II SA/Kr 625/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Ewa Rynczak Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku [...] na decyzję Wojewody z dnia 31 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu skargę oddala Prezydent Miasta N. decyzją Nr [...] z [...] listopada 2010 r. znak: [...], zmienił, na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane, decyzję własną Nr [...] z dnia 2 marca 2009 r. w zakresie przebudowy odcinka ulicy [...] część drogowa na działkach nr [...] ,[...] [...] .... w obr. [...], nr [...] ,[...] ,[...] [...] w obr. [...] w N. Odwołanie od tej decyzji wniósł Polski Związek [...] Wojewoda postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. znak [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania i pozostawił je bez rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, że decyzja I instancji została odebrana przez Polski Związek [...] 1 grudnia 2010 r. i od tego dnia należy liczyć 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. Natomiast w niniejszej sprawie odwołanie zostało nadane 16 grudnia 2010 r. a więc jeden dzień po wyznaczonym terminie. Organ odwoławczy podkreślił, że w decyzji Prezydenta Miasta K. zawarto prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia odwołania od decyzji, a z treści odwołania Polskiego Związki [...] w żaden sposób nie da się wyprowadzić, że miał zamiar wnieść o przywrócenie terminu. Co więcej, nie zawarł on również żadnej informacji o świadomości uchybienia terminu. Biorąc pod uwagę te okoliczności organ II instancji zobowiązany był do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. swoje stanowisko Wojewoda poparł powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2011 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Polski Związek [...] , wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż zaskarżone postanowienie jest wadliwe ze względu na nieprawidłowo doręczenie stronie decyzji organu I instancji. Strona skarżąca stwierdziła, iż decyzja ta powinna być doręczona do siedziby Okręgowego Zarządu Polskiego Związku [...] w K. ul. [...], podczas gdy została dostarczona do biura w N. , gdzie nie urzęduje Okręgowy Zarząd Polskiego Związku [...], a pracuje jedynie przez dwa dni w tygodniu jeden pracownik, który nie jest uprawniony do wnoszenia odwołań czy też zaskarżania decyzji. W tej sytuacji doręczenia decyzji do biura zamiejscowego nie można nazwać skutecznym i związku z tym uzasadnionym będzie przywrócenie terminu i rozpatrzenie wniesionego w dniu 16 grudnia 2010 r. odwołania. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie Polskiego Związku [...] Zarząd skierowane do Urzędu Miasta N. Wydziału Architektury i Budownictwa, iż adresem doręczeń jest adres Biura w N. przy ul. [...]. Wojewoda wskazał również, że na adres w N. wysłano "zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie", czego strona skarżąca nie kwestionowała. Zdaniem organu administracji w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia liczba osób zatrudnionych w Biurze w N. , albowiem i tak termin do złożenia odwołania liczy się od daty potwierdzenia odbioru przesyłki. W piśmie procesowym z dnia 27 stycznia 2012 r. strona skarżąca podniosła, że zgodnie z § 2 uchwały nr [...] Krajowej Rady polskiego Związku [...] jej siedzibą jest miasto K. , a więc jedynym prawidłowym adresem dla doręczeń jest adres w K. ul [...] Nadto wskazano, że pismo z 5 sierpnia 2010 r., w którym jako adres do doręczeń wskazano adres w N. było podpisane wyłącznie przez prezesa strony skarżącej, który w myśl § 125 statutu Polskiego Związku [...] nie mógł działać jednoosobowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że decyzja organu I instancji została doręczona Polskiemu Związkowi [...] w K. w dniu 1 grudnia 2010 r. na adres biura w N. [...] , zaś odwołanie wniesiono w dniu 16 grudnia 2010 r. Strona skarżąca natomiast kwestionuje skuteczność doręczenia pod wskazanym wyżej