II SA/Wr 918/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant Agata Szlachetka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. w W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. z dnia 13 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji ze zbioru danych operatu ewidencji gruntów i budynków zawierających dane osobowe oddala skargę. Prezydent Miasta J. G., działając na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 217 i art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego, postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2011 r. Nr [...] odmówił Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych udostępnienia danych ewidencji gruntów i budynków zawierających dane osobowe. Zdaniem organu, wnioskodawca (wierzyciel) nie posiada interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania na jego wniosek wypisu z operatu ewidencji gruntów i budynków dotyczącego bliżej nieokreślonej nieruchomości zobowiązanego. Zgodnie z art. 19 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dyrektor Oddziału ZUS jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych. Powyższy przepis nie wymienia nieruchomości dłużnika. Na powyższe postanowienie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Inspektorat w J. G. wniósł zażalenie, zarzucając organowi I instancji, że uchylił się od obowiązku udzielenia informacji wynikającego z art. 36 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w sytuacji uchylania się przez płatników od obowiązku wynikającego z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, "zachodzi konieczność poszukiwania składników majątkowych dłużników celem ich wyegzekwowania, zgodnie z art. 24 ust. 2 tej ustawy, jak również ich zabezpieczenia poprzez wpis hipoteki przymusowej na wszystkich nieruchomościach". Postanowieniem z dnia 13 października 2011 r. Nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy podkreślił, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Inspektorat w J. G. wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2011 r. zwrócił się do Prezydenta J.G. o udostępnienie danych z operatu ewidencji gruntów i budynków, w przedmiocie wydania zaświadczenia w formie wypisu z operatu ewidencji, dotyczących podania numerów ksiąg wieczystych dla nieruchomości, położonych na obszarze miasta J.G., należących do osób fizycznych wskazanych we wniosku. Jako podstawę pozyskania danych wskazano przepisy art. 36 § 1 i § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozpatrując zażalenie organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 51 ust. 3 Konstytucji RP każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych. Ograniczenie tego prawa może określić ustawa, w szczególności m.in. ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Organ II instancji stwierdził ponadto, że na podstawie art. 24 ust. 2 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 240, poz. 2027), zwanej dalej pgik, jawne są informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym. Zakres tych informacji nie obejmuje jednak danych o właścicielu i jego adresie zamieszkania. Podstawową formą udzielania pisemnych informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków jest wypis z rejestru gruntów w zakresie obejmującym dane, o których mowa w art. 24 ust. 3 tej ustawy. Treść i formę wypisu z operatu ewidencyjnego określono w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.). Artykuł 24 ust. 3 pgik ustala zasady wydawania wypisów poszczególnym kategoriom wnioskodawców. Dla osób fizycznych i prawnych niebędących właścicielami nieruchomości, której ma dotyczyć, przewidziano wymóg istnienia po ich stronie interesu prawnego w uzyskaniu wypisu. Z uwagi na to, że wy[is jest zaświadczeniem w rozumieniu k.p.a., w takiej sprawie stosuje się także zasady k.p.a. o wydawaniu zaświadczeń. Według art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz gdy osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z art. 217 i 218 k.p.a. oraz art. 24 ust. 3 pgik wynika, że osoba fizyczna niebędąca właścicielem nieruchomości wpisanej do ewidencji może uzyskać wpis, gdy wykaże interes prawny. Informacje z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet o ile nie przybierają formy odpisu i wyrysuj, mogą dotyczyć jedynie