym uprzednio postępowaniem. Stanowiłoby to rozszerzenie zakresu przedmiotowego sprawy i prowadziło w konsekwencji do pozbawienia strony prawa do dwukrotnego rozstrzygania sprawy, opartego na treści art. 15 k.p.a. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne tylko w przypadku, gdy zaskarżona decyzja może podlegać wykonaniu. Ponieważ zaskarżona i uchylona decyzja dotyczyła odmowy zmiany decyzji i nie podlegała wykonaniu, orzekanie o możliwości jej wykonania było bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądzając zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi w kwocie 200 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 557 zł (w tym 17 zł tytułem zwrotu opłaty od pełnomocnictwa). Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, Sąd wziął pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, a nadto fakt, iż opłata ta mogła wynosić od 240 zł do 1.440 zł (sześciokrotność stawki minimalnej). Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ administracji winien przede wszystkim ustalić w sposób nie budzący wątpliwości zakres wniosku skarżącego, a następnie krąg stron niniejszego postępowania, mając na uwadze wskazania Sądu zawarte w treści przedmiotowego uzasadnienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ winien przy tym zważyć, iż decyzja Starosty z dnia 18 listopada 2002 roku, nr [...], której zmiany domaga się Z. K., w wyniku dotąd dokonanych zmian, w tym decyzją z dnia 16 kwietnia 2008 roku, nr [...], obejmuje także zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku określonych w decyzji zmieniającej odpadów. Tym samym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ powinien mieć na uwadze nie tylko treść art. 155 k.p.a. oraz art. 28, art. 29 i art. 63 ustawy o odpadach, ale także brzmienie art. 26 ustawy o odpadach, zgodnie z którym posiadacz odpadów, który prowadzi odzysk lub unieszkodliwianie odpadów obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2, 4 i 4a oraz art. 43 ust. 5 (art. 26 ust. 1); Starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce odzysku lub unieszkodliwiania odpadów; wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu (art. 26 ust. 6). Dodatkowo wskazać należy organowi I instancji, iż rozpoznając ponownie sprawę, po ustaleniu treści wniosku, badając czy zamierzony sposób gospodarki odpadami jest zgodny z przepisami prawa miejscowego (vide art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach), powinien, oprócz ustalenia treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie objętym wnioskiem (przy założeniu, iż taki plan jest uchwalony), załączyć do akt administracyjnych sprawy kolorową kopię załącznika graficznego do uchwały zatwierdzającej plan, która zawierać będzie czytelną legendę oraz czytelne oznaczenia poszczególnych funkcji i działek objętych wnioskiem. Pozwoli to na jednoznaczne ustalenie jakie postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą działek objętych wnioskiem, a następnie ewentualną kontrolę tych ustaleń przez organ odwoławczy i sąd administracyjny.