I SA/Wa 561/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi T. C. i M. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania M.C. i T.C. uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], odmawiającą przyznania odszkodowania za grunt położony w W., stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...]. Decyzja Wojewody [...] została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] Prezydent W. odmówił odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w rejonie ulicy [...], stanowiącą działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni [...] m², nr [...] o powierzchni [...] m², nr [...] o powierzchni [...] m² i nr [...] o powierzchni [...] m² - z obrębu [...]. Powyższa decyzja została wydana m. in. w oparciu o przepis art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603) i została skierowana do adwokata R.P.– pełnomocnika S.C., M.C. i T.C. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż wnioskiem z dnia 14 lipca 2005 r., uzupełnionym 24 października 2005 r., S.C., T.C. i M.C. wystąpili o wypłatę odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...]. Następnie wnioskiem z dnia 22 grudnia 2008 r. wystąpili o wypłatę odszkodowania za kolejną działkę nr [...]. Dalej organ wskazał, iż źródłem roszczeń odszkodowawczych jest decyzja Burmistrza Gminy W. [...] z dnia [...] lutego 1995 r., Nr [...], mocą której organ zatwierdził projekt podziału nieruchomości (KW [...]), położonej w rejonie urbanistycznym [...] przy ulicy [...] w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] m. in. na działki ewidencyjne: - nr [...] o powierzchni [...] m² przeznaczoną pod drogę dojazdową, - nr [...] o powierzchni [...] m² przeznaczoną pod ulicę [...], - nr [...] o powierzchni [...]m² przeznaczoną pod drogę dojazdową, - nr [...] o powierzchni [...] m² przeznaczoną - jak podano w uzasadnieniu – funkcja mieszkaniowa wraz z urządzeniami I stopnia obsługi oraz funkcja usługowa II i III stopnia. Z akt sprawy wynika, iż postępowanie w sprawie podziału działki nr [...] toczyło się z wniosku S.C., T.C. i M.C. z dnia 15 stycznia 1995 r. Powyższa decyzja Burmistrza Gminy W. [...] stała się ostateczna [...] lutego 1995 r. W wyniku postępowania wyjaśniającego Prezydent W. ustalił, iż działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...] nie przeszły na własność odpowiednio gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa i pozostają nadal własnością S.C., M.C. i T.C. Zatem stwierdził, iż brak jest przesłanek do ustalenia odszkodowania, które stanowi konsekwencje odjęcia prawa własności. Organ I instancji podniósł, że wypłacenie odszkodowania w przypadku, gdy osoba wnioskująca jest wpisana w dziale II księgi wieczystej jako właściciel (współwłaściciel) byłoby związane z nienależnym odszkodowaniem, a zatem spowodowałoby znaczną szkodę majątkową po stronie Miasta W. Pismem z dnia 9 lipca 2010 r. T.C. oraz M.C., odwołali się od powyższej decyzji, kwestionując zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji i wskazując na konieczność jego uchylenia. Rozpoznając sprawę Wojewoda [...], po zbadaniu akt, stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa, skutkujące koniecznością jej uchylenia. Wojewoda wskazał na pismo z dnia 5 lipca 2010 r. dotyczące zażalenia na postanowienie Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., w którym adwokat R.P. - pełnomocnik skarżących, poinformował, iż zmarła jedna ze stron postępowania, tj. S.C. Organ II instancji przywołał akt zgonu, wydany w dniu [...] lipca 2010 r. przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w W., z którego wynika, iż S.C. zmarła w dniu [...] maja 2010 r., czyli przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. W konsekwencji, zdaniem organu, przysługujący osobie fizycznej przymiot strony postępowania administracyjnego wygasł z chwilą jej śmierci, a to oznacza, że w stosunku do osoby zmarłej nie można prowadzić postępowania administracyjnego i wydać decyzji. Wojewoda [...] podniósł, że prowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w stosunku do osoby zmarłej stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i na tą okoliczność przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 1998 r., sygn. akt IV SA 2272/97, publ. LEX nr 45697). Następnie organ powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1745/09, w