konkretnego (zindywidualizowanego) gruntu, budynku, bądź lokalu, z którym każdorazowo związany jest właściciel, bądź inna osoba fizyczna lub prawna nim władająca, zaś udzielenie informacji może dotyczyć przy tym konkretnej działki, budynku lub lokalu, a przedmiot informacji powinien być zatem wskazany we wniosku. Powołując się na orzecznictwo sądowe ( wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16.10.2008 r., sygn. II SA/GL 601/08 i WSA we Wrocławiu z dnia 10.12.2009 r. sygn. II SA/Wr 550/09), organ II instancji wskazał, że organ prowadzący ewidencję, nie ma obowiązku przeszukiwania prowadzonych baz danych w zakresie w jakim żąda tego wnioskodawca. Wskazany we wniosku interes prawny osoby zainteresowanej pozyskaniem tych danych winien być zatem osobisty, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić i znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenia w okolicznościach faktycznych. ZUS Oddział w W. Inspektorat w J. G. w złożonym wniosku wniósł o udostępnienie danych z operatu ewidencji gruntów i budynków w stosunku do nieznanych nieruchomości, położonych na obszarze miasta J. .G, należących do osób fizycznych wskazach we wniosku. Organ odwoławczy podkreślił, że żądanie wnioskodawcy nie dotyczy zatem potwierdzenia informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków (potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego), lecz poszukiwanie majątku nieruchomego określonych dłużników. Jest to czynność z zakresu prawa cywilnego, która może być dochodzona w postępowaniu cywilnym, a nie w postępowaniu administracyjnym, na podstawie prawa geodezyjnego i kartograficznego. Do wyjawienia majątku dłużnika jest właściwy sąd powszechny, prowadzący postępowanie w trybie art. 913-920 k.p.a. Odnośnie zawartego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 36 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ wskazał, że przepisy art. 36 ustawy egzekucyjnej muszą być interpretowane w kontekście innych postanowień tej ustawy. Ustawa ta dokonała rozróżnienia pomiędzy żądaniem informacji w ramach postępowania egzekucyjnego, a poszukiwaniem majątku dłużnika. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że uprawnienia wynikające z art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie jest tożsame z prawem żądania poszukiwania informacji. Zgodnie z art. 71 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli egzekucja administracyjna należności pieniężnych staje się bezskuteczna, organ egzekucyjny lub wierzyciel może zwrócić się do sądu o nakazanie zobowiązanemu wyjawienia majątku, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z treścią art. 71 tejże ustawy, przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 36 . Przepis ten przesądza, że ciężar poszukiwania majątku dłużnika nie obciąża organu administracji publicznej, do którego organ egzekucyjny występuje z wnioskiem o udzielenie informacji w trybie art. 36 pgik. Na uwzględnienie nie zasługuje, zdaniem organu, również zarzut nieudostepnienia danych z operatu ewidencji gruntów i budynków na podstawie art. 26 ust. 3 oraz art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.). Przepis art. 26 ust. 3 wymienionej ustawy stanowi, że dla zabezpieczenia należności z tytułu składek ZUS –owi przysługuje hipoteka przymusowa na wszelkich nieruchomościach dłużnika. Podstawą ustanowienia hipoteki przymusowej jest doręczona decyzja o określeniu wysokości należności z tytułu składek, o odpowiedzialności osoby trzeciej lub o odpowiedzialności następcy prawnego. Natomiast ustalenie nieruchomości będących w posiadaniu dłużnika powinno się odbywać wedle instytucji wyjawienia majątku dłużnika w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Organ odwoławczy stanowczo podkreślił, że ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne jest ustawą (lex specialis) regulującą między innymi zasady udzielania informacji w operatu ewidencji gruntów i budynków w trybie art. 24 ust. 5, w tym dotyczących oznaczeń numerów ksiąg wieczystych w przypadku w przypadku wskazania konkretnych nieruchomości. