I OSK 1638/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Protokolant asystent sędziego Andrzej Bieńkowski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2455/10 w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia przez gminę własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną. I OSK 1638/11 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia przez gminę własności nieruchomości. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta [...], odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 lipca 2000 r. przez Gminę [...] własności nieruchomości rolnej Skarbu Państwa, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0788 ha, objętej księgą wieczystą [...]. Organ wskazał, że przedmiotowa działka, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, położona była na terenach przeznaczonych na parki leśne oraz częściowo na uprawy polowe. Jednocześnie organ przytoczył treść art. 13 ust. 2, 3 i 4 w związku z art. 1 i 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 208, poz. 2128 ze zm.), zgodnie z którym nieruchomości rolne stanowiące własność Skarbu Państwa, przeznaczone w planach na cele gospodarki rolnej, które nie zostały przekazane Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa decyzjami w terminie do dnia 30 czerwca 2000 r., stały się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone. Organ wskazał, że aby powyższe przepisy mogły mieć zastosowanie, wykazać należy, że nieruchomość jest nieruchomością rolną. Tymczasem działka nr [...] nie stanowi nieruchomości rolnej w rozumieniu art. 461 Kodeksu cywilnego. Od decyzji powyższej odwołanie wniósł Burmistrz Miasta [...]. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, podzielając w pełni stanowisko organu I instancji, utrzymał w mocy jego decyzję. Dodał, że ustawa o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa w odniesieniu do lasów niewydzielonych geodezyjnie z nieruchomości. Jednocześnie organ podniósł, że działka nr [...] położona była na terenach upraw polowych oraz terenach parków leśnych. Częściowo była zatem przeznaczona na cele nierolnicze. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina [...], wskazując, że sporna nieruchomość spełnia przesłanki do uznania jej za nieruchomość rolną i nigdy nie była działką leśną. Co prawda jest ona częściowo zalesiona, wynika to jednak z naturalnego zalesienia pól pozostających wiele lat odłogiem. Wystarczy jedynie wycinka samosiejek, aby przywrócić możliwość rolnego wykorzystania działki. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zasadnicze znaczenie dla sprawy ma ustalenie, czy działka nr [...] spełnia warunki z art. 13 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Przepis ten stanowi, że nieruchomości rolne nieprzekazane do Zasobu ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3, lub nieprzekazane Agencji ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 17 ust. 1, w terminie określonym w ust. 1, stają się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone. Nieruchomości rolne, o których mowa w tym przypisie, to nieruchomości wskazane w art. 1 ust. 1 ustawy, położone na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych i parków narodowych. Z kolei Kodeks cywilny, do którego odsyła ten przepis, w art. 461 stanowi, że nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Z przedstawionych regulacji prawnych wynika, że nieruchomościami rolnymi w rozumieniu ustawy są nieruchomości zdefiniowane w przepisach Kodeksu cywilnego i położone na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Tylko więc nieruchomości spełniające te warunki podlegają komunalizacji z mocy prawa na podstawie art. 13. Dla zastosowania tego przepisu konieczne jest ustalenie, czy będąca przedmiotem postępowania nieruchomość w dniu 30 czerwca 2000 r., oprócz spełnienia innych warunków, była przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Sąd I instancji wskazał, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] obowiązującego w dniu 1 lipca 2000 r. nieruchomość była położona na terenach upraw polowych (symbol planu[...]) oraz terenach parków leśnych (symbol [...]), a zatem częściowo przeznaczona została na cele nierolnicze. Także z zaświadczenia zawierającego wypis z rejestru gruntów na dzień 30 czerwca 2000 r. wynika, że przedmiotowa działka jest działką leśną oznaczoną jako lasy (LsV), to zaś oznacza, że nie można na niej prowadzić wytwórczości rolniczej. Sąd stwierdził, że zapisy widniejące w ewidencji gruntów są dowodem określonego stanu faktycznego i nie mogą być dowolnie zignorowane lub zaakceptowane przez organ badający sprawę. Ich znaczenie prawne nie budzi wątpliwości w kontekście określenia wystąpienia przesłanek do komunalizacji. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie może samodzielnie dokonywać ustaleń sprzecznych z zapisem ewidencji gruntów. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r. skargę kasacyjną złożyła Gmina [...]. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu: 1/ naruszenie prawa materialnego: a) art. 13 ust. 2 w związku z art. 1 i art. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, stwierdzającego, że nieruchomości rolne nieprzekazane do Zasobu ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3 lub nieprzekazane Agencji ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 17 ust. 1, w terminie określonym w ust. 1, stają się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone - poprzez ich niewłaściwą interpretację w zakresie przesłanek komunalizacji gruntów rolnych, b) art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59), stwierdzającego, że lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków - poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość jest lasem, c) art. 20 i nast. