I SA/Wa 1801/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Maria Tarnowska Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2010 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Konserwatora Zabytków W. z [...] grudnia 1982 r. nr [...], wpisującej do rejestru zabytków pod numerem [...] park krajobrazowy w F., gm. B. Powyższa decyzja wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Konserwator Zabytków W. decyzją z [...] grudnia 1982 r. orzekł o wpisaniu do rejestru zabytków W. parku krajobrazowego w F., gm. B., wskazując w sentencji decyzji, że granice obszaru objętego ochroną, określone są rysunkiem załączonego planu. Wnioskami z 12 i 16 lutego 2009 r., właściciele działek nr ew. [...] i [...] we wsi S., A. i R. małż. C. wystąpili o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. W pierwszym z wniosków wskazywali oni jako podstawę stwierdzenia nieważności art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzja ostateczną), w drugim zaś podstawę określoną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. (trwała niewykonalność decyzji). Wystąpienia pierwszej z wymienionych kwalifikowanych wad prawnych decyzji upatrywali oni w fakcie wydania przez Konserwatora Zabytków W. tożsamej przedmiotowo ostatecznej decyzji z [...] września 1979 r., wpisującej do rejestru zabytków pod nr [...], park w F., gm. B. w granicach oznaczonych na planie zeszytu ewidencji parku, stanowiącego załącznik do tej decyzji. Trwałej niewykonalności decyzji z [...] grudnia 1982 r upatrywali oni natomiast w braku udostępnienia przez organ konserwatorski załącznika określającego granice wpisu, o którym mowa w tej decyzji. W następstwie przeprowadzonego postępowania nadzorczego Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z [...] września 2010 r., stwierdził nieważność decyzji Konserwatora Zabytków W. z [...] grudnia 1982 r., podnosząc, iż nie zawiera ona załącznika graficznego wymienionego w jej sentencji i brak jest dowodów wskazujących by taki załącznik kiedykolwiek istniał. Taki stan rzeczy oznacza, że decyzja ta jest trwale niewykonalna, gdyż nie można określić granic terenu wpisanego w oparciu o to rozstrzygnięcie do rejestru zabytków, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Minister podniósł jednocześnie, że "szkic sytuacyjny" z zaznaczonym przebiegiem granicy "strefy konserwatorskiej" wchodzący w skład dokumentacji pn. "PARK F. EWIDENCJA OBIEKTÓW ZABYTKOWYCH WOJEWÓDZTWO [...]" opracowanej przez I. O., A. H., U. L., T. O. i I. B., również nie może być traktowany jako załącznik decyzji z [...] grudnia 1982 r., która przy określaniu granic wpisu, nie odwołuje się do tego opracowania. Odnosząc się natomiast do wskazywanej przez wnioskodawców okoliczności wydania kwestionowanej decyzji Konserwatora Zabytków w sytuacji, gdy sprawa objęcia ochroną konserwatorską Parku F. została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją z [...] września 1979 r., Minister wyjaśnił, że okoliczność ta, wprawdzie stanowi kwalifikowana wadę prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., jednakże nie można z tego względu stwierdzić nieważności decyzji z [...] grudnia 1982 r., gdyż od daty jej doręczenia upłynęło 10 lat. Decyzja ta doręczona została bowiem Urzędowi Miasta i Gminy B. [...] stycznia 1983 r., a tym samym termin do stwierdzenia jej nieważności z przyczyn, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., upłynął [...] stycznia 1993 r. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] września 2010 r. wystąpili A. i R. małż. C., wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy w części dotyczącej wniosku z 12 lutego 2009 r. oraz uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w części dotyczącej wniosku z 16 lutego 2009 r. Jednocześnie wnieśli o weryfikację podmiotów, którym doręczona została przedmiotowa decyzja pod kątem posiadania statusu strony w niniejszym postępowaniu. Skarżący wskazywali, że nie wnosili o łączne rozpoznanie obu wniosków, a organ nie wydał postanowienia o ich łącznym rozpoznaniu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję, podtrzymując podniesioną w niej argumentację o trwałej niewykonalności decyzji Konserwatora Zabytków W. z [...] grudnia 1982 r. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Minister wyjaśnił, że postępowanie nadzorcze pomimo, iż wszczęte na żądanie strony nie zwalnia organu od przeprowadzenia kontroli decyzji w pełnym zakresie pod względem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Podniósł jednocześnie, że w praktyce może dojść do swoistego zbiegu wad. Tak więc określona decyzja może być dotknięta zarówno taką, która uzasadnia stwierdzenie jej nieważności niezależnie od upływu czasu, jak i taką w odniesieniu do której upływ 10 lat od daty doręczenia wyklucza stwierdzenie jej nieważności. W takiej zaś sytuacji pierwszeństwo ma rozstrzygnięcie z art. 158 § 1 k.p.a., które wadliwą decyzję wyeliminuje z obrotu prawnego, gdyż ma ono skutki idące dalej niż samo stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa ze wskazaniem przyczyn, dla których nie można stwierdzić jej nieważności. Odnosząc się natomiast do zarzutu łącznego rozpoznania dwóch wniosków, Minister stwierdził, że niedopuszczalne było prowadzenie w odniesieniu do jednej decyzji dwóch odrębnych postępowań w sprawie stwierdzenia jej nieważności, w oparciu o osobne przesłanki wskazane w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem, nie będąc związany żądaniem strony, potraktował pismo z 16 lutego 2009 r. jako uzupełnienie wniosku z 12 lutego 2009 r. Organ podniósł jednocześnie, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że decyzja Konserwatora Zabytków W. z [...] grudnia 1982 r. dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją organu konserwatorskiego. Skoro bowiem zakwestionowana decyzja nie zawiera załącznika graficznego określającego granice terenu objętego ochrona konserwatorską, to nie można stwierdzić czy pokrywa się on w całości lub części z terenem wpisanym do rejestru zabytków na podstawie decyzji z [...] września 1979 r. Brak określenia granic terenu objętego decyzją z 1982 r. powoduje również, że nie można precyzyjnie ustalić, które nieruchomości zostały do rejestru zabytków wpisane, a tym samym kto na mocy tej decyzji został zobowiązany do wykonania obowiązku dbałości o zabytkowy park. Tak więc organ, jako punkt wyjścia do ustalenia stron postepowania przyjął (lecz niewiążąco) granice proponowanej ochrony parku, wyznaczone w powołanym opracowaniu ewidencyjnym, uznając, że interes prawny w postępowaniu nadzorczym mają nie tylko osoby, których nieruchomości znajdują się w tych granicach, ale także podmioty będące właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub dzierżawcami nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących. Interes prawnych tych osób polega zaś na uzyskaniu przez nich pewnej informacji co do tego, czy w istocie obciążają ich obowiązki wynikające z przepisów o ochronie zabytków. Z tego względu nie podzielił on zarzutów sformułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i utrzymał swoje rozstrzygnięcie w mocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] czerwca 2011 r. złożyła A. C. zarzucając jej: • naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie kwestii doręczenia stronom decyzji Konserwatora Zabytków W. z [...] grudnia 1982 r. i w konsekwencji błędne przyjęcie, że od jej doręczenia jednej ze stron upłynęło 10 lat i nie możliwe jest stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. ze względu na treść art. 156 § 2 k.p.a.; • naruszenie art. 156 § 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że bieg terminu 10-letniego, o którym mowa w tym przepisie, rozpoczyna się od dnia doręczenia decyzji którejkolwiek ze stron postępowania, a nie od dnia, w którym decyzja była doręczona wszystkim stronom postępowania; • naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że stroną postępowania i adresatem decyzji Konserwatora Zabytków W. z [...] grudnia 1982 r. był Urząd Miasta i Gminy B., pomimo iż nie posiadał on i z przyczyn formalnym nie mógł posiadać, statusu strony postępowania i ww. decyzja nie była skierowana do niego jako strony postępowania, a jedynie przesłana do wiadomości w związku ze stosowaną przez służby konserwatorskie polityką informacyjną; • naruszenie art. 10 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału, w każdym stadium postępowania, w szczególności nie umożliwienie stronom przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów (niepoinformowanie stron o zakończenie postępowania dowodowego). W obszernym uzasadnieniu skarżąca odniosła się szczegółowo do ww. naruszeń oraz podniosła, że z uwagi na wadliwość decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w której nie znalazło się merytoryczne stanowisko organu, nie jest możliwa merytoryczna ocena skarżonej decyzji przez Sąd. Wprawdzie zgodziła się ona co do istoty z zaskarżonym rozstrzygnięciem, jednakże jak podkreślała w skardze kwestionuje jego uzasadnienie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 3 października 2011 r. skarżąca podniosła, że podmioty, którym doręczona została zakwestionowana przez nią decyzja, nie posiadają statusu strony postępowania, gdyż nie są właścicielami (użytkownikami wieczystymi) nieruchomości, których ta decyzja dotyczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów uznać należy, że zaskarżona decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, co czyni zarzuty skargi niezasadnymi. Postępowanie zakończone tą decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a., a jego przedmiotem była ostateczna decyzja Konserwatora Zabytków W. z [...] grudnia 1982 r. nr [...], wpisująca, na podstawie art. 4 pkt 1 