II SA/Ol 5/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi H.M. i M.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zmiany klasyfikacji gruntów i użytków rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżących kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Decyzją z dnia "[...]" wydaną z upoważnienia Starosty N. przez Inspektora Kontroli Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w N. na podstawie art. 7d pkt 1, art. 20 ust. 3a i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 46 ust. 2 pkt 1, § 47 ust. 3 i § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, § 2 pkt 3, § 3 ust. 1, § 8 ust. 1 i 3, § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956r. w sprawie klasyfikacji gruntów oraz art. 3 i art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach zatwierdzono zmianę klasyfikacji gruntów i użytków rolnych na działkach nr 167/36,167/38 położonych w B., gm. N., będących własnością M. M. i H. M. Wskazano, iż zmiany te zostały zaprojektowane przez klasyfikatora w październiku 2010r., zweryfikowane w maju 2011r., a następnie sprawdzone przez inspektora nadzoru gleboznawczej klasyfikacji gruntów – protokół kontroli z dnia 10 listopada 2010r. oraz z dnia 17 sierpnia 2011r. Zmiany te uwidoczniono na zaktualizowanej mapie klasyfikacyjnej oraz opisano w protokole klasyfikacyjnym sporządzonym w dniu 5 października 2010r., a także w protokole klasyfikacyjnym z dnia 25 maja 2011r. Przedmiotowa decyzja została wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku uchylenia w dniu "[...]" przez organ odwoławczy poprzednio wydanej decyzji z dnia "[...]". Organ II instancji uznał bowiem, że w operacie technicznym gleboznawczej klasyfikacji gruntów nr "[...]", wykonanym na zlecenie Starosty N. z dnia 31 sierpnia 2010r. brak jest dokumentów świadczących o zawiadomieniu stron o terminie przeprowadzenia czynności klasyfikacji gruntów na działkach nr 167/36 i 167/38, położonych w miejscowości B., gm. N., stanowiących własność H. i M. M. Tym samym został naruszony przepis art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego, który zobowiązuje organ do umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów w każdym stadium postępowania administracyjnego, również po wydaniu decyzji administracyjnej. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja została wydana bez powołania przepisów prawnych, stanowiących podstawę do wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków zmiany oznaczenia użytków w przedmiotowych działkach. Biorąc powyższe wytyczne pod uwagę, organ pierwszej instancji przeprowadził ponownie postępowanie w niniejszej sprawie i wydał rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wydanej decyzji wyjaśniono, że gleboznawczą klasyfikację gruntów wsi B., gmina N., przeprowadzono w 1963 roku i zatwierdzono orzeczeniem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. z dnia "[...]". W okresie po klasyfikacji dokonano trwałych zmian w użytkowaniu niektórych gruntów. Przedmiotowe działki zostały zalesione w 1997 roku na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia "[...]" w ramach programu PHARE, a uprawa leśna została pozytywnie oceniona w 2001 roku, co zostało potwierdzone protokołem z oceny uprawy z dnia 11 października 2001r. W wyniku przeprowadzonej klasyfikacji w działce nr 167/36 części konturów roli i pastwiska oznaczone nr 189/1 RV, 187/2 RIVb oraz 188/2 PsVI zaliczono do lasu i oznaczono konturem nr 189/3 LsIV, natomiast w działce nr 167/38 część konturu roli oznaczonego nr 187/1 RIVb i kontur roli oznaczony nr 185/1 RVI zaliczono do lasu i oznaczono konturem nr 187/3 LsIV. Zaprojektowane zmiany zostały określone odpowiednio do postanowień § 67 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i załącznika nr 6 do wymienionego rozporządzenia i uznano je za zgodne z obowiązującą tabelą klas gruntów stanowiącą załącznik do rozporządzenia z dnia 8 stycznia 1957r. w sprawie klasyfikacji gruntów. Zainteresowane strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania z urzędu oraz o terminie ponownych czynności klasyfikacyjnych - kontroli terenowej na przedmiotowych działkach. Uprawniony klasyfikator gleboznawca w dniu 25 maja 2011r. w trakcie ponownej analizy zgromadzonej dokumentacji oraz faktycznej sytuacji w terenie, mając na względzie art. 3 i art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, utrzymał stanowisko o zaliczeniu całych działek do lasu, co zawarł w protokole z przeprowadzonej klasyfikacji. W trakcie kontroli klasyfikacji przedmiotowych gruntów w terenie, która