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), poprzez przyjęcie, że zapisy ewidencji gruntów mają rozstrzygające znaczenie co do stanu faktycznego dotyczącego nieruchomości, a w szczególności co do jej użytkowania; 2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi art. 7; 9; 75 § 1 i 80 k.p.a. – poprzez naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzenia w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1700 ze zm.) przejęcie przez Agencję praw i obowiązków wynikających z wykonania prawa własności w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 1 i 2, nastąpi nie później niż do dnia 30 czerwca 2000 r. W myśl zaś art. 13 ust. 2 nieruchomości rolne nieprzekazane do Zasobu ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3, lub nieprzekazane Agencji ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 17 ust. 1, w terminie określonym w ust. 1, stają się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone. Z treści zacytowanych przepisów wynika, że warunkiem przejścia z mocy prawa własności nieruchomości na rzecz gminy było spełnianie przez nieruchomość kryteriów nieruchomości rolnej, która nie została przy tym przejęta do dnia 30 czerwca 2000 r. przez Agencję Nieruchomości Rolnej. Istotą sporu w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, czy działka nr [...], której nabycia z mocy prawa domaga się skarżąca Gmina, stanowi nieruchomość rolną w rozumieniu ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, a wręcz – czy objęta jest przedmiotowym zakresem ustawy. Jeśli bowiem uznać, że zakres przedmiotowy ustawy nie odnosi się do spornej działki, to nie może być w ogóle mowy o możliwości zastosowania do niej normy określonej w art. 13 ust. 2, dotyczącej komunalizacji nieruchomości rolnych. Zakres przedmiotowy ww. ustawy wyznacza art. 1 pkt 1-3, z czego na potrzeby niniejszej sprawy istotne są pkt 1 i 3. W myśl pkt 1 ustawa reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych i parków narodowych. Sporna działka nie znajdowała się w zarządzie Lasów Państwowych i parków narodowych, więc to wyłączenie nie ma dla sprawy znaczenia. Stanowić ma ona zatem nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego i musi być położona na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Odesłanie do Kodeksu cywilnego prowadzi oczywiście do zastosowania art. 461 k.c. Samo jednak spełnianie przez nieruchomość warunków pojęcia nieruchomości rolnej zdefiniowanego w art. 461 k.c. jest niewystarczające. Konieczne jest również, by nieruchomość położona była na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Tym niemniej w niniejszej sprawie ustalenie tej okoliczności jest zbędne. Niezachowany został bowiem wymóg określony w art. 1 pkt 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, w myśl którego ustawa reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa w odniesieniu do lasów niewydzielonych geodezyjnie z nieruchomości określonych w pkt 1 i 2. Wydzielenie geodezyjne jest instytucją w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Ustalenie treści tego pojęcia w oparciu o wymienione ustawy jest uprawnione nie tylko z uwagi na stan prawny obecnie obowiązujący. Także w dacie dodania art. 1 pkt 3 do ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, z dniem 19 stycznia 1994 r. (Dz.U. z 1994 r. Nr 1, poz. 3), "wydzielenie geodezyjne" było normowane przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego (ustawy i przepisów wykonawczych). Podział ewidencyjny (geodezyjny) nieruchomości polega na innym niż dotychczas ukształtowaniu ewidencyjnym działek gruntu wchodzących w skład nieruchomości. Celem podziału ewidencyjnego (geodezyjnego) jest ewidencyjne wyodrębnienie w ramach jednej nieruchomości większej liczby działek gruntu bez zmiany ich dotychczasowego właściciela. Podział ewidencyjny (geodezyjny) dokonywany jest w drodze decyzji administracyjnej dokonywanej przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta albo jako czynność materialno-techniczna w zakresie prawa administracyjnego (sporządzenie operatu podziałowego nieruchomości rolnej lub leśnej). Jak wynika z art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poza przypadkami określonymi w art. 92 ust. 1 i art. 93 ust. 2a i 3a, podział nieruchomości rolnych i leśnych dokonywany jest bez przeprowadzania administracyjnej procedury decyzyjnej z ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z uwagi na brak skonkretyzowanej regulacji prawnej dotyczącej podziałów takich nieruchomości, podział ten dokonywany jest na podstawie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez sporządzenie stosownego operatu podziałowego, który po przyjęciu do państwowego zasoby geodezyjnego i kartograficznego stanowi podstawę do wykazania przebiegu nowo określonych działek ewidencyjnych w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z § 45 i § 46 ust. 1 w związku z § 35 pkt 1 i § 36 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), wydanego z upoważnienia zawartego w art. 26 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (patrz: Marian Wolanin [w:] J. Jaworski, A. Prusaczek, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, C.H. Beck 2011, s. 513-514, 530). Do daty wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, podział nieruchomości rolnych i leśnych nie był objęty reglamentacją ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.). Był dokonywany w drodze operatu podziałowego, według woli właściciela. Unormowania ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (art. 1) dotyczyły wyłącznie gruntów zabudowanych i przeznaczonych pod zabudowę (patrz: Eugeniusz Mzyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, red. G. Bieniek, LexisNexis 2011, s. 456). Tryb podziału określały wówczas przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 158, poz. 813), a wcześniej zarządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej oraz Ministra Rolnictwa z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M.P. Nr 11, poz. 98). Z treści materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, a dokładniej z pisma Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] z dnia 6 kwietnia 2010 r., wynika, że w dniu 30 czerwca 2000 r. działka nr [...] o powierzchni 0,0788 ha figurowała w rejestrze gruntów nr [...] z oznaczeniem LsV, a więc była wyodrębnionym geodezyjnie lasem. Skoro zatem komunalizacją w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa objęte zostały nieruchomości rolne, które z chwilą upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 nie były wydzielone geodezyjnie jako lasy, to w niniejszej sprawie wystąpiła negatywna przesłanka komunalizacji określona w art. 1 pkt 3 ustawy w związku z art. 13 ust. 2. Podobnie wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 12 września 2012 r., I OSK 1139/11 oraz I OSK 1260/11. Zaskarżony wyrok nie narusza przy tym art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz.U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.). Przepis ten nie był w weryfikowanym postępowaniu administracyjnym stosowany. Komunalizacji nie podlegał grunt wpisany do ewidencji jako las. Zasadność tego wydzielenia geodezyjnego nie mogła być w postępowaniu komunalizacyjnym badana z punktu widzenia art. 3 ustawy o lasach. Zauważyć jednak można, że fakt, iż powierzchnia spornej działki jest mniejsza od 0,10 ha nie oznacza, że nie może ona wchodzić w skład kompleksu działek pokrytych roślinnością leśną o łącznej powierzchni odpowiadającej już ustawowej definicji lasu. Ponadto w lasem w rozumieniu ustawy o lasach jest nie tylko grunt pokryty roślinnością leśną. Musi to być przy tym grunt spełniający dodatkowe wymagania: przeznaczenie do produkcji leśnej lub stanowienie rezerwatu przyrody albo wpisanie do rejestru zabytków (art. 3 pkt 1). Może to być także grunt związany z gospodarka leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej budynki, budowle itd. (art. 3 pkt 2). Ta definicja lasu, jak wprost wynika z art. 3 ab initio ustawy o lasach, jest wiążąca w ramach tejże ustawy. Przepis art. 20 ust. 3a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Jest to zatem przepis stosowany w prowadzeniu ewidencji. W sprawie komunalizacyjnej znaczenie ma zapis ewidencyjny. Przedmiotem tego postępowania nie jest ocena spełniania przez nieruchomość wymogów ustawy o lasach. Kwestionowanie zapisów w ewidencji gruntów i budynków odbywa się w trybie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Istota rozważanej przesłanki tkwi więc w rezultacie czynności z zakresu ewidencji gruntów, a nie w ocenie, czy wydzielony geodezyjnie las, o którym mowa w przepisie art. 1 pkt 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, spełnia przesłanki pojęcia lasu w rozumieniu art. 3 pkt 1 lub 2 ustawy o lasach. Z powyższych uwag wynika jeszcze jedna konsekwencja. Zapis w ewidencji nie jest w sprawie komunalizacyjnej, opartej o art. 13 ust. 2 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, jedynie odzwierciedleniem stanu faktycznego. Z mocy art. 1 pkt 3 tej ustawy wydzielenie geodezyjne lub brak tego wydzielenia są przesłankami materialnoprawnymi komunalizacji. Skutków tego wydzielenia geodezyjnego nie można więc oceniać jedynie w kontekście mocy zapisów ewidencyjnych wynikającej z art. 2 pkt 8 oraz art. 20 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Nie jest zatem trafny zarzut naruszenia art. 20 tej ustawy. Zapisy w ewidencji miały rozstrzygające znaczenie z uwagi na treść art. 1 pkt 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, a nie z powodu niewłaściwej interpretacji art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Nie mogły również przynieść oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej rezultatu zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy odnoszący się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 2 w związku z art. 1 pkt 1 i 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Z materiału tego wynika status nieruchomości według zapisów w księdze wieczystej, przeznaczenie w planie miejscowym i w ewidencji gruntów. Był to w niniejszej sprawie materiał wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Na etapie postępowania administracyjnego nie doszło również do naruszenia art. 9 k.p.a. Okoliczności faktyczne i prawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia organ ma obowiązek przytoczyć w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Brak uprzedzenia strony przez organ, przed wydaniem decyzji, o przyjętym w sprawie stanowisku co zebranego materiału dowodowego i podstawy prawnej rozstrzygania, nie stanowi więc naruszenia art. 9 zdanie pierwsze k.p.a. Okoliczności faktyczne i prawne sprawy były zaś Gminie [...] znane. Gmina była wnioskodawcą i sprecyzowała żądanie w sposób wskazujący na znajomość podstawy prawnej sprawy komunalizacyjnej i przesłanek komunalizacji. Nie było potrzeby pouczania Gminy w tym zakresie. Wojewoda [...] nie miał więc obowiązku udzielenia wnioskodawcy wskazówek i wyjaśnień, w myśl art. 9 zdanie drugie k.p.a. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.