II SA/Ol 176/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2011r. sprawy ze skargi A. Ś. i K. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" wydaną przez Prezydenta Miasta O. po rozpoznaniu wniosku A. N. – Serwis Ogumienia "A." w O. ustalono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie budynku – zakładu obsługi środków transportu polegającego na sprzedaży i wymianie opon, sprawdzaniu i ustawianiu zbieżności kół do samochodów osobowych i dostawczych o tonażu do 3,5 t w O. przy ulicy R.". W uzasadnieniu podniesiono, iż zostały spełnione ustawowe wymagania, w tym także została wydana pozytywna opinia w zakresie wymagań sanitarno – higienicznych i zdrowotnych, a także uwzględniono warunki nałożone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. W ocenie organu przy należytym wypełnieniu warunków, określonych szczegółowo w przedmiotowej decyzji, planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. B., A. K., L.P., E. J., T. O., M. B., A. K., M. S., C. S., A. F. oraz Z. F., wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący podnieśli, iż wybudowanie zakładu wulkanizacyjnego w rejonie ulicy R. w O. będzie niezwykle uciążliwe dla mieszkańców oraz użytkowników terenów sąsiednich i żadne zabezpieczenia wymienione w decyzji jak dobór materiałów budowlanych, czy maszyn nie zmienią tego. Odwołujący wskazali, iż niezbędne jest dokonanie przez właściwe organy ochrony środowiska wizji lokalnej z udziałem mieszkańców i samorządu lokalnego w celu oceny wpływu na środowisko planowanego zakładu wulkanizacyjnego. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyli również A. i K. Ś., którzy także wnieśli o jej uchylenie. Podnieśli, iż w rzeczywistości planowane przedsięwzięcie będzie zakładem wulkanizacyjnym, a założenie, że zakład będzie przyjmował wyłącznie klientów dokonujących wymiany opon i badania zbieżności kół jest nieprawdziwe. Podniesiono również, iż ustalenia raportu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia zostały oparte na nieaktualnym stanie faktycznym. Raport środowiskowy zakłada, że planowana inwestycja przylegać będzie z jednej strony do zakładu przemysłowego, stanowiącego ich własność. Tymczasem jak wynika z przedłożonych przez odwołujących dokumentów, na terenie obecnego ich zakładu przewidywana jest funkcja mieszkaniowa zabudowy. Odwołujący wskazali, iż są w trakcie budowy nowego zakładu i przygotowują się do przeniesienia produkcji. Zatem planowane przedsięwzięcie w postaci zakładu wulkanizacyjnego będzie otoczone z dwóch stron budynkami mieszkalnymi, z trzeciej strony ogródkami działkowymi a z czwartej strony poprzez dość wąską ulicę będzie oddziaływało na mieszkańców domów jednorodzinnych. W tej sytuacji przewidziane w opracowanym raporcie środowiskowym zabezpieczenia jak np. nasadzenia zieleni izolacyjnej należy uznać za niewystarczające. Szkodliwość planowanego przedsięwzięcia wynika nie tylko z faktu, że zakład wulkanizacyjny zlokalizowany miałby być między zabudową mieszkalną a ogrodami działkowymi, ale również dlatego że działka pod jego budowę jest mała, wąska i nie ma żadnego zapasu terenu, który pozwoliłby na odsunięcie uciążliwych usług od zabudowy mieszkalnej i działek. Planowane przedsięwzięcie jest "wtłoczone" między gęstą istniejącą i planowaną zabudowę mieszkaniową oraz działki pracownicze. Taki stan zwielokrotni negatywne oddziaływanie zakładu na środowisko i wszelkie przewidziane w raporcie i zaskarżonej decyzji zalecenia dotyczące zmniejszenia negatywnego oddziaływania będą niewystarczające. Odwołujący podnieśli także, iż projektowane przedsięwzięcie będzie nie tylko źródłem hałasu, ale również będzie emitować pyły i związki chemiczne do atmosfery, a do gleby związki ropopochodne. Jednakże w przypadku hałasu nie ma skutecznych sposobów przeciwdziałania. Zdejmowanie i zakładanie opon, wyważanie kół wymaga stosowania instalacji urządzeń pneumatycznych jak sprężarki, klucze pneumatyczne, myjki do kół. Wszystkie te urządzenia emitują bardzo uciążliwy hałas, którego nie da się ograniczyć. Wyszczególnione w zaskarżonej decyzji zalecenia należy uznać za nieskuteczne i w praktyce bez znaczenia w procesie ochrony środowiska i w zakresie ochrony praw ludzi do spokojnego zamieszkiwania i wypoczynku. Zwiększy się też natężenie ruchu pojazdów samochodowych, emisja spalin, a parkowanie, manewrowanie samochodów klientów i obsługi zakładu odbywać się będzie wprost pod domami mieszkańców. Należy zatem stwierdzić, iż funkcjonowanie zakładu wulkanizacyjnego w tych warunkach będzie miało znaczny, negatywny wpływ na środowisko, a skutków tego wpływu nie da się skutecznie ograniczyć. