I SA/Kr 1751/11

Sygn. akt I SA/Kr 1751/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2012 r., sprawy ze skargi "T" S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 21 lipca 2011 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 8 kwietnia 2011r., II. określa, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych). "T" S.A. złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008r. wyjaśniając, że w pierwotnej deklaracji błędnie ujęto w podstawie opodatkowania wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. W korekcie deklaracji spółka wykazała zatem do opodatkowania tylko wartość kanalizacji kablowej oraz innych budowli, z wyłączeniem wartości linii kablowych umieszczonych w tej kanalizacji. Zdaniem spółki przedmiotowe linie kablowe nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.o.l."). Decyzją z dnia 29 lipca 2009r. nr [...] Wójt Gminy L. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008r. nie uwzględniając opisanej korekty deklaracji, gdyż jego zdaniem zapatrywanie podatnika przedstawione w wyjaśnieniach dołączonych do tej deklaracji jest niewłaściwe. Spółka od tej decyzji odwołała się, zarzucając organowi naruszenie art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 190 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 20 ze zm.), a to z uwagi na niewskazanie przezeń nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość skorygowane deklaracji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 maja 2010r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja organu odwoławczego została przez spółkę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Następnie pismem z dnia 2 lipca 2010r. spółka w oparciu o przepisy art. 248 § 1, art. 248 § 2 pkt 2 oraz art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia 21 maja 2010r., wskazując, że rażąco narusza ona art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Spółka wskazała, że z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. wynika, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości obejmuje wszystkie stanowiące własności podatnika nieruchomości i obiekty budowlane, znajdujące się na terenie jednej gminy. Deklaracje "częściowe", tj. złożone tylko od niektórych obiektów, nie zawierają zobowiązania podatkowego ustalonego w prawidłowej wysokości. Spółka podniosła zatem, iż organ podatkowy określając na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowa wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości powinien uwzględnić wszystkie położone w jego właściwości nieruchomości oraz obiekty budowlane w tym także budki telefoniczne. Wskazując na treść art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej stwierdzono, że decyzja w sprawie podatku od nieruchomości przesądza wysokość całego zobowiązania podatkowego w tym podatku. Oznacza to, że jedynie kwota, która zostanie wskazana w tej decyzji, jest kwotą zobowiązania w podatku od nieruchomości i obiektów położonych we właściwości organu, który wydał tę decyzję - nawet gdyby jakiegoś obiektu organ podatkowy faktycznie nie uwzględnił. Konkludując, spółka wskazała, że pominięcie w decyzji z dnia 29 lipca 2009r. niektórych obiektów położonych na terenie gminy L. (budek telefonicznych) stanowi rażące naruszenie prawa. Zdaniem podatnika niewątpliwie rażącym naruszeniem prawa jest nieokreślenie skutków podatkowych od obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - w sytuacji, w której z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. należało dokonać odpowiedniej kwalifikacji podatkowej tych obiektów. Spółka stwierdziła, że rażącym naruszeniem prawa jest również wydanie decyzji "częściowej", tj. jedynie od niektórych obiektów podlegających podatkowi od nieruchomości - w sytuacji, w której ze względu na brzmienie art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. jedna decyzja obejmuje całe zobowiązanie w podatku od nieruchomości, a więc zobowiązanie podatkowe od wszystkich nieruchomości i obiektów budowlanych znajdujących się na terenie jednej gminy. Postanowieniem z dnia 17 marca 2011r., sygn. akt I SA/Kr 1381/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi "T" S. A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2010r., [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r. do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie pytania prawnego WSA w Gliwicach (sygn. akt P 33/09) oraz skargi konstytucyjnej Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. (sygn. akt SK 21/07). Decyzją z dnia 8 kwietnia 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 maja 2010r. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że okolicznością skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie brak jest natomiast oczywistości tego naruszenia. SKO wskazało, że zarzut pominięcia budek telefonicznych w podstawie opodatkowania winien być podnoszony w postępowaniu odwoławczym, instancyjnym, a nie w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym organ nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Weryfikując, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, badaniu podlega stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie jej nieważności, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania podatkowego. Decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności - jako dotycząca zobowiązania podatkowego, które nie wynika z deklaracji obejmującej budki telefoniczne - nie mogła wobec tego dotyczyć również tych obiektów budowlanych. Nie można w tej sytuacji podnosić, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W odwołaniu od tej decyzji spółka wniosła o jej uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2010r., wskazując, że pominięcie przy wydawaniu decyzji w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości przez organ podatkowy niektórych obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stanowi rażące naruszenie art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. Z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. wynika bowiem, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości obejmuje wszystkie stanowiące własności podatnika nieruchomości i obiekty budowlane, a organ podatkowy określając na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości powinien uwzględnić wszystkie położone w jego właściwości nieruchomości oraz obiekty budowlane. Decyzją z dnia 21 lipca 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane przez podatnika rozstrzygniecie. Organ drugiej instancji podniósł, że brak jest jednoznacznie brzmiącego przepisu, który nakazywałby, aby organ podatkowy dokonywał wymiaru podatku od nieruchomości obejmując w jednej decyzji wszystkie przedmioty opodatkowania, posiadane przez podatnika na terenie danej gminy czy miasta, nie jest taką normą w szczególności przepis art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., gdyż jest on skierowany do podatnika, nie zaś do organu podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 22 lipca 2010r., sygn. akt I SA/Gd 485/10 stwierdził, że sytuacja w której wobec podatnika zostanie wydana jedna decyzja obejmująca wymiarem wszystkie posiadane przez niego nieruchomości i sytuacja, w której wydanych zostanie kilka decyzji, które łącznie nieruchomości te obejmują, nie ma znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia podatkowego, jakie z tytułu podatku od nieruchomości poniesie podatnik za dany rok podatkowy. Wydanie jednej decyzji należy postrzegać jako sytuację idealną, mając w szczególności na uwadze, że jak dotąd nie została wdrożona ewidencja podatkowa nieruchomości prowadzona w zintegrowanym systemie informatycznym, a z drugiej strony, że niektórzy z podatników dysponują mieniem nieruchomym znacznych rozmiarów, które może być zarządzane przez odrębne jednostki organizacyjne - co z kolei powoduje, że jednostki te równolegle składają odrębne deklaracje w podatku od nieruchomości, dotyczące różnych przedmiotów opodatkowania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka zarzucając naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez odmowę stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej wydanej z rażącym naruszeniem prawa – zażądała uchylenia decyzji z dnia 21 lipca 2011r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia 8 kwietnia 2011r. W uzasadnieniu powtórzono argumenty przytoczone wcześniej we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz w odwołaniu, a nadto przytoczono wypowiedź Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który w wyroku z dnia 25 października 2010r., sygn. akt I SA/Bk 390/10 stwierdził, że wprawdzie w art. 2 u.p.o.l. wymienia się różne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, to jednak w przypadku osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, zobowiązanych, na mocy art. 6 ust. 9 u.p.o.l., do złożenia deklaracji dla potrzeb podatku od nieruchomości, powstaje wynikające z obowiązku podatkowego (powstałego przed 15 stycznia roku podatkowego), jedno zobowiązanie do zapłacenia na rzecz gminy podatku od nieruchomości w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach u.p.o.l., które powinno zostać wyliczone od wszystkich przedmiotów opodatkowania z uwzględnieniem okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku określonych w art. 2 i art. 3 u.p.o.l. Dlatego też wydając decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy powinien uwzględnić wszystkie położone na jego terenie przedmioty opodatkowania (nieruchomości, obiekty budowlane), będące we władaniu takiego podmiotu z wyjątkiem zwolnionych lub wyłączonych z opodatkowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 9 stycznia 2012r stanowiącym uzupełnienie skargi zarzucono Samorządowemu Kolegium Odwoławczym naruszenie art. 130 § 1 pkt 6 w zw. z art. 130 § 5 Ordynacji podatkowej wskutek wydania decyzji z dnia 8 kwietnia 2011r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z udziałem członka podlegającego wyłączeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola działalności administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Doszło bowiem do naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 130 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 20 ze zm.), co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.. Za słuszną Sąd uznał w szczególności zawartą w piśmie z dnia 9 stycznia 2012r. argumentację strony skarżącej, że zaistniała w sprawie sytuacja procesowa stwarzająca podstawy do wyłączenia członka organu kolegialnego. Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od załatwienia spraw dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przepis art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej stanowi natomiast, że wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 - 132 Ordynacji podatkowej. Przez pracownika, o którym mowa w tym przepisie należy rozumieć także członka organu kolegialnego (w tym samorządowego kolegium odwoławczego) (zob. B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2007, s. 731). Prawdą jest twierdzenie spółki, że w swym orzecznictwie, jak choćby wyroku z dnia 15 grudnia 2008r., sygn. akt P 57/07 Trybunał Konstytucyjny akcentuje, że instytucja wyłączenia pracownika na gruncie postępowania administracyjnego jest instytucją proceduralną, która służy realizacji uprawnienia strony do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy. Ma ona podstawowe znaczenie dla gwarancji prawnych prawidłowości decyzji administracyjnych. Osobiste zainteresowanie pracownika określonym sposobem załatwienia sprawy stwarza niebezpieczeństwo stronniczego, sprzecznego z celem postępowania rozstrzygnięcia, nieopartego na obiektywnej ocenie sprawy. Celem instytucji wyłączenia pracownika jest uniknięcie sytuacji, w której pracownik raz już uczestniczący w czynnościach postępowania administracyjnego i mający przez to ugruntowany pogląd na stan faktyczny sprawy (jeżeli brał udział wyłącznie w postępowaniu dowodowym), czy też na sposób rozstrzygnięcia sprawy (gdy wydawał decyzję z upoważnienia organu), byłby niejako determinowany przez swoje wcześniejsze doświadczenia związane z udziałem w postępowaniu (tak W. Chróścielewski w glosie do uchwały NSA z dnia 22 lutego 2007r. sygn. akt II GPS 2/06, ZNSA 2007, nr 3, s. 137). Osoba taka mogłaby być "przywiązana" do swojego stanowiska wyrażonego we wcześniejszej decyzji administracyjnej. Nie służyłoby to obiektywności postępowania administracyjnego i treści wydawanych w nim decyzji. Podnieść przy tym należy, że wprawdzie stanowisko zawarte we wskazanych powyżej orzeczeniach, jakkolwiek dotyczy regulacji przewidzianej w Kodeksie postępowania administracyjnego, jednak jest w pełni aktualne na tle regulacji zawartej w art. 130 Ordynacji podatkowej (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, str. 427). Jak wskazuje się w literaturze instytucją w ramach trybów nadzwyczajnych, służącą wyeliminowaniu rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, jest stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej (postanowienia). Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji (postanowienia) jest możliwe wówczas, gdy decyzja (postanowienie) taka zawiera wadę (podstawę stwierdzenia nieważności) określoną w art. 247 Ordynacji podatkowej. Instytucji unieważnienia decyzji podatkowej został poświęcony rozdział 18 Ordynacji podatkowej. W doktrynie prawa podkreśla się, że nieważność jest rodzajem sankcji stosowanej w sytuacji "szczególnie dotkliwego naruszenia prawa", tj. wówczas gdy dany akt administracyjny dotknięty jest wadą najcięższą. W ocenie Sądu, przedstawione wyżej uwagi odnośnie instytucji wyłączenia pracownika znajdują zastosowanie również przy rozpatrywaniu sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Zawarte w art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej sformułowanie "brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" nie odnosi się bowiem jedynie do środka zaskarżenia w postaci odwołania, lecz ma charakter ogólny i dotyczy zarówno zwyczajnych, jak i nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Jakkolwiek bowiem postępowanie nadzorcze, w szczególności dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, nie służy załatwieniu sprawy podatkowej, a jego podstawowym celem nie jest orzekanie o obowiązkach i prawach strony, wynikających z podatkowego prawa materialnego – to jednak na plan pierwszy wysuwa się badanie konkretnego orzeczenia wydanego w postępowaniu zwykłym pod kątem zaistnienia przesłanek, wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W sytuacji, gdy członek samorządowego kolegium odwoławczego nie może ponownie orzekać w postępowaniu zwykłym, to tym bardziej powinien być wyłączony od orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji "wymiarowej", w której wydaniu uczestniczył. Skarżąca spółka, która wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji, zarzucając jej rażące naruszenie prawa, ma zatem prawo oczekiwać, że pomimo, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie wydawane jest przez ten sam organ administracji, to jednak ponownej oceny jego sprawy dokona całkowicie inny skład organu kolegialnego. Działania organu administracji, w którym ten sam pracownik dwukrotnie bierze udział w rozpatrywaniu danej sprawy indywidualnej stanowią, zdaniem Sądu, także naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W wyroku z dnia 7 marca 2005r., sygn. akt P 8/03 (OTK-A 2005/3/20) Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że przepisy o wyłączeniu pracownika, członka samorządowego kolegium odwoławczego odgrywają ważną rolę i mają na celu zapewnienie stronom obiektywizmu i bezstronności przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ odwoławczy. Takie gwarancje powinny być zapewnione także i stronie postępowania prowadzonego przez ten sam organ w trybie nadzwyczajnym. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, decyzja z dnia 21 maja 2010r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą spółce wysokość podatku od nieruchomości za 2008r., została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w składzie: E. S., A. K. i L. K. Decyzję z dnia 8 kwietnia 2011r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z 21 maja 2010r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało natomiast w składzie: S. K., M. G. i L. K. W składzie, który wydał decyzję z 21 maja 2010r., jak i w składzie który badał, czy zachodzą podstawy do stwierdzenia jej nieważności brał zatem udział ten sam członek Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a to L.K.. To zaś stanowi naruszenie wskazanych powyżej przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż wymieniony członek Kolegium podlegał wyłączeniu z rozpatrywania sprawy, na podstawie art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że wystąpiło naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Nie dostrzegając wskazanej wadliwości i wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję SKO z dnia 8 kwietnia 2011r. organ drugiej instancji naruszył również wskazane wyżej przepisy art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej przez ich pominięcie przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji z dnia 8 kwietnia 2011r. To powoduje z kolei konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 kwietnia 2011r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 maja 2010r., stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 p.p.s.a. Wobec powyższego przedwczesna byłaby kontrola legalności zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie, w tym ocena zarzutów podniesionych w skardze. W pierwszej kolejności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze musi ponownie rozpoznać sprawę z wniosku skarżącej spółki z uwzględnieniem wyłączenia członków tego organu, którzy brali udział w wydaniu decyzji z dnia 21 maja 2010r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008r. W tym stanie sprawy, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 205 § 4 tej ustawy.