i 14 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. Nr 10 poz. 48 ze zm.), do rejestru zabytków pod numerem [...] park krajobrazowy w F., gm. B., w granicach określonych rysunkiem, który w świetle treści sentencji tej decyzji, miał stanowić jej załącznik. W wyniku przeprowadzonego postępowania nadzorczego Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził, że ww. decyzja obarczona była kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. (trwałą niewykonalnością), co uzasadniało jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (od dnia wydania). Wada ta zaś spowodowana była brakiem precyzyjnego oznaczenia granic przedmiotu ochrony konserwatorskiej, z uwagi na niezałączenie do decyzji załącznika graficznego (mającego w myśl sentencji stanowić jej integralną część), co uniemożliwia ustalenie, które nieruchomości - mające wchodzić w skład zabytkowego parku - zostały faktycznie do rejestru wpisane, a tym samym, kto w oparciu o to rozstrzygnięcie zobligowany jest do zachowania dbałości o zabytek. Trwała niewykonalność decyzji Konserwatora Zabytków z [...] grudnia 1982 r. jest w niniejszej sprawie niesporna. Nie kwestionuje jej bowiem ani organ nadzoru, ani strona skarżąca. Nie budzi ona również wątpliwości Sądu. Skoro bowiem treść decyzji, nie indywidualizuje przedmiotu ochrony, tj. nie wskazuje granic nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków (odsyłając w tym zakresie do nieistniejącego załącznika), to jej adresaci, a więc potencjalni właściciele i posiadacze tych nieruchomość, w sposób oczywisty nie mogą zastosować się do wynikających z niej obowiązków. Taki stan faktyczny i prawny wypełnia zatem znamiona przesłanki "trwałej niewykonalności decyzji", w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. To zaś obligowało Ministra do stwierdzenia jej nieważności, co niniejszej sprawie miało miejsce, niezależnie od tego czy przy jej wydawaniu doszło do innych naruszeń prawa. Z rozstrzygnięciem tym, co do zasady, zgadza się również skarżąca. Kwestionuje ona natomiast ustalenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego poczynione w decyzji z [...] września 2010 r. nr [...], w części odnoszącej się do daty doręczenia badanej w postępowaniu nadzorczym decyzji Konserwatora Zabytków W. i wynikające z tego doręczeni konsekwencje dla braku możliwości stwierdzenia nieważności tej decyzji, z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a to ze względu upływ określonego w art. 156 § 2 k.p.a. terminu przedawnienia. Ponadto, wadliwości zaskarżonej decyzji upatruje w niewłaściwym określeniu stron postępowania nadzorczego. Formułowane w tym kontekście zarzuty są jednak o tyle niezasadne, że nie odnoszą się do ustaleń stanu faktycznego zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (której uchylenia żąda skarżąca), ale ustaleń zawartych w decyzji ją poprzedzającej, które nie zostały podtrzymane przy ponownym rozpatrzeniu sprawy i nie determinowały jej wyniku. Nie miały one również wpływu, co należy podkreślić, na treść pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia Ministra, a więc rozstrzygnięcie wydanego na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. (stwierdzenie nieważność decyzji), a nie na podstawie § 2 tego artykułu (wydanie decyzji z naruszeniem prawa). Niezależnie od powyższego zgodzić się należy, z organem nadzoru, że w sytuacji braku jednoznacznego określenia w kontrolowanej decyzji z [...] grudnia 1982 r. przedmiotu ochrony konserwatorskiej, nie można w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że decyzja ta wydana została w sprawie rozstrzygniętej już ostateczną decyzją Konserwatora Zabytków W. z [...] września 1979 r., wpisującą park w F. do rejestru zabytków pod numerem [...], a więc, że zaistniała w sprawie również wada wskazywana w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. To zaś prowadzić musi do wniosku, że bezprzedmiotowe było prowadzenie przez organ nadzoru ustaleń dotyczących daty doręczenia decyzji z 1982 r. oraz badanie poprawności skierowania wówczas tej decyzji do ustalonych w niej stron i ocena ich legitymacji (w tym ocena skutków skierowania decyzji do Urzędu Miasta i Gminy B.). Okoliczności te nie miały bowiem znaczenia dla ostatecznie podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, gdyż przyczyną wyeliminowania ww. decyzji, nie było stwierdzenie, że sprawa nią objęta rozstrzygnięta została już inną ostateczną decyzją, ale trwała jej niewykonalność. Wystąpienie zaś tej ostatniej wady prawnej skutkuje stwierdzeniem nieważności obarczonej nią decyzji, niezależnie od upływu czasu jaki upłynął od jej doręczenia. Takiego ograniczenia dla tej przesłanki nie przewiduje wszak art. 156 § 2 k.p.a. Tym samym nie można skutecznie czynić Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego zarzutu zaniechania przed wydaniem zaskarżonej decyzji prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Dokonywanie bowiem na tym etapie postępowania dodatkowych ustaleń faktycznych nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc oceny legalności kontrolowanej decyzji, byłoby niezasadnym przedłużaniem postępowania nadzorczego i utrzymywaniem przez to stanu niepewności co do funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Konserwatora Zabytków z 1982 r. Tym samym formułowane w tym kontekście zarzuty dotyczące naruszenia przez organ nadzoru art. 7, 8, 11, 28, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. nie mają, zdaniem Sądu, usprawiedliwionych podstaw. Chybiony jest również zarzut naruszenia przez art. 156 § 2 k.p.a. Zważyć bowiem należy, że przepisu tego - w zakresie w jakim określa on dziesięcioletni termin przedawnienia orzekania o stwierdzeniu nieważności decyzji obarczonej wadą z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie stosował przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż jak już wyżej wskazano, podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Konserwatora Zabytków W. była trwała jej niewykonalność (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Przy stwierdzeniu zaś tej wady, upływ ww. terminu, jest prawnie obojętny. Wbrew zarzutom zawartym w piśmie procesowym z 3 października 2011 r. Minister wyjaśnił także przyczyny uznania za strony postępowania nadzorczego innych niż wnioskodawcy osób i podmiotów (tj. Burmistrza Miasta i Gminy B., B. P., I. P., B. K., A. S. i K. S.), wskazując, iż za punkt wyjścia przy określaniu kręgu podmiotów uprawnionych do wzięcia udziału w postępowaniu przyjął on proponowane granice ochrony konserwatorskiej zawarte w opracowaniu I. O., A. H., U. L., T. O. i I. B. pn. "PARK F. EWIDENCJA OBIEKTÓW ZABYTKOWYCH WOJEWÓDZTWO [...]". Uwzględnił przy tym nie tylko właścicieli i użytkowników wieczystych oraz dzierżawców nieruchomości znajdujących się w tych granicach, ale także właścicieli i użytkowników wieczystych oraz dzierżawców nieruchomości sąsiednich. Tak szeroko określony krąg podmiotów, które mają interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a., uprawniający do udziału w prowadzonym przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego postępowaniu nadzorczym jest w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadniony brakiem oznaczenia w decyzji z [...] grudnia 1982 r. granic nieruchomości objętej ochroną konserwatorską. Zgodzić się bowiem należy z organem nadzoru, iż w takiej sytuacji, skutki prawne wyeliminowania tej decyzji, dotyczyć będą wszystkich właścicieli lub posiadaczy nieruchomości położnych na obszarze jej hipotetycznego, a nie realnego, oddziaływania (którego z wyżej wymienionych względów nie można przecież ustalić). Mają oni, jak trafnie podniósł Minister, prawo uzyskania, od organów władzy publicznej pewnej informacji co do tego, czy faktycznie obciążają ich określone w przepisach o ochronie zabytków obowiązki, nałożone na nich w konsekwencji wydania przez Konserwatora Zabytków W. decyzji, której legalność podlegała weryfikacji w postępowaniu nieważnościowym. Tym samym zarzut niewłaściwego ustalenia stron postępowania nadzorczego nie ma, w ocenie Sądu, usprawiedliwionych podstaw. Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niepoinformowanie stron o zakończeniu postepowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Jednakże aby zarzut ten mógł odnieść zamierzony skutek, a więc doprowadzić do uchylenia kwestionowanej decyzji, strona winna wykazać, że uchybienie temu obowiązkowi uniemożliwiło jej dokonanie i konkretnych czynności procesowych, a więc złożenie określonych dowodów lub wniosków, które mogłyby rzutować na wynik sprawy. (por. wyrok NSA z 2.02.2011 r. I OSK 575/10 Lex nr 1070853). Takich okoliczności skarżąca nie wskazuje. W toku ponownego rozpatrywania sprawy, Minister nie prowadził natomiast uzupełniającego postępowania dowodowego, a tym rozstrzygnięcie swoje wydał w oparciu o dokumenty oraz akta sprawy, które stronie były znane. Zważyć przy tym należy, że sam rezultat postępowania odwoławczego, a więc utrzymanie w mocy własnej decyzji stwierdzającej nieważności rozstrzygnięcia z [...] grudnia 1982 r., jest zgodny z oczekiwaniem skarżącej. Oznacza to, że uchybienie przez organ nadzoru ww. obowiązkowi zapewnienia stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania, w realiach rozpoznawanej sprawy, nie mogło mieć wpływu na jej wynik. Skoro zatem w toku postępowania nadzorczego nie uchybiono w sposób istotny przepisom postępowania administracyjnego, a badana w tym postępowaniu decyzja od momentu jej wydania była trwale niewykonalna, to rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, stwierdzające jej nieważność na podstawie art, 156 § 1 pkt 5 k.p.a. odpowiada prawu i brak jest podstaw do jego uchylenia. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.