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż przedsięwzięcie, dla którego wydana została decyzja organu pierwszej instancji, zakwalifikowane zostało jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został stwierdzony w drodze postanowienia organu pierwszej instancji z dnia "[...]". Dla przedsięwzięcia został sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko, który spełnia wymagania wskazane w powołanym wyżej postanowieniu. Organ pierwszej instancji uzyskał wymagane przepisami prawa uzgodnienia oraz opinie. W ocenie Kolegium organ prawidłowo określił, przeanalizował oraz dokonał zgodnie z przepisami ustawy oceny bezpośredniego oraz pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, a także wzajemne oddziaływanie między wskazanymi wyżej czynnikami oraz możliwości i sposoby zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wymagania w zakresie monitoringu. Wskazano, iż organ wziął pod uwagę i uwzględnił ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienia właściwych organów. Określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, a także dokonano określenia warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji eksploatacji. Określone zostały również wymogi dotyczące ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, chroniące wody gruntowe przed zanieczyszczeniem substancjami ropopochodnymi, zanieczyszczeniami powietrza i hałasem oraz w zakresie monitoringu. Analiza dokumentów, przedłożonych Kolegium, w tym raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, prowadzi do wniosku, iż na żadnym z etapów realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, zanieczyszczeń powietrza poza terenem, do którego inwestor ma tytuł prawny. Kolegium podkreśliło, iż przedmiotem wniosku nie jest budowa zakładu wulkanizacyjnego. Inwestor planuje budowę budynku – zakładu obsługi środków transportu polegającego na sprzedaży i wymianie opon, sprawdzaniu i ustawianiu zbieżności kół do samochodów osobowych i dostawczych o tonażu do 3,5l. Zaznaczono, iż postępowanie dotyczące środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia inicjowane jest na wniosek strony i to ona określa zakres planowanego przedsięwzięcia. Organ rozpoznający sprawę nie może zakładać, iż strona zamierza realizować inne niż wskazane we wniosku przedsięwzięcie i może prowadzić postępowanie tylko w zakresie przedsięwzięcia określonego wnioskiem. Przeprowadzone postępowanie wykazało, iż uciążliwości związane z realizacją i funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia nie wykroczą poza dopuszczalne normy przy spełnieniu określonych w decyzji środowiskowej warunków. Niniejsze postępowanie dotyczy oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko i argumenty dotyczące takiego, a nie innego zagospodarowania terenu nie mogą być rozpoznane. Fakt, iż ulica R. jest ruchliwa, a chodniki zastawione parkującymi samochodami, nie może być okolicznością przemawiającą przeciwko realizacji planowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia przepisów Prawa ochrony środowiska. Wymogi emisyjne zostaną zachowane w przypadku zastosowania się wnioskodawcy do nałożonych warunków. Fakt planowanej mieszkaniowej zabudowy działki nr "[...]" nie ma wpływu na prawidłowość ocenianej decyzji, bowiem również na terenie tej działki zachowane będą normy emisyjne, w tym emisja hałasu. Wszelkie urządzenia emitujące hałas usytuowane będą z drugiej strony planowanego budynku zakładu obsługi środków transportu, a hałas dobiegający na tą działkę nie przekroczy 42dB, przy dopuszczalnych dla terenów mieszkaniowych 50dB. Ponadto w chwili obecnej działka zabudowana jest budynkiem usługowym, a kwestia ewentualnej zabudowy mieszkaniowej tej działki jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Nie jest też zasadny zarzut, iż wielkość działki, na której planowane jest przedsięwzięcie, nie pozwala na dokonanie nasadzeń izolacyjnych. Przy zastosowaniu proponowanych rozwiązań poziom hałasu nie przekroczy dopuszczalnego poziomu. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę wnieśli A. i K. Ś., podnosząc zarzut naruszenia art.7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 kpa oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oparcie zaskarżonej decyzji na nieaktualnym stanie faktycznym i nieuwzględnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a także art. 30 ustawy o udostępnianiu informacji (...) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez organ administracji bez wyznaczenia rozprawy, co ograniczyło możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu na etapie rozpatrywania odwołania oraz art. 138 kpa poprzez brak uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania mimo, że prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Strona skarżąca podniosła również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mający wpływ na wynik sprawy polegający na błędnym przyjęciu, iż przy wypełnieniu warunków określonych w decyzji organu pierwszej instancji przedsięwzięcie będące przedmiotem postępowania nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko oraz uznanie, iż zabudowa mieszkaniowa działki nr "[...]" sąsiadującej bezpośrednio z planowanym zakładem obsługi środków transportu jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu podkreślono, iż decyzja organu odwoławczego została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, z pominięciem szeregu okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Podniesiono, iż przedsięwzięcie będące przedmiotem postępowania zostało zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazano, iż funkcja zakładu obsługi pojazdów nie przystaje do funkcji zabudowy mieszkaniowej i nie daje się z tą funkcją pogodzić. Organy nie wzięły w dostatecznym zakresie pod uwagę, iż przedmiotowe przedsięwzięcie z uwagi na swój charakter oraz umiejscowienie będzie znacząco ujemnie oddziaływać na otaczające środowisko. Strona skarżąca przedstawiła szczegółowo zarzuty dotyczące lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, podnoszone uprzednio w złożonym odwołaniu. Podniesiono, iż wymagania zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mające gwarantować zniwelowanie szkodliwego wpływu planowanego przedsięwzięcia na otoczenie są nierealistyczne, gdyż nie uwzględniają rzeczywistej charakterystyki i warunków planowanego przedsięwzięcia. Zwrócono również uwagę na fakt, iż parametry planowanego obiektu zawarte w raporcie oraz ogólnej charakterystyce przedsięwzięcia różnią się od danych zawartych w złożonej przez inwestora karcie charakterystyki przedsięwzięcia. Treść przedmiotowego raportu wskazuje, iż przy dokonywanych obliczeniach w żaden sposób nie uwzględniono faktu, iż działki sąsiadujące z planowanym przedsięwzięciem od strony północno – wschodniej w najbliższym czasie zostaną zabudowane kompleksem budynków mieszkaniowych (decyzja z dnia "[...]" ustalająca warunki zabudowy) i tym samym staną się terenem prawnej ochrony przed hałasem. Z kolei przeniesienie należącego do skarżących zakładu przemysłowego z ulicy R. do innej lokalizacji wkroczyło obecnie w ostatnią fazę realizacji. Trudno w tej sytuacji uznać, iż kwestia ewentualnej zabudowy mieszkaniowej działki nr "[...]" jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Należy zatem stwierdzić, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została oparta na nieaktualnym stanie faktycznym, co sprawia, iż nie spełnia swego podstawowego celu jakim jest określenie rzeczywistego wpływu planowanego przedsięwzięcia na otaczające środowisko, w szczególności zdrowie i życie zamieszkujących w okolicy ludzi. Jednocześnie nie można zgodzić się, iż fakt zabudowy mieszkaniowej działki nr "[...]" nie ma wpływu na prawidłowość ocenianej decyzji. Treść raportu wskazuje, iż autor przy dokonywanych obliczeniach i założeniach uwzględniał bezpośrednie