którym Sąd orzekł, iż "skierowanie decyzji do zmarłej strony, tj. osoby, która w danym momencie nie miała już przymiotu strony, jest wadliwością decyzji, która nie podlega konwalidacji, w szczególności na etapie postępowania odwoławczego (...) Skoro doszło do wydania decyzji w stosunku do osób zmarłych, należy przyjąć, że jest ona obarczona wadą nieważności i powinna być usunięta z obrotu prawnego, aby nie wywoływała skutków prawnych. Nie ma przy tym znaczenia, czy organ prowadząc postępowanie wiedział, że osoby te nie żyją czy też takiej wiedzy nie posiadał." W powyższym wyroku Sąd stwierdził, iż jeżeli organ administracji skierował decyzję do osoby zmarłej, to wadliwość takiej decyzji pozwala na ewentualne jej uchylenie, jeżeli jest ona badana w trybie odwoławczym. Tak więc, Wojewoda [...] stwierdził, iż skoro, w dniu wydania przez Prezydenta W., osoba będąca stroną niniejszego postępowania administracyjnego nie żyła, to przedmiotowa decyzja była również niewykonalna już w dniu jej wydania i jej niewykonalność w tej części ma charakter trwały. W konsekwencji organ stwierdził, iż rozstrzygnięcie Prezydenta W. narusza art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., i zobowiązał organ administracji do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcia jej po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W związku z powyższym Wojewoda decyzję uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnieśli M.C. i T.C., reprezentowani przez adwokata R.P. Skarżący zarzucili naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 105 w zw. z art 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, podczas gdy z uwagi na przyczynę nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., tj. wyłączenie organu pierwszej instancji od rozpoznania sprawy, decyzja Prezydenta W. powinna zostać uznana za nieważną, zaś postępowanie w pierwszej instancji umorzone jako bezprzedmiotowe. Ponadto ze wskazanych wyżej względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. w całości, oraz o przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewodzie [...] z jednoczesnym wskazaniem, że: - organem administracji właściwym do rozpatrzenia niniejszej sprawy w pierwszej instancji jest Wojewoda [...] na mocy art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 26 § 3 k.p.a.; - organy orzekające w niniejszej sprawie, na mocy art. 153 p.p.s.a. są związane (w szczególności w zakresie działki nr 29/16) ustaleniami zawartymi w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 804/08, gdyż ustalenia zawarte w powołanym wyroku są notorycznie i w sposób rażący ignorowane przez Wojewodę [...] oraz Prezydenta W., pomimo wielokrotnego podnoszenia tych ustaleń przez skarżących m. in. w kilkunastu pismach znajdujących się w aktach sprawy. Skarżący wskazali, iż już w odwołaniu z dnia 9 lipca 2010 r. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2010 r. podnosili, iż powzięli uzasadnioną wątpliwość, czy w niniejszej sprawie o należnym skarżącym odszkodowaniu nie powinien rozstrzygnąć organ wyższego stopnia nad Prezydentem W., tj. Wojewoda [...], rozstrzygający sprawę, jako organ pierwszej instancji, a zarzut niewłaściwości opierają na podstawie analizy orzecznictwa sądów administracyjnych. W tym miejscu skarżący przywołali m in. uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, w której stwierdzono, iż "W sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, która jest własnością miasta na prawach powiatu Prezydent tego miasta jako organ wykonawczy miasta i reprezentujący je na zewnątrz oraz także jako pracownik urzędu miasta, a jednocześnie sprawujący funkcję starosty, podlega wyłączeniu na podstawia art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., co w konsekwencji wyłącza możliwość upoważnienia przez niego do załatwienia tej sprawy jego zastępców i pozostałych pracowników urzędu miasta". Dalej skarżący podnieśli, iż konsekwencją powyższej uchwały były kolejne orzeczenia, m. in. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, znajdujące bezpośrednie zastosowanie również w niniejszej sprawie, w tym wyrok z dnia 19 września 2008 r., sygn. akt SA/Wa 1040/08, LEX nr 566551, w którym Sąd stwierdził, że "Prezydent sprawujący funkcję starosty nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strony w tej sprawie i jako organ rozpoznający tę sprawę. Innymi słowy prezydent miasta na prawach powiatu nie może wydawać rozstrzygnięć w sprawach dotyczących nieruchomości, które stanowią własność miasta na prawach powiatu". Wobec powyższego zdaniem skarżących, organem właściwym do rozpatrzenia niniejszej sprawy w pierwszej instancji jest Wojewoda [...]. