II SA/Wr 546/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej Własnościowo-Lokatorskiej "[...]" na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy W. oddala skargę. Spółdzielnia Mieszkaniowa Własnościowo - Lokatorska Sz. ul. [...], [...] W., wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy W.. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów art. 24 ust.4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez jego niezastosowanie i nie sprawdzenie przez organ wykonawczy gminy w postępowaniu zatwierdzającym taryfy czy taryfy zostały opracowane zgodnie z przepisami, a tym samym, czy stawka opłaty abonamentowej została ustalona zgodnie z § 13 ust 4 w związku z § 13 ust. 3 Rozporządzeniem Ministra Budownictwa w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków z dnia 28 czerwca 2006 r. wnosząc o stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Należy zauważyć, że przedmiot zaskarżenia pokrywa się z przedmiotem wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok WSA w Szczecinie z 23.06.2010r. II SA/Sz 177/10, Lex nr 668979). W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu [...] r. Rada Miejska W. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy W.. Załącznik do uchwały określał rodzaj cen i stawek opłat na okres od 1 marca 2011 r. do 29 lutego 2012 r. W załączniku tym wyszczególniona została stawka abonamentowa w rozliczeniach z osobą korzystającą z lokalu w budynku wielolokalowym na kwotę 3,62 zł./m3. Zdaniem strony skarżącej w związku z treścią art. 1 ustawy z dnia 7.06.2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747, ze zm.), organy gminy zostały wyposażone w instrumenty prawa mające zapobiegać podejmowaniu przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne działań skierowanych na osiągnięcie zysku. Upoważnienie takie zostało zawarte w art. 24 ust. 1 ustawy, który nakłada na przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne obowiązek przedstawienia radzie gminy do zatwierdzenia taryf w celu sprawdzenia czy zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy i zweryfikowania pod względem celowości ich ponoszenia (art. 24 ust. 5 ustawy). Wskazano, że organ wykonawczy gminy w postępowaniu zatwierdzającym taryfy ma możliwość sprawdzenia, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami, zaś w razie potrzeby dokonuje weryfikacji kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 ustawy pod względem celowości ich ponoszenia. Załącznik do zaskarżonej uchwały określa rodzaj cen i stawek opłat na okres od 1 marca 2011 r. do 29 lutego 2012 r. przy czym nie określał jakie koszty zostały uwzględnione przy ustalaniu wysokości opłaty abonamentowej, a tym samym skarżąca nie ma możliwości weryfikacji czy stawka opłaty została ustalona oraz zatwierdzona zgodnie z § 13 ust 4 w związku z § 13 ust. 3 Rozporządzeniem Ministra Budownictwa w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków z dnia 28 czerwca 2006 r. (Dz.U. Nr 127, poz. 886). Wskazać jednocześnie należy, iż zgodnie z § 13 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Budownictwa stawkę opłaty abonamentowej kalkuluje się na podstawie kosztów: 1) utrzymania w gotowości urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych; 2) odczytu wodomierza lub urządzenia pomiarowego; 3) rozliczenia należności za wodę lub ścieki. Z tym, że w opinii skarżącej zgodnie z przepisami rozporządzenia koszty utrzymania w gotowości urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych nie są uwzględniane w stawce opłaty abonamentowej kalkulowanej dla osób korzystających z lokali w budynku wielolokalowym, bowiem opłaty za otrzymanie urządzeń w gotowości rozliczane są zgodnie z umową zawartą z przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym. Podjęta przez Radę Miejską uchwała w sprawie zatwierdzenia taryf jest na tyle ogólna, że nie sposób z niej wywnioskować, czy zatwierdzona taryfa w zakresie wysokości stawki opłaty abonamentowej jest zgodna z obowiązującymi przepisami zwłaszcza, że Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji wystosowało do Spółdzielni pismo informujące o opłatach abonamentowych, dotychczas nie stosowanych w rozliczeniach pomiędzy Spółdzielnią a MPWiK. Skarżący dodatkowo wskazuje, że opracowane przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne taryfy powinny między innymi zapewniać ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem opłat i cen. Organy gminy w tego rodzaju sprawach powinny zapobiegać podejmowaniu przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne działań ukierunkowanych na osiągnięcie zysku. W niniejszym przypadku niewątpliwie doszło do znacznego wzrostu cen w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Z pisma MPWiK do Spółdzielni wynika, że opłata abonamentowa, będąca częścią taryfy obejmuje również koszty utrzymania w gotowości urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, co jest sprzeczne z § 13 ust 4 w związku z § 13 ust. 3 ww. rozporządzenia będącego aktem prawa powszechnie obowiązującego i bezwzględnie obowiązującego w stosunku do wszystkich jego adresatów, w tym dla podmiotów przygotowujących taryfę, podmiotów przedkładających taryfę, jak i dla podmiotów dokonujących jej kontroli w postaci zatwierdzenia. Żaden z tych podmiotów nie może postąpić w sposób sprzeczny z określonymi przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia. Dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy, na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo - kanalizacyjnym a odbiorcą usług. Obowiązująca pomiędzy stronami umowa przewiduje wynagrodzenie dostawcy na podstawie ilości pobranej wody i odebranych ścieków oraz opłaty za 1 m3 zgodnie z obowiązującymi taryfami. W treści umowy nie przewidziano wprowadzenia jakiegokolwiek innego czynnika cenotwórczego w obliczeniu należności za dostarczoną wodę i odebrane ścieki. Wprowadzenie opłaty abonamentowej zatwierdzonej uchwałą Rady Miejskiej W. nie znajduje jakichkolwiek podstaw w zawartej pomiędzy stronami umowie, jak również jest niezgodne z obowiązującymi przepisami. Skarżący wskazuje, że pismem z dnia 20 kwietnia 2011 r. wezwał Radę Miejską do usunięcia prawa. Rada Miejska W. uchwałą nr [...] z dnia [...] r. nie uwzględniła wezwania skarżącej, o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia 25 maja 2011 r., które otrzymała w dniu 2 czerwca 2011 r. Tym samym skarżąca zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, z uwagi na naruszenie interesu prawnego członków spółdzielni, nabyła prawo do zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska W. wniosła o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] r. organ podjął uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy W.. Załącznik do uchwały określał rodzaj cen i stawek opłat na okres od dnia 1 marca 2011 do 29 lutego 2012 r. W treści załącznika wyszczególniona została stawka abonamentowa w rozliczeniach z osobą korzystającą z lokalu w budynku wielolokalowym na kwotę 3,62 zł. W odniesieniu do zarzutów skargi wskazano, że skarżący koncentruje swe zarzuty w obrębie załącznika do uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie taryf, w którym to załączniku wyszczególniona została stawka abonamentowa w rozliczeniach z osobą korzystającą z lokalu budynku wielolokalowym. Zauważyć należy, iż pojęcie "osoby korzystającej z lokalu \v budynku wielolokalowym", wbrew twierdzeniom skarżącego, nie dotyczy mieszkańców Spółdzielni. Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków z dnia 7 czerwca 2001 r. (Dz. U. z 2001 r., Nr 123, po. 858 ze zm.) precyzuje definicję osoby korzystającej z lokalu w budynku wielolokalowym i wskazuje, iż jest to osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu lub osoba korzystająca z lokalu o nieuregulowanym stanie prawnym. Pojęcie to ma ograniczony zakres stosowania; ustawodawca bowiem zdefiniował pojęcie osoby korzystającej z lokalu jedynie na potrzeby przepisu art. 6 ustawy. W żaden sposób nie należy utożsamiać osoby korzystającej z lokalu w budynku wielolokalowym z odbiorcami usług, jakimi są mieszkańcy Spółdzielni. W związku z powyższym uznać należy, iż ustalona uchwałą Rady Miasta taryfa dla osób korzystających z lokali w budynkach wielolokalowych nie znajduje zastosowania w odniesieniu do członków Spółdzielni. Powyższa błędna interpretacja definicji ustawowych przekłada się także na zarzut skarżącego dotyczący uwzględnienia w taryfie kosztów utrzymania w gotowości urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. W istocie, zgodnie z treścią przepisu § 13 Rozporządzenia Ministra Budownictwa w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków z dnia 28 czerwca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 127, póz. 886), koszty utrzymania w gotowości urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych nie są uwzględniane w stawce opłaty abonamentowej kalkulowanej dla osób korzystających z lokali w budynku wielolokalowym. Jednak, jak wskazywano powyżej, członkowie Spółdzielni nie zostali uznani przez