sąsiadowanie przedsięwzięcia z terenem prawnej ochrony przed hałasem wyłącznie od strony południowo – zachodniej. Ustalenie rzeczywistego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na otaczające środowisko z uwagi na sąsiadowanie z obu stron z terenami zabudowy mieszkaniowej wymaga dokonania ponownych obliczeń. W ocenie strony skarżącej sporządzony w toku postępowania raport oddziaływania na środowisko nie jest obiektywny, zaś jego ustalenia i wnioski zostały bezkrytycznie i przy braku głębszej analizy przepisane do treści decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto organy wbrew ustawowym wymogom nie uwzględniły w odpowiednim zakresie uwag i wniosków zgłaszanych przez strony w ramach udziału społeczeństwa w postępowaniu. Nie zapewniono również rzeczywistej możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, czego wyrazem jest fakt rozpatrzenia odwołania wniesionego przez strony na posiedzeniu niejawnym bez wyznaczania rozprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, iż szczegółowe kwestie zabudowy działki winny być rozpatrywane na etapie pozwolenia na budowę. W piśmie procesowym z dnia "[...]" skarżąca A. Ś. podkreśliła raz jeszcze, iż organ w toku postępowania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie zapewnił możliwości udziału społeczeństwa w sposób w pełni zgodny z obowiązującymi przepisami, nie podał bez zbędnej zwłoki do publicznej wiadomości w określony ustawowo sposób informacji o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wszczęciu postępowania. Żadne z obwieszczeń Prezydenta Miasta O. wydane w przedmiotowym postępowaniu nie zawierało informacji o sporządzeniu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i możliwości składania do niego uwag i wniosków. Obwieszczenia te nie zostały również prawidłowo ogłoszone. Zaskarżona decyzja narusza jednocześnie przepisy ratyfikowanej przez Polskę tzw. Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska. Skarżąca zaznaczyła, iż organ winien w pierwszej kolejności określić te oddziaływania, następnie je przeanalizować i ocenić pod kątem wpływów zarówno bezpośrednich, jak i pośrednich na środowisko, zdrowie ludzi, warunki życia, jak też dobra materialne. Tymczasem warunki określone przez organ w przedmiotowej decyzji są niekonkretne i niedookreślone. Skarżąca podniosła także brak w decyzji środowiskowej nałożenia na inwestora obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej i monitorowania oddziaływań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy przede wszystkim wskazać, iż zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.), zwaną dalej "ustawą udostępnianiu informacji", przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Stosownie do § 3 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004r., nr 257, poz. 2573 ze zm.), które ma zastosowanie w niniejszej sprawie, stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, lub środków transportu, niewymienione w pkt 17-19 wskazanego przepisu i pkt 45, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów zostały zaliczone do przedsięwzięć, które mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie planowane przez skarżących inwestycja polega na budowie budynku – zakładu obsługi środków transportu polegającego na sprzedaży i wymianie opon, sprawdzaniu i ustawianiu zbieżności kół do samochodów osobowych i dostawczych o tonażu do 3,5 t. W myśl zatem powołanych wyżej przepisów przedsięwzięcie to należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania środowisko. Postanowieniem z dnia "[...]" Prezydent Miasta O. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, który został przedłożony. Przed wydaniem przedmiotowej decyzji organ uzyskał niezbędne uzgodnienia z organem inspekcji sanitarnej oraz organem ochrony środowiska. a warunki określone w tych uzgodnieniach zostały wpisane do decyzji. Zatem zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Podnieść należy, iż w skardze zarzucono naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Skarżący przede wszystkim podnieśli, iż decyzję wydano bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oparto na nieaktualnym stanie faktycznym. Wskazano, iż organ nie uwzględnił okoliczności, iż działki sąsiadujące z działką inwestora od strony pólnocno-wschodniej w najbliższym czasie zostaną zabudowane kompleksem budynków mieszkaniowych i staną się terenem prawnej ochrony przed hałasem. Wyjaśniono przy tym, iż chodzi tu o działki należące do skarżących, co do których wydana została decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych. Nie sposób jednak uznać ten zarzut za słuszny. Z treści art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji wynika, iż przy sporządzaniu raportu oceny oddziaływania na środowisko bierze się pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie jego sporządzenia. Ponadto żaden przepis tej ustawy nie daje podstaw do uwzględniania stanu zagospodarowania działki wynikającej z decyzji o warunkach zabudowy, a nie ze stanu istniejącego. Zatem okoliczność, iż działka należąca do skarżących, sąsiadująca z działką inwestora, będzie w przyszłości zabudowana zabudową mieszkaniową nie może być uwzględniona. Ponadto - jak słusznie podniosło Kolegium w odpowiedzi na skargę - w zaskarżonej decyzji nakazano zaprojektować nasadzenia zieleni izolacyjnej od strony zabudowy mieszkaniowej nie wskazując, iż dotyczy to tylko działek od strony południowo-zachodniej, jak podają to skarżący. Nie jest także słuszny argument skarżących odnośnie braku możliwości pogodzenia funkcji zabudowy mieszkaniowej i funkcji obsługi pojazdów. Należy bowiem wskazać, iż orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, na które się powołano w skardze, dotyczyło decyzji o warunkach zabudowy, wydawanej w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.). Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest w oparciu o zupełnie inne przesłanki, niż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia i nie można decyzji tych porównywać. Wprawdzie faktycznie w uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd odwołał się do przepisów rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, ale w kontekście przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem stanowiska tego w żaden sposób nie można odnieść do stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Odnosząc się do kwestii hałasu i innych uciążliwości związanych z planowaną inwestycją, to zostały one uwzględnione w raporcie oddziaływania na środowisko, a następnie w zaskarżonej decyzji. Ponadto nałożono na inwestora dodatkowe obowiązki wynikające z uzgodnień z organami biorącymi udział w wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Wskazać także należy, iż do podnoszonych w tym względzie zarzutów skarżących odniosło się Kolegium, czemu dało wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i Sąd w pełni podziela argumentację tam zawartą. Należy przy tym wyjaśnić, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania merytorycznej zawartości raportu, gdyż może go oceniać tylko pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności treści raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów, weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną. W związku z tym nie mogą odnieść skutku zarzuty skarżących dotyczące ustaleń osoby sporządzającej raport co do rodzaju i zakresu uciążliwości, ani zastosowanych środków mających zabezpieczyć przed ewentualnymi niekorzystnymi skutkami przedsięwzięcia dla środowiska. Przedmiotowy raport zawiera bowiem niezbędne elementy wynikające z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji. Należy przy tym wskazać, iż wprawdzie powołana przez skarżących w piśmie z dnia "[...]" Dyrektywa 85/337/EEC z dnia 27 czerwca 1985r. nakłada na państwa członkowskie obowiązek przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko, jednak nie zawiera przepisów co do skutków przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. Innymi słowy Dyrektywa ta nie określa, jakie środki państwa członkowskie winny podjąć w przypadku negatywnej oceny oddziaływania na środowisko. Zatem w tym kontekście odwoływanie się do przepisów prawa wspólnotowego jest co najmniej chybione. Niewątpliwie bowiem w niniejszej sprawie organ dokonał analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i