IV SA/Wa 332/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego Prezydenta Miasta P. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] listopada 2011 r. odmawiające uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "S. - rejon ulicy [...]" w P., przyjętego uchwałą Rady Miasta P. nr [...] z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu postanowienie GDDKiA wskazał, że odmówił uzgodnienia projektu planu miejscowego, ponieważ nie uwzględniono w nim uwag podanych w piśmie z dnia 18 listopada 2011 r. Przyczynami odmowy uzgodnienia projektu planu są: - określenie w planie jedynie granic terenu pasa drogowego autostrady A[...] bez przedstawienia nowych propozycji dotyczących zagospodarowania tego terenu w sposób inny niż dotychczasowy oraz odstąpienie od propozycji określenia dróg serwisowych autostrady płatnej A[...] jako dróg lokalnych. Uzasadniając to stanowisko organ wskazał, że przedstawiony do uzgodnienia projekt planu obejmuje swoim zasięgiem tereny położone w granicach pasa drogowego autostrady płatnej A[...]. Pas drogowy autostrady jest obszarem, który powinien zostać zaznaczony na projekcie planu, w celu jego ochrony przed umieszczaniem w nim inwestycji niezwiązanych z potrzebami autostradowymi. Droga krajowa stanowi własność Skarbu Państwa i jest zlokalizowana w pasie drogowym. Dlatego GDDKiA uznał, że propozycje przedstawione w projekcie planu miejscowego wykraczają poza kompetencje Prezydenta Miasta P., który zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych jest zarządcą dróg gminnych. Przedstawione propozycje dotyczą zaś zmian w obrębie pasa drogowego drogi krajowej (zmiana klasy dróg serwisowych zlokalizowanych w pasie drogowym autostrady oraz lokalizacja dodatkowych przegród przeciwhałasowych w pasie drogowym autostrady) do czego Prezydent nie jest upoważniony. Ponadto zaznaczył, że nieruchomości stanowiące pas drogowy autostrady zostały pozyskane przez Skarb Państwa w drodze postępowań wywłaszczeniowych i w jasno określonym celu budowy autostrady płatnej. Art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami wprost zakazuje użycia nieruchomości wywłaszczonej na cel inny niż określony w decyzji. - określenie minimalnej odległości obiektów budowlanych nieprzeznaczonych na pobyt ludzi od zewnętrznej krawędzi jezdnia autostrady A[...] jako 50 m - ponieważ wynika to wprost z brzmienia przepisu 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. - określenia odległości obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od zewnętrznej krawędzi jedni autostrady A[...] jako 120 i 150 m. GDDKiA wskazał na konieczność dodania zapisu odnoszącego się do lokalizacji zabudowy z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od zewnętrznej krawędzi jezdni w odległości 150 m dla wielokondygnacyjnych obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, 120 m dla jednokondygnacyjnych obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Zdaniem organu obowiązek taki wynika z § 11 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. - zakaz tworzenia bezpośrednich włączeń do autostrady A[...] - wynika to z § 9 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prezydent Miasta P., reprezentowany przez j radcę prawnego, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 106 kpa w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie formy i zakresu uzgodnień, w tym przez brak podstawy prawnej dla wskazanych przez organ warunków uzgodnienia, - art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuzasadnioną ingerencję w sferę zadań własnych gminy a w konsekwencji nieuzasadnione ograniczenia jej władztwa planistycznego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ uzgadniający zajął stanowisko w formie postanowienia - do czego obliguje art. 106 kpa, dopiero wówczas, gdy Prezydent P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem skarżącego żądania organu uzgadniającego w przedmiocie wprowadzenia do projektu planu zmian nie znajdują podstaw prawnych. Nie ma powszechnie obowiązującego przepisu prawa, który zabraniałby objęcia projektem planu miejscowego terenów leżących w liniach rozgraniczających autostrady. Podstawowym zadaniem projektu planu ma być uporządkowania terenów przyautostradowych w taki sposób, który pozwoli na ich racjonalne zagospodarowanie. Nie ma przy tym znaczenia, czyją są one własnością. System komunikacji przewidziany w projekcie planu jest niezbędny do racjonalnego zagospodarowania terenów przyautostradowych. Zdaniem skarżącego z samego faktu, iż dla terenu wydano decyzję lokalizacyjną autostrady, bądź też jakąkolwiek inną decyzję administracyjną, nie można wnioskować, iż gminie nie przysługuje na tym terenie władztwo planistyczne. Projekt planu nie ingeruje w przebieg autostrady, nie zakłada jej przebudowy ani rozbudowy. Dlatego skarżący nie zgadza się z zarzutem, że wkracza w kompetencje