VII SA/Wa 2353/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska ( spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Dla pełnego przedstawienia uzasadnienia niniejszego wyroku niezbędne jest pełne omówienie postępowania administracyjnego i sądowego poprzedzającego wydanie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. I tak, po tym jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 lutego 2006r., w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gl 167/04, uchylił wcześniejsze decyzje organów obu instancji, nie stwierdzające u skarżącego L.L.choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu - Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...]decyzją z dnia [...] marca2008r., znak: [...]utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] stycznia2008r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchowym w pozycji 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r., w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz 294) w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. ( Dz. U. 132, poz 1115). Decyzje zapadły po stwierdzeniu, przez właściwe jednostki orzecznicze, że skarżący ma uszkodzenie narządu słuchu o charakterze nietypowym dla skutków oddziaływania hałasu w odniesieniu do przepisów w sprawie chorób zawodowych. Po rozpoznaniu wniosku L.L., o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego - Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] listopada2009r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji, a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia2010r., utrzymał w mocy własną decyzję. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt VII Sygn. akt VII SA/Wa 1281/10 uchylił obie ww. decyzje Głównego Inspektora Sanitarnego . W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zapadły one z naruszeniem przepisów art. 7, 77, 107§1 i 80 k.p.a. oraz art. 107§3 k.p.a. w zw. z art. 156 §1 k.p.a. Organ nie odniósł się do wskazanej we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Nie odniósł się do opinii lekarskich, jakie wydane były na etapie postępowania poprzedzającego decyzję objętą żądaniem stwierdzenia jej nieważności. Opinie nie zostały dołączone do przedstawionych Sądowi akt administracyjnych. Ponadto Sąd stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty związane z żądaniem stwierdzenia nieważności orzeczeń lekarskich, bezczynnością w tym zakresie organów administracji. Uznał, że zaskarżona decyzja została skutecznie w trybie art. 44 k.p.a. doręczona skarżącemu. Sąd podkreślił, że Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] października2009r., odmówił wyłączenia J.O., zatem wniosek w tym zakresie rozpoznał. Po ww. wyroku zapadła decyzja zaskarżona (z dnia [...] sierpnia2011r., [...] ), którą organ utrzymał w mocy własną decyzję poprzedzająca ją (z dnia [...] czerwca2011r., [...] ), którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...] marca2008r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Sanitarny przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie, w tym uzasadnienie ww. wyroku tutejszego Sądu. Podkreślił, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja zapadła na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r., w sprawie chorób zawodowych. Organy inspekcji sanitarnej dysponowały orzeczeniami lekarskimi Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]z dnia [...] maja2007r., opinią nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]z dnia [...] czerwca2007r., oraz opinią nr [...] Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] grudnia2007r. Organ podkreślił, że obie jednostki diagnostyczno-orzecznicze I i II stopnia wypowiedziały się w swoich opiniach w oparciu o przeprowadzoną analizę zebranego materiału dowodowego, w tym wyniki badań audiometrycznych słuchu wykonane w latach 1992, 1993, 1995 oraz wyniki badań słuchu z lat 2000, 2001, 2002, 2004 i 2005. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzania choroby zawodowej, właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej stwierdza bądź wyklucza zawodową etiologię choroby, natomiast nie jest upoważniony do zidentyfikowania pozazawodowej przyczyny zaistniałego schorzenia. Orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek diagnostyczno-orzeczniczych do wydawania orzeczeń I i II stopnia: Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy w S.(nr [...] z dnia [...] stycznia2003r., [...] z dnia [...] lipca2003r.) zostały wydane w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U.2002 r. Nr 132, poz. 1115). Natomiast, w związku z ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]z dnia [...] maja2007 r., opinia nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]z dnia [...] czerwca2007 r. opinia nr [...] Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.z dnia [...] grudnia2007 r. zostały wydane w odniesieniu do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Zdaniem Głównego Inspektora Sanitarnego w świetle powyższych ustaleń należało uznać, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...]przy wydawaniu decyzji w trybie odwoławczym z dnia [...] marca2008r., nie popełnił rażącego naruszenia prawa. Brak też było podstaw do stwierdzenia, że doszło do innego naruszenia prawa, które byłoby podstawą do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, że zarzut wydania decyzji przez organ II instancji w 2008 roku w oparciu o nieobowiązujące w tym czasie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. sprawie chorób zawodowych jest nieuzasadniony. W myśl przepisu § 10 rozporządzenia obowiązującego od września 2002 r. regulującego sprawy chorób zawodowych: "Postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów". Prowadzenie postępowania w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. znajduje także potwierdzenie w zapisach obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869). Zgodnie z § 11 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia: "Postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i nie zakończone przed dniem 3 września 2002 r., są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia". Ponadto, Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że podnoszone przez L.L. zarzuty wydania decyzji, w oparciu o wydane orzeczenie lekarskie z 2007 r. odnoszące się do przepisów w sprawie chorób zawodowych 1983 r. nie znajdują uzasadnienia w przeprowadzonej analizie zebranej dokumentacji. Orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]z dnia [...] maja2007r., zostało wydane jako orzeczenie uzupełniające do orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia2003r., w kontekście do wydanych zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2006r., w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gl 167/04. Z uwagi na to, że zainteresowany nie zgłosił się na ponowne badanie lekarskie, orzeczenie zostało wydane w oparciu o zebrany materiał dowodowy, a postępowanie orzecznicze przeprowadzono w trybie określonym wyżej wymienionym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Główny Inspektor Sanitarny podkreślił, że skarżący odmawiał współdziałania z organem inspekcji sanitarnej I instancji poprzez nie poddawanie się badaniom w jednostkach orzeczniczych, uzależniając swoją zgodę od uprzedniego "unieważnienia dotychczas wydanych w jego sprawie orzeczeń lekarskich". Był wielokrotnie informowany, zarówno przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej I i II instancji jak również przez Główny Inspektorat Sanitarny, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości unieważnienia materiału dowodowego jakim są orzeczenia lekarskie oraz, że Sąd Pracy w T. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie o sygnaturze akt akt [...] przekazując powództwo przeciwko jednostkom orzeczniczym, uznał niedopuszczalność drogi sądowej w przedmiotowej sprawie i wskazał Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. jako organ właściwy. Organ stwierdził, że Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...]w piśmie z dnia [...] czerwca2007r., znak: [...] stwierdził, iż wykonane przez jednostkę orzeczniczą I stopnia tj. Poradnię Chorób Zawodowych w S. u zainteresowanego badania wykazały uszkodzenie narządu słuchu o charakterze nietypowym dla skutków oddziaływania hałasu słuchu w odniesieniu do przepisów w sprawie chorób zawodowych z 1983 r. i 2002r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego S.w piśmie z dnia [...] grudnia2007 r., znak: [...] stwierdził, "(...) rozpoznawany w obu jednostkach orzeczniczych niedosłuch mieszany (przewodniczo -odbiorczy) nie jest etiologicznie związany z uszkadzającym działaniem hałasu pomimo, że badany pracował w warunkach narażenia na hałas". Nie rozpoznano schorzenia powodowanego działaniem hałasu definiowanego, jako uszkodzenie słuchu wywołane hałasem lub ubytek typu ślimakowego spowodowany hałasem, ponieważ niedosłuch powodowany działaniem hałasu ma charakterystyczne cechy audiometryczne, który u badanego nie występuje. Rozpoznany niedosłuch mieszany - powodowany jest schorzeniami samoistnymi zapalnymi w obrębie ucha środkowego. Stwierdzane badaniami skutki przebytego stanu zapalnego są potwierdzane przeprowadzonymi badaniami w tym obiektywnymi (audiometria impedancyjna). Główny Inspektor Sanitarny wskazał także, że analiza dostarczonej dokumentacji lekarskiej potwierdza postawione w jednostkach orzeczniczych rozpoznanie niedosłuchu mieszanego: w badaniach audiometrią tonalną - wykonane jedynie progi przewodnictwa powietrznego - w latach 1992, 1993, 1995, 1997 - krzywe progowe niecharakterystyczne dla ubytków po hałasowych. W kolejnych badaniach w 2000 r. oraz dwukrotnie w 2002 r. przedstawione