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca żądając udostępnienia danych wymienionych we wniosku, dotyczących podania oznaczenia numerów ksiąg wieczystych bliżej nieokreślonych nieruchomości, należących do osób fizycznych wskazanych we wniosku, nie wykazał również interesu prawnego do uzyskania zaświadczenia o żądanej treści. W konkluzji organ II instancji, że na podstawie obowiązujących przepisów prawa nie mógł także udzielić wnioskodawcy żądanych informacji w trybie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ani też w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie zaświadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddziała w W. Inspektorat w J. G. zarzucił postanowieniu naruszenie art. 36 ust. 1 i 1a ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji oraz naruszenie art. 217 § 1 i 2 K.p.a. Wobec zgłoszonych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie jego nieważności a także poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta J.G. oraz o zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący nie zgadza się przede wszystkim ze stanowiskiem organu, kwalifikującym wniosek ZUS o udzielenie informacji jako wniosek o poszukiwanie majątku nieruchomego określonych dłużników. Przepis art. 36 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zezwala bowiem organowi egzekucyjnemu na zwracanie się o udzielenie niezbędnych mu informacji do organów administracji publicznej oraz jednostek im podległych lub podporządkowanych. Nie jest przy tym istotne, że skarżący – jako organ egzekucyjny – nie prowadzi egzekucji z nieruchomości. Interes prawny skarżącego w uzyskaniu żądanej informacji wynika zarówno z tego. Iż jest organem egzekucyjnym jak i z tego, że jajko wierzyciel zobowiązany jest wskazać organowi egzekucyjnemu majątek dłużnika. Natomiast przepis art. 217 § 1 i 2 k.p.a. nie ma zastosowania w zakresie uregulowanym w Prawie geodezyjnym i kartograficznym do wydawania wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, albowiem dokumenty te należy uznać za informacje publiczne wydawane na podstawie tej ustawy. Zaskarżona odmowa udzielenia informacji zapadła w formie postanowienia, ci jest sprzeczne z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym odmowa udzielenia informacji następuje w drodze decyzji. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego, ani też organy obu instancji nie uchybiły przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U. z 2005 r.Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Podstawę procesowopawną stanowią przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności przepisy dotyczące wydawania zaświadczeń. Z okoliczności sprawy wynika, i tak też przyjęły organy orzekające w tej sprawie, wbrew zarzutom skargi, że skarżący Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako wierzyciel i zarazem organ egzekucyjny wnioskiem z dnia zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w J. G. o podanie informacji dotyczącej numerów ksiąg wieczystych dla bliżej nieokreślonych nieruchomości, których poszukiwanie a następnie ustalenie miałby dokonać organ I instancji, w stosunku do których właścicielami mogą być osoby wymienione we wniosku, jako dłużnicy ZUS. We wniosku wskazano także, że informacje te zostaną wykorzystane w postępowaniu egzekucyjnym. Tak więc wniosek o takiej treści stanowił podstawę wydania – na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 217 i art. 219 k.p.a. – postanowienia z dnia 25 sierpnia 2011 r. odmawiającego udostępnienia danych ewidencji gruntów i budynków zawierających dane osobowe oraz zaskarżonego postanowienia z dnia 13 października 2011 r. Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji. W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd nie podziela stanowiska organów co do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 24 pkt 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i tej części motywów, które odnoszą się do tego przepisu, niemniej należy stwierdzić, że nie miało to istotnego wpływu na treść samego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie wydaje się bezsprzeczne, że strona skarżąca nie domagała się udostępnienia danych ewidencyjnych z operatu ewidencyjnego zawierającego dane osobowe dotyczące poszczególnych właścicieli nieruchomości i ich miejsca zamieszkania w formie określonej w tym przepisie, tj. wypisu, to jednak wydane w sprawie rozstrzygnięcie jak i jego podstawa prawna ( art. 217 i 219 k.p.a.) wskazana w postanowieniu organu I instancji są prawidłowe. Dlatego też za uchybienie nie mające wpływu na wynik sprawy należy uznać powołanie się przez organ na przepis wskazanego art. 24 pkt 5 ustawy uzależniający wydanie wypisu z operatu ewidencyjnego w przypadku innych podmiotów niż właściciele i podmioty publiczne lub podmioty realizujące zadania publiczne, od legitymowania się interesem prawnym związanym z gruntami, budynkami lub lokalami, nie mający zastosowania w stanie faktycznym sprawy, w sytuacji, gdy podstawą wydania postanowienia odmownego był przepis art. 217 i 219 k.p.a. odwołujący się również do interesu prawnego wnioskodawcy. Z wniosku ZUS nie wynika, aby domagał się udzielenia informacji jawnych, o których mowa w art. 24 ust. 5. Wnioskodawca nie żądał bowiem udostępnienia informacji o konkretnej działce, budynku lub lokalu, których zresztą w żaden sposób nie zidentyfikował, lecz w istocie wykazu nieruchomości z podaniem numerów ksiąg wieczystych, których właścicielami są osoby wskazane we wniosku. Należy bowiem podkreślić, zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie, że niezależnie od treści wniosku o udostępnienie danych w trybie art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odnoszących się do gruntów, budynków i lokali, czy też innych danych dotyczących właściciela, będzie on podlegał rozpoznaniu w formach uregulowanych przepisami prawa materialnego, w tym wypadku ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie trybu wydawania zaświadczeń (por. wyrok WSA z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/GL 1055/07, LEX nr 499782). Informacje z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet o ile nie przybierają formy odpisu i wyrysu, mogą dotyczyć jedynie konkretnego (zindywidualizowanego) gruntu, budynku, bądź lokalu, z którym każdorazowo związany jest właściciel bądź inna osoba fizyczna lub prawna nim władająca. Mimo bowiem, że stronie skarżącej znane są nazwiska, imiona i adresy i PESEL dłużników, to żądanie od organów prowadzących ewidencję gruntów poszukiwania informacji, czy w prowadzonej przez ten organ ewidencji przypisana jest wymienionym dłużnikom własność, współwłasność lub użytkowanie wieczyste nieruchomości i udzielenia o tym informacji, niewątpliwie zmierza, a w zasadzie zmusza organ ewidencyjny – co wynika nie tylko z wniosku ale także jednoznacznie z treści zażalenia - do poszukiwania za ZUS składników majątkowych jego dłużników. Zgodnie z art. 217 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wskazała przepisu stanowiącego podstawę jej interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia. Nie można bowiem uznać za przepis uzasadniający interes prawny strony powołanego przepisu proceduralnego, tj. art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczącego ustalenia prawdy obiektywnej odnośnie sytuacji osobistej i majątkowej zobowiązanych, pod który to przepis organ egzekucyjny podciąga poszukiwanie majątku zobowiązanych. Intencją strony skarżącej było bowiem, co nie ulega watpliwości poszukiwanie majątku nieruchomego dłużników nadającego się do zabezpieczenia prowadzonej egzekucji. Postępowanie o wyjawienie majątku zobowiązanego, regulowane jest jednak przepisem art. 71 § 1 powołanej ustawy, który stanowi, że jeżeli egzekucja administracyjna należności pieniężnych staje się bezskuteczna, organ egzekucyjny lub wierzyciel może zwrócić się do sądu o nakazanie zobowiązanemu wyjawienia majątku, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. O nakazanie wyjawienia przez zobowiązanego majątku można zwrócić się zarówno przed wszczęciem a także w toku prowadzonej egzekucji, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że egzekwowana należność pieniężna nie będzie mogła być zaspokojona ze znanego majątku zobowiązanego ani też z jego wynagrodzenia za pracę lub z przypadających mu okresowo świadczeń za okres 6 miesięcy. Podstawą żądania jest tytuł wykonawczy lub zarządzenie zabezpieczenia. Postępowanie o wyjawienie majątku dłużnika, regulowane jest przepisami art. 913-921 k.p.a. i jest instytucją przewidzianą dla uzyskania przez wierzyciela lub organ egzekucyjny (w rozpatrywanym przypadku dotyczy to tego samego organu) właśnie informacji o stanie majątkowym dłużnika. Na brak interesu prawnego w uzyskaniu