II SA/Op 74/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za naruszenie wymagań weterynaryjnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Opolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Opolu na rzecz skarżącego M. C. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na skutek zawiadomienia, dokonanego pismem z dnia 28 kwietnia 2010 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Łowieckiej w Opolu, o nieprawidłowościach związanych z postępowaniem z dziczyzną przeznaczoną na użytek własny przez członków Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w O. z siedzibą w K. [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii w Opolu wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wykonania obowiązku badania poubojowego na włośnie tuszy dzika pozyskanego na potrzeby własne, o czym zawiadomił M. C. jako stronę, pismem z dnia 9 czerwca 2010 r., które M. C. odebrał osobiście w dniu 17 czerwca 2010 r. za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W piśmie tym organ wezwał ponadto do złożenia wyjaśnień w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, a także składnia wniosków i zastrzeżeń w terminie 7 dni od daty odbioru zawiadomienia. Kolejną czynnością Powiatowego Lekarza Weterynarii w Opolu było wydanie w dniu [...] decyzji nr [...] o wymierzeniu M. C. kary pieniężnej w wysokości 2000 zł. za nieprawidłowości związane z postępowaniem z mięsem dzików odstrzelonych a pobranych na użytek własny. Decyzja ta została przesłana pocztą na adres skarżącego i po dwukrotnym awizowaniu w dniach 3 i 10 września 2010 r. przesyłka została zwrócona do organu jako nieodebrana w terminie, na co wskazują adnotacje na kopercie zalegającej w aktach administracyjnych. W dniu 23 listopada 2010 r. M. C. stawił się w siedzibie organu i za pokwitowaniem odebrał oryginał powyższej decyzji, co wynika z notatki służbowej. Nadto złożył oświadczenie, że w miesiącu wrześniu przebywał w S., gdzie posiada dom i gospodarstwo rolne, natomiast po powrocie do O. zastał w skrzynce pocztowej awizo, z którym zgłosił się do Urzędu Pocztowego, jednak przesyłki nie odebrał z powodu jej zwrotu do nadawcy. Zaniepokojony brakiem informacji o dalszym toku postępowania w sprawie badania dzików na włośnicę, udał się do organu, gdzie otrzymał decyzję o wymierzeniu kary pieniężnej. W dniu 26 listopada 2010 r. M. C. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, składając je w siedzibie Powiatowego Lekarza Weterynarii w Opolu, co wynika z daty prezentaty oraz adnotacji "wpływ bezpośredni". Postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym w oparciu o art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanym dalej K.p.a., Opolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Opolu stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał na okoliczność dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji w dniach 3 i 10 września 2010 r. oraz na fakt odebrania decyzji w dniu 23 listopada 2010 r. Następnie, przytaczając treść art. 44 K.p.a. i akcentując § 4 tego przepisu, organ odwoławczy stwierdził, że decyzję organu pierwszej instancji należy uznać za doręczoną w dniu 17 września 2010 r., wobec czego odwołanie wniesione zostało po upływie ustawowego 14-dniowego terminu, który upływał z końcem dnia 1 października 2010 r. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przesyłając odwołanie, odwołujący nie zgłosił wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, M. C. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, zarzucając: - naruszenie przepisów art. art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez pominięcie przyczyn uchybienia terminu, jak również faktu, że wniósł do organu wniosek o przywrócenie terminu; - naruszenie art. 58 § 2 K.p.a. poprzez bezzasadne uznanie, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu i że nie wniósł odwołania w terminie; - naruszenie art. 58 § 2 w zw. z art. 64 §2 K.p.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do złożenia odwołania łącznie z wnioskiem o przywrócenie terminu. W obszernym uzasadnieniu skarżący wywiódł, że w piśmie z dnia 23 listopada 2010 r. przedstawił przyczyny niemożliwości odebrania decyzji we wrześniu 2010 r., które powinno zostać potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu. Do tego oświadczenia winien ustosunkować się organ, czego nie uczynił. Poza tym, z mocy art. 9 K.p.a., organ powinien zawiadomić skarżącego o wszystkich przysługujących stronie możliwościach prawnych. