II SA/Wa 1824/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi K. M. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe oddala skargę Komendant Miejski Policji w [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwolnił [...] K. M., referenta Zespołu [...] posterunku Policji w [...] KMP w [...], z dniem [...] lipca 2010 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] sierpnia 2010 r. przeniósł z urzędu i mianował na stanowisko referenta [...] Wydziału [...] KMP w [...] z dotychczasowym uposażeniem. Przedmiotowemu rozkazowi został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. wymieniony policjant został uznany za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem. Jednocześnie zalecono mu służbę wewnętrzną. W posterunku Policji w [...] KMP w [...] nie ma możliwości mianowania policjanta na stanowisko służbowe, na którym pełniona jest służba wewnętrzna. Organ wskazał, iż przeniesienie policjanta do dalszego pełnienia służby w Ogniwie [...] Wydziału [...] KMP w [...] i mianowanie na równorzędne stanowisko służbowe uwzględnia zalecenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w [...] określone w orzeczeniu wydanym wobec [...] K. M. oraz potrzeby służby. Od powyższego rozkazu K. M. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] i zarzucił, że na stanowisku referenta Ogniwa [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] nie realizuje zaleceń wskazanych w orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...], ponieważ na nowym stanowisku nie będzie pełnił służby wewnętrznej, a przyznany mu zakres obowiązków i zadań stanowi zagrożenie dla stanu zdrowia strony i spowoduje jego pogorszenie. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 32 ust 2 ustawy o Policji, po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ odwoławczy uznał, iż decyzję uznaniową o przeniesieniu z urzędu i mianowaniu na równorzędne stanowisko służbowe K. M. wydano prawidłowo, wskazując przyczyny uzasadniające przeniesienie, tj. wymagania zdrowotne i potrzeby służby. Jednocześnie wskazał, iż istotą służby jest dyspozycyjność. Stosunek służbowy ma charakter administracyjnoprawny, polegający na tym, że organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną policjanta. Komendant Miejski Policji w [...] prawidłowo skorzystał z zapisów art. 32 i art. 36 ustawy o Policji dotyczących przenoszenia i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe z uwzględnieniem przeciwwskazań zdrowotnych. Przeniesienie policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego było konieczne, gdyż policjant pełnił służbę zewnętrzną. Uzasadniając zaskarżony rozkaz personalny, organ I instancji powołał się zarówno na stan zdrowia policjanta oraz potrzeby służby. Na nowym stanowisku policjant będzie pełnił służbę w pomieszczeniach zamkniętych, a zatem służbę wewnętrzną, głównie w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych. W wyniku skargi K. M., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1796/10 uchylił rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...]. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Powołane przepisy art. 32 ust. 1 i 2 ustawy uprawniają właściwych przełożonych do mianowania policjanta na stanowisko służbowe z urzędu bez inicjatywy lub zgody policjanta. Ustawodawca pozostawił uznaniu organów Policji sprawę rozmieszczania funkcjonariuszy. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się podleganiem szczególnej dyscyplinie służbowej, której to funkcjonariusz zgodnie z art. 25 ustawy o Policji, jest zobowiązany się podporządkować. Decyzja o zwolnieniu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, przeniesieniu z urzędu i mianowaniu go na określone stanowisko służbowe wydawana jest przez właściwego przełożonego w oparciu o uznanie administracyjne po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i jest dopuszczalna, o ile owo mianowanie nastąpi na stanowisko służbowe równorzędne. Taki wniosek wypływa a contrario z przepisu art. 38 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej powołanych przepisów, właściwy komendant jest uprawniony do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody, z urzędu i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służby) oraz słuszny interes policjanta. Sąd podkreślił, że sądowa kontrola decyzji o przeniesieniu policjanta na inne równorzędne stanowisko, nie obejmuje celowości jej podjęcia, lecz zasadniczo sprowadza się do oceny, czy organy administracji nie przekroczyły granic uznania przyznanego mu zawodowo, a zatem czy decyzja nie jest dotknięta dowolnością. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, Sąd orzekający wskazał, iż nie kwestionuje prawdziwości wyrażonego w zaskarżonym rozkazie poglądu odnośnie kompetencji organu i równorzędności stanowisk, jednak podkreślił, że zaprezentowane uzasadnienie pozostawia zbyt wiele wątpliwości i argumentów skarżącego bez koniecznej odpowiedzi, a to uniemożliwia Sądowi kontrolę prawidłowości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz uniemożliwia wykluczenie słuszności zarzutów podniesionych w skardze. W ocenie Sądu pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – chociaż wyjaśnienie co oznacza pełnienie służby wewnętrznej – stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organy przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Sąd wskazał, że zaskarżony rozkaz personalny zawiera jedynie obszerne uzasadnienie dotyczące uprawnienia przełożonego służbowego do przeniesienia funkcjonariusza na równorzędne stanowisko służbowe. Zauważył jednak, iż te uprawnienia nie są przez skarżącego kwestionowane, jak również nie jest podnoszony zarzut odnośnie równorzędności stanowisk. Skarżący poddaje jednakże w wątpliwość istnienie rzeczywistych potrzeb przeniesienia, a przede wszystkim, że realizuje ono zalecenia komisji lekarskiej dotyczące stanu zdrowia skarżącego. Sąd orzekający podkreślił, że niekwestionowanym prawem organu Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji, określenie w ramach art. 1 ust. 2 ustawy konkretnych zadań Policji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeżeli z tego względu, czy wskazań zdrowotnych konieczne jest przeniesienie skarżącego na inne równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa stwarza taką możliwość. Niezbędne jest jednak wykazanie, że zaszły takie okoliczności. Sąd wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien w uzasadnieniu rozkazu personalnego ocenić okoliczności faktyczne mogące mieć istotne znaczenie dla jej treści. Również powinien odnieść się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji, a przede wszystkim wyjaśnić, na czym polega "służba wewnętrzna" i czy przeniesie, wprawdzie na stanowisko równorzędne, spełnia zalecenia komisji lekarskiej związane ze stanem zdrowia skarżącego. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ winien wykazać, iż nie przekroczył ram uznania administracyjnego, a mianowicie wziął pod uwagę interes społeczny (interes służby) oraz słuszny interes policjanta, ze wskazaniem przyczyny zastosowania przeniesienia. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania [...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie zwolnienia [...] K. M. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego z dniem [...] lipca 2010 r. oraz przeniesienia z urzędu z dniem [...] sierpnia 2010 r. i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że przeniesienie policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego było konieczne, ze względu na zalecenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...]. Do głównych zadań policjanta na zajmowanym stanowisku należało: podejmowanie działań mających na celu zapobieganie zdarzeniom naruszającym bezpieczeństwo i porządek publiczny, a w przypadku ich występowania podjęcie natychmiastowych działań zmierzających do jego przywrócenia; patrolowanie wyznaczonego rejonu zgodnie z charakterystyką trasy patrolu i zaleceniami odprawiającego do służby; reagowanie na wszelkiego rodzaju zdarzenia zakłócające porządek publiczny. Z karty opisu pracy na stanowisku referenta Zespołu [...] Posterunku Policji w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] wynika, że policjant na tym stanowisku pełnił służbę zewnętrzną. Wobec braku możliwości mianowania [...] K. M. w Posterunku Policji w [...], zgodnie z zaleceniami orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., na stanowisko, na którym pełniona jest służba wewnętrzna, Komendant Miejski Policji w [...] przeniósł z urzędu funkcjonariusza do pełnienia dalszej służby w KMP w [...] i mianował na równorzędne stanowisko referenta Ogniwa [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Podnosząc powyższe, organ stwierdził, iż zaszły okoliczności stwarzające konieczność mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe. Uzasadniając zaskarżony rozkaz personalny, organ I instancji powołał się zarówno na stan zdrowia policjanta oraz potrzeby służby. Podał, że z zakresu czynności na nowym stanowisku referenta Ogniwa [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] wynika, że policjant będzie pełnił służbę w pomieszczeniach zamkniętych, a zatem służbę wewnętrzną, do jego obowiązków będzie należało głównie pełnienie służby w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych, zgodnie z postanowieniami Zarządzenia 1061 KGP z dnia 2 września 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniach przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia. Wskazane przez skarżącego w odwołaniu argumenty nie stanowią przesłanek uniemożliwiających pełnienie służby w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych, a obowiązkiem pracodawcy jest zapewnienie pracownikom bezpiecznych warunków pracy zgodnie z zaleceniami lekarskimi. Organ II instancji, ponownie prowadząc postępowanie w sprawie odwołania [...] K. M. od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie zwolnienia wymienionego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, przeniesienia z urzędu i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe referenta [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] bez zmiany składników uposażenia, pismem z dnia [...] maja 2011 r. zwrócił się z prośbą do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] o wydanie opinii, czy służba pełniona na powierzonym stanowisku służbowym jest zalecaną przez Komisję Lekarską służbą wewnętrzną i czy przeniesienie funkcjonariusza na to stanowisko służbowe czyni zadość postanowieniom zawartym w orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Przewodniczący Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...], po zapoznaniu się z zakresem zadań (obowiązków) funkcjonariusza Policji na stanowisku referenta Ogniwa [...] Wydziału [...] KMP w [...], nie stwierdza przeciwwskazań do służby na wyżej wymienionym stanowisku. Warunki służby uwidocznione na przekazanej karcie opisu stanowiska pracy nie stwarzają zagrożenia dla zdrowia funkcjonariusza i spełniają ograniczenia wynikające ze schorzenia uwidocznionego w orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. Zatem mianowanie na nowe stanowisko było zgodne z zaleceniami Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej dotyczące warunków służby jaką powinien pełnić [...] K. M. Odnosząc się do zarzutów policjanta dotyczących przeprowadzenia w sposób niepełny i niewyczerpujący postępowania dowodowego i nieuwzględnienia wniosków dowodowych strony oraz wydania w toku postępowania z naruszeniem prawa postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r. organ stwierdził, iż zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Do takich postanowień należą niewątpliwie postanowienia dowodowe organu wydawane w toku sprawy, które nie są zaskarżalne w drodze zażalenia. Ponadto, zgodnie z art. 124 § 2, postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej jest wystarczającym dowodem potwierdzającym konieczność pełnienia służby przez policjanta w określonych warunkach. Niezasadne jest przesłuchanie w tej kwestii dodatkowo członków Komisji Lekarskiej. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ II instancji po przeprowadzeniu z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie orzekł, iż rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. M. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...], zawartej w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Skarżący zarzucił decyzji: – naruszenie art. 32 i art. 36 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z art. 7 k.p.a. przez błędne przyjęcie, iż w sprawach załatwianych na podstawie uznania administracyjnego organy administracji publicznej mają swobodę w podejmowaniu decyzji, – naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 81 k.p.a. Zarzucając powyższe, skarżący jednocześnie zauważył, że organ II instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy pominął także dyrektywy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1796/10, w szczególności w zakresie wyjaśnienia zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji oraz wyjaśnienia na czym polega służba wewnętrzna. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty odwołania za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż [...] Komendant Wojewódzki Policji nie wykonał zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazanych w wyroku z dnia 1 marca 2011 r., uchylającym rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Postanowienia tego przepisu nie zostały przez organ naruszone. Stosownie do wskazań Sądu, [...] Komendant Wojewódzki Policji ocenił okoliczności faktyczne mające znaczenie w sprawie, odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego, a przede wszystkim wyjaśnił na czym polega "służba wewnętrzna" i że przeniesienie spełnia zalecenie komisji lekarskiej. Organ odwoławczy pismem z dnia [...] maja 2011 r. zwrócił się do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] o wyrażenie opinii, czy służba pełniona na powierzonym skarżącemu stanowisku służbowym czyni zadość postanowieniom zawartym w orzeczeniu Komisji z dnia [...] czerwca 2010 r. Przewodniczący Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...], po zapoznaniu się z zakresem zadań (obowiązków) funkcjonariusza Policji na stanowisku referenta Ogniwa [...] Wydziału [...] KMP w [...], orzekł, iż nie stwierdza przeciwwskazań do służby skarżącego na tym stanowisku. Jeśli zaś chodzi o wykładnię przypisów art. 32 i art. 36 ustawy o Policji, to przeprowadził ją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 marca 2011 r. i wskazał, że uprawniają one właściwych przełożonych do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody. Ustawodawca pozostawił uznaniu organom Policji sprawę rozmieszczenia funkcjonariuszy, Z tych względów, uznając zarzuty odwołania za niezasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.