przez skarżącą zaświadczenia wskazuje i to, że organ egzekucyjny(wierzyciel) może realizować swoje prawa w trybie przewidzianym przez ww. przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Nietrafne jest zatem , zdaniem Sądu, powoływanie się przez organ egzekucyjny w tym przypadku na przepis art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż przepis ten ma za zadanie uzyskanie informacji od innych organów administracyjnych w ramach ich uprawnień i w zakresie wiedzy jaką dysponują te organy oraz metodami przewidzianymi prawem. Ustalenie istnienia ewentualnego majątku nieruchomego wskazanych przez ZUS zobowiązanych nie leży w gestii organu ewidencyjnego. Ewidencja gruntów i budynków jaką prowadzi organ I instancji jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Dlatego też ważne jest aby podmiot ubiegający się o uzyskanie informacji zawartych w katastrze nieruchomości ( w tym wypadku numerów ksiąg wieczystych) potrafił wskazać o jaką nieruchomość co do tożsamości mu chodzi, a przynajmniej wskazał jej adres lub ewentualnie numer geodezyjny działki/łek. Tylko na marginesie sprawy podkreślenia wymaga, że organ egzekucyjny prowadząc postępowanie egzekucyjne może, co wynika jasno z przepisu art. 36 ustawy, żądać informacji i wyjaśnień w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji, przy czym kierując się ogólnymi zasadami zawartymi w art. 7 ustawy dotyczącymi zastosowaniem środków, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a z pośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Nie sposób zgodzić się też ze skarżącą, że postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia narusza przepisy art. 217 i 219 k.p.a., gdyż jak twierdzi strona skarżąca nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie lecz zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej, zgodnie z którymi odmowa udzielenia informacji następuje w drodze decyzji administracyjnej. Rozważenia zatem wymaga, czy w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy owej ustawy o dostępnie do informacji publicznej, a co za tym idzie, czy w przypadku odmowy udzielenia żądanych danych z ewidencji gruntów należałoby wydać decyzję administracyjną w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też postanowienie na podstawie art. 217 i 218 k.p.a. Otóż pytanie brzmi, czy numery ksiąg wieczystych nieokreślonych nieruchomości zobowiązanych (osób fizycznych) stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu za zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, informacje o numerach ksiąg wieczystych dotyczących ewentualnych nieruchomości stanowiących własność osób zobowiązanych do płacenia składek ZUS nie stanowią informacji publicznej. Brak cech informacji publicznej powoduje, że brak jest podstaw do wydania decyzji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie nie należy mylić informacji publicznej z jawnością danych ewidencyjnych prowadzonych jako kataster nieruchomości. Gdyby nawet przyjąć, że informacja o numerach ksiąg wieczystych nieruchomości prywatnych stanowi informację publiczną to i tak w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie, wyłączone jest stosowanie trybu z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Reasumując, niewątpliwie informacje, które ZUS pragnie uzyskać, to informacje na temat ustalenia (znalezienia) nieruchomości stanowiących własność dłużników i wskazania numerów ich ksiąg wieczystych celem ustanowienia hipotek przymusowych. To zaś żądanie organ prawidłowo rozważał w ramach administracyjnego postępowania uproszczonego opartego na przepisach Działu VII k.p.a. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 217 i art. 219 k.p.a., przy czym wskazać należy, że uzasadnienie naruszenia tych przepisów nie znalazło potwierdzenia w motywach skargi. Powoływanie się zaś na konkretne orzecznictwo sądowe jest niewystarczające do uznania, że organy naruszyły prawo, tym bardziej że orzecznictwo w szczególności NSA w tym zakresie jest rozbieżne, na co wskazuje chociażby zdanie odrębne jednego z członków składu orzekającego w przywołanej przez skarżącą w skardze, w sprawie o sygn. akt I OSK 1444/10 (wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r. ). W tym stanie rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.