IV SA/Po 1176/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego, I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Ł. z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...], II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. na rzecz [...] Sp. z o.o. kwotę [...],- ( słownie: [...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. [...] Sp. z o.o. w W.Ł. zwróciła się z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie wód opadowych z terenu zakładu poprzez wyloty W i W1 do ziemi. Starosta Ł. po rozpatrzeniu w/w wniosku, działając na podstawie art. 126 pkt 1, art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (j.t. Dz.U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019 ze zm. – dalej ustawa) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt: Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.) odmówił wydania pozwolenia wodnoprawnego na: wprowadzanie do ziemi wód opadowych i roztopowych z terenu zakładu poprzez wylot W w ilości: Qmaxh=52,74 m3/h, Qmaxsek=0,05 m3/s, wylot W1 w ilości: Qmaxh=46,51 m3/h, Qmaxsek=0,04 m3/s. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż z informacji zawartych w operacie wodnoprawnym i w aneksie do operatu wynika, że teren, z którego odprowadzane są wody opadowe podzielony został na 2 powierzchnie. Powierzchnia (4284m2) odwadniana poprzez wylot W to wody z dachów. Natomiast powierzchnia (4000m2) odwadniana poprzez wylot W1 to woda z drogi wewnętrznej, uszczelnionej betonem oraz placu manewrowego utwardzonego płytami betonowymi. Na podstawie oględzin Starosta ustalił, iż wody poprzez wyloty W i W1 trafiają do kolektora i dopiero poza terenem nieruchomości uchodzą do rowu. Rów poza terenem zakładu jest niedrożny, zapchany nagromadzonym materiałem. Starosta stwierdził również, że plac manewrowy jest miejscem magazynowania odpadów. Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że w operacie wodnoprawnym błędnie określono miejsce wprowadzania ścieków do ziemi. Organ wskazał również, że nie załączono, zgodnie z art. 132 ust 5 ustawy analiz wód deszczowych, posługując się w operacie danymi literaturowymi dotyczącymi jakości ścieków z "mało uczęszczanego parkingu". [...] Sp. z o.o. kwestionując powyższą decyzję wniosła odwołanie podnosząc iż podczas rozprawy na placu znajdowały się odpady należące do firmy [...], dzierżawiącej obecnie teren placu manewrowego od [...], natomiast podczas opracowywania operatu, nie przewidziano takiego sposobu zagospodarowania ww. placu. Zdaniem skarżącej, wylotem W1 odprowadzane są wody opadowe z zanieczyszczonej powierzchni terenów przemysłowych i składowych. W odwołaniu wskazano również, iż z badań próbek wody pobranej z wylotu rowu odwadniającego i odprowadzającego ścieki opadowe z zakładu do rowu przydrożnego przy drodze krajowej nr [...] w dniu 08.12.2010 r., nie stwierdzono przekroczeń dopuszczalnych parametrów. Skarżący wskazał, że na placu znajdują się zmieszane odpady opakowaniowe, które w zakładzie są sortowane na poszczególne frakcje zbywalne. Pozostałości stanowią komponent do produkcji paliw alternatywnych, który jest odbierany z zakładu przez specjalistyczną firmę. W odwołaniu stwierdzono, iż podczas rozprawy na placu znajdowały się wielomateriałowe odpady z zakładów produkcji tapicerki samochodowej, złom stalowy zmieszany oraz papier i celuloza, które nie stanowiły zagrożenia dla ludzi i środowiska. Skarżący zarzucił, że organ I instancji nie wykazał, aby sposób korzystania z wód na ternie [...] zagrażał zdrowiu ludzi i środowisku. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...].09.2011r. nr [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 125 pkt 3 ustawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż wody odciekowe z miejsc magazynowania odpadów stanowią szczególną kategorie ścieków (art. 9 ust. 1 pkt 14 lit d ustawy), w stosunku do pochodzących z powierzchni zanieczyszczonych wód opadowych (art. 9 ust. 1 pkt 14 lit c ustawy). Generalnie wody odciekowe z miejsc magazynowania odpadów zawierają również wody opadowe, przy czym odnośnie do odpadów obojętnych, w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.), powinny one zawierać z zasady głównie tego rodzaju wody. Jednak wszelkie odcieki z miejsc magazynowania (nie wyłączając odpadów obojętnych) prawodawca uznał za stanowiące potencjalnie znaczne zagrożenie dla środowiska na tle innych zanieczyszczonych wód opadowych, skoro wymienia je, jako odrębną kategorię ścieków, przy tym wskazano także, iż wody te stanowią zawsze ścieki (brak w tym przypadku znacznika "pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych" jak w pkt 14 lit c). W takiej sytuacji, o ile określone wody z punktu widzenia użytych w definicjach pojęć można kwalifikować do obu kategorii ścieków (lit. c i d), definicje oznaczoną jako lit. d należy potraktować jako lex speciałis w stosunku do przypadków wymienionych pod lit. c. Mając na uwadze powyższe uwarunkowanie formalne, zdaniem organu odwoławczego należy uznać, iż o ile chodzi o odcieki z miejsc magazynowania odpadów (nawet obojętnych), nie mogą być one kwalifikowane jako wody opadowe lub roztopowe, co wyłączałoby ich kwalifikowanie, jako ścieków przemysłowych, w myśl definicji zawartej w art. 9 ust. 1 pkt 17 ustawy, gdyż pojęcie wód opadowych i roztopowych użyte w tej definicji odpowiada stricte znaczeniu nadanemu w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c wskazanej ustawy. Tym samym, ścieki odprowadzane z miejsca magazynowania odpadów należy sklasyfikować jako ścieki przemysłowe, a nie jako wody opadowe i roztopowe pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych. Ponadto, wprowadzanie ścieków do rowu (urządzenia wodnego) w świetle przepisów art. 5, art. j 9 ust. 1 pkt. 13 ustawy należy rozumieć jako wprowadzanie ścieków do ziemi. Natomiast zgodnie § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 137, poz. 984 z późn. zm.), do ziemi mogą być wprowadzane jedynie: ścieki bytowe, ścieki komunalne, ścieki pochodzące ze stacji uzdatniania wody, ścieki przemysłowe biologicznie rozkładalne, wody z odwodnienia zakładów górniczych oraz ścieki oczyszczane w procesie odwróconej osmozy. [...] Sp. z o.o. kwestionując powyższą decyzję wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zarzucono naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń w oparciu o dowolne uznanie, iż odprowadzane z terenu zakładu skarżącej wody należy zaklasyfikować jako ścieki przemysłowe, podczas gdy takie ustalenie wymaga wiadomości specjalnych, zatem na tę okoliczność należało przeprowadzić dowód z opinii biegłego. Zdaniem skarżącej, naruszono również art. 7, art. 8, art. 77 i art. 81 k.p.a., gdyż nie przeprowadzono kompleksowego postępowania wyjaśniającego, a podstawą faktyczną dla wydanej decyzji administracyjnej była wyłącznie budząca zastrzeżenia i nie udowodniona okoliczność, że odprowadzane z terenu (miejsca magazynowania odpadów) ścieki są ściekami przemysłowymi, jakie skarżąca wprowadza do ziemi. Działając w przedmiotowy sposób organ pominął słuszny interes skarżącej, a zważywszy na proekologiczny charakter działalności prowadzonej przez skarżąca, pominął także interes społeczny. W konsekwencji organ naruszył także zasadę wyrażoną w art. 8 k.p.a., gdyż wydana w toku tak przeprowadzonego postępowania decyzja podważa zaufanie do organów Państwa. Zarzucono także brak instancyjnej kontroli skarżonej decyzji organu I instancji, brak wskazania faktów, które organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, przez co naruszono art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 15, art. 107 § 3 k.p.a. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 125 pkt. 3 ustawy poprzez dowolne uznanie, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego naruszałoby wymagania ochrony zdrowia ludzi, środowiska i utrzymanie w mocy decyzji o odmowie wydania pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji, gdy - wobec niekompletności przeprowadzonego postępowania dowodowego - należało przedmiotowe postępowanie przeprowadzić, a dopiero później, w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, wydać decyzję merytoryczną. Mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów prawa, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości i wydanie pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z wnioskiem Strony, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. [...] Sp. z o.o. w piśmie procesowym z dnia 28.03.2012r. złożonym do akt sprawy w dniu 29.03.2012r., wniosła o przeprowadzenie na podstawie art. 106 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej P.p.s.a.) dowodu z dokumentu t.j. