I SA/Wa 1855/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Joanna Skiba Protokolant specjalista Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi J. W. i P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], uchyliło w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] maja 1998 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżone orzeczenie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. W dniu [...] maja 1998 r. Burmistrz Gminy W. wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości położonej w W., w dzielnicy B., przy ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr [...], z obrębu [...], na działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] - która wobec nie wniesienia odwołania stała się ostateczna. Na mocy powyższej decyzji działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 - przeznaczona pod drogę zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami - przeszła na własność Gminy W. w dniu w którym przedmiotowa decyzja stała się ostateczna. Fakt ten został następnie ujawniony w księdze wieczystej nr [...]. W dniu 9 września 2009 r. J. W. i P. W. złożyli wniosek o zmianę ostatecznej decyzji nr [...] - w części dotyczącej przejścia na własność Gminy W. działki nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2. Po rozpoznaniu wniosku Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] orzekł o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją nr [...]. Decyzja ta została następnie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. orzeczeniem z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że strona w żadnym piśmie nie wnosiła o wznowienie postępowania. We wniosku wszczynającym postępowanie stwierdziła tylko, że domaga się zmiany decyzji, nie precyzując jednak w jakim trybie. Zatem organ, mając w tej kwestii wątpliwości, powinien był zwrócić się o sprecyzowanie żądania przez stronę. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] orzekł o odmowie zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] maja 1998 r., zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w W. w dzielnicy B. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...], z obrębu [...], [...]. W uzasadnieniu orzeczenia organ podniósł, że art. 98 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w dniu wydania decyzji podziałowej stanowił, iż: "działki gruntu wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. Jeżeli podział nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, powiatu lub województwa został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi przechodzi na rzecz gminy. Jeżeli podział nieruchomości stanowiącej własność gminy został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi wygasa." Prezydent W. ustalił, że działka nr [...], z obrębu [...], stanowi drogę wewnętrzną, natomiast na działce nr [...] znajduje się osiedle budynków wielorodzinnych, dla których dojazd i dojście do ul. [...] odbywa się przez działkę ewidencyjną nr [...]. Ponadto zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] września 2000 r. Urząd Gminy W. udzielił pozwolenia na użytkowanie ww. budynków. Organ pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Uznał, że przesłanką negatywną do zmiany ww. decyzji jest naruszenie interesu społecznego przez fakt, iż działka nr [...] stanowi drogę dojazdową do osiedla znajdującego się na działce nr [...] i przekazanie jej na własność osób fizycznych naruszy interes mieszkańców, którzy mogą być pozbawieni dostępu do drogi publicznej. Dodał, że wydzielone w wyniku podziału działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], z obrębu [...], nie stanowią już własności J. W. i P. W., gdyż zostały sprzedane na rzecz innych osób fizycznych. W związku z powyższym nie ma możliwości restytucji stanu prawnego sprzed wydania decyzji podziałowej, a obecni właściciele tej nieruchomości korzystają z ochrony prawnej prawa własności. Podniósł również, iż zbycie działek objętych podziałem powoduje, że stronami postępowania o zmianę ostatecznej decyzji nr [...] - ze względu na interes prawny -powinni być wszyscy obecni właściciele nieruchomości powstałych w wyniku podziału ww. nieruchomości. Natomiast nowa decyzja nie może zostać skierowana do podmiotu, który nie był adresatem weryfikowanej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 sierpnia 1996r., sygn. akt SA/WR 2545/95 (LEX nr 27292) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1991 r., sygn. akt IV SA 1377/90, ONSA 1991, nr 2 poz. 37). Mamy tu więc do czynienia z sytuacją, gdzie po podziale nieruchomości nastąpiły nieodwracalne skutki prawne uniemożliwiające zmianę przedmiotowej decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. W. i P. W. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu orzeczenia organ podniósł, że wobec faktu sprzedaży działek, powstałych w wyniku podziału nieruchomości położonej w Warszawie, w Dzielnicy B., przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr [...], z obrębu [...], stronami postępowania o zmianę decyzji ostatecznej nr [...] - ze względu na interes prawny - powinni być wszyscy obecni właściciele nieruchomości powstałych w wyniku ww. podziału nieruchomości. Prezydent W. zajął takie stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednak mimo to prowadził postępowanie tylko z udziałem J. W. i P. W. - wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi ustalenia stron postępowania (art. 28 w zw. z art. 61 i art. 7, 8, 9 kpa) oraz prawidłowego zawiadomienia ich o toczącym się postępowaniu. Stwierdzenie istnienia przesłanki do wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa następuje niezależnie od tego, czy to kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść orzeczenia, czy też nie. Sam fakt braku udziału strony w postępowaniu lub jego fragmencie, bez jej winy, stanowi dostateczny powód do wznowienia lub tak, jak w niniejszej sprawie, do uchylenia skarżonego orzeczenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ dodał, że podobne stanowisko zaprezentowane zostało również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2001 r., sygn. akt II S.A./Gd 894/99 (LEX nr 76089), w którym Sąd stwierdził, że "jeżeli w sprawie nie uczestniczyły wszystkie strony postępowania, a uczestnictwo polega co najmniej na tym, by wszyscy mający interes prawny (obowiązek lub uprawnienie) zostali o prowadzonym postępowaniu administracyjnym powiadomieni, przeto nie miał organ odwoławczy innej możliwości, jak zastosować się do treści art. 138 § 2 kpa, chyba że brak ten można było usunąć w postępowaniu odwoławczym. Z reguły jednak taka sytuacja nie będzie występowała, ponieważ postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym (art. 15 kpa), a pozbawienie strony udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji prowadzi do uznania, że decyzja jest wadliwa". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, ze konsekwencją braku zawiadomienia wszystkich stron o toczącym się postępowaniu w sprawie zmiany ostatecznej decyzji nr [...], wydanej przez Burmistrza Gminy W. w dniu [...] maja 1998 r., jest brak w aktach przedmiotowej sprawy zgody stron postępowania na zmianę ww. ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 1998 r. Stosownie bowiem do brzemienia art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Organ odwoławczy podniósł, iż: " z wykładni gramatycznej przepisu art. 155 kpa wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W przypadku, gdy organ administracji publicznej ustali istnienie tych przesłanek, wówczas może uchylić lub zmienić dotychczasową decyzję ostateczną" (zob. Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, komentarz, LEX 2009). Dodał, że Prezydent W. czy w przedmiotowej sprawie zachodzą łącznie przesłanki, o których mowa w art. 155 kpa. W szczególności wskazał, iż w aktach niniejszej sprawy brak jest zgody na zmianę decyzji przez wszystkie strony postępowania. Nieruchomości powstałe w wyniku podziału nieruchomości położonej w W., w Dzielnicy B., przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] nie stanowią już własności J. W. i P. W,, a zatem - jak słusznie wskazał organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji - nowi właściciel stali się stronami postępowania o zmianę decyzji ostatecznej nr [...] - ze względu na interes prawny. Należy wskazać, iż ochrona praw nabytych jest zapewniana przez ustanowienie obowiązku uzyskania zgody strony na wzruszenie decyzji. Respektowanie tego wymagania jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji publicznej, a brak tej zgody stanowi rażące naruszenie prawa por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 1826/98, orzeczenie niepublikowane, gdzie Sąd stwierdził "(...) Zgoda stron stanowi niezbędną przesłankę w przypadku wzruszenia decyzji w trybie art. 155 kpa. Jej brak prowadziłby bowiem do rażącego