VIII SA/Wa 1148/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na indywidualna interpretację Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną indywidualną interpretację; 2) stwierdza, że zaskarżona interpretacja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1.1. [...] sp. z o.o. - zwana dalej "spółką" lub "skarżącą", złożyła w dniu [...] czerwca 2010 r. (data wpływu do Ministra Finansów - organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w W. Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w P.) wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku akcyzowego. We wniosku spółka przedstawiła stan faktyczny dotyczący dwóch kwestii i przedstawiła dwa zagadnienia interpretacyjne. Ponieważ w przypadku jednego z zagadnień organ uznał stanowisko spółki za prawidłowe, przedmiotem rozpoznania w sprawie jest interpretacja indywidualna tylko w zakresie dotyczącym jednego z zagadnień, co do którego przedstawioną przez spółkę interpretację organ uznał za nieprawidłową. 1.2. W zakresie zagadnienia objętego postępowaniem spółka przedstawiła następujący stan faktyczny: Spółka prowadzi działalność w zakresie przetwórstwa owocowego. W ramach swej działalności zawarła szereg umów z podmiotem austriackim z grupy [...], nie posiadającym na terytorium Polski oddziału ani stałego miejsca prowadzenia działalności, który w zamian za wynagrodzenie pośredniczył w udzielaniu przez banki austriackie gwarancji spłaty przez skarżącą kredytów bankowych zaciąganych w polskich bankach. W ramach tych umów, podmiot austriacki udzielił też gwarancji spłaty przez skarżącą kredytu zaciągniętego w [...] Bank [...] S.A. Za to udzielenie gwarancji skarżąca była zobowiązana do zapłaty na rzecz podmiotu austriackiego wynagrodzenia obliczanego według wzoru 0,2% x (kwota gwarancji) x (liczba dni, w których gwarancja była udzielona, podzielone przez 365, a od 1 marca 2009 r. współczynnik 0,2% wzrósł do 0,4%. 1.3. W ramach tak przedstawionego stanu faktycznego spółka zadała pytanie, czy jest zobowiązana do pobrania podatku dochodowego u źródła od wynagrodzenia wypłacanego na rzecz podmiotu austriackiego z tytułu bezpośredniego udzielenia [...] Bank [...] S.A. gwarancji bankowej. 1.4. Spółka przedstawiając swoje stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego uznała, że nie jest zobowiązana do pobrania podatku dochodowego u źródła od wynagrodzenia wypłacanego podmiotowi austriackiemu z tytułu udzielenia odpłatnej gwarancji. Uzasadniając swoje stanowisko spółka wskazała na przepisy z art. 21 ust. 1 pkt 2 a i art. 21 ust 2 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zmianami - dalej: u.p.d.o.p.) oraz art. 11 ust. 4 umowy z 13 stycznia 2004 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Austrii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku (Dz. U z 2005 r. Nr 224 poz. 1921 ze zmianami - dalej: umowa u.p.o. Polska- Austria). Zgodnie ze wskazanymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Polski przez podatników takich jak kontrahent skarżącej – podmiot austriacki, od przychodów z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - ustala się w wysokości 20% przychodów, z uwzględnieniem stosownych umów w sprawie zapobiegania podwójnego opodatkowania. Zgodnie zaś z postanowieniami umowy u.u.p.o. Polska – Austria, w szczególności art. 11 ust. 4 tej umowy, wynagrodzenie za udzielenie gwarancji nie może być uznane za odsetki, o jakich mowa w tym przepisie. Umowa u.p.o. Polska – Austria nie wskazuje też w swej treści innego przepisu szczególnego, na podstawie którego należałoby wynagrodzenia za udzielenie na rzecz skarżącej gwarancji kwalifikować jako którąś ze szczególnych form przychodu wymienioną w umowie u,.p.o. Polska –Austria. Spółka podniosła, że na gruncie Modelowej Konwencji w sprawie podatków od dochodu i majątku, w przypadku dochodów, które nie stanowią jasno określonej kategorii dochodów oraz gdy źródło dochodów nie jest jasno określone, dochody te należy kwalifikować jako "inne dochody" w rozumieniu poszczególnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zgodnie z art. 22 umowy u.p.o. Polska - Austria, gdy określone dochody nie mogą być przyporządkowane do konkretnych dochodów od danego źródła przychodów, należy uznać je za "inne dochody" podlegające opodatkowaniu wyłącznie w kraju siedziby odbiorcy wynagrodzenia pod warunkiem przekazania wypłacającemu dochód certyfikatu rezydencji podatkowej odbiorcy świadczenia. Zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. Spółka powołała się na stanowisko w innej interpretacji podatkowej, które potwierdza jej pogląd. 