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w ramach tak zakreślonej właściwości Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji bądź stwierdzeniem jej nieważności. W ocenie Sądu decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] odpowiada prawu, gdyż jak wynika z akt administracyjnych, organ I instancji - Prezydent W. skierował swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] do R.P. - pełnomocnika m. in. S.C., zmarłej w dniu [...] maja 2010 r., tym samym traktując ją nadal jako stronę postępowania, a w konsekwencji skutecznie istniejące pełnomocnictwo. W tej sytuacji należy wyjaśnić, że koniecznym elementem każdego postępowania administracyjnego są jego podmioty. Ażeby można było mówić o istnieniu postępowania musi istnieć organ administracyjny, mający zdolność prawną do jego prowadzenia oraz strona, o której prawach organ administracyjny orzeka w danym postępowaniu. W obowiązującym stanie prawnym osoba fizyczna może być stroną postępowania, jeżeli ma zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków, a zatem, jeżeli ma zdolność prawną. Zgodnie z treścią art. 30 § 1 k.p.a. zdolność prawną należy oceniać według przepisów prawa cywilnego, a zatem zgodnie z art. 8 k.c. zdolność prawna osoby fizycznej powstaje z chwilą narodzin, a kończy się z chwilą śmierci. Z powyższego wynika zatem, że status strony przysługujący osobie fizycznej wygasa z chwilą jej śmierci. Osoba zmarła nie może mieć ani zdolności prawnej, ani być podmiotem praw i obowiązków z zakresu prawa administracyjnego. W konsekwencji w stosunku do osoby zmarłej nie można wszcząć ani prowadzić postępowania; nie mogą też być do niej kierowane wydane w sprawie akty administracyjne, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Oznacza to, iż postępowanie administracyjne w jego końcowej fazie powinno toczyć się z udziałem jej spadkobierców lub kuratora masy spadkowej i w stosunku do następców prawnych winna być skierowana decyzja administracyjna. Ponadto podniesienia także wymaga, iż z chwilą śmierci S.C. wygasło także pełnomocnictwo udzielone adwokatowi R.P., gdyż zdarzeniem prawnym powodującym wygaśnięcie pełnomocnictwa ex lege jest zgodnie z art. 101 § 2 k.c. śmierć mocodawcy albo pełnomocnika. Zasadą jest więc ścisły związek pełnomocnictwa z osobami mocodawcy i pełnomocnika. Przepis art. 101 § 2 k.c. dopuszcza wyjątek od zasady związku pełnomocnictwa z osobami mocodawcy i pełnomocnika, przewidując możliwość zastrzeżenia, że pełnomocnictwo nie wygasa na skutek śmierci mocodawcy bądź pełnomocnika. Zastrzeżenie takie może zostać uczynione przez mocodawcę, a oświadczenie woli mocodawcy o takiej treści powinno zostać zawarte w treści pełnomocnictwa. W sprawie niniejszej ta okoliczność miejsca jednak nie miała. W konsekwencji, Wojewoda [...] wydał słuszne rozstrzygnięcie uznając, iż zaskarżona decyzja organu I instancji winna być uchylona. Tak więc postępowaniu Wojewody trudno przypisać naruszenie prawa, jednakże zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, uzasadnienie decyzji organu II instancji jest niepełne. I tak zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawie niniejszej, w trakcie postępowania administracyjnego, podnoszone były przez strony inicjujące to postępowanie dwie kwestie – istotne, w ocenie Sądu, dla wyniku tego postępowania. I tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2008 roku, sygn. akt I SA/Wa 804/08, znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej, Sąd wypowiedział się jednoznacznie odnośnie stanu prawnego działki nr [...] o powierzchni [...] ha w obrębie ewidencyjnym [...], wskazując, iż działka nr [...] z dniem uprawomocnienia się decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości przeszła z mocy prawa na własność gminy. Swoje rozstrzygnięcie uzasadnił tym, iż stosownie do obowiązującego w dacie wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości art.10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. 