ustawodawcę za osoby korzystające z lokali w budynku wielolokalowym i z tego powodu wyłączenie zawarte w treści § 13 Rozporządzenia ich nie dotyczy. Ustosunkowując się do tezy, że podjęta przez Radę Miejską uchwała w sprawie zatwierdzenia taryf jest ogólna i nie sposób wywnioskować z niej czy zatwierdzona taryfa w zakresie stawki opłaty abonamentowej jest zgodna z przepisami wskazać należy, iż podstawę do skalkulowania taryfy stanowią dane finansowe przedsiębiorstwa wodociągowego za ostatnie 12 miesięcy wraz z tabelami oraz planem inwestycyjnym. Uchwalone taryfy pod względem formalnym są zgodne z treścią Rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. W szczególności wskazać należy, iż wzór wniosku o zatwierdzenie taryf i zakres informacji zawartych w uzasadnieniu wniosku określają przepisy wyżej wskazanego rozporządzenia, zgodnie z którymi w uzasadnieniu wniosku o zatwierdzenie taryf umieszcza się w szczególności informacje dotyczące zakresu świadczonych usług i lokalnych uwarunkowań, jak również szeregu innych składników, w tym spodziewanych korzyści ekonomicznych. Do wniosku o zatwierdzenie taryfy dołączane są także tabele, które zawierają między innymi porównanie cen i stawek opłat z ostatniego roku poprzedzającego wprowadzenie nowych taryf oraz w roku obowiązywania nowych taryf dotyczących zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzania ścieków. Podnieść należy także, iż przepis art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków reguluje procedurę zatwierdzania taryf w sposób precyzyjny, niepozostawiający uczestnikom tego postępowania zbyt wiele swobody co do sposobu wykonywania swoich zadań, brak jest możliwości prawnych innego określenia wniosku taryfowego. Nadto wbrew twierdzeniom Spółdzielni, wprowadzenie opłaty abonamentowej zatwierdzonej uchwałą Rady Miejskiej W. jest zgodne z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków. Opłaty zostały uchwalone w sposób prawidłowy, zgodnie z wytycznymi określonymi przez ustawodawcę, po ich gruntownym sprawdzeniu przez upoważnione organy. Na marginesie wskazano, iż opłaty abonamentowe, wbrew twierdzeniom skarżącego, zostały wprowadzone po raz pierwszy w 2011 r. W zakresie wzrostu stawek za świadczone na rzecz Spółdzielni usługi wskazano, iż wzrost kosztów funkcjonowania przedsiębiorstwa wodociągowego oraz wzrost kosztów jednostkowych świadczonych usług powoduje konieczność takiego skalkulowania taryfy, aby osiągnięte przychody pokryły ponoszone koszty. Taryfy winny być tak kalkulowane, by zapewniły uzyskanie z opłat odbiorców usług przychodów na poziomie zapewniającym samofinansowanie się działalności przedsiębiorstwa. Na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. Sąd postanowił zobowiązać pełnomocnika organu do doręczenia w terminie 5 dni dokumentacji związanej z procesem sprawdzania wniosku o zatwierdzenie taryf, dowód z której przeprowadzić poza rozprawą. W dniu 28 listopada 2011 r. złożono osobiście w tut. Sądzie dokumenty dotyczące zatwierdzenia przez organ taryfy opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Gminy W. na okres od 1 marca 2011 r. do 29 lutego 2012 r. Powyższe dokumenty przedstawiono na okoliczność dopełnienia przez organ obowiązku weryfikacji projektu taryfy pod kątem zgodności z przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Kryterium oceny legalności uchwały rady gminy stanowi jej zgodność z prawem. Przez sprzeczność z prawem należy przy tym rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2003 r., P 9/02, OTK-A 2003/9/100). Za "istotne" naruszenie prawa należy uznać uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa jak: - podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, - brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, - niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, - naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79). Sąd badając zakwestionowaną uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zatwierdzania taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy W. nie znalazł takich uchybień, które winny skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały bądź tak jak wnosiła o to strona skarżąca orzeczeniem o stwierdzeniu wydania tego aktu z naruszeniem prawa Badając pod kątem legalności zaskarżoną uchwałę Sąd oddalił skargę, podzielając w pełni wnioski Rady Miejskiej W. zawarte w odpowiedzi na skargę. Ustosunkowując się do zarzutu skargi, opierającego się na naruszeniu przepisów art. 24 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez jego niezastosowanie i nie sprawdzenie przez organ wykonawczy gminy w postępowaniu zatwierdzającym taryfy, czy taryfy zostały opracowane zgodnie z przepisami tj czy stawka opłaty abonamentowej została ustalona zgodnie z §13 ust 4 w zw. z §13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków (Dz. U. Nr 127 poz. 886) zwanego dalej rozporządzeniem należy wskazać, że w istocie ustawa ta biorąc pod uwagę ewentualne skutki wykonania takiego obowiązku, nie wskazuje zatem sposobu postępowania w sytuacji, gdy organ wykonawczy gminy - w wyniku sprawdzenia zgodności taryf z przepisami ustawy i weryfikacji kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia - dokona negatywnej oceny przedstawionych taryf. Dlatego też zważywszy, że organ wykonawczy nie może wprowadzać korekt do taryfy złożonej przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne, należy uznać, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) po przeprowadzeniu czynności w trybie art. 24 ust. 4 ustawy przedstawia radzie gminy wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego i w razie negatywnej oceny przedstawionych taryf może wnioskować o podjęcie uchwały o odmowie ich zatwierdzenia. Brak w aktach sprawy pisemnego stanowiska wójta (burmistrza, prezydenta miasta) nie oznacza automatycznie, iż organ ten nie dokonał czynności nakazanych przepisem art. 24 ust. 4 powołanej wyżej ustawy. Aby stwierdzić nieważność uchwały zatwierdzającej taryfy lub jej wydanie z naruszeniem prawa konieczne jest ustalenie niewątpliwego stanu faktycznego. Takiego rozstrzygnięcia sąd administracyjny nie może podejmować opierając się na domniemaniach. W istocie w aktach administracyjnych tej sprawy nadesłanych do sądu wraz z odpowiedzią na skargę brak było dokumentów dotyczących zatwierdzenia przez Prezydenta W. taryf opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Gminy W. na okres od 1 marca 2011 r. do 29 lutego 2012 r. Jak stanowi art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dlatego też, stosownie do wskazanego uprawnienia Sąd na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. zobowiązał pełnomocnika organu do doręczenia dokumentacji związanej z procesem sprawdzania wniosku o zatwierdzenie taryf. W dniu 28 listopada 2011 r. przedłożono w tut. Sądzie stosowne dokumenty na okoliczność dopełnienia przez organ (Prezydenta) obowiązku weryfikacji projektu taryfy pod kątem zgodności z przepisami tj. opinię Prezydenta W. z dnia 10 stycznia 2011r. nr [...], projekt zaskarżonej uchwały wraz z uzasadnieniem i komplet dokumentów w sprawie zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy W. oraz przyjęcia Wieloletniego Plan Rozwoju i Modernizacji Urządzeń Wodociągowych i Urządzeń Kanalizacyjnych we W. na lata 2011- 2015. Tym samym kwestia sprawdzenia przez Prezydenta zgodności taryf z przepisami ustawy i weryfikacji kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia została jednoznacznie rozstrzygnięta jak bowiem wynika z dowodu uzupełniającego przedłożonego na wezwanie Sądu tj opinii Prezydenta Miasta W. z dnia 10 stycznia 2011 r. organ ten nie wnosi zastrzeżeń w zakresie wysokości kosztów świadczenia usług przyjętych do kalkulacji cen i stawek opłat, ujętych we wniosku o zatwierdzenie taryf i stwierdza, że wniosek ten został opracowany zgodnie z przepisami ustawy. Koszty te zostały zaplanowane przez Spółkę zgodnie z § 6-9 rozporządzenia, a istotny wpływ na ich wysokość mają realizowane i planowane w latach kolejnych inwestycje w urządzenia wodociągowo-kanalizacyjne na terenie Wrocławia, których szczegółowy wykaz Spółka przedstawiła w planie. Z opinii wynika ponadto, że przedłożony przez Spółkę Wieloletni Plan Rozwoju i Modernizacji Urządzeń Wodociągowych i Urządzeń Kanalizacyjnych we W. na lata 2011- 2015 spełnia warunki zapisane w art. 21 ust.3 ustawy. Plan został pozytywnie oceniony przez właściwe merytorycznie służby Urzędu Miejskiego pod względem zgodności z kierunkiem rozwoju gminy. Zatem wskazany na wstępie zarzut naruszenia art. 24 ust. 4 ustawy, poprzez jego niezastosowanie nie znajduje uzasadnienia wobec nadesłania stosownej dokumentacji wraz pismem z dnia 28 listopada 2011 r. W odniesieniu do drugiego zarzutu dotyczącego stawki opłaty abonamentowej ustalonej, zdaniem strony skarżącej wbrew regulacji §13 ust. 4 w związku z § 13 ust.3 rozporządzenia, należy wskazać, że definicję taryfy zawiera art. 2 pkt 12 cyt. ustawy stanowiący, że taryfa to zestawienie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. Elementy