2. Dyrektor Izby Skarbowej w W. jako organ upoważniony przez Ministra Finansów do wydawania interpretacji, w interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. wydanej na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zmianami – dalej: Ordynacja podatkowa) uznał powyższe stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał się na przepisy art. 11 ust. 1 i 2 umowy u.p.o. Polska – Austria stanowiące, że odsetki powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Jednakże mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się państwie, to podatek w ten sposób wymierzony nie może przekroczyć 5% kwoty brutto tych odsetek. Dalej organ powołał się na art. 11 ust. 4 umowy u.p.o. Polska-Austria cytując treść tego przepisu, powołał się też na definicje oraz komentarz do art. 11 Konwencji Modelowej OECD, zgodnie z którym, za odsetki należy uznać każde wynagrodzenie za korzystanie z "wypożyczonego" kapitału, nie tylko oprocentowanie nominalne, ale także opłaty przygotowawcze, manipulacyjne, prowizje i tym podobne. Po przytoczeniu tych przepisów organ uznał, że "opisane we wniosku wynagrodzenie z tytułu pośrednictwa w uzyskaniu gwarancji bankowej wypłacane przez spółkę na rzecz podmiotu austriackiego jest ściśle związane z kredytem zaciągniętym przez spółkę, zatem stanowi odsetki w myśl art. 11 ust. 4 umowy polsko-austriackiej". I w konsekwencji podlega zgodnie z art. 11 ust. 2 tej umowy opodatkowaniu w Polsce podatkiem u źródła w wysokości 5% kwoty brutto tych należności. 3. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i wniosła o zmianę wydanej interpretacji. Zarzuciła naruszenie art. 11 ust. 1 umowy u.p.o. Polska-Austria poprze niewłaściwą wykładnię oraz art. 14 c i art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie. Uzasadniając zarzuty wskazała, że w zaskarżonej interpretacji brak jest jakiegokolwiek wywodu dotyczącego opodatkowania udzielonej spółce gwarancji bankowej, co narusza art. 14 c ust. 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez brak uzasadnienia prawnego. Za takie uzasadnienie, zdaniem spółki nie może być uznane samo tylko przytoczenie treści przepisów prawa z pominięciem przedstawienia toku zastosowania przez organ rozumowania prawniczego. Zdaniem spółki organ w ogóle nie odniósł się do merytorycznych argumentów podnoszonych przez nią we wniosku o interpretację przemawiających za słusznością jej stanowiska. Spółka podniosła, że z perspektywy spółki austriackiej udzielającej gwarancji, wynagrodzenie za świadczoną usługę nie jest dochodem z wierzytelności tej spółki wobec skarżącej. Spółka wskazała też na brak podstaw prawnych do "rozszerzenia zakresu pojęciowego odsetek o wynagrodzenie z tytułu udzielenia gwarancji bankowej". Skarżąca zarzuciła ponadto brak odniesienia się do powoływanej przez nią interpretacji podatkowej zgodnej z jej stanowiskiem. 4. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. Nie odniósł się merytorycznie do argumentów podniesionych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. 5. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniosła w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części uznającej stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe i stwierdzającej istnienie opodatkowania wynagrodzenia wypłacanego przez skarżącą na rzecz podmiotu austriackiego z tytułu udzielonej gwarancji. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła wydanie jej z naruszeniem: a) art. 14c oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, b) art. 11 ust. 4 Umowy u.p.o. Polska- Austria poprzez niewłaściwą wykładnię. W skardze, spółka powtórzyła przytoczoną wyżej argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i wcześniej w zawartym we wniosku własnym stanowisku co do interpretacji przepisów. Wskazała, że wykładnia art. 11 ust. 1 umowy u.p.o. Polska-Austria prowadzi do wniosku, że przychodem w formie odsetek jest kwota otrzymana jako dochód z wierzytelności, a z perspektywy podmiotu austriackiego udzielającego gwarancji, wynagrodzenie za świadczoną usługę nie jest dochodem z wierzytelności tego podmiotu wobec skarżącej. Autor skargi podniósł też, że umowa u.p.o. Polska – Austria nie wskazuje żadnego innego przepisu szczegółowego, na podstawie którego należałoby kwalifikować przedmiotowe wynagrodzenie, a zatem jest to "inny dochód" w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, co powoduje objęcie tego wynagrodzenia opodatkowaniem jedynie w Austrii. 