III SA/Lu 506/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi H. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku dotyczącego udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...], Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Z. negatywnie zaopiniowała wniosek H. M. dotyczący udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa w sklepie spożywczym przy ul. P. [...] w Z. Komisja uznała, iż punkt sprzedaży alkoholu nie spełnia warunków określonych uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr VI/59/03 z dnia 24 lutego 2003 r., gdyż odległość przedmiotowego sklepu od ośrodka szkoleniowego "L." wynosi 80 m. W zażaleniu H. M. podniosła, iż w poprzednim okresie gdy właścicielem sklepu spożywczego była P. "[...]" Z., prowadzona była sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% oraz piwa. Ponadto w odległości znacznie bliższej niż znajduje się jej sklep od ośrodka szkoleniowego "L.", funkcjonują inne punkty handlowe prowadzące sprzedaż napojów alkoholowych. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Z. negatywnie opiniując wniosek H. M. o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających do 4,5% alkoholu i piwa, dokonała kontroli przedmiotowego punktu sprzedaży. Ze sporządzonego protokołu oględzin, z którym komisja zapoznała się na posiedzeniu w dniu 23 czerwca 2010 r. wynika, że punkt ten nie spełnia warunków dotyczących zgodności lokalizacji punktów sprzedaży napojów alkoholowych z uchwałą Rady Miejskiej w Z. Nr VI/59/03 z dnia 24 lutego 2003 r., gdyż odległość od ośrodka szkoleniowego "L." wynosi 80 m. Uchwała Rady Miejskiej z dnia 24 lutego 2003 r. stanowi, że punkt sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży powinien być usytuowany w odległości nie mniejszej niż 100 m od przedszkoli, szkół i innych placówek oświatowo-wychowawczych i opiekuńczych, obiektów kultu religijnego oraz od stadionów, plaż i kąpielisk. Organ wskazał, że punkt handlowy, przy ul. P. [...] w Z. nie spełnia tego warunku, gdyż w odległości mniejszej niż 100 m znajduje się C. [...] "L." sp. z o.o., które jest organem prowadzącym następujące szkoły niepubliczne – Technikum, Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych, Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych, Szkołą Policealną dla Dorosłych oraz Liceum Ogólnokształcące. Przy czym, dla sprawy nieistotne jest, że w większości są to szkoły dla dorosłych, co podnosi odwołująca się. Uchwała Rady Miejskiej w Z. mówi o szkołach, bez rozróżniania, czy mają być to szkoły dla dzieci i młodzieży, czy dla dorosłych. Jak wynika z zaświadczenia Prezydenta Miasta Z. wszystkie powyższe szkoły są wpisane do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez Miasto Z. W skardze do sądu administracyjnego, skarżąca podnosiła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniosło się do wszystkich zarzutów zażalenia. Przede wszystkim nie zwróciło uwagi, iż Zarząd Osiedla "P." w Z. pozytywnie odniosło się do lokalizacji tego punktu. Ponadto wskazywała skarżąca, iż w innych punktach położonych w bliższej odległości od ośrodka szkoleniowego prowadzona jest sprzedaż napojów alkoholowych, również w sklepie przy ulicy P. [...] sprzedawano alkohol, gdy jego właścicielem było [...] "S.". Skarżąca poddała w wątpliwość dokonaną przez SKO interpretację uchwały z dnia 24 lutego 2003 r. w zakresie pojęcia "szkoły". Według niej nie obejmuje ona szkół dla dorosłych, a taką placówką jest ośrodek szkoleniowy "L.". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., w całości podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto podniosło, iż organ pierwszej instancji jest organem uzgadniającym, w związku z czym zgodnie z art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości bada przesłanki wynikające z tego przepisu prawa. W granicach tego przepisu organ odwoławczy rozpoznawał zażalenie, dlatego nie ustosunkowywał się do zarzutów sformułowanych przez H. M., dotyczących postępowania o wydanie zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 , dalej u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art. 1 § 1 u.s.a. sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 u.s.a. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 18 ust. 1 i 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) zwana dalej ustawą, w myśl którego sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie to organ zezwalający wydaje po uzyskaniu opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2. Art. 12 ust. 1 ustawy stanowi, że rada gminy ustala w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży. Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Dla ustalenia zakresu uprawnień gminnej komisji decydujące znaczenie ma treść ust. 3a art. 18, który wskazuje, że opinia komisji ma dotyczyć zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z takimi obiektami jak: szkoły, przedszkola, miejsca kultu religijnego itp. Z powyższej regulacji wynikają dwa istotne wnioski: po pierwsze wydanie decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych musi być poprzedzone uzyskaniem pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych w trybie art. 106 kpa, a po drugie zakresem przedmiotowym opinii wydawanej przez gminną komisję jest kwestia dotycząca zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałą rady gminy regulującą to zagadnienie. Należy tym samym podkreślić, że gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych wydając opinię musi się odnieść do istoty zagadnienia, czyli ocenić, czy lokalizacja punktu sprzedaży alkoholu zgodna jest z uchwałą rady gminy, czy też nie spełnia wymagań określonych w uchwale. Bowiem do wyłącznej kompetencji gminnej komisji należy ocena zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałą rady, organ wydający zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest władny samodzielnie oceniać prawidłowości lokalizacji punktu sprzedaży. W uchwale Rady Miejskiej w Z. Nr VI/59/03 z dnia 24 lutego 2003 r. w sprawie określenia liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsca sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta Z. w § 2 określono, że punkty sprzedaży napojów alkoholowych powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 100 m od miejsc chronionych. Do tych miejsc chronionych uchwała zaliczyła m.in. szkoły i inne placówki oświatowo-wychowawcze i opiekuńcze. Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Z. opiniując negatywnie wniosek H. M., podobnie jak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., powołała się na powyższe postanowienia uchwały Rady Miejskiej w Z. Bezsporne jest w sprawie, iż przedmiotowy punkt sprzedaży napojów alkoholowych położony jest w odległości 80 m od ośrodka szkoleniowego "L.", a więc odległości mniejszej niż pozwala na to powyższa uchwała. Okoliczność ta, nie była przez skarżącą kwestionowana ani w odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ani w skardze do sądu. Kluczową kwestią przy wydawaniu opinii zatem było rozważenie pojęcia "szkoła". Analiza argumentów, przedstawionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz argumentów przedstawionych przez stronę skarżącą prowadzi, w ocenie Sądu, do wniosku, że organ drugoinstancyjny zasadnie przyjął, że C. [...] "L." sp. z o.o. prowadzącym szkoły niepubliczne: Technikum, Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych, Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych oraz Liceum Ogólnokształcące należy zaliczyć do obiektu chronionego - "szkoły" wymienionej w uchwale Rady Miejskiej z dnia 24 lutego 2003 r. Szkoły dla dorosłych, a takie w większości prowadzi powyższe Centrum Szkoleniowe podlegają pod ustawę o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 r. Dz.U. z 2004 r. , Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) i prowadzi się w nich kształcenie osób, które ukończyły 18 lat według określonego programu nauczania. Wszystkie powyżej wymienione szkoły są wpisane do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez Miasto Z. Dlatego też, należy zgodzić się ze stwierdzeniem SKO, że uchwała Rady Miejskiej w Z. nr VI/59/03 odnosi się do szkół w ogólności, bez rozróżnienia czy mają to być szkoły dla dzieci i młodzieży czy też dla dorosłych. Przyjęcie tak szerokiego znaczenia pojęcia "szkoła" znajduje również oparcie w przepisach ogólnych ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, które wskazują podstawowe cele jakie ustawa realizuje, i które musiały być brane pod uwagę przy podejmowaniu uchwały przez Radę Miejską. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane do podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy. Zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej w szczególności m.in. ograniczanie dostępności alkoholu (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy). Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, iż inne punkty handlowe posiadają pozwolenie na sprzedaż alkoholu pomimo, iż położone są w bliższej okolicy Centrum Szkoleniowego oraz, iż poprzedni właściciel punktu posiadał takie zezwolenie, nie może on zostać uwzględniony. Wskazać w tym miejscu należy na orzecznictwo sądów administracyjnych, gdzie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt II GSK 183/06, sąd ten za błędne uznał stanowisko wskazujące na potrzebę uwzględnienia w konkretnym postępowaniu administracyjnym okoliczności stanowiących podstawę udzielenia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych innym podmiotom. Okoliczności, które zadecydowały o przyznaniu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w innych postępowaniach innym podmiotom nie są według NSA okolicznościami, które powinien, a nawet może badać organ w konkretnej sprawie. W takiej sytuacji bowiem, to te okoliczności stanowiłyby podstawę wydania decyzji, a nie odpowiednie przepisy prawa. Powyższy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny należy podzielić również na gruncie niniejszej sprawy. Wskazanie przez stronę na przypadki załatwienia podobnych spraw z naruszeniem prawa może skutkować jedynie wszczęciem postępowania weryfikacyjnego względem wydanych w owych sprawach decyzji administracyjnych Z zasady równości wobec prawa wynika dla organów administracji publicznej powinność jednakowego traktowania stron tylko wówczas, gdy uwzględnienie wniosku strony mieści się w granicach prawa i faktycznych możliwości organu (zobacz wyrok NSA OZ we Wrocławiu z dnia 13.10.1992 r. SA/Wr 771/92 – Lex Polanica nr 299600). Za zasadny można uznać zarzut skargi, iż organ drugoinstancyjny nie ustosunkował się w uzasadnieniu swojego postanowienia do powyższej kwestii i nie przedstawił swojego stanowiska. Stanowi to niewątpliwie naruszenie przepisów art. 8 i 11 k.p.a., ale nie jest to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Do kompetencji miejskiej komisji należy wydane opinii, ale wyłącznie z punktu widzenia oceny zgodności lokalizacji punku sprzedaży z warunkami określonymi w uchwale rady gminy, tym samym gminna komisja nie może wydać opinii w oparciu o inne kryterium, niż kryterium dotyczące lokalizacji punktu sprzedaży. Niezasadny jest więc zarzut skargi, iż organ pierwszoinstancyjny oraz organ odwoławczy nie odniosły się w uzasadnieniu postanowienia do pozytywnej opinii Zarządu Osiedla "P." w Z. odnośnie lokalizacji kiosku przy ul. P. [...], te okoliczności podlegają badaniu przez organ, wójta (prezydenta miasta, burmistrza) w postępowaniu o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły i oceniły zaistniały stan faktyczny i orzekły zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.