1991, Nr 30, poz. 127) - Grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Zatem przy spełnieniu przesłanek z art. 10 ust. 5 wymienionej ustawy działka nr [...] przeszła na własność gminy z dniem, w którym stała się prawomocna decyzja Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lutego 1995 r. zatwierdzająca podział działki nr [...].". Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż "według utrwalonego orzecznictwa administracyjnego grunty wydzielone pod ulice przechodzą na własność gminy z mocy prawa bez potrzeby wydawania w tym zakresie odrębnej decyzji. (...). Decyzja kierownika urzędu rejonowego zatwierdzająca podział nieruchomości stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej prawa własności gminy w odniesieniu do działki wydzielonej pod budowę (...).". Ponadto Sąd podkreślił, iż "w zaistniałej sytuacji odszkodowanie powinien wypłacić podmiot na rzecz, którego przeszła własność gruntu wydzielonego pod budowę ulicy. Jest nim gmina choćby się stała właścicielką tej nieruchomości na podstawie przepisów o komunalizacji (a więc po zapadnięciu ostatecznej decyzji zatwierdzającej podział, a przed uregulowaniem kwestii odszkodowania)". W konsekwencji tego orzeczenia, pełnomocnik skarżących podnosił, iż organy orzekające w niniejszej sprawie, na mocy art. 153 p.p.s.a. są związane (w szczególności w zakresie działki nr [...]) ustaleniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2008 r. i ta kwestia powinna mieć odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu organu administracji, który zupełnie ją pomija. W tym miejscu Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zauważa, iż wobec orzeczenia z dnia 4 listopada 2008 r. powinien mieć zastosowanie przepis art. 170 p.p.s.a., a nie art. 153 p.p.s.a. gdyż inny jest przedmiot obu tych postępowań. Przedmiotem postępowania w sprawie sygn. akt I SA/Wa 804/08, było stwierdzenie (bądź nie) nabycia przez gminę z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę (działka nr [...]), toczącego się w oparciu o przepis art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zaś przedmiotem postępowania toczącego się aktualnie przed Sądem jest kwestia przyznania (bądź nie) odszkodowania za grunt stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], prowadzonego w trybie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tak więc, stosownie do art. 170 p.p.s.a., strony postępowania, sąd (który wydał orzeczenie z dnia 4 listopada 2008 r.), a także inne sądy i inne organy państwowe są związane tym orzeczeniem. Art. 170 p.p.s.a. dotyczy bowiem prawomocności materialnej orzeczenia, która polega właśnie na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Ratio legis tego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Wynikający z niej stan związania ograniczony jest jednak co do zasady tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów (por. wyrok SN z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98, LEX nr 51062). Nie oznacza to jednak, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie można się kierować treścią uzasadnienia. W niektórych sytuacjach będzie to nawet konieczne. Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów objętych orzeczeniem prejudycjalnym, a nie tylko ograniczenie poszczególnego środka dowodowego (por. wyrok SN z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, LEX nr 74492). Powyższe oznacza, iż kwestia stanu prawnego działki nr [...] została już wyjaśniona w ww. wyroku z dnia 4 listopada 2008 r. i każde rozstrzygnięcie organu administracji ten stan powinno uwzględniać. A skoro działka nr [...], z dniem uprawomocnienia się decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, przeszła z mocy prawa na własność gminy - organ rozpatrujący sprawę odszkodowania m. in. za działkę nr [...], powinien z urzędu zbadać swoją właściwość. Zdaniem Sądu ocena właściwości organu powinna być dokonana także w odniesieniu do każdej z pozostałych działek, i od tej oceny organ rozpatrujący ponownie sprawę powinien uzależnić dalsze postępowanie z uwzględnieniem następców prawnych S.C. Konstatując, w ocenie Sądu, słusznie orzeczono w sentencji decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., z niepełnym jednak uzasadnieniem tej decyzji. Skoro jednak rozstrzygnięcie odpowiada prawu, to Sąd nie mógł skargi uwzględnić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 5