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżący wskazał, że w razie wątpliwości co do treści oświadczenia z dnia 23 listopada 2010 r. i wyrażonej w nim woli skarżącego, organ powinien był przeprowadzić postępowanie w tym zakresie albo wezwać skarżącego do dokonania uzupełnienia prośby o przywrócenie terminu poprzez złożenie odwołania. Skarżący podkreślił, że wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu 23 listopada 2010 r., gdy odebrał decyzję w siedzibie organu pierwszej instancji, nie został jednak poinformowany przez organ o skutkach tej czynności ani nie został wezwany o uzupełnienie braków formalnych poprzez wniesienie odwołania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wyjaśnił, że wydając zaskarżone postanowienie nie wnikał w powody i nie analizował przyczyn nieodebrania awizowanej korespondencji, szczególnie w kontekście oświadczenia skarżącego z dnia 23 listopada 2010 r., w którego treści skarżący - usprawiedliwiając fakt nieodebrania korespondencji w terminie, wskazania przyczyn stawienia się w siedzibie organu pierwszej instancji i potwierdzenia faktu odebrania decyzji - nie kwestionował prawidłowości awizowania przez pocztę adresowanej do niego korespondencji, a poza tym nie wynika z niego ani zamiar odwołania się od decyzji, ani tym bardziej świadomość po stronie skarżącego, iż upłynął termin do wniesienia odwołania ani też – w związku z tą okolicznością – zamiar złożenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Nie można zatem oświadczeniu przypisywać takich treści ani w uprawniony sposób domniemywać, że skarżący taką prośbę wyraził. Ponadto organ podał, że w dniu 21 grudnia 2010 r. skarżący wystąpił o wydanie odpisu tego oświadczenia, nazywając je oświadczeniem "w przedmiocie wytłumaczenia przyczyn nie złożenia w terminie odwołania od decyzji", jednak miało to miejsce po fakcie i za przyczyną otrzymania zaskarżonego postanowienia. Końcowo organ stwierdził, że pogląd skarżącego o konieczności potraktowania oświadczenia jako wniosku o przywrócenie terminu jest nieuzasadniony w okolicznościach sprawy oraz stanowi próbę nadinterpretacji i nadużycia pozycji skarżącego. Nie istniały żadne przeszkody – poza niewiedzą skarżącego w tym zakresie – by niezależnie od oświadczenia z 23 listopada 2010 r., wnosząc odwołanie w dniu 26 listopada 2010 r., wniósł także wymaganą w tych okolicznościach prośbę. Na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r., skarżący podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte, podkreślając, że wyjaśnienie w sprawie uchybienia terminu pisał w gabinecie Powiatowego Inspektora Weterynarii i nie został przez nikogo pouczony, że nie jest wystarczające oraz że jest wymagany jeszcze dodatkowy wniosek. Pełnomocnik organu wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, jednak z innych powodów niż zostały w niej wywiedzione. W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja co do tego, że sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), a także innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Poza tym, zgodnie z art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny winien dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w całokształcie rozpoznawanej sprawy, zatem może uwzględnić skargę z uwagi na okoliczności, których skarżący nie podnosił w skardze. Dokonując pod tym kątem oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, Sąd uznał, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji doszło do naruszenia prawa, tj. przepisów procedury administracyjnej, które wymagało wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Opolu w przedmiocie uchybienia przez M. C. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Opolu o wymierzeniu kary pieniężnej, która to decyzja zakończyła postępowanie wszczęte przez organ pierwszej instancji z urzędu. Podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia był przepis art. 134 K.p.a., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przesłankę wydanego w tym trybie postanowienia stanowi ustalenie, że odwołanie wniesione zostało po upływie terminu. W rozpoznawanej sprawie kluczową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia, było zatem określenie, w jakiej dacie doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Opolu z dnia [...] o wymierzeniu kary pieniężnej. Fakt prawidłowego doręczenia decyzji ma doniosłe znaczenie prawne, gdyż związane z nim skutki materialne i procesowe. Termin do złożenia odwołania biegnie bowiem od daty prawidłowego doręczenia decyzji. Ma więc istotne znaczenie