w tym zakresie nie zostało naruszone ani prawo polskie, ani tym bardziej prawo wspólnotowe. Nie można także podzielić stanowiska skarżących, iż wymogi nałożone w na inwestora są niekonkretne i niedookreślone. Przede wszystkim wskazać należy, iż przepisy prawa nie określają stopnia szczegółowości nakładanych obowiązków, gdyż art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku określa jedynie elementy, jakie winny być zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednakże w ocenie Sądu obowiązki nałożone na inwestora w zaskarżonej decyzji są wystarczająca sprecyzowane. Ponadto należy pamiętać, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi jedynie etap poprzedzający wydanie decyzji dotyczącej realizacji zamierzonej inwestycji, np. pozwolenia na budowę. Zatem dopiero na tym etapie następuje konkretyzacja i uszczegółowienie obowiązków inwestora wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto organ nie może z góry zakładać, iż inwestor nie zamierza przestrzegać prawa i de facto wykona inne przedsięwzięcie niż określone we wniosku. Zatem organ nie mógł przeprowadzić postępowania w odniesieniu do innego przedsięwzięcia, niż wskazane we wniosku inwestora. Z kolei odnosząc się do kwestii udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu wskazać należy, iż także nie zostały naruszone przepisy prawa, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podnieść należy, iż w toku postępowania dotyczącego oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ ma obowiązek podawać do publicznej wiadomości określone informacje wskazane w art. 33 ustawy o udostępnianiu informacjo o środowisku. Z akt sprawy wynika, iż takie informacje dotyczące toczącego się postępowania i wydania przedmiotowej decyzji były wywieszane zarówno na stronie internetowej organu, jak i w jego siedzibie. Przy czym nie jest zasadny zarzut o braku informacji o raporcie o oddziaływaniu na środowisko, gdyż z informacji z dnia "[...]" wyraźnie wynika, iż taki obowiązek został na stronę nałożony, a ponadto wskazano w niej sposób zapoznania się z dokumentacją sprawy. Nie jest też prawdziwy zarzut, iż informacje o wniosku z września 2009r. wywieszono dopiero w maju 2010r. W aktach sprawy znajduje się informacja o wpłynięciu wniosku inwestora datowana na dzień 18 września 2009r. Przy czym wskazano w niej wyraźnie, iż z uwagi na fakt, iż liczba stron przekracza 20, zastosowano tryb ogłoszenia. Taki tryb zawiadamiania stron jest zgodny z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, który stanowi iż jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten uprawnia organ do zawiadamiania stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania. W tym kontekście nie jest zatem także uzasadniony zarzut skarżących odnośnie braku zawiadomienia wszystkich stron o toczącym się postępowaniu. Przy czym podkreślić należy, iż skarżącym doręczano bezpośrednio zawiadomienia o czynnościach prowadzonych w toku postępowania i o wydanych decyzjach. Zatem w tym zakresie nie mają oni podstaw do powoływania się na naruszenie swojego interesu prawnego. Nie jest także zasadny zarzut odnośnie niewłaściwego sposobu dokonywania ogłoszeń. W ocenie Sądu umieszczenie obwieszczeń w siedzibie organ i na jego stronie internetowej nie narusza w sposób istotny art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji. Natomiast odnosząc się do podnoszonego przez skarżących naruszenia Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz o dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. z 2003r. Nr 78 poz. 706) wyjaśnić należy, iż sposób sformułowania przepisów Konwencji świadczy o tym, iż nie może być ona stosowana bezpośrednio, lecz wymaga zmian w systemie prawnym państwa, które Konwencję ratyfikowało (tak w wielu orzeczeniach sądowoadmistracyjnych, por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2010r. Sygn. akt IV SA/Wa 1045/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 października 2010r. Sygn. akt IV SA/Wa 72/10). W związku z tym chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Konwencji. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę oddalono.