adresem twierdząc, że było ono nieprawidłowe, co uzasadnia przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przechodząc do oceny zasadności powyższej argumentacji należy wskazać, że strona skarżąca została uznana za stronę postępowania, bowiem zgodnie z wypisem z rejestru gruntów (k. 9c akt administracyjnych) samoistnym posiadaczem działki nr 1/2, znajdującej się na terenie inwestycji, jest Wojewódzki Zarząd Polskiego Związku [...] w N. (ul. [...] ). Z notatki sporządzonej przez pracownika organu I instancji w dniu 11 października 2010 r. (k. [...] akt administracyjnych) wynika, że pismo z 5 sierpnia 2010 r. - w którym Związek [...] w K. wskazuje "aktualny adres dla doręczeń do biura w N. " zostało złożone w innej sprawie. Fakt sporządzenia notatki oraz dołączenia do akt niniejszej sprawy kserokopii pisma z 5 sierpnia 2010 r. należy potraktować jako działanie z urzędu zmierzające do ustalenie aktualnego adresu (oraz nazwy) strony postępowania. Organ prowadzący postępowanie ma bowiem obowiązek czuwać nad prawidłowym ustaleniem kręgu stron postępowania, a w szczególności dążyć do zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu wszystkim podmiotom, które są jego stronami. W ocenie Sądu organ I instancji miał podstawy do uznania, że "aktualny adres dla doręczeń do biura w N. " będzie właściwym adresem także w niniejszym postępowaniu. Podkreślenia wymaga, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania, przesłane na ten właśnie adres, nie wzbudziło zastrzeżeń strony skarżącej. Organ I instancji nie miał więc żadnych podstaw by podejrzewać, że adres ten nie jest prawidłowy i słusznie decyzję z dnia 24 listopada 2010 r. doręczono na ten właśnie adres. Należy podkreślić - na co zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - że doręczenie decyzji I instancji na adres w N. nie było także kwestionowane w odwołaniu, które nie zawiera wniosku o przywrócenie terminu ani też nie wskazuje na żadne inne okoliczności związane z jednodniowym opóźnieniem we wniesieniu odwołania. Dopiero w skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca zarzuciła nieprawidłowe doręczenie decyzji I instancji. Na żadnym wcześniejszym etapie postępowania ani organ I instancji, ani Wojewoda nie mieli podstaw do przyjmowania, że doręczenia dokonywane na adres w N. ul. [...] są wadliwe. W tym miejscu należy wskazać na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2010 r. (sygn. II OSK 1650/09, "Nieruchomości" rok 2011, Nr 11, str. 10): "Brak jest w Kodeksie postępowania administracyjnego jednoznacznie brzmiącego przepisu umożliwiającego stwierdzenie, że forma doręczenia pism pod "adresem dla doręczeń" jest w postępowaniu administracyjnym przewidziana. Nie oznacza to jednak, że jednostka organizacyjna jest pozbawiona możliwości korzystania z doręczenia jej pism urzędowych także pod innym niż jej siedziba, wskazanym przez nią adresem. Jednostka organizacyjna może bowiem korzystać ze wskazania "adresu do doręczeń" poprzez ustanowienie pełnomocnika do odbioru pism podając jego adres, pod który maja być kierowane pisma, co powoduje, że stosuje się art. 40 § 2 KPA, co oznacza, że pisma doręcza się upoważnionemu do dokonania tej czynności pełnomocnikowi pod wskazanym przez stronę adresem". Skoro pisma do Związku [...] w K. wysyłane na adres w N. były odbierane (co zresztą potwierdzano stosowną pieczątką), a strona skarżąca aż do momentu wniesienia skargi w niniejszej sprawie nie podważała skuteczności tych doręczeń, to należy uznać, że doręczenia te były skuteczne, a w szczególności powodowały rozpoczęcie biegu terminów procesowych do wniesienia środków zaskarżenia. Argument zaś, że pismo z 5 sierpnia 2010 r. zostało podpisane przez tylko jednego członka zarządu strony skarżącej nie może w tym kontekście odnieść skutku. Skoro więc zaskarżone postanowienie okazało się prawidłowe, skargę w niniejszej sprawie należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).