6. Organ, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Powołał się na przepis art. 31 ust 1 Konwencji Wiedeńskiej o prawie traktatów sporządzonej w Wiedniu 23 maja 1969 r. (Dz. U. z 1990 r. Nr 74 poz. 439) nakazujący interpretowanie traktatów w dobrej wierze, zgodnie ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w nim wyrazom w ich kontekście, oraz w świetle jego przedmiotu i celu przy uwzględnieniu również praktyki stosowania traktatu, ustanawiającej porozumienie stron co do jego interpretacji. Organ wskazał też na art. 32 Konwencji, zgodnie z którym można odwoływać się do uzupełniających środków interpretacji łącznie z pracami przygotowawczymi do traktatu oraz okolicznościami jego zawarcia, aby ustalić znaczenie, gdy interpretacja oparta na art. 31 pozostawia znaczenie dwuznacznym lub niejasnym, albo prowadzi do rezultatu wyraźnie absurdalnego lub nierozsądnego. Odwołując się do tych przepisów organ konkludował, że "odmienne traktowanie dochodów wynikających z oprocentowania pożyczki oraz opłat z tytułu gwarancji prowadziłoby w niektórych przypadkach do możliwości kształtowania obowiązku podatkowego przez podmioty czynności cywilnoprawnych, co stoi w sprzeczności z podstawami prawa podatkowego, zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje niezależnie od woli stron". Organ ponownie podniósł, że za odsetki należy uznać każde wynagrodzenie za korzystanie z "wypożyczonego" kapitału – nie tylko oprocentowanie nominalne, ale także opłaty przygotowawcze, manipulacyjne, prowizje, a nawet wymienione enumeratywnie w art. 11 umowy u.p.o. premie i nagrody. Zdaniem organu, "wynagrodzenie z tytułu uzyskania gwarancji bankowej wypłacanej przez skarżącą na rzecz podmiotu austriackiego jest bezpośrednio związane z kredytem zaciągniętym przez spółkę, stanowi element kosztu pozyskania kapitału (finansowania zewnętrznego), stanowi zatem odsetki w rozumieniu art. 11 ust. 4 umowy u.p.d. Organ nie zgodził się też z zarzutami naruszenia przepisów proceduralnych podnosząc, że szczegółowo wyjaśnił wszystkie przesłanki rozstrzygnięcia, wskazał precyzyjnie, dlaczego uważa stanowisko podatnika za nieprawidłowe, a przy ocenie sprawy poddał szczegółowej analizie rozstrzygnięcia w podobnych sprawach stwierdzając, że wydane po 1 lipca 2007 r. mają charakter jednolity i zbieżny ze stanowiskiem przedmiotowym w sprawie – powołał dwie interpretacje indywidualne Ministra Finansów z [...] października 2007 r. i Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: zaskarżoną interpretację należało uchylić. 7.1. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami – dalej: p.p.s.a.) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Stosownie do art. 14b § 3, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 i 2, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Dla udzielenia właściwej interpretacji indywidualnej niezbędne jest zatem właściwe rozpoznanie stanu faktycznego będącego jej przedmiotem. W zaskarżonym zakresie skarżąca przedstawiła stan faktyczny polegający na tym, że: "austriacka spółka z grupy [...] udzieliła gwarancji spłaty przez wnioskodawcę kredytu zaciągniętego w [...] Bank [...] S.A." (rubryka F wniosku). Dalej przedstawiając uzasadnienie swojego stanowiska (rubryka G wniosku akapit IV stwierdziła: "W analizowanym stanie faktycznym to Wnioskodawca (skarżąca – przypisek Sądu) może mieć roszczenie wobec spółki austriackiej (o charakterze warunkowym), które może zostać zrealizowane w przypadku ziszczenia się zdarzenia objętego gwarancją spółki austriackiej. Opłata za gwarancję stanowi tutaj wynagrodzenie za gotowość podmiotu austriackiego do ewentualnego świadczenia gwarancyjnego na rzecz osoby trzeciej w miejsce Wnioskodawcy". Nie jest więc jednoznaczne komu i jakiego typu gwarancji udzielił podmiot austriacki. Można się tylko domyślać z kontekstu, że gwarancja ta (czy raczej przekładając na grunt polskiego prawa cywilnego – poręczenie) była udzielona bankowi [...] Bank [...] S.A. i podmiot austriacki gwarantował (poręczał) za spłatę kredytu zaciągniętego w tym banku przez skarżącą. Tymczasem organ odnosząc się do pytania związanego z opodatkowaniem wynagrodzenia za udzielenie gwarancji przez podmiot austriacki odnosi się nie do wynagrodzenia za udzielenie gwarancji przez podmiot austriacki, a do wynagrodzenia z tytułu pośrednictwa w uzyskaniu gwarancji bankowej, o czym świadczy zapis zawarty na str. 7 decyzji: "opisane we wniosku wynagrodzenie z tytułu pośrednictwa w uzyskaniu gwarancji bankowej wypłacane przez spółkę na rzecz podmiotu austriackiego jest ściśle związane z kredytem zaciągniętym przez spółkę, zatem stanowi odsetki. Tak więc, w tym miejscu organ wypowiada się na temat wynagrodzenia za pośrednictwo podmiotu austriackiego w uzyskaniu gwarancji (gdzie wcześniej