VII SA/Wa 1552/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] sierpnia 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] listopada 2008 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej na działce nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że zamiar wykonania robót budowlanych związanych z instalacją tablicy reklamowej zgłosiła w dniu 13. 11. 2008 r. Spółka z o.o. S. Prezydent W. uznając, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem należy zaliczyć do kategorii budowli o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, decyzją z [...]. 11. 2008 r. wniósł sprzeciw w sprawie wniesionego zgłoszenia. Zdaniem organu odwoławczego zgłoszenie dotyczy budowy samodzielnej konstrukcji – budowli na własnym prefabrykowanym fundamencie. Przewiduje realizację tablicy o wymiarach 6,36 x 3,36 (wraz z ramami ozdobnymi) zamocowanej na słupie z rur stalowych utwierdzonym w prefabrykowanym żelbetonowym bloku o wymiarach 3,4 x 2 m i wys. 0,5 m stanowiącym fundament. Zdaniem organu zamiarem inwestora jest trwałe powiązanie projektowanej konstrukcji z gruntem. O tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy nie, nie świadczy bowiem sposób w jaki zagłębiono je w gruncie czy też posadowiono na gruncie, ani technika w jakiej je wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa. Objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła spółka S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi dokonanie nieprawidłowej wykładni przepisu art. 3 pkt 3 i naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] sierpnia 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] listopada 2008 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru instalacji tablicy reklamowej na działce nr. Ew. [...] przy ul. [...] w W. Zdaniem składu orzekającego kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych (art. 30 Prawa budowlanego) jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego, w przebiegu którego właściwy organ powinien ustalić, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach prawa. W prowadzonym w tym zakresie postępowaniu wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia (w rozpoznawanej sprawie zgłoszenie sprzeciwu) powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego stosownie do zasad określonych w art. 7 i art. 77 kpa, a uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd Administracyjny wydanej decyzji. Należy przy tym podkreślić, że również istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie. Zgodnie z art. 140 kpa, organ ten jest tak samo jak organ I instancji związany przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Ma również możliwość na podstawie art. 136 kpa przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Kierując się powyższymi zasadami organ w rozpoznawanej sprawie powinien więc przede wszystkim ustalić charakter zamierzenia inwestycyjnego, a więc ocenić na podstawie złożonych przez inwestora (zgodnie z art. 30 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane) wraz ze zgłoszeniem informacji i dokumentów charakter zgłoszonych robót. Jest to konieczne dla jednoznacznej oceny czy ich rodzaj i zakres wymaga pozwolenia na budowę czy też może być zaakceptowany w uproszczonym trybie zgłoszenia. Dopiero bowiem ustalenie czy inwestycja jest budowlą określoną w art. 3 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy czyli wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, realizacja której wymaga pozwolenia na budowę, czy też instalacją tablicy i urządzenia reklamowego o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy objętą zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 obowiązkiem zgłoszenia pozwoli organowi na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie stronie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Powyższych ustaleń organ winien dokonać na podstawie szczegółowej analizy przedstawionego projektu budowlanego wskazującego rodzaj i zakres robót niezbędnych dla zrealizowania zamierzonej inwestycji pamiętając, iż ustawodawca w 1997 r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji (polegającej na wykonaniu czynności montażowych w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonania prac budowlanych) w określonym miejscu, co spowodowało, że możliwa stała się instalacja tablicy reklamowej poza budynkiem. Dokonując tej zmiany ustawodawca pozostawił bez żadnych zmian pojęcie budowy (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) definiując je jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu. Z definicji tych wynika, że skoro budową jest wykonywanie obiektu w określonym miejscu, to za instalację należy uznać realizację takiego obiektu, który nie musi być wykonany w określonym miejscu, może być zdemontowany, zmontowany na nowo i ustawiony w dowolnym miejscu. Dla dokonania prawidłowych ustaleń w w/w zakresie organ zobowiązany był zbadać załączony do zgłoszenia projekt budowlany tablicy reklamowej tak w części graficznej jak i opisowej. Takiego badania zdaniem Sądu organ nie przeprowadził. Znajdujący się w aktach projekt budowlany jest projektem powtarzalnym w którym podano, że może być zaadaptowany dla potrzeb skarżącej spółki. Zaprojektowano w nim podstawę dla tablicy reklamowej z elementu prefabrykowanego, który może być ustawiony na podłożu betonowym, asfalcie lub bezpośrednio na gruncie – piaskach, piaskach gliniastych, żwirach o odpowiedni stopniu zagęszczenia. Przewidziano również, iż przypadku zalegania w podłożu gruntów nienośnych należy wykonać podsypkę z pospółki lub piasku czy żwiru i zagęścić ją do odpowiedniego stopnia. Wobec tego, że w projekcie wskazano różne warianty dotyczące sposobu ustawienia przedmiotowego urządzenia na gruncie, dokonanie ustaleń w tym zakresie ma podstawowe znaczenie dla określenia czy dla realizacji inwestycji objętych zgłoszeniem konieczne będzie wykonanie w określonym miejscu prac budowlanych polegających na odpowiednim przygotowaniu podłoża, co oznaczałoby, że inwestycja ta wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę. Należy ponadto podnieść, że z art. 30 ustawy Prawo budowlane wynika wprost, że zgłoszeniem może być objęta konkretna inwestycja, planowana w ściśle określonych miejscu, ze wskazaniem rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych. Projekt dołączony do zgłoszenia wniesionego przez skarżącą spółkę nie spełnia tych wymogów, a organ nie wykonał obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie zażądał od inwestora uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym wyżej zakresie. Organ w ogóle nie ocenił przedstawionego przez zgłaszającego projektu co jest wadą nie pozwalającą sądowi na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 1. 10. 2009 r. w sprawie o Sygn. akt II OSK 1461/08 "dla przyjęcia czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 28 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego poprzez ustalenie czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę". Powyższe ustalenia Sądu pozwalają na przyjęcie, że organ naruszył przepisy procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i w zw. z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.