naruszenia prawa, skutkującego nieważnością decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 kpa)", wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 1981 r., sygn. akt I SA 2408/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 121, w którym stwierdzono, że: "Uchylenie przez organ administracji decyzji ostatecznej, bez zgody strony, która na mocy tej decyzji nabyła prawo, a zatem wbrew zasadzie art. 155 kpa stanowi rażące naruszenie prawa i skutkuje stwierdzeniem nieważności takiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa", wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 679/06. Zgodnie z art. 155 kpa organ administracji publicznej może w każdym czasie zmienić decyzję, jednakże pod warunkiem zgody stron. Dokonując zmiany decyzji ostatecznej organ, nie wykazał, iż zgoda taka została udzielona przez strony. Stanowi to rażące naruszenie prawa procesowego stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 155 kpa) ". Ponadto Kolegium wskazało, iż zgoda strony na uchylenie lub zmianę decyzji musi być udzielona wyraźnie, a nie w sposób domniemany, chociażby za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiał "słuszny interes strony" (por. wyrok SN z dnia 14 marca 1991 r., III ARN 32/90, OSNCP 1992, nr 6, poz. 112). Zatem wydając ponownie rozstrzygnięcie w sprawie Prezydent W. winien zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie strony, wezwać je do zajęcia stanowiska w sprawie i dopiero potem wydać należycie uzasadnioną decyzję. W przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia ponownie postępowania, z zachowaniem wymogów nałożonych ww. obowiązujących przepisach - w efekcie którego zostanie wydana merytoryczna decyzja. Skargę na powyższą decyzję wnieśli J. W. i P. W. zarzucając zaskarżonej decyzji brak rozpoznania meritum sprawy oraz bezzasadne podniesienie argumentu istnienia interesu prawnego osób zamieszkujących w sąsiedztwie i ich udziału w postępowaniu pomimo, że analiza roszczenia skarżących wprost wykazuje bezzasadność tego argumentu. Wskazując na powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. w całości i rozpoznanie sprawy zgodnie z wnioskiem skarżących. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdzili, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. powołało się przede wszystkim na okoliczność, że winna zostać ona uchylona albowiem organ pierwszej instancji nie zawiadomił o toczącym się postępowaniu wszystkich stron, które mogą mieć interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że chodzi o kilkaset mieszkańców stojących w bezpośrednim sąsiedztwie bloków - przy czym powiadomienie wszystkich tych osób jest niemożliwe, a jednocześnie oddala skarżących od ostatecznego rozpoznania sprawy. Skarżący podnieśli też, iż w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. poprzednie wskazania Kolegium pominięto całkowicie, a organ drugiej instancji zauważył natomiast konieczność powiadomienia o toczącym się postępowaniu wszystkich mieszkańców sąsiednich domów. W tym czasie stan faktyczny nie zmienił się. Zatem takie nadmierne przewlekanie postępowania służy wyłącznie ucieczce od wydania jednoznacznej, merytorycznej decyzji. Dodali, że dochodzą ustalenia stanu prawnego, a nie wydania decyzji mającej bezpośredni wpływ na interesy sąsiadów, zaś ich celem jest ustalenie kwestii własności gruntu, co zostało pominięte i niezauważone w zaskarżonej decyzji. Ich żądanie nie ma jakiegokolwiek związku z przywoływaniem do postępowania setek ludzi, których głos nie ma znaczenia w przedmiotowej kwestii - albowiem nie dotyczy ona ich obowiązków lub uprawnień, o których mówi powołany przez Kolegium wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2001 r., sygn. akt II S.A. Gd 894/99. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi podnosząc, że w uzasadnieniu orzeczenia wskazało podstawy prawne i faktyczne na których oparło swoje rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest zasadna, a zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. uchyliło w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2010 r. odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] maja 1998 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 kpa jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym. Jego przedmiotem jest weryfikacja decyzji ostatecznej poprzez badanie, czy zachodzą przesłanki określone w tym przepisie, nie zaś ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem postępowania w trybie art. 155 kpa jest nowa sprawa administracyjna, która może doprowadzić do zmiany ukształtowanych już praw i obowiązków, a zatem nie można w tym przepisie upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną w kolejnej instancji. Oznacza to, że organ nie może oceniać poprawności wcześniej wydanej decyzji. Skutkiem zaś tego również Sąd nie dokonuje oceny wcześniej wydanej decyzji, lecz tylko kontroluje decyzje, które podjęto na podstawie art. 155 kpa. Zmiana decyzji na podstawie art. 155 kpa może nastąpić wyłącznie w granicach sprawy administracyjnej rozstrzygniętej ta decyzją. Możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznych podlega szczególnej ochronie z uwagi na trwałość tych decyzji (art. 16 § 1 kpa). Zatem celem tego postępowania jest rozważenie - na podstawie uznania administracyjnego - czy istnieją w danym stanie faktycznym i prawnym przesłanki dyktowane interesem społecznym lub słusznym interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji. Stroną postępowania, zgodnie z art. 28 kpa jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie. Oznacza to, że stroną postępowania o zmianę decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa jest tylko ten, czyjego interesu prawnego dotyczyło postępowanie zakończone zmienianą decyzją - nie zaś każdy, kto ma interes prawny w zmianie decyzji, gdyż krąg uczestników postępowania został ustalony w postępowaniu pierwotnym i pomiędzy nimi następuje zmiana (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2000 r., sygn. akt I SA 1433/99 LEX nr 77607). Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 kpa jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 1826/98 LEX nr 57178 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA 819/99 LEX nr 55302). Ponieważ przedmiotem postępowania uchylającego (art.155 kpa) była decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości, dlatego też podmiotem tego postępowania są tylko J. W. i P. W. oraz Gmina W. - bowiem działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, przeznaczona pod drogę zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przeszła na własność Gminy W. w dniu, w którym przedmiotowa decyzja stała się ostateczna. Fakt, że wydzielone w wyniku podziału działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] nie stanowią już własności J. W. i P. W. - gdyż zostały sprzedane na rzecz innych osób fizycznych - nie powoduje, że obecni właściciele tych działek są stronami postępowania prowadzonymi w trybie art. 155 kpa. Nie nabyli oni swoich praw do nieruchomości na podstawie decyzji podziałowej, ale na podstawie umów cywilno-prawnych. W związku z tym Sąd uznał, iż organ pierwszej instancji słusznie uczynił traktując jako strony postępowania jedynie P. W. i J. W. (a nie nabywców działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości) - bowiem to oni byli uczestnikami pierwotnego postępowania podziałowego. Z tego też względu uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nastąpiło z naruszeniem art. 138 § 2 kpa. Organ drugiej instancji wskazał na konieczność zawiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich stron - aktualnych właścicieli nieruchomości - oraz uzyskania ich stanowiska dotyczącego wyrażenia zgodny na zmianę decyzji podziałowej. Tymczasem, powinien ponownie merytorycznie rozpoznać sprawę i zbadać, czy decyzja organu I instancji odmawiająca zmiany decyzji podziałowej jest prawidłowa. Czy wystąpiły przesłanki do zmiany tej decyzji tj.: czy strony (J. W., P. W. i Gmina W.) wyraziły zgodę na zmianę decyzji oraz czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Czy prawidłowo Prezydent W. uznał, że przesłanką negatywną do zmiany decyzji podziałowej jest naruszenie interesu społecznego poprzez fakt, iż działka nr [...] stanowi drogę dojazdową do osiedla znajdującego się na działce nr [...] i przekazanie jej na własność osób fizycznych naruszy interes mieszkańców, którzy mogą być pozbawieni dostępu do drogi publicznej. Organ II instancji nie dokonał takiej oceny decyzji organu I instancji i uchybienie to stanowi także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W związku z tym rozpatrując ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpozna ją merytorycznie i - w zależności od dokonanych ustaleń - podejmie stosowną decyzję. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.