odbyła się w dniu 17 sierpnia 2011r., o której to kontroli strony zostały zawiadomione, przedstawiono obecnym tryb postępowania w przedmiotowej sprawie oraz zasięgnięto opinii obecnych przedstawicieli Nadleśnictwa I. sprawujących nadzór nad lasami prywatnymi na przedmiotowym terenie. Inspektor do spraw klasyfikacji stwierdził, że klasyfikacja uzupełniająca została przeprowadzona prawidłowo i zaliczenie całych przedmiotowych działek do lasu jest zasadne. Z przeprowadzonych prac sporządzono protokół klasyfikacji oraz protokół kontroli klasyfikacji gruntów, z którymi zapoznano wszystkie obecne strony. Następnie pismem z dnia 18 sierpnia 2011r. poinformowano strony o możliwości zapoznania się z dokumentami. Z aktami sprawy zapoznała się i wykonała kserokopie H. M. Mając powyższe na uwadze, organ orzekł jak w sentencji. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli H. i M. M. W uzasadnieniu odwołujący podnieśli, iż w akcie notarialnym, który został całkowicie pominięty w niniejszym postępowaniu, zostało dokładnie opisane wyznaczone miejsce, w którym nie rośnie las, tj. 25 arów powierzchni obu działek. Teren ten jest również wskazany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w którym dokładnie opisano przedmiotowe działki. Zaznaczyli przy tym, iż zarówno studium zagospodarowania przestrzennego, jak i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy w N. z dnia 24 lutego 2006r. nie budziły zastrzeżeń, ani uwag Starosty N. Dodali, iż przedmiotowa działka decyzją z dnia 19 lutego 2009r. została przekształcona w działkę budowlaną, a poprzedni właściciel dokonał wpłaty w wysokości 2400 zł na rzecz gminy w związku z podwyższeniem wartości nieruchomości. Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa W. – M. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego procedura zmiany użytków gruntowych i ich klas gleboznawczych została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków w nawiązaniu do art. 3 i art. 20 ust. 2 ustawy o lasach oraz rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż przedmiotowe działki zostały zalesione w 1997 roku, a zarządzeniem Starosty N. z dnia 18 grudnia 2007r. zatwierdzono uproszczone plany urządzania lasów nie stanowiących własności Skarbu Państwa, uwzględniające m.in. sporne działki. Sporządzony na zlecenie organu operat techniczny gleboznawczej klasyfikacji gruntów został sprawdzony przez inspektora nadzoru gleboznawczej klasyfikacji gruntów i przyjęty do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w N. i może stanowić podstawę wprowadzenia zmiany oznaczenia i klasy użytku gruntowego do operatu ewidencji gruntów i budynków. Ponadto w myśl art. 20 ust. 3a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne organy mają obowiązek stosowania przepisów ustawy o lasach, a zgodnie z art. 20 ust. 2 tej ustawy organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków zobowiązane są do uwzględniania w operacie ewidencyjnym ustaleń planów urządzania lasu w zakresie granic i powierzchni lasów. Przepis ten stanowi regulację szczególną w stosunku do ogólnych zasad dotyczących sposobu uwzględniania i wprowadzania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym, w wykazie zmian danych ewidencyjnych, stanowiącym część operatu technicznego nr "[...]" powierzchnię zalesienia działek nr 167/36 i 167/38 przyjęto zgodnie z zapisami uproszczonego planu urządzania lasu zatwierdzonego zarządzeniem Starosty N. z dnia 18 grudnia 2007r., z którego wynika, że przedmiotowe działki zostały zalesione w całości. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, iż akt notarialny, wskazywany przez odwołujących się, potwierdza dokonanie określonej czynności prawnej – przeniesienia prawa własności do przedmiotowych działek, które zostało ujawnione w operacie ewidencji gruntów i budynków. Natomiast zmiany dotyczące oznaczeń użytków gruntowych wprowadza się do operatu ewidencyjnego na podstawie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, zgodnie z § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z kolei powoływana w odwołaniu decyzja Wójta Gminy N. z dnia 19 lutego 2009r. dotyczyła ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie gruntów w planie na cele inne niż rolne, czy leśne nie jest podstawą do zmiany ich oznaczenia w rejestrze ewidencji gruntów. Podstawą zmiany jest rozpoczęcie innego niż rolne, czy leśne sposobu korzystania z danej nieruchomości. Wskazana decyzja nie służy przekształceniu przedmiotowej działki na tereny budowlane i nie miała wpływu na wynik niniejszego postępowania administracyjnego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. wnieśli H. i M. M., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca podniosła naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 140 i art. 143 Kodeksu cywilnego. Zdaniem skarżących wydana decyzja narusza ich interes prawny oraz stan własności i posiadania. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż przedmiotowe działki znajdują się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy N., uchwalonym przez Radę Gminy N. z/s w M. w dniu 24 lutego 2006r. Zgodnie z tym planem działka nr 167/36 w części oznaczonej 4MN przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a w części oznaczonej 7ZL z przeznaczeniem na teren istniejących lasów i projektowanych zalesień, natomiast działka nr 167/38 w części oznaczonej 3MN przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zaś w części oznaczonej 6ZL – na teren istniejących lasów i projektowanych zalesień. Tymczasem na podstawie zaskarżonej decyzji z dnia "[...]" wskazane działki, zakupione przez skarżących w 2007 roku i 2009 roku zostały przekwalifikowane w całości na teren leśny. W ocenie skarżących zasadne jest przekwalifikowane powyższych gruntów rolnych na las jedynie w części oznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego jako 7ZL oraz 6ZL. Podniesiono, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niepełny i nierzetelny materiał dowodowy, przy całkowitym pominięciu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz aktów notarialnych o nabyciu przez skarżących działek: nr 167/36, 167/38 i 167/33, w których jasno określono przedmiot nabycia i przeznaczenie gruntu. Podkreślono, iż jako właściciele nie wyrazili zgody na przekwalifikowanie gruntów rolnych na las, które zostały zaprojektowane przez gleboznawcę, a następnie zatwierdzone przez organ. Ponadto w protokole klasyfikacji gruntów z dnia 25 maja 2011r. gleboznawca zaznaczył, iż na działkach nr 167/36 i 167/38 o łącznej powierzchni 1,1331ha znajduje się polana o powierzchni około 0,20ha, która nie jest zalesiona – brak nawet krzaków, zarośli, czy samosiewów i jest możliwość budowy. Skarżący dodali, iż poprzedni właściciel kupił gospodarstwo we wsi Ł. B., w skład którego wchodziły działki nr 168 i 167 aktem notarialnym z dnia 29 stycznia 1997r. Jednakże ze względu na konfigurację terenu pola tego gospodarstwa nie nadawały się do uprawy rolnej i właściciel prowadził fermową hodowlę gęsi, wykorzystując te grunty jako trwałe użytki zielone. Zaznaczono, iż gospodarstwo to bezpośrednio graniczy z Lasem Państwowym. W obrocie prawnym działka nr 168 przestała funkcjonować w wyniku wydania postanowienia przez Wójta Gminy N. z dnia 1 września 1998r., na mocy którego nastąpiło połączenie działek nr 168 i 167, a w obrocie prawnym pozostała działka nr 167/2 o powierzchni 18,9ha i nowo oznaczone działki. Jak wynika z treści decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia "[...]", wydanej na wniosek poprzedniego właściciela, zalesieniu w ramach programu PHARE podlegała działka o powierzchni 4ha oznaczona nr 168 w miejscowości N. D. Skarżący zaś kupili działki nr 167/36 i 167/38, leżące w obrębie geodezyjnym B., które nie były objęte decyzją, na którą powołuje się organ. Nie jest również zgodne z prawdą, iż właściciel pobrał należności finansowe za zalesienie gruntów, ani fakt, iż decyzja ta została pozytywnie zaopiniowana przez zarząd gminy N. Ponadto poprzedni właściciel, mimo iż był wnioskodawcą, nie został uznany przez organ za stronę i nigdy nie otrzymał decyzji z dnia 26 sierpnia 1997r., jak również nie uczestniczył w żadnych przeglądach zalesionego pola, ani nie był obecny przy oględzinach, czy pomiarach zalesień. Należy zatem uznać, iż decyzja ta w stosunku do wnioskodawcy została wydana z rażącym naruszeniem prawa i nie może w żaden sposób skutkować względem byłego właściciela, gdyż narusza art. 156 § 1 ust. 4 kpa oraz art. 107 § 1 kpa i art. 109 § 1 kpa. Tym samym, organ wydający zaskarżoną decyzję nie zebrał w sposób wyczerpujący, nie ocenił i nie rozpatrzył dokładnie całego materiału dowodowego, który określa jako "bezsporny", czym naruszył art. 77 kpa. Protokół oceny uprawy z dnia 11 października 2001r., który w rzeczywistości stanowi protokół udatności uprawy wskazuje 90% udatności uprawy, co statystycznie oznacza, że około 0,4ha mogą stanowić enklawy niezalesione. Starostwo Powiatowe w N., posiadając wskazany wyżej protokół zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy o lasach miało prawo i obowiązek z urzędu przekwalifikować zalesione grunty rolne na leśne, tym bardziej, że posiadało uproszczony plan urządzania lasu na lata 1997-2006, a w 2008r. zatwierdziło plan zalesień na lata 2008-2017. Ponadto skarżący podnieśli, iż ewentualne wykorzystanie środków z funduszu PHARE na zalesienie gruntu nie oznacza, iż grunt spełnia kryteria gruntu leśnego. Dopiero po dokonaniu udatności uprawy w czwartym lub piątym roku od zalesienie gruntu rolnego, starosta właściwy ze względu na położenie gruntu objętego zalesieniem może przekwalifikować z urzędu grunt rolny na leśny. Tymczasem w niniejszej sprawie organ nie podjął wskazanych wyżej działań przez okres 10 lat, mimo posiadania protokołu udatności uprawy na przedmiotowych gruntach. Podkreślono również, iż decyzja o zalesieniu działki nr 168 została wydana w sierpniu 1997r., a faktyczne zalesienie wykonano na części działki jesienią 1997r. Tym samym na dzień wydania mapy gospodarczej lasu, tj. 1 stycznia 1997r. nie istniał jeszcze las zaznaczony na tej mapie. Organy rozpoznające niniejszą sprawę całkowicie pominęły istnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego w dniu 24 lutego 2006r., który szczegółowo opisuje sposób zagospodarowania poszczególnych działek, w tym także istniejących lasów, występujących zakrzewień i trwałej zieleni oraz uwzględnia zróżnicowaną konfigurację terenu. Zarząd Powiatu w N. pismem z dnia 23 listopada 2005r. nie wniósł żadnych uwag do przedstawionego projektu uchwały dla terenów zabudowy w miejscowości Ł. B., gdzie leżą działki należące do skarżących. Skarżący podnieśli, iż gdyby Starostwo zmieniło klasyfikację gruntów w odpowiednim czasie, bądź w swojej opinii z dnia 23 listopada 2005r. napisało o istnieniu zalesienia, nigdy nie doszłoby do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym kształcie, a skarżący nie kupiliby działek bez prawa do zabudowy. Zaznaczono przy tym, iż w piśmie z dnia 31 sierpnia 2009r. Starostwo Powiatowe zawiadomiło, iż kontrola terenowa gruntów, w tym także działek nr 167/36 i nr 167/38 nie wprowadza zmian w ewidencji gruntów, pozostawiając stan dotychczasowy. Ponadto po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydawano zgody na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów pod budowę działek bezpośrednio przylegających do działek skarżących, jak również wydawano decyzje budowlane. Tymczasem na działkach należących do skarżących organy stwierdziły, iż istnieje las, mimo iż plan lasu przedłożony jako mapa gospodarcza lasu na dzień 1 stycznia 1997r. nie jest zgodny z prawdą, a decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia "[...]" dotyczy działki nr 168, a nie 167, na terenie której leżą sporne działki nr 167/36 i 167/38 i mimo posiadania protokołu udatności uprawy z dnia 11 października 1997r. nie przekwalifikowano gruntów. W ocenie skarżących jest to przejaw niekompetencji, nieudolności i stanowi próbę przerzucenia na skarżących skutków bezprawnych działań i zaniechań organów, które próbują pozbawić skarżących możliwości zabudowy przedmiotowych działek. Odnośnie zaś zapisów aktów notarialnych, skarżący wskazali, iż organy pominęły zapisy, dotyczące określenia przeznaczenia gruntów oraz położenia działek na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 140 i art. 143 Kodeksu cywilnego prawo własności jest ograniczone ustawami, zasadami współżycia społecznego oraz społeczno – gospodarczym przeznaczeniem prawa. W aktach notarialnych skarżący mają zapisane przeniesienie prawa własności przedmiotowych działek, przy jednoczesnym jego ograniczeniu wynikającym ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia gruntów, określonego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżących nie ma wątpliwości, iż las występuje tylko na części ich działek, zaś na pozostałym terenie występują różnej wielkości zakrzaczenia, przy czym istnieje też teren bez jakichkolwiek zadrzewień. Natomiast Starostwo Powiatowe w N. dopuściło się szeregu zaniedbań i naruszeń prawa, jednakże skutków tych działań nie mogą ponosić skarżący, którzy są pokrzywdzonymi w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa W. – M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa i nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Podnieść należy, iż zasady prowadzenia i wprowadzania zmian w ewidencji gruntów i budynków są regulowane ustawą z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz.1086 ze zm.). Przy czym podkreślić należy, iż stosownie do art. 20 ust. 3a tej ustawy ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. 