uznał, że od wynagrodzenia za taką czynność nie należy się podatek u źródła zgadzając się w tym zakresie z interpretacją dokonaną przez skarżącą), a nie wynagrodzenia za udzielenie gwarancji bezpośrednio przez podmiot austriacki. O niezrozumieniu przez organ treści wniosku świadczy też następujący passus zawarty na str. 9 odpowiedzi na skargę: "wynagrodzenie z tytułu uzyskania gwarancji bankowej wypłacanej przez skarżącą na rzecz podmiotu austriackiego jest bezpośrednio związane z kredytem zaciągniętym przez spółkę, stanowi element kosztu pozyskania kapitału (finansowania zewnętrznego), stanowi zatem odsetki w rozumieniu art. 11 ust. 4 umowy u.p.d.". Niezrozumiałym jest skąd organ wyciągnął wniosek, że skarżąca wypłaca gwarancję, i to w dodatku gwarancję bankową, na rzecz podmiotu austriackiego. Według stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą we wniosku o interpretację chodzi o udzielenie gwarancji przez podmiot austriacki, a nie o "wypłacenie gwarancji". Tym bardziej nie można doszukać się "wypłaty gwarancji" na rzecz podmiotu austriackiego i to przez skarżącą, czy też nie można zrozumieć, w jaki sposób skarżąca może "wypłacić" czy ustanowić gwarancję bankową, skoro nie jest bankiem (udzielenie gwarancji bankowej jest czynnością bankową zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo bankowe). Skoro organ podatkowy ma wątpliwości co do treści wniosku, w tym co do jasności stanu faktycznego w nim przedstawionego, ma prawo i zarazem obowiązek wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku, jeżeli nie zawiera on niezbędnych do wydania interpretacji elementów, wynikające z przepisu art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14h i art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Ten tryb powinien być stosowany również wtedy, gdy wniosek nie wyznacza jednoznacznie zakresu problemowego interpretacji, o którą występuje podatnik. Stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Jak więc wynika z powyższych przepisów, to wnioskodawca przedstawiając stan faktyczny, pytanie i formułując na jego tle ocenę prawną, wyznacza zakres problemowy interpretacji, o którą występuje. Z kolei organ podatkowy ma obowiązek odnieść się do problemu prawnego przedstawionego przez wnioskodawcę w wymaganym we wniosku zakresie, poprzez dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy, jego akceptacji bądź negacji. 7.2. Sąd uznał zatem, że organ nie stosując procedury określonej w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej dla uzupełnienia wniosku o treści wymagane w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, naruszył te przepisy prawa. Wskazane wyżej naruszenie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż właściwe rozpoznanie merytorycznej treści wniosku mogło doprowadzić do odmiennej interpretacji. Dlatego też, przyczyna ta była wystarczająca do uchylenia zaskarżonej interpretacji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. Skoro interpretacja w analizowanym przez Sąd zakresie była wadliwa, to należało ją uchylić. Ponieważ w zakresie interpretacji drugiego zagadnienia (gdzie organ zgodził się ze stanowiskiem spółki) interpretacja nie była skarżona, zatem w tym zakresie organ jest związany udzieloną interpretacją. 7.3. Wobec nierozpoznania przez organ stanu faktycznego objętego pytaniem, przedwczesna jest ocena prawidłowości wykładni prawa materialnego dokonanej przez organ. Udzielając ponownie interpretacji w kwestionowanym zakresie organ weźmie pod uwagę, że w rozumieniu art. 11 umowy u.p.o. Polska - Austria odsetkami mogą być dochody powstałe z wierzytelności. Dlatego też, odpowiadając na pytanie dotyczące opodatkowania wynagrodzenia otrzymywanego przez podmiot austriacki od skarżącej za udzielenie przez ten podmiot gwarancji spłaty przez skarżącą kredytu zaciągniętego w [...] Bank [...] S.A. należy udzielić odpowiedzi na następujące pytania: a) Czy w związku z tą czynnością (usługą podmiotu austriackiego na rzecz skarżącej) dochodzi do powstania wierzytelności podmiotu austriackiego wobec skarżącej? b) Czy w związku z tą czynnością dochodzi do korzystania przez skarżącą z "wypożyczonego" (jak to ujmuje sam organ) skarżącej przez austriacki podmiot kapitału?. Negatywna odpowiedź na chociażby jedno z tych pytań powinna prowadzić do uznania, że objęte interpretacją wynagrodzenie nie może być zaliczone do odsetek, o jakich mowa w art. 11 umowy u.p.o. Polska-Austria. 7.4. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), oraz art. 152 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 u.p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego.