VIII SA/Wa 35/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skargi C. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j Dz U nr 98 z 2000 r. poz. 1071 ze zm. dalej określany jako "kpa"), po rozpoznaniu wniosku C.Z. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wykreśleniu ww. z ewidencji diagnostów prowadzonej przez Prezydenta Miasta R. – orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że C. Z. we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2009 r. podniósł, że organ naruszył przepis prawa materialnego – art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym , który wskazuje na przypadki cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych, jeżeli zostaną one potwierdzone w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 prawa o ruchu drogowym, jednak przepis ten nie istnieje w obowiązującym stanie prawnym, dlatego wydanie decyzji w oparciu o kontrolę z dnia [...] lipca 2009 r. jest rażącym nadużyciem prawa. Ponadto organ orzekający o cofniecie uprawnień diagnosty swe ustalenia faktyczne poczynił nie tylko na podstawie kontroli, lecz również na dowodach zgromadzonych w postępowaniu karnym, w którym wnioskujący został prawomocnie skazany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. nie zgodziło się z wnioskodawcą, że decyzja z [...] października 2009 r. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ podniósł, że art. 83 ustawy prawo o ruchu drogowym obowiązuje obecnie w brzmieniu ustalonym przez art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2004r., nr 173, poz. 1808) i ust. 6 ww. art. jest przepisem nieistniejącym w obowiązującym stanie prawnym. Jednak przepis art. 84 ust. 3 prawa o ruchu drogowym należy zdaniem organu odczytywać w sposób następujący: "Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami". W przypadku zaistnienia któregoś z ww. przypadków Starosta cofa uprawnienia diagnosty. Wnioskodawca zaś został prawomocnie skazany za poświadczenie w dowodzie rejestracyjnym nieprawdy o przeprowadzeniu badania technicznego, podczas gdy badania takiego nie dokonał, tj. za przestępstwo z art. 271 § 1 kodeksu karnego. Okoliczność ta została również stwierdzona w protokole kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 83 b ust. 2 prawa o ruchu drogowym. Organ nie stwierdził również zaistnienia innych przyczyn nieważności decyzji przewidzianych w art. 156 § 1 kpa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy C.Z. ponownie wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] października 2009 r. jako wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Podobnie jak w pierwotnym wniosku podniósł, że art. 83 ust. 6 o przeprowadzeniu kontroli w obecnym stanie prawnym nie istnieje. Podkreślił również, że decyzję o cofnięciu uprawnień diagnosty wydał nie Starosta, lecz Prezydenta Miasta, dlatego również z tego powodu decyzja jest nieważna. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. po rozpoznaniu wniosku C.Z. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2010 r. znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2009 r. o cofnięciu uprawnień wydanych diagnoście C. Z. oraz o wykreśleniu ww. z ewidencji diagnostów prowadzonej przez Prezydenta Miasta R. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] września 2010 r. znak [...]. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że brzmienie art. 84 ust.3 ustawy prawo o ruchu drogowym nie wyklucza, aby starosta (prezydent) stwierdzał istnienie wymienionych w nim nieprawidłowości także na podstawie kontroli dokonywanych na podstawie art. 83 b ust. 2 ww. ustawy, w ramach sprawowanego nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów. Wskazał, że celem tego przepisu bezsprzecznie jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Odnosząc się do zarzutu wnioskodawcy, że decyzja z [...] października 2009 r. została wydana przez niewłaściwy organ, SKO wskazało, że w miastach na prawach powiatu funkcję Starosty pełni Prezydent Miasta (art. 91 i 92 ustawy z 5 czerwca 2006 r. o samorządzie powiatowym – Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1592). Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył C.Z. (dalej jako skarżący) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji Prezydenta Miasta R. jako wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi powtórzył wcześniej prezentowaną argumentację. Powołał się również na przepisy Konstytucji RP o obowiązku działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] maja 2011 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w R. podniósł, że decyzja Prezydenta Miasta R. w części dotyczącej orzeczenia o wykreśleniu skarżącego z ewidencji diagnostów dotknięta jest wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Sąd podziela stanowisko SKO w R. o zastosowaniu wykładni celowościowej art. 84 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że biorąc pod uwagę cel przepisu art. 84 ust. 3 pkt. 2 ustawy p.r.d – należy uznać, że nie może mieć podstawowego znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty, sam sposób ujawnienia dopuszczenia się określonego naruszenia. Odmienna interpretacja godziłaby w zasadę równości i byłaby sprzeczna z interesem społecznym, ale przede wszystkim sankcjonowałaby naruszenie prawa przez osobę, która w zakresie wykonywania swych czynności pełni funkcję publiczną, co z oczywistych względów nie może mieć miejsca (vide pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 1 października 2008 r. Sygn. akt I OSK 1450/07). W rozpoznawanej sprawie bezsporny pozostaje fakt, że skarżący dopuścił się czynu o którym mowa w art. 84 ust.3 pkt 2 ustawy p.r.d. Ujawnione to zostało w protokole kontroli oraz przez organy wymiaru sprawiedliwości. Sąd nie podzielił poglądów skarżącego, co do tego, ze decyzja o cofnięciu uprawnień diagnosty została wydana przez organ niewłaściwy w sprawie i w tym zakresie podzielił argumentację organu. Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2009 r. wydanej na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej ustawa p.r.d.) o cofnięciu mu uprawnień diagnosty oraz o wykreśleniu go z ewidencji diagnostów prowadzonej przez Prezydenta Miasta R.. Art. 84 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Ani w tym przepisie, ani w innych ustępach tego artykułu nie ma mowy o wykreśleniu z ewidencji diagnostów. Organ orzekający w tym przedmiocie nie podał też innej podstawy prawnej do wydania decyzji w tym zakresie. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. ponownie powinno zbadać, czy decyzja Prezydenta Miasta R. z [...] września 2009 r. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) i w jakim zakresie. Organ na podstawie art. 153 p.p.s.a. związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania w sprawie, wyrażonymi w orzeczeniu sądu. Mając te wszystkie względy na uwadze działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.