organu uzgodnieniowego. Granice projektu planu przebiegają w taki sposób, że nie przekraczają one ogrodzenia pasa drogowego autostrady. Ponadto zdaniem skarżącego wymóg wprowadzenia w projekcie planu zabudowy w odległości 50 m od krawędzi jezdni jest bezpodstawny, a wyznaczona w projekcie planu minimalna odległość 30 m jest zgodna z przepisami prawa - co wynika z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zdaniem skarżącego nie znajduje również podstaw prawnych żądanie wprowadzenia do projektu planu zapisu, iż zabudowę z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi należy lokalizować od zewnętrznej krawędzi jezdni w odległości 150 m dla wielokondygnacyjnych obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi i 120 m dla jednokondygnacyjnych obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Wprowadzenie sztywnego zakazu lokalizacji budynków we wskazanych odległościach już na etapie sporządzania planu jest sprzeczne z normą §11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Plan miejscowy nie może wprowadzać ograniczeń dalej idących niż wynika to z przepisów wyższego rzędu. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa. Jak wynika z akt sprawy Prezydent P. pismem z dnia 3 października 2011 r., które wpłynęło do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. w tym samym dniu 3 października 2011 r. (data prezentaty), zwrócił się, na podstawie art. 17 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "S. - rejon ulicy [...] w P., przyjętego uchwałą Rady Miasta P.nr [...]z dnia [...] września 2008 r. Do wniosku załączono płytę CD z projektem tekstu i rysunku planu oraz prognozą oddziaływania na środowisko. Jednocześnie Prezydent ustalił termin dokonania uzgodnienia do dnia 24 października 2011 r. Termin 21 dni do dokonania uzgodnienia został przez Prezydenta P. zakreślony w sposób prawidłowy, ponieważ w dniu składania przez niego wniosku o uzgodnienie, obowiązywał art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu stanowiącym " Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 5-8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, nie krótszy niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko". Zgodnie z ust. 2 art. 25 tej ustawy nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż w dniu 3 października 2011 r. skutecznie rozpoczął się bieg terminu dla organu uzgadniającego na dokonanie uzgodnienia (pozytywnego bądź negatywnego) przedłożonego projektu planu, przy czym uzgodnienia tego organ powinien dokonać w formie postanowienia, o czym jest mowa w art. 24 ust.1 wyżej powołanej ustawy. Wyznaczony przez Prezydenta P. termin 21 dni do uzgodnienia upływał więc w dniu 24 października 2011 r. Ubocznie jedynie należy zauważyć, iż organ uzgadniający posiadał wiedzę o założeniach projektu planu już wcześniej, bowiem Miejska Pracownia Urbanistyczna w P. przesłała w listopadzie 2010 roku przedmiotowy projekt. Jednocześnie Miasto P. wiedziało o zastrzeżeniach do projektu tego planu, bowiem GDDKiA w odpowiedzi na wniosek Pracowni Urbanistycznej z piśmie z dnia 18 listopada 2010 r. zgłosiło swoje zastrzeżenia. Tymczasem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w załatwieniu wniosku Prezydenta z dnia 3 października 2011 r. dokonał uzgodnienia dopiero w dniu 14 listopada 2011 r. wydając postanowienie o odmowie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tych warunkach nie budzi wątpliwości Sądu, że organ dokonał tego uzgodnienia z naruszeniem warunków wynikających z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchybienia tego organ uzgadniający nie dostrzegł w postępowaniu odwoławczym, rozpatrując wniosek Prezydenta o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie należy stwierdzić, iż skoro skutecznie rozpoczął się bieg dla Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do dokonania uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w sytuacji, gdy organ uzgadniający nie wypowiedział się w formie postanowienia wydanego w trybie art. 106 kpa w terminie zakreślonym we wniosku, Prezydent P. nie był obowiązany do składania kolejnych wniosków o uzgodnienie projektu planu. Wezwanie, które wpłynęło do organu uzgadniającego w dniu 3 października 2011 r. zawierało bowiem wszystkie wymagane prawem elementy. Z uwagi na stwierdzone uchybienie, jakiego dopuścił się organ uzgadniający, Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, ponieważ naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonych postanowień. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 152 cyt. ustawy. Orzekając w pkt 3 Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 200 cyt. ustawy w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy zasądzono na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego, na które składają się wpis sądowy od skargi oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą.