IV SA/Gl 170/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T., działając w oparciu o art. 104 § 1 i 2 kpa i art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i art. 235¹, art. 235² Kodeksu pracy w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869) stwierdził u I. D. chorobę zawodową – przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienioną w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. wystawione przez Wojewódzki Ośrodkek Medycyny Pracy w K. Poradnię Chorób Zawodowych w S. w którym rozpoznano u I. D. chorobę zawodową. Organ ustalił, że I. D. była zatrudniona w następujących zakładach pracy: - 1988 – 1991 w "P"" Sp. z o.o. w B. na stanowisku szwaczki; - 1992 – 1996 w ‘F" Sp. z o.o. w T. na stanowisku montera; - 1997 – 1998 w "S." Sp. z o.o. w M. na stanowisku krawcowej - 1998 w "L." Sp. z o.o. w T. ( w ramach następstwa prawnego "L." Sp. z o.o. w T.) na stanowisku krawcowej; - 1999 do nadal w "L." Sp. z o.o. w T. na stanowisku szwaczki. Pracując na wskazanych wyżej stanowiskach wykonywała prace obciążające kończyny górne, wymagające częstych ruchów zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych. Narażenie zawodowe w wyżej wskazanych okresach zatrudnienia stwarzało możliwość powstania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci cieśni w obrębie nadgarstka, co ustalono w kartach oceny narażenia zawodowego z dnia [...] r. oraz dnia [...] r., a także w piśmie Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Organ zaznaczył, że przeprowadzona diagnostyka różnicowa nie wykazała u I. D. obecności pozazawodowych czynników ryzyka wystąpienia wskazanej choroby, dlatego w oparciu o wyżej powołane orzeczenie lekarskie oraz całokształt obrazu klinicznego i neurograficznego organ stwierdził, że istnieją podstawy do uznania, z wysokim prawdopodobieństwem, zawodowej etiologii schorzenia. Jednocześnie organ sanitarny zaznaczył, że w toku postępowania pełnomocnik pracodawców "L." Sp. z o.o. w T. zwrócił się o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez włączenie do akt sprawy kompletnej dokumentacji medycznej strony oraz o wystąpienie do jednostki orzeczniczej o uzupełnienie wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego. Organ nie uwzględnił tych żądań bowiem uznał, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego należy je uznać za nieistotne dla prowadzonego postępowania i służące jedynie jego przedłużeniu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że z dokumentacji dotyczącej narażenia zawodowego I. D. wynika, że narażenie zawodowe wynikające z obciążenia kończyn górnych w stawach nadgarstkowych istniało w latach 1988 - 1991, 1992 - 1994, 1997 do nadal. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik pracodawcy – "L." Sp. z o.o. w T. – zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż okres narażenia zawodowego datuje się od 1995 – 2006 r. oraz od 2008 do nadal pomimo, że z akt osobowych pracownicy wynika jednoznacznie, że I. D. od 1 lutego 2010 r. wykonuje pracę na stanowisku operatora linii automatycznej, gdzie nie występuje przeciążenie kończyn górnych w stawach nadgarstkowych. Pełnomocnik zarzucił decyzji również naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 77 § 1 kpa i art. 7 kpa, poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia I. D. oraz przyczyn wystąpienia u niej opisanego schorzenia jak i chwili jego powstania. Zdaniem odwołującego stwierdzenia choroby zawodowej dokonano w oparciu o niepełne dochodzenie epidemiologiczne oraz orzeczenie lekarskie wydane bez zapoznania się przez lekarzy orzeczników z pełną dokumentacją medyczną z lat 1988 – 2009. Wreszcie zarzucono naruszenie art. 80 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażające się w stwierdzeniu, że praca w odwołującej spółce przyczyniła się do powstania choroby zawodowej wyłącznie na podstawie orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., podczas gdy z jego treści nie wynika, aby zespół orzekający zapoznał się z dokumentacją medyczną z lat 1988 – 2009. Zaznaczono również, że nie został wykazany związek przyczynowy pomiędzy schorzeniem, a warunkami pracy ograniczając się do stwierdzenia że taki związek wynika z zebranego materiału dowodowego. W związku z powyższym pracodawca wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł również inny pracodawca - "F." Sp. z o.o. w T. domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i podnosząc, że w okresie zatrudnienia w odwołującej spółce w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz w związku urlopami wychowawczymi i bezpłatnymi I. D. nie wykonywała prac obciążających kończyny górne w stawach nadgarstkowych. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że stanowiska pracy na których była zatrudniona I. D. związane były z wymuszoną pozycją ciała, powtarzalnością motoryczną i nadmiernym obciążeniem kończyn górnych w stawach nadgarstkowych. W oparciu o wyniki dochodzenia epidemiologicznego organ potwierdził ustalenia poczynione przez organ I instancji zaznaczając, że I. D. była badana w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. Poradni Chorób Zawodowych w S., gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu u niej choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wywołanego sposobem wykonywania pracy, wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Orzeczenie to zostało wydane w oparciu o analizę przedstawionej dokumentacji medycznej, konsultację neurologiczną, badań przedmiotowych i podmiotowych oraz przeprowadzoną analizę różnicową, która pozwoliła wykluczyć pozazawodowe czynniki ryzyka powstania cieśni nadgarstka. Organ wskazał ponadto, iż w postępowaniu odwoławczym strona była badana w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w dniach od 16 do 20 sierpnia 2010 r., gdzie wydano kolejne orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...] rozpoznające chorobę zawodową – obustronny zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Orzeczenie to zostało poprzedzone analizą dostarczonej dokumentacji medycznej, wyników badań EMG oraz po konsultacjach neurologicznej i ortopedycznej oraz po ocenie sposobu wykonywania pracy. Organ odwoławczy wskazał również, że po stwierdzeniu w badaniu EMG prawostronnego, ciężkiego zespołu cieśni nadgarstka I. D. była operowana w grudniu 2008 r. Obarczono prawy nerw pośrodkowy. Po przerwie w pracy zawodowej spowodowanej zabiegiem i rehabilitacją wróciła do pracy na wcześniej zajmowane stanowisko. Wystąpił nawrót dolegliwości w prawej ręce i pojawienie się podobnych dolegliwości w ręce lewej. Wykonane w październiku 2009 r. badanie EMG wykazało zaburzenia przewodnictwa w obu nerwach pośrodkowych. Organ wskazał, że w przypadku wielu pracodawców organy orzekające w przedmiocie choroby zawodowej nie mają obowiązku ustalania stopnia zawinienia poszczególnych zakładów pracy, u których sposób wykonywania pracy mógł spowodować wystąpienie choroby zawodowej, ponieważ postępowanie w tym przedmiocie nie ma na celu ustalenia odpowiedzialności konkretnego pracodawcy. Organ podkreślił, że do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby zawodowej zakwalifikowanej do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową. Jednocześnie podkreślono, że dla uznania choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik pracodawcy – "L." Sp. z o.o. w T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o wydanie orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że okres pracy w narażeniu zawodowym trwa od 1995 – 2006 oraz od 2008 r. do nadal pomimo, iż I. D. od 1 lutego 2010 r. wykonuje pracę na stanowisku operatora linii automatycznej, gdzie nie występuje przeciążenie kończyn górnych w stawach nadgarstkowych. Do zakresu obowiązków I. D. na tym stanowisku należy kontrola wzrokowa poszyć ze skóry. Tym samym okres narażenia I. D. upłynął w dniu 31 stycznia 2010 r. W związku z tym błędne uzasadnienie kwestionowanej decyzji ma istotne znaczenie dla sprawy, dlatego winno być zmienione. Ponadto wskazano na naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 138 § 1 kpa i art. 77 §1 kpa i art. 7 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo niedopełnienia obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia I. D. i przyczyn wystąpienia ewentualnych schorzeń. Pełnomocnik podał ponadto, że organ naruszył art. 80 kpa poprzez oparcie decyzji wyłącznie na orzeczeniach lekarskich bez uwzględnienia wniosków dowodowych przedstawianych przez pracodawcę w postaci dokumentacji medycznej z lat 1988 – 2009. Jednocześnie pełnomocnik wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności § 6 ust. 1 i 2 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby, oraz nie zwrócenie się do właściwej jednostki orzeczniczej celem wydania dodatkowego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego. Wreszcie skarżący podniósł naruszenie art. 235¹ Kodeksu pracy poprzez ustalenie przez organ II instancji, iż dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie chorób, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym przypadku warunki takie ją spowodowały. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Podkreślił, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o ocenę narażenia zawodowego oraz orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. – Poradni Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] r. i Szpitala Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. Udokumentowany fakt ekspozycji zawodowej I. D. oraz fakt rozpoznania u ww. choroby zawodowej przez orzeczników kompetentnych placówek medycznych I i II stopnia uzasadniał wydanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie podkreślić należy, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzając, w oparciu o wyżej wskazane uregulowania, ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego nie znaleziono podstaw do wzruszenia skarżonej decyzji. Organy sanitarne prawidłowo dokonały ustaleń faktycznych oraz właściwych rozważań prawnych, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch przesłanek. Pierwsza to zamieszczenie danego schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U z 2009 nr 105 poz. 869), druga to ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała powołane wyżej rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r., które w § 8 ust. 1 