taryfy wymienia § 4 ust. 1 rozporządzenia, a w § 5 ust. 1 tego rozporządzenia zawarto wyliczenie obowiązkowych elementów taryfy dla poszczególnych grup odbiorców, w zależności od rodzaju i struktury taryfy. Taryfy te zawierają m. innymi stawkę opłaty abonamentowej na odbiorcę (§ 5 pkt 2 rozporządzenia): 1) w rozliczeniach w oparciu o wskazania wodomierza głównego lub wskazania wodomierza mierzącego ilość wody bezpowrotnie zużytej, 2) w rozliczeniu z osobą korzystającą z lokalu w budynku wielolokalowym, 3) w rozliczeniach na podstawie przepisów dotyczących przeciętnych norm zużycia wody. Zasady kalkulowania stawki opłaty abonamentowej określają z kolei przepisy § 13 ust. 3-6 rozporządzenia, zgodnie z którymi stawkę opłaty abonamentowej kalkuluje się na podstawie kosztów: utrzymania w gotowości urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych, odczytu wodomierza lub urządzenia pomiarowego, rozliczenia należności za wodę lub ścieki. Ustalenie wszystkich kosztów, o których tam mowa w tym paragrafie może służyć skalkulowaniu stawek opłat abonamentowych. Stosownie do § 13 ust. 2 rozporządzenia, taryfowe ceny i stawki opłat powinny być kalkulowane i zróżnicowane w taki sposób, aby zapewnić eliminację subsydiowania skrośnego, co realizowane jest poprzez alokacje kosztów według grup odbiorców. Natomiast przez alokacje kosztów (§ 2 pkt 3 rozporządzenia) należy rozumieć obciążenie określonej taryfowej grupy odbiorców usług właściwymi rodzajami kosztów i niezbędnych przychodów. Dokonany w wyżej wymienionym celu podział grupy odbiorców powinien nastąpić przez stworzenie co najmniej dwóch grup taryfowych przy uwzględnieniu kryterium wskazanego w art. 2 pkt 13 cyt. ustawy, co też uczyniono w badanej uchwale. Zgodnie bowiem z § 10 rozporządzenia alokacja kosztów dotyczy taryfowych grup odbiorców odpowiednio dla zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków. W konsekwencji zróżnicowanie stawek lub opłat możliwe jest jedynie pomiędzy taryfowymi grupami odbiorców. Niedopuszczalnym jest ustalenie różnych stawek opłaty abonamentowej dla odbiorców w ramach tej samej grupy. Zatem wskazać należy wbrew zarzutom skargi, że co do zasady zgodnie z art.6 ust 5 ustawy – jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, umowa o której mowa w ust 1. (tj. umowa do dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków) jest zawierana przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne z ich właścicielem lub z zarządcą. W rozpatrywanej sprawie, co umknęło stronie skarżącej stroną umowy jest właśnie Spółdzielnia Mieszkaniowa "Sz."- będąca zarządcą nieruchomości co bezsprzecznie wynika z dokumentów stanowiących załącznik do skargi tj. treści umowy nr [...] przedłożonej wraz ze stosownymi aneksami (k. 10-31) zatem stawka opłaty abonamentowej została ustalona w zgodzie z § 13 ust.3 rozporządzenia przy uwzględnieniu faktu że stroną umowy jest zarządca a nie osoba korzystająca z lokalu w budynku wielolokalowym bowiem tylko w tym przypadku uzasadniałoby to konieczność wyłączenia ze stawki opłaty abonamentowej kwestionowanych przez stronę kosztów utrzymania w gotowości urządzeń wodociągowych. Na marginesie należy jedynie wskazać, że przepis art. 6 ust. 6 tej ustawy dopuszcza możliwość zawarcia umowy z osobą korzystającą z lokalu, lecz przepis ten zawiera siedem warunków które należy spełnić. Ponadto z takim wnioskiem do przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego występuje właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego. W związku z wywodami zawartymi w skardze wyjaśnić trzeba, że kompetencje uchwałodawcze jednostki stanowiącej samorządu terytorialnego nie tylko nie mogą wykraczać poza upoważnienie ustawowe, ale również nie mogą wkraczać w materię zastrzeżoną dla ustawy. Jeśli zatem ustawa i wykonujący ją akt w postaci rozporządzenia reguluje jakieś zagadnienie, tak jak w omawianym przypadku czyni to w odniesieniu do sposobu zawierania umów na dostarczenie wody do budynków wielolokalowych oraz określania taryf i warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę, to oznacza to wobec braku wyraźnego upoważnienia ustawowego przekazującego radzie kompetencje prawotwórcze w tym zakresie, że uregulowanie ustawowe jest kompletne, a rada gminy nie posiada uprawnienia do poprawiania lub uzupełniania obowiązujących regulacji . Mając na względzie powyższe argumenty, nie stwierdzając naruszenia prawa skutkującego uznaniem skargi za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a- oddalił skargę.