progi słuchu uzasadniają rozpoznanie niedosłuchu mieszanego. W karcie badania okresowego z dnia 3 października 1995 r. lekarz laryngolog rozpoznał niedosłuch mieszany obustronnie. Główny Inspektor Sanitarny podkreślił, że z całą pewnością decyzje organów I i II instancji wydane zostały w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych oraz w związku z §10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), gdyż postępowanie zostało wszczęte w styczniu 2002r., a zatem przed terminem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 2002r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzje wniósł L.L., dochodząc uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego . W obszernym uzasadnieniu skargi opisał przebieg postępowania. Wskazał na to, że zainicjował postępowanie w trybie art. 145 a w odniesieniu do decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności , a zatem postępowanie nieważnościowe powinno ulec zawieszeniu do czasu rozpoznania postępowania wznowieniowego. Stwierdził, ze objęta jego wnioskiem, o stwierdzenie nieważności, decyzja wydana została na mocy przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 2002r., a Trybunał Konstytucyjny uznał te przepisy za niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, co stanowi o wadzie decyzji w rozumieniu art. 157 § 1 pkt 7 k.p.a. Podniósł, że orzeczenia lekarskie z 2007r. wydano bez badań, za co orzecznicy powinni stanąć przed sądem. Wskazał, że powinno dojść do stwierdzenia nieważności orzeczeń lekarskich . Ponadto, zdaniem skarżącego organy pozostają w bezczynności w zakresie stwierdzenia nieważności orzeczeń lekarskich, do czego są zobowiązane w świetle przekazania sprawy przez Sąd Rejonowy w T. Wydział Pracy (sygn. akt [...] ). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ) - ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W tym kontekście szczególnego podkreślenia wymaga to, że dla rozpoznania niniejszej sprawy wiążąca jest argumentacja zawarta w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010r., w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1281/10. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja tego samego organu, w świetle sądowej oceny dokonanej w oparciu o ww. kryteria odpowiada przepisom prawa. Zasadnie odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym, prawidłowo ustalono, że nie jest dotknięta żadną z wad nieważnościowych w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Wskazać należy, że przedłożone akta administracyjne zostały uzupełnione zgodnie ze wskazaniami zawartymi w ww. wyroku tutejszego Sądu. Wbrew zarzutom skargi, wniosek złożony w trybie art. 145 a k.p.a., w odniesieniu do decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności, nie determinował konieczności rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, dopiero po zakończeniu postępowania wznowieniowego. Nie jest uzasadniony także zarzut, oparty na przepisie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie została wydana w oparciu o przepisy prawa niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzje Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. zostały wydane w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294, ze zm.). Podstawa prawna tam zastosowana była prawidłowa. Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącego L.L.zostało złożone do organu I instancji w styczniu 2002 r., a więc przed dniem wejścia w życie wyżej wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W obu decyzjach został wskazany wyżej wymieniony § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 2002 r., a także zostało wyjaśnione, iż prowadzenie postępowania po dacie 30 czerwca 2009 r. w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1983r., znajduje potwierdzenie w zapisach obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. 105, poz. 869). Zgodnie z § 11 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia: "Postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i nie zakończone przed dniem 3 września 2002 r., są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia". Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T.wydał decyzję z dnia [...] stycznia2008 r., znak: [...] w oparciu o wydane orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]z dnia [...] maja2007r., opinię nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]z dnia [...] czerwca2007 r. oraz opinię nr [...] Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.z dnia [...] grudnia2007. Szczególnego podkreślenia wymaga także to, że decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T.została wydana z zastosowaniem wskazówek zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2006 r., w sprawie o sygnaturze akt akt III SA/Gl 167/04. Organ I instancji ustalił w sposób nie kwestionowany przez skarżącego datę rozpoczęcia jego starania się o uznanie choroby zawodowej narządu słuchu przypadającą przed datą wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w Łych sprawach (Dz. U. z 2002 r. Nr 132, poz. 1115). Następnie stosując przepisy § 10 wyżej wymienionego rozporządzenia, postępowanie administracyjne w sprawie podejrzenia choroby zawodowej narządu słuchu u skarżącego było prowadzone według przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294 z późn.). Jednostki diagnostyczno-orzecznicze obu instancji tj. I i II stopnia wypowiedziały się w swoich opiniach w oparciu o przeprowadzoną analizę zebranego materiału dowodowego, w tym wyniki badań audiometrycznych słuchu wykonane w latach 1992, 1993, 1995 oraz wyniki badań słuchu z lat 2000, 2001, 2002, 2004 i 2005. Orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek diagnostyczno-orzeczniczych do wydawania orzeczeń I i II stopnia: Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]Instytutu Medycyny Pracy w S.(nr [...] z dnia [...] stycznia2003 r. [...] z dnia [...] lipca2003 r.) zostały wydane w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Natomiast, w zw. z ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, kolejne orzeczenie lekarskie tj. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]z dnia [...] maja2007 r., opinia nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]z dnia [...] czerwca2007 r oraz opinia nr [...] Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.z dnia [...] grudnia2007 r. zostały wydane w odniesieniu do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych z 1983r. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, dotyczące konieczności stwierdzenia nieważności orzeczeń lekarskich. W tym przedmiocie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu ww. wyroku. Nie ma trybu w procedurze administracyjnej pozwalającego na stwierdzenie nieważności dowodów. Orzeczenia stanowią materiał dowodowy w sprawie i jako takie podlegają ocenie w świetle całokształtu materiału dowodowego, w oparciu o przepisy k.p.a. o postępowaniu dowodowym. Ponadto wskazać należy, że organ państwowej inspekcji sanitarnej stwierdza bądź wyklucza zawodową etiologię choroby, natomiast nie jest upoważniony do zidentyfikowania pozazawodowej przyczyny zaistniałego schorzenia. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie mają wpływu na zakres i sposób wykonania badań diagnostycznych i wydając decyzję w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej bądź braku podstaw do jej stwierdzenia są związane orzeczeniem lekarskim, co do medycznego rozpoznania w zakresie stanu zdrowia. Tym samym nie posiadają kompetencji do merytorycznej weryfikacji orzeczenia lekarskiego we własnym zakresie. ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt. II OSK 948/06). Podkreślić należy, że obowiązkiem organu jest kontrolowanie, czy ustalone orzeczenie lekarskie, stanowiące podstawę decyzji, a będące środkiem dowodowym, wyjaśniło istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, wymagające wiadomości specjalnych i czy orzeczenie to jest rzeczowe i przekonywująco uzasadnione. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Sanitarny zasadnie uznał, że postępowanie w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego miało miejsce z zachowaniem właściwych przepisów prawa, zapadło w okolicznościach prawidłowo zebranego materiału dowodowego i jego oceny, tym samym decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności nie można skutecznie zarzucić wad nieważnościowych, skutkujących nakazem wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego w trybie przepisu art. 156 § 1 k.p.a. Poza kontrolą tutejszego Sądu w związku z rozpoznaniem niniejszej skargi, jest kwestia zarzutu bezczynności organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Na marginesie Sąd zauważa jednak, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] lipca2009r. zgodnie z art. 145a k.p.a. zostało wznowione postępowanie administracyjne postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...] listopada2009 r. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że mając na uwadze analizę obszernej dokumentacji sprawy L.L.oraz ciągłe wnoszenie pism zainteresowanego, w pierwszej kolejności została wydana decyzja z dnia [...] czerwca2011 r., znak [...] będąca rozstrzygnięciem wniosku L.L.z dnia 4 kwietnia 2008 r. oraz z dnia 9 lipca 2009r, o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...]z dnia [...] marca2008 r. znak: [...]. Organ stwierdził, że rozpatrywanie pism zainteresowanego następowało zgodnie z kolejnością wpływu do urzędu i było utrudniane przez samego L.L., gdyż swoje pisma adresował jednocześnie do trzech instytucji, wnosząc w nich o rozpatrzenie swoich skarg i wniosków. Kierując się przedstawioną powyżej argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).