dla ustalenia, czy odwołanie od tejże decyzji zostało wniesione w ustawowym terminie. W związku z powyższym należy wskazać, że zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Kwestie zasad i trybu doręczania pism w postępowaniu administracyjnym uregulowane zostały w Rozdziale 8 Działu I K.p.a. Generalną zasadą doręczania pism osobom fizycznym, wynikającą z art. 42 K.p.a., jest doręczenie bezpośrednio do rąk adresata w mieszkaniu lub miejscu pracy (§1), a także w lokalu organu administracji publicznej (§ 2) bądź w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Jest to tzw. doręczenie właściwe. Od razu zauważyć trzeba, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie "mieszkanie" oznacza miejsce, gdzie osoba fizyczna faktycznie zamieszkuje. Okoliczność ta musi być każdorazowo znana organowi prowadzącemu postępowanie, aby możliwe było doręczenia urzędowej korespondencji przede wszystkim bezpośrednio do rąk adresata. Zapewnieniu tego warunku służy unormowanie zawarte w art. 41 § 1 K.p.a., zawierające obowiązek stron oraz ich przedstawicieli i pełnomocników zawiadamiania organu w toku postępowania o każdej zmianie swego adresu, natomiast zgodnie z § 2 tego przepisu, w razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Ponadto, przepis art. 63 § 2 K.p.a. ustanawia wymóg wskazania swego adresu przez stronę składającą podanie. Zestawienie tych dwóch unormowań, przy jednoczesnym braku legalnych definicji użytych w nich pojęć "mieszkanie" i "adres", pozwala przyjąć, że mogą być one traktowane zamiennie i nie muszą być tożsame z miejscem zameldowania na pobyt stały bądź stałego zamieszkania, gdyż w świetle art. 63 § 2 i 41 § 1 K.p.a. adresem strony jest miejsce, gdzie strona faktycznie przebywa i w którym będzie możliwe, zgodnie z jej wolą, doręczenie pism urzędowych do niej adresowanych. Poza doręczeniem właściwym, ustawodawca przewidział ponadto inne formy doręczenia pism, mające charakter uzupełniający, w tym określone w art. 43 K.p.a. doręczenie zastępcze, tj. w przypadku nieobecności adresata, do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Natomiast na zasadzie art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Równocześnie, w myśl § 2 omawianego przepisu, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w tym terminie, zgodnie z art. 44 § 3, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Stosownie do art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Ostatnio powołany przepis ustanawia tzw. fikcję prawną doręczenia. Zaakcentować trzeba, że organ administracji publicznej może skorzystać z tego domniemania wyłącznie w sytuacji, gdy pismo kierował na prawidłowy adres strony i jeśli uczynił zadość wszystkim wymogom określonym w powołanych wyżej przepisach procesowych, przy jednoczesnym zrealizowaniu podstawowej zasady procedury administracyjnej, jaką jest zasada obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej, określona w art. 9 K.p.a., stanowiącym, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Niedopełnienie tych obowiązków przez organ stanowi naruszenie prawa. Na tle ustalania prawidłowego adresu strony zasada ta ma szczególne znaczenie w postępowaniu wszczynanym przez organ z urzędu. W ocenie Sądu, obowiązkiem organu jest wówczas nie tylko ustalenie adresu strony, ale również pouczenie jej przy pierwszym doręczeniu o treści art. 41 K.p.a. W tym zakresie skład orzekający w pełni podziela stanowisko wyrażane zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2000 r., sygn. akt V SA 1084/99, LEX 49299; z dnia 13 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 2362/99, LEX 49871 oraz z dnia 12 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1369/05, LEX nr 321137 oraz J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 297), w którym - podkreślając, że adres do doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym nie jest związany z miejscem zamieszkania - wskazuje się, iż wszczynając postępowanie z urzędu organ administracji publicznej obowiązany jest ustalić adres do doręczeń oraz pouczyć stronę o obowiązku poinformowania o zmianie adresu i o konsekwencjach prawnych określonych w art. 41 § 2 K.p.a. Należy zważyć, że wynikający z art. 41 § 1 K.p.a. obowiązek zawiadamiania o zmianie adresu dotyczy stron postępowania, a więc stanowi wymóg zachowania się już po wszczęciu postępowania, w związku z tym - w rozumieniu tego przepisu - ustalenie właściwego adresu strony w postępowaniu wszczętym z urzędu należeć musi do organu, zobligowanego przy tym do prawidłowego informowania stron o uprawnieniach i obowiązkach, w tym wynikających z prawa procesowego. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż zawiadomienie organu pierwszej instancji z dnia 17 czerwca 2010 r., o wszczęciu postępowania z urzędu, skarżący odebrał osobiście pod adresem zamieszkania w O., który został ustalony przez organ. Treść tego zawiadomienia nie zawiera jednak pouczenia o obowiązku z art. 41 § 1 K.p.a., tj. powiadomienia organu o każdej zmianie miejsca zamieszkania ani o skutkach niedopełnienia tego obowiązku, określonych w § 2 tego przepisu. Z lektury akt administracyjnych wynika, że pouczenia takiego nie zawiera też żaden inny dokument zalegający w aktach sprawy. W piśmie złożonym w dniu 23 listopada 2010 r. skarżący wyjaśnił, że przebywał w domu rodzinnym w S., gdzie zajmuje się gospodarstwem. Organ odwoławczy, rozpoznając wniesione następnie odwołanie, posiadał zatem wiedzę odnośnie tego, że skarżący zamieszkiwał pod innym adresem, jednak - jak przyznał organ w odpowiedzi na skargę – nie dokonywał analizy tej okoliczności pod kątem przyczyn nieodebrania przez skarżącego korespondencji. W szczególności nie podjął żadnych czynności zmierzających do zweryfikowania twierdzeń skarżącego odnośnie nieprawidłowości adresu, gdyż w takich kategoriach należało zakwalifikować pismo skarżącego z dnia 23 listopada 2010 r., a nie jako wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. O uchybieniu terminu można mówić dopiero pod warunkiem skutecznego doręczenia. Takie działanie organu należy ocenić jako naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. określających, że wydanie przez organ w postępowaniu administracyjnym prawidłowego rozstrzygnięcia powinno w każdym przypadku być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego istniejącego w sprawie. Wydając zaskarżone postanowienie organ odwoławczy przyjął określoną w art. 44 § 4 K.p.a. fikcję doręczenia skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji w dniu 17 września 2010 r., po dwukrotnym awizowaniu w dniach 3 i 10 września 2010 r., uznając doręczenie to za skuteczne. Jeżeli jednak istotnie adres skarżącego był wówczas inny, to doręczenie dokonane na dotychczasowy adres, bez uprzedniego pouczenia strony o jej obowiązku informowania organu o każdej zmianie adresu, nie może zostać uznane za skuteczne, gdyż nie został spełniony podstawowy warunek obowiązywania domniemania doręczenia ustanowionego w art. 44 § 4 K.p.a. W tych okolicznościach nie mogłoby być mowy o uchybieniu terminu do złożenia odwołania i całkowicie bezprzedmiotowym byłoby zagadnienie przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wszak wątpliwości, że skarżący złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji w dniu 26 listopada 2010 r., w związku z czym nastąpiło to w przed upływem czternastodniowego terminie biegnącego od daty prawidłowego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, co miało miejsce w dniu 23 listopada 2010 r. W ocenie Sądu, do wydania zaskarżonego postanowienia doszło zatem z naruszeniem przepisów postępowania, przy czym naruszenia te, omówione wyżej, są tego rodzaju, że mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, poza zignorowaniem art. 9 i art. 41 K.p.a., organ odwoławczy z naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 7 i 77 K.p.a. nie wyjaśnił w sposób dokładny stanu faktycznego, nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie i nie rozpatrzył go w takim zakresie, co w konsekwencji doprowadziło również do naruszenia art. 44 K.p.a. i 134 K.p.a. Nie ustalił w żaden sposób organ, gdzie rzeczywiście mieszkał skarżący w okresie, kiedy wydano i przesłano na jego adres w O. decyzję organu pierwszej instancji. Przy braku pełnego materiału dowodowego w sprawie, niemożliwym jest ustosunkowanie się do twierdzenia skarżącego, że w tym czasie zamieszkiwał w miejscowości S. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi również podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie pierwszym wyroku. O wykonalności zaskarżonego postanowienia w punkcie drugim wyroku, orzeczono w oparciu o przepis art. 152 P.p.s.a., natomiast rozstrzygnięcie o kosztach, zawarte w punkcie trzecim, uzasadnia przepis art. 200 tej ustawy. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań i sprowadzają się do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które umożliwi organowi rzetelną ocenę prawidłowości doręczenia skarżącemu decyzji w świetle przepisów regulujących instytucję doręczenia w postępowaniu administracyjnym.