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak [...], decyzji Marszałka Województwa Ł z dnia [...] czerwca 2012 roku znak [...], protokołu kontroli Urzędu Marszałkowskiego w Ł znak [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., na okoliczność braku właściwości rzeczowej organów wydających zaskarżone decyzje w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W związku z podnoszonym zarzutem braku właściwości rzeczowej organów w niniejszej sprawie, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów I i ll instancji oraz o umorzenie postępowania. W treści pisma wskazano, iż skoro korzystanie z wód przez skarżącą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jest związane z przedsięwzięciami, o jakich mowa w art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska, to zgodnie z treścią art. 140 ust. 2 pkt. 1 ustawy, to Marszałek województwa wydaje pozwolenia wodnoprawne. Skarżąca argumentowała również, iż skoro od dnia 23 czerwca 2011 r. zmieniła się właściwość rzeczowa odnośnie wydania pozwolenia wodnoprawnego i prowadzenia w tym zakresie postępowania, to wydający w dniu 6 września 2011 r. decyzję organ odwoławczy winien zwrócić na to uwagę i uchylić decyzję organu I instancji, a następnie umorzyć postępowanie, zaś Skarżąca winna wnioskować o wydanie pozwolenia wodnoprawnego we właściwym organie, to jest u Marszałka Województwa Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to po stronie Sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i uwzględnienie skargi, skutkujące w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia – ich uchyleniem, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - albo skutkujące stwierdzeniem nieważności takiej decyzji lub postanowienia, jeśli zachodzą przyczyny przewidziane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W ramach kontroli legalności, Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga podlega uwzględnieniu. Na wstępie odnieść należy się do zgłoszonego przez skarżącą wniosku zgłoszonego na podstawie art. 106 §3 P.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak [...], decyzji Marszałka Województwa Ł. z dnia [...] czerwca 2012 roku znak [...], protokołu kontroli Urzędu Marszałkowskiego w Ł. znak [...] z dnia 30 stycznia 2012 r., na okoliczność braku właściwości rzeczowej organów wydających zaskarżone decyzje w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę - w ramach obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. Z kolei, według art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów jest wyjątkiem dopuszczalnym tylko w przypadku, gdy ustalenia stanu faktycznego w zakresie przesądzającym o prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy aktem organu administracji budzą wątpliwości. Zatem zakres postępowania dowodowego jest wyznaczony przez podstawową funkcję sądowej kontroli administracji, tj. ocenę z punktu widzenia legalności zaskarżonego aktu lub czynności (por. K. Sobieralski: Z problematyki postępowania rozpoznawczego przed sądem administracyjnym, ST 2002, nr 7–8, s. 51). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń mających za cel merytoryczne rozstrzyganie sprawy załatwionej zaskarżonym aktem. Może on jedynie czynić takie ustalenia, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tejże decyzji (por. wyrok NSA z 7 lutego 2001 r., V SA 671/00 (Lex nr 50129). Również pod rządami P.p.s.a. konsekwentnie wskazuje się, że "Celem postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne zatem wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego (por. wyrok NSA z 7 lutego 2006 r., sygn. akt II GSK 359/05, LEX nr 216130). Mając powyższe na uwadze, uwzględniając fakt, iż zgłoszone przez skarżącego dokumenty, których brak w aktach niniejszej sprawy, z uwagi na wynikający z nich charakter działalności prowadzonej przez skarżącą w kontekście przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), mają wpływ na prawidłowe ustalenie właściwości organów orzekających w sprawie pozwolenia wodnoprawnego, Sąd dopuścił przedłożone dokumenty jako dowody w sprawie Mając powyższe na uwadze w pierwszej kolejności – uwzględniając m.in. treść zarzutów podniesionych w piśmie procesowym z dnia 28.03.2012r. - Sąd zbadał czy w sprawie rozstrzygały właściwe organy. Zgodnie bowiem z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej winny przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji (postanowienia) powoduje nieważność rozstrzygnięcia niezależnie od wpływu na jego treść (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8.02.2008 r., IV SA/Wa 2455/07, LEX Nr 479295, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17.09.2010 r., II SA/Po 452/10, LEX Nr 754425). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. utrzymująca w mocy wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 ustawy decyzję Starosty Ł. odmawiającą [...] Sp. z o.o. w W. Ł. dotyczącą wydania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do ziemi wód opadowych i roztopowych z terenu zakładu poprzez wylot W i W1. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest fakt, iż wnioskodawca zajmuje się zbieraniem, magazynowaniem i odzyskiwaniem odpadów. Jak wynika z uzasadnienia przedłożonej przez skarżącego decyzji Marszałka Województwa Ł. z dnia [...].06.2011r. nr [...] wydanej w sprawie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla odzysku i zbierania odpadów, instalacja znajdująca się na terenie zakładu skarżącej znajdującego się w W.Ł. klasyfikowana jest zgodnie z §2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Zaliczenie działalności wykonywanej przez skarżącą do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których na podstawie art. 378 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) właściwym organem ochrony środowiska jest Marszałek województwa oznacza, że Marszałek jest również organem właściwym w I instancji do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie bowiem z art. 140 ust. 2 pkt 1 ustawy, jeżeli szczególne korzystanie z wód, wykonywanie urządzeń wodnych lub eksploatacja instalacji bądź urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub instalacjami, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, Marszałek województwa jest organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Wydanie przez Marszałka Województwa Ł. decyzji z dnia [...].06.2011r. nr [...] przed wydaniem decyzji przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu oznacza, iż organ odwoławczy jak i Starosta Ł. jako organ I instancji utraciły w niniejszej sprawie kompetencje do orzekania. Uwzględniając fakt, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, utrata kompetencji do orzekania przez organ I instancji na etapie postępowania odwoławczego powoduje, iż organ II Instancji powinien na podstawie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie w sprawie. Zasadnym było również przekazanie sprawy organowi właściwemu na podstawie art. 65 §1 k.p.a. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, iż jak wynika z akt sprawy, organ odwoławczy pismem z dnia 14.06.2011r. nr [...] zwrócił się do skarżącej o wskazanie rodzaju przedsięwzięcia na terenie zakładu [...] Sp. z o.o. stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odwiedzi na powyższe pismo, skarżąca pismem z dnia 30.06.2011r. wyjaśniła, iż prowadzone przez nią przedsięwzięcie na podstawie §3 pkt 80 w/w rozporządzenia zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe mogło wprowadzić organ w błąd. Nie oznacza to jednak, iż organ odwoławczy zwolniony był od prowadzenia postępowania wyjaśniającego z urzędu w zakresie kwalifikacji rodzaju przedsięwzięcia na terenie zakładu skarżącej na podstawie art. 7 k.p.a. Wskazać należy przy tym, iż organ odwoławczy miał wiedzę, iż firma [...] Sp. z o.o. prowadząca działalność na terenie wydzierżawionym od [...] Sp. z o.o. na podstawie decyzji Marszałka Województwa Ł. z dnia [...].05.2011r. nr [...] w sprawie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla odzysku i zbierania odpadów - prowadzi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Nic nie stało więc na przeszkodzie, aby organ przed wydaniem decyzji zwrócił się do Marszałka Województwa Ł. o wyjaśnienie, czy analogiczna decyzja nie była wydana wobec [...] Sp. z o.o. Naruszenie przepisów o właściwości powoduje, iż w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka do stwierdzenia nieważności z art. 156 §1 pkt 1 k.p.a. Wkroczenie w zakres właściwości określonego organu (w tym organu samorządu terytorialnego) przez inny organ stanowi bowiem kwalifikowane naruszenie prawa będące podstawą do stwierdzenia nieważności (zob. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006, s. 128). Mając powyższe na uwadze, uwzględniając treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego utrzymującego w mocy decyzję Starosty Ł. przyjąć należy, iż zasadnym jest stwierdzenie nieważności decyzji organów I i II instancji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wyjaśnić należy, że ze względu na charakter stwierdzonego naruszenia prawa, na obecnym etapie postępowania przedwczesne byłoby dokonanie przez Sąd kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa i odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących zasadności odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Z uwagi na negatywny charakter zaskarżonego orzeczenia, które nie przyznaje żadnych prawa i nie nakłada obowiązków, Sąd odstąpił od określenia czy i w jakim zakresie nie może być ono wykonane (art. 152 P.p.s.a.).