2005r, Nr 45, poz. 435) lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków, a także grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Należy jednak wskazać, iż w myśl art. 20 ust. 2 ustawy o lasach w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasów i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące ich granic i powierzchni. A contrario, nie jest możliwe uwzględnienie w ewidencji gruntów i budynków granic i powierzchni lasu, które to nie wynikają z planu urządzenia danego lasu. Przepis ten w ocenie Sądu, stanowi lex specialis w stosunku do ogólnych zasad dotyczących sposobu uwzględniania i wprowadzania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Ta regulacja prawna ma swoje ustawowe umocowanie, wynikające wprost z art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten w swoich wyrokach z dnia 23 lipca 2008r. (I OSK 1077/07) i z dnia 8 lutego 2007r. (I OSK 454/06) podniósł, że obowiązek stosowania przepisów ustawy o lasach wynika wprost z art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Oznacza to, że obowiązek aktualizowania danych objętych ewidencją gruntów i budynków, podlega ograniczeniu w stosunku do zmian dotyczących ustalania granic i powierzchni lasów. Zmiany te nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzania lasów, które stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów i przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Plan urządzania lasu zawiera bowiem, nie tylko opis, ale także zestawienie powierzchni lasów i gruntów do zalesienia (art. 18 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy o lasach). Zatem plan urządzenia lasu jest jedynym dokumentem na podstawie którego mogą być aktualizowane dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja dotycząca ewidencji gruntów i budynków została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czyli z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przede wszystkim brak jest jednoznacznego ustalenia, czy przedmiotowe działki są objęte uproszczonym planem urządzenia lasu. W aktach sprawy znajduje się zarządzenie Starosty N. z dnia 18 grudnia 2007r. w sprawie zatwierdzenia uproszczonych planów urządzenia lasów nie stanowiących własności Skarbu Państwa, położonych na terenie gminy N. z/s w M., w którym wymieniony jest m.in. obręb B., lecz z aktu tego nie wynika, iż dotyczy on także działek należących do skarżących. Ponadto w aktach jest także kopia mapy opisana jako kopia mapy gospodarczej lasu z uproszczonego planu urządzenia lasu, lecz nie jest ona przez nikogo podpisana. W związku z tym nie może stanowić dowodu w sprawie. Na marginesie należy wskazać, iż wprawdzie słusznie organ wyjaśnił, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie decydują o zapisach w ewidencji gruntów i budynków, jednakże art. 20 ust. 1 ustawy o lasach stanowi, iż w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów. Skoro nie uwzględniono uproszczonego planu urządzenia lasu (obowiązującego – jak wynika z akt sprawy - od 1997r.) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w 2006r., to wątpliwości budzi okoliczność czy faktycznie przedmiotowe działki objęte zostały uproszczonym planem urządzenia lasu. Podnieść także należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano się na okoliczność, iż przedmiotowe działki zostały zalesione w 1997r. - na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia "[...]" w ramach programu PHARE. Jednakże - jak słusznie podnoszą skarżący - decyzja ta dotyczyła działki nr 168, podczas gdy działki skarżących oznaczone są numerami 167/36 oraz 167/38. Z akt sprawy nie wynika, na jakiej podstawie organy ustaliły, iż pomimo różnicy w numeracji działek powołana decyzja z 1997r. dotyczy działek należących do skarżących. W ocenie Sądu także sentencja decyzji organu pierwszej instancji jest nieprawidłowa. Wynika z niej bowiem jedynie, iż zatwierdzono nią zmiany klasyfikacji gruntów, ale nie określa ona na czym te zmiany polegają, odsyłając do dokumentów, które nawet nie stanowią załącznika do decyzji. Takie sformułowanie sentencji decyzji nie czyni zadość wymogom określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, a zwłaszcza w art. 107 § 1 Kodeksu, gdyż nie zawiera de facto rozstrzygnięcia. Skoro bowiem organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków jest starosta, to treść decyzji, a nie inne dokumenty, winna określać treść wpisów do tej ewidencji. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak wyżej. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 powołanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.