stwierdza, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Po myśli wyżej cytowanego rozporządzenia chorobą zawodową jest między innymi przewlekła choroba układu nerwowego wywołana sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W niniejszy postępowaniu dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że I. D. pracowała w latach: - 1988 – 1991 w "P." Sp. z o.o. w B. na stanowisku szwaczki; - 1992 – 1996 w ‘F." Sp. z o.o. w T. na stanowisku montera; - 1997 – 1998 w "S." Sp. z o.o. w M. na stanowisku krawcowej - 1998 w "L." Sp. z o.o. w T. ( w ramach następstwa prawnego "L." Sp. z o.o. w T.) na stanowisku krawcowej; - 1999 do 31 stycznia 2010 r. w "L." II Sp. z o.o. w T. na stanowisku szwaczki. Z kart oceny narażenia zawodowego wynika, że I. D. pracując na stanowiskach szwaczki, montera i krawcowej we wszystkich wskazanych zakładach wykonywała pracę w warunkach narażenia zawodowego, bowiem praca ta charakteryzowała się monotypią ruchów kończyn górnych oraz powodowała przeciążenie kończyn górnych w stawach nadgarstkowych. Z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy wynika, że w okresach zatrudnienia w latach 1988 - 1991, 1992 – 1996, 1997-1998,1999 do 31 stycznia 2010 r. I. D. wykonywała prace w warunkach narażenia zawodowego. W ocenie Sądu materiał dowodowy potwierdza, że w tym okresie wykonywała ona czynności powtarzalne, połączone z przeciążeniem kończyn górnych w stawach nadgarstkowych, w wymuszonej pozycji ciała, które stwarzały ryzyko powstania choroby zawodowej. Nie było więc podstaw do uzupełniania w tym zakresie materiału dowodowego w sprawie. Ponadto I. D. w toku postępowania była badana w dwóch jednostkach medycznych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., nr [...]) oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., nr [...]). Lekarze specjaliści obu tych placówek diagnostycznych, po przeprowadzeniu obserwacji klinicznej, analizie zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz konsultacjach specjalistycznych stwierdzili istnienie u wyżej wymienionej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Organ sanitarny związany był ustaleniami dokonanymi w orzeczeniach lekarskich, które odpowiadają warunkom opinii w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia I. D. jest inny, niż ten wynikający z ustaleń poczynionych w niniejszym postępowaniu. Organy sanitarne w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej badają zaistnienie przesłanek uzasadniających, lub nie dających podstawy do stwierdzenia istnienia takiej choroby. Badają, czy w istocie dane schorzenie występuje oraz czy zawarte jest w wykazie chorób zawodowych w dalszej kolejności ustalają, czy osoba, co do której toczy się postępowania pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania danego schorzenia oraz istnienie związku przyczynowego między chorobą, a warunkami pracy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Organ sanitarny jest więc zobowiązany wydając orzeczenie wziąć pod uwagę treść orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie. Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z regulacją § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych to lekarze specjaliści uprawnieni są do występowania o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji medycznej, badaniach lekarskich, przebiegu zatrudnienia oraz karty oceny narażenia zawodowego jest w ich ocenie niewystarczający. Zdaniem lekarzy orzeczników w niniejszym postępowaniu nie było konieczności sięgania po dodatkową dokumentację, uznali więc, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do wydania prawidłowego orzeczenia. W skardze słusznie podniesiono, iż okres pracy I. D. w narażeniu zawodowym nie trwa - jak określono w treści decyzji - do chwili obecnej, lecz zakończył się z dniem 31 stycznia 2010 r., kiedy została przeniesiona na stanowisko operatora linii automatycznej. Okoliczność ta nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Bowiem wskazać należy, że nawet gdyby przyjąć, że narażenie zawodowe trwało tylko do 31 stycznia 2010 r., to dokumenty dołączone do akt sprawy potwierdzają w sposób nie budzący wątpliwości, że wyżej wymieniona pracowała w tym narażeniu wcześniej, to jest co najmniej od 1988 r. W ocenie Sądu organ odwoławczy wszechstronnie zbadał okoliczności narażenia I. D. na monotypię ruchów i przeciążenia stawów nadgarstkowych w okresie jej zatrudnienia, w związku z kolejno zajmowanymi stanowiskami pracy, co wynika z przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego, dlatego brak jest podstaw do kwestionowania jego wyników. Orzeczenia te w sposób jednoznaczny wskazują na zawodową etiologię rozpoznanego u I. D. schorzenia, organy sanitarne zasadnie więc przyjęły istnienie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Organy w niniejszym postępowaniu nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, a wyprowadzone z nich wnioski nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych. Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zawarte w skardze zarzuty nie doprowadziły do podważenia jej legalności. Dlatego skargę oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.