I SA/Ol 632/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka (spr.), sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Protokolant Specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 17 listopada 2011r. sprawy ze skargi R. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego W dniu 18 stycznia 2010 r. R. B. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości. Opisując w związku z zapytaniem stan faktyczny i zdarzenie przyszłe, wnioskodawca wskazał, że w dniu 14 czerwca 1996 r. nabył wraz z żoną od osoby fizycznej nieruchomość rolną o pow. 27,21 ha (działka nr "[...]" ), celem prowadzenia gospodarstwa rolnego. Z treści zaświadczenia Wójta Gminy G. z dnia "[...]" r. wynikało, że działka "[...]" zgodnie z planem przestrzennego zagospodarowania Gminy G.przeznaczona była do użytkowania rolniczego i w takim celu nieruchomość została zakupiona. Nieruchomość nie była nabyta w celu sprzedaży. Wnioskodawca podał, iż całe gospodarstwo rolne ma powierzchnię ok. 170 ha. W 2006 r. część zakupionych gruntów rolnych (tj. część działki "[...]") została podzielona na 45 działek rolnych (działki od nr "[...]" do "[...]"). Nieruchomości te zgodnie z planem przestrzennego zagospodarowania "[...]" Rady Gminy w G. z dnia "[...]" r. przeznaczone zostały pod zabudowę mieszkalną z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. W 2007 r. wnioskodawca dokonał sprzedaży 29 działek, opodatkowując przedmiotowe transakcje podatkiem od towarów i usług. W 2008 r. sprzedał kolejne dwie działki, a w 2009 roku – jedną. Transakcje te nie zostały objęte VAT. Obecnie wnioskodawca podzielił następną część działki nr "[...]" na 111 działek rolnych z prawem do zabudowy, które ma zamiar w roku 2010 i w dalszych latach sprzedawać. Wnioskodawca podkreślił, iż w chwili sprzedaży wszystkie działki były nadal działkami rolnymi, za które opłacał podatek rolny. Wnioskodawca zadał pytania: czy zgodnie z prawem w 2007r. poinformowano go by został płatnikiem VAT i sprzedaż działek opodatkował VAT oraz czy sprzedając w latach 2008 i 2009 działki, miał obowiązek odprowadzić podatek od towarów i usług, a także czy sprzedając kolejne działki w 2010 r. i w latach następnych, będzie miał obowiązek zarejestrować się jako podatnik VAT i zbycie działek opodatkować podatkiem od towarów i usług? Zdaniem wnioskodawcy, w chwili sprzedaży wszystkie działki są i były działkami rolnymi, od których opłacał podatek rolny. Wnioskodawca wraz z żoną są rolnikami indywidualnymi, nie będąc podatnikami podatku od towarów i usług. W związku z tym nie jest on obowiązany do odprowadzania VAT, przy sprzedaży działek. Grunty te zostały bowiem nabyte 11 lat temu w celach rolnych, a nie z zamiarem ich sprzedaży. Wnioskodawca zaznaczył, iż sprzedaży gruntów nie można uznać za działalność gospodarczą, ponieważ nie miał on zamiaru tej czynności wykonywać wielokrotnie, a tylko zbywać zakupiony grunt nabywcom w miarę ich potrzeb. W świetle powyższego sprzedaż działek, które stanowiły osobisty majątek osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, które zostały nabyte i były wykorzystywane w działalności rolniczej, nie mieści się w pojęciu działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Jest to w ocenie wnioskodawcy obrót nieprofesjonalny, tym samym nie podlega on opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie jest bowiem działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu powołanego art. 15 ust. 2 ustawy sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Sprzedaż - nawet kilkukrotna - przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie ma charakteru handlowego podlegającego opodatkowaniu. W dniu "[...]" r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną znak "[...]", uznając stanowisko podatnika przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ powołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - dalej powoływana jako ustawa o VAT oraz art.4 ust.2 i 3 VI Dyrektywy Rady i wskazał, że zgodnie z prawem wspólnotowym podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza w ustawie VAT. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych w celu uzyskiwania z tego tytułu dochodu. Wskazując natomiast na brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podniósł, że podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył ponadto definicję działalności rolniczej z art. 2 pkt 15 ustawy o VAT. Wskazał również, iż w myśl art. 2 pkt 16 ustawy, pod pojęciem gospodarstwo rolne należy rozumieć gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. Zdaniem organu grunt rolny wykorzystywany przez rolnika do prowadzenia działalności rolniczej nie stanowi zatem jego majątku osobistego. Wobec powyższego, w świetle definicji zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy, rolnicy traktowani są na tych samych zasadach co handlowcy, producenci, czy usługodawcy. Działalność prowadzona przez rolników mieści się w pojęciu działalności gospodarczej. Organ wskazał, że istotnym elementem w aspekcie opodatkowania czynności wnioskodawcy jest fakt, że przedmiotowy grunt został zakupiony przez niego dla celów prowadzonego gospodarstwa rolnego. Rolnik, w świetle ustawy o VAT, posiada status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Zdaniem organu nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem wnioskodawcy, iż sprzedaż przedmiotowych nieruchomości dokonywana będzie poza prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto zaznaczono, że od momentu nabycia przedmiotowej nieruchomości nie przyświecał wnioskodawcy cel związany z zaspokojeniem potrzeb osobistych. Nieruchomość ta została bowiem zakupiona z zamiarem przeznaczenia jej do działalności rolniczej i tak była wykorzystywana. W złożonym wniosku nie wskazano, aby nieruchomość, którą po dokonaniu podziału na mniejsze działki przeznaczone pod zabudowę, miała służyć do zaspokajania osobistych potrzeb (np. poprzez celowe dokonanie podziału nieruchomości wyłącznie na własne potrzeby). Organ odwołał się również do definicji gospodarstwa rolnego w art. 553 oraz definicji przedsiębiorstwa zawartej w art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Według organu, unormowania te wskazują, że gospodarstwo rolne spełnia określone w Kodeksie cywilnym wymogi właściwe dla przedsiębiorstwa i stanowi analogiczną do przedsiębiorstwa jednostkę organizacyjną, w ramach której prowadzona jest działalność gospodarcza. Zdaniem organu sprzedaż części gruntu wykorzystywanego wcześniej w działalności rolniczej należy traktować jak sprzedaż części warsztatu produkcyjnego. Grunty należące do wnioskodawcy w żadnym momencie nie służyły celom osobistym i w tym celu nie zostały nabyte. W ocenie organu dokonana, jak i planowana przez wnioskodawcę dostawa działek przeznaczonych pod zabudowę należy uznać za działalność gospodarczą, w rozumieniu ustawy o VAT, a sprzedaż gruntu należy traktować jako dostawę towaru podlegającą opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 22 %. Nie zgadzając się z powyższą interpretacją, wnioskodawca pismem z dnia 8 kwietnia 2010 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem wnioskodawcy organ błędnie wywiódł uznanie rolnika za podatnika podatku od towarów i usług z faktu, że sprzedawany grunt nie był majątkiem osobistym podatnika, bowiem służył do prowadzenia działalności rolniczej. Zdaniem strony wydzielenie działek budowlanych z gospodarstwa rolnego należy ocenić jako wycofanie składnika majątku przez rolnika z działalności gospodarczej i przekazanie go na cele prywatne. W udzielonej w dniu 14 maja 2010 r. odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji. Na powyższą interpretację indywidualną strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący na poparcie swojego stanowiska zacytował obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 stycznia 2009 r. sygn. I SA/Wr 1234/08, w którym Sąd stwierdził, że organ podatkowy dokonał błędnej wykładni definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a co za tym idzie w sposób nieuprawniony uznał rolnika za podatnika podatku od towarów i usług wobec faktu, że sprzedawany grunt nie był majątkiem osobistym podatnika, bowiem służył do prowadzenia działalności rolnej. Z samego zaś faktu wcześniejszego wykorzystywania gruntów do produkcji rolnej nie można wywodzić, że późniejsza sprzedaż gruntów jako dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zawiesił postępowanie sądowe w sprawie w związku z oczekiwaniem na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przedmiocie pytań prejudycjalnych Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn. akt I FSK 2039/08 i I FSK 2134/08. W dniu 15 września 2011 r. TSUE wydał orzeczenie w połączonych sprawach o sygn. akt C – 180/10 i C – 181/10 w przedmiocie w/w pytań prejudycjalnych, w związku z czym postanowieniem z dnia 7 października 2011 r. podjęto postępowanie w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej jako ustawa p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 O.p.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Odnosząc się do zasadniczego przedmiotu sporu, jakim w niniejszej sprawie jest kwestia uznania, czy strona skarżąca, dokonując sprzedaży działek gruntu działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, wskazać należy, że zgodnie z przyjętą przez prawodawcę konstrukcją opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają tylko te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania. Innymi słowy musi zaistnieć czynność określona przez ustawę jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika. Analizując interesujący z punktu widzenia sprawy aspekt podmiotowy zakresu opodatkowania, należy odwołać się do art. 15 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (ust. 1), która obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2). W tym miejscu Sąd wskazuje na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C – 180/10 i C – 181/10. W wyroku tym Trybunał dokonał analizy omawianego przepisu w kontekście odpowiednich przepisów prawa Unii Europejskiej – art.9 ust.1 i art.12 ust.1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006r.. Zadaniem Trybunału warunkiem koniecznym uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest uprzednie wykluczenie, że dana transakcja nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Określił też wskazówki dla dokonania rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą (pkt 37-41 wyroku Trybunału). Zdaniem Trybunału, nie ma charakteru decydującego liczba i zakres transakcji sprzedaży, bowiem "dużych" transakcji sprzedaży można dokonywać również w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie także nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Na inną ocenę charakteru tych transakcji będzie natomiast wpływać aktywność zainteresowanego, podejmowanie przez niego "aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami" przy zaangażowaniu środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Takie aktywne działania, zdaniem Trybunału, mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Nie należą one do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Przyjmując za punkt wyjścia wskazówki Trybunału, w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny nie pozwala na dokonanie jego bezsprzecznej oceny prawnej. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Obowiązkiem organu dokonującego interpretacji jest natomiast w świetle art. 14c § 1 cytowanej ustawy dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega, jak już wskazano na wstępie, na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Przy czym owo "wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego" musi być dokonane przez wnioskodawcę w całym niezbędnym dla oceny prawnej zakresie. W przypadku braku we wniosku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, który uniemożliwia wydanie interpretacji co do danego stanu, organ udzielający interpretacji wzywa składającego wniosek na podstawie art. 169 §1 O.p. w związku z art. 14h O.p. o jego uzupełnienie. Z przedstawionego, w złożonym wniosku o udzielenie interpretacji, stanu faktycznego wynika jedynie, iż skarżący dokonał podziału posiadanych gruntów. Jak już wyżej wskazano, w ocenie Trybunału, osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Zdaniem Trybunału, warunkiem konstytutywnym uznania podmiotu we wspomnianej wyżej sytuacji za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a tym samym za podatnika podatku od wartości dodanej, jest podjęcie przez niego aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, przy zaangażowaniu środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112. W omawianym wyroku TSUE wskazano kryteria pomocnicze przy definiowaniu, które z czynności stanowią działalność handlową, a które już nimi nie są. W ocenie Trybunału, o działalności tej świadczą takie działania jak np. uzbrojenie terenu czy działania marketingowe. O działalności tej nie świadczy natomiast sama liczba i zakres transakcji, wysokość osiągniętych z nich przychodów, długość okresu, w jakim te transakcje następowały, jak również to, że zainteresowany dokonał podziału gruntu na mniejsze działki w celu osiągnięcia wyższej ceny. Działania te mogą być bowiem podjęte zarówno w ramach zarządzania prywatnym majątkiem, jak i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu stan faktyczny zawarty we wniosku o udzielenie interpretacji nie był przedstawiony w sposób wyczerpujący, pozwalający na ocenę czy działania skarżącego można uznać za działalność gospodarczą, a tym samym jego samego za podatnika podatku VAT. W niniejszej sprawie w oparciu o przedstawiony stan faktyczny, organ nie mógł ani potwierdzić, ani zanegować stanowiska wnioskodawcy, albowiem nie zawiera on informacji niezbędnych do prawidłowej oceny okoliczności faktycznych. Z wniosku nie wynika, czy skarżący dokonywał czynności, którym można przypisać aktywny charakter typowy dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie handlu, czy też nie - nie wskazano na podjęcie przez stronę aktywnych działań w zakresie uatrakcyjnienia posiadanych nieruchomości, np. wytyczanie dróg czy budowanie sieci np. kanalizacyjnej, wodociągowej, a także na działania marketingowe przy ich zbywaniu. W związku z powyższym celem spełnienia warunku udzielenia pisemnej interpretacji w zakresie wyczerpującego przedstawienia przez składającego wniosek stanu faktycznego, organ winien w trybie art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. oraz w związku z art. 14b § 3 O.p. wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia przedstawionego stanu faktycznego w zakresie podania czy i jakie podejmował on aktywne działania o charakterze typowym dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie handlu. Czy działania podjęte przez stronę miały charakter szczególny, ponadprzeciętny w stosunku do podejmowanych zwyczajowo w obrocie między osobami fizycznymi, zarządzającymi majątkiem prywatnym. Brak zwrócenia się do strony o uzupełnienie przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w trybie powołanych przepisów i we wskazanym zakresie stanowi naruszenie tych przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ podatkowy ponownie rozpatrując sprawę wezwie stronę w powyższym trybie o uzupełnienie przedstawionego stanu faktycznego we wskazanym zakresie i dopiero na podstawie wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wyda pisemną interpretację. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. Kierując się natomiast dyspozycją art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075 ze zm.), w punkcie II sentencji zasądzono na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 457 zł (240 zł – wynagrodzenie pełnomocnika + 200 zł – wpis sądowy od skargi + 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa).