II SA/Lu 361/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...]; Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i C. T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i budynku mieszkalnego w oficynie na działce nr 1417 położonej przy ul. C. 11 w K. D. Zdaniem organu analiza załączonego do wniosku projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że zostały spełnione wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. zgodnie z tym przepisem właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przedłożony projekt jest zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, został wykonany przez projektantów legitymujących się właściwymi uprawnieniami budowlanymi. Opracowanie jest kompletne, jego zawartość odpowiada wymaganiom określonym w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. W sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120 poz. 1133 z późn. zm.). Jak wynika z decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], omawiana inwestycja uzyskała pozwolenie służb konserwatorskich. Odnosząc się do podnoszonego w toku postępowania zarzutu usytuowanie projektowanych budynków w odległości 1,50 m od granicy z sąsiednimi działkami, organ odwoławczy podkreślił, że było to możliwe po przeprowadzeniu procedury przewidzianej w art. 9 Prawa budowlanego zakończonej postanowieniem Starosty z dnia [...] udzielającym zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75 poz. 690 z późno zm.), co zostało uwzględnione w przyjętych rozwiązaniach konstrukcyjnych i materiałowych. Opis techniczny zawiera informacje o użyciu materiałów konstrukcyjnych i wykończeniowych spełniających parametry klasy odporności pożarowej C, elementy drewniana zostaną zabezpieczone odpowiednimi preparatami do stopnia niezapalności i nierozprzestrzeniania ognia. W omawianym przypadku zapewniono spełnienie nałożonego w art. 5 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego obowiązku projektowania i budowy obiektów budowlanych w sposób zapewniający poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego I. D. wniósł o unieważnienie wspomnianej decyzji, zarzucając wydanie jej z naruszeniem "prawa udziału w postępowaniu strony, pozbawienia inicjatywy osoby zainteresowanej, naruszenie dobrych obyczajów". Ponadto jego zdaniem wspomniana decyzja "ma znamiona czynu penalnego określonego w prawie karnym art.271 § 2 kk, 291§ 2 kk". W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, chociaż przedstawiona w niej argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest przede wszystkim wiadomym, na jakiej podstawie skarżący opiera swoje żądanie unieważnienie zaskarżonej decyzji Wojewody. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Żadna z tych przyczyn w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca i co więcej, nie została wskazana również przez samego skarżącego. Zupełnie niejasne jest upatrywanie wadliwości zaskarżonej decyzji w naruszeniu dobrych obyczajów czy "pozbawieniu inicjatywy osoby zainteresowanej ‘’. Pomijając już, że nie wiadomo jakie to dobre obyczaje miał na uwadze skarżący, to zaznaczyć trzeba, że stosownie do art.6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co odpowiada konstytucyjnemu ujęciu zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zgodnie z którym organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. W tych także granicach odbywa się sądowa kontrola decyzji administracyjnych. Jak zaznaczył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 marca 1994r. (III ARN 4/94) w jej ramach istnieje obowiązek sądu zbadania, czy przepis stanowiący podstawę rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego znajduje oparcie w upoważnieniu ustawowym i nie wykracza poza jego zakres oraz czy jest zgodny z normami ustawowymi regulującymi stosunki prawne stanowiące przedmiot rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel Kodeks Postępowania administracyjnego Komentarz Wyd. Zakamycze 2005 str.130). Nie wiadomo również jakich inicjatyw pozbawiono osoby zainteresowanej w toku postępowania i czy w ogóle chodzi tu o skarżącego. Jeśli natomiast łączy on ten zarzut z podniesionym w skardze okolicznością pozbawienia go czynnego udziału w sprawie to jest on całkowicie pozbawiony podstaw. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że był on zawiadamiany o wszystkich czynnościach podejmowanych przez organy, Zawiadomiono go zarówno o wszczęciu postępowania jak i doręczano mu decyzje. Podkreślić przy tym należy, że zarzut naruszenia czynnego udziału w postępowaniu skuteczny byłby wówczas, gdyby skarżący wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnej czynności procesowej (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006r. II OSK 831/05 ONSAiWSA 2007/6/157). Na taką okoliczność skarżący się nie powoływał. Podstawą do uchylenia decyzji nie może stanowić również "penalny charakter zaskarżonej decyzji". O tym bowiem nie decyduje jedynie subiektywne przekonanie skarżącego. Skarga jest jednak uzasadniona z innych powodów, które sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ma obowiązek wzięcia pod uwagę z urzędu. Z treści decyzji wynika, że budynek mieszkalny ma być zlokalizowany w odległości 1,5m od granicy z działką 1418/1, a zgodę na takie usytuowanie wyraził Starosta P. postanowieniem z dnia 28 grudnia 2005r., po uprzednim uzyskaniu upoważnienia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 30 listopada 2005r. Treść tego upoważnienia wskazuje jednak, że dotyczy ono posadowienia budynku od działki 1418/4, natomiast postanowienie Starosty odnosi się odległości od działki 1418/1. Co więcej, z treści tych dokumentów jasno wynika, że ich przedmiotem jest budynek mieszkalny, podczas gdy inwestycja obejmuje dwa budynki mieszkalne. Z części rysunkowej projektu zagospodarowania działki wynika natomiast, że zarówno budynek mieszkalny oznaczony jako główny, jak i budynek mieszkalny określany jako "w oficynie’’ zlokalizowane są w odległości 1,5m od granicy z działkami nr 1418/4 i 1418/6. Brak wyraźnego zaznaczenia granic działek powoduje, że nie sposób stwierdzić, czy odległość ta dotyczy także działki skarżącego 1418/5 lub czy w ogóle nie dotyczy działki 1418/4. Jeśli natomiast zważyć, że w samej decyzji w ogóle nie wskazano działki 1418/1 jako położonej w obszarze oddziaływania inwestycji, to w ogóle nie wiadomo, jaki miał cel Starosta udzielając zgody na odstępstwo od warunków technicznych w odniesieniu właśnie do niej. Powyższe oznacza jednak, że brak jest zgody na posadowienie budynku w odległości 1,5 m od pozostałych działek, co oczywiście powinno skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego. Jest to tym bardziej istotne, jeśli zauważyć, że projektowane budynki mają mieć większe wymiary od dotychczasowych, które według zamysłu inwestorów mają zostać wyburzone. Zwrócić należy ponadto uwagę na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zmianami ). Wbrew treści § 3 ust. 1 pkt 3 na stronach tytułowych poszczególnych części projektu budowlanego nie zamieszczono dat ich sporządzenia. Co więcej, mimo, że na projekcie architektoniczno budowlanym znajduje się adnotacja "luty 2009’ to oświadczenie projektanta złożone w trybie art. 20 ust. 4 prawa budowlanego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej nosi datę 10 października 2008 r. Oświadczenie projektanta instalacji sanitarnej i gazowej zostało złożone 21 maja 2007 r. natomiast oświadczenie projektanta instalacji elektrycznej w maju 2007r. Zaznaczyć przy tym trzeba, że projekt budowlano – wykonawczy instalacji elektrycznej , który został sporządzony, jak wynika z adnotacji na projekcie, w maju 2007 r. odwołuje się do projektu budowlanego przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce 1417, a nie do projektu budowy budynków mieszkalnych, na który z kolei powołuje się projektant sieci gazowej i sanitarnej. Podkreślić również należy, że niezgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w metrykach na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego instalacji elektrycznej brak jest daty ich sporządzenia, natomiast na projektach budowlanych instalacji gazowej i sanitarnej w metrykach nie podano specjalności i numeru uprawnień budowlanych oraz daty. W aktach brak jest także części opisowej i graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. D., na podstawie którego ustalano zgodność projektowanej inwestycji. Ponieważ w decyzjach nie podano nawet danych pozwalających na identyfikację uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie ma możliwości weryfikacji twierdzenia organów o zgodności inwestycji z planem. Z tych względów na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit. c) i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270z e zmianami ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Starosty. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art.152 wspomnianej ustawy. .