II OSK 2084/12

Dnia 30 stycznia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Go 259/12 w sprawie ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Go 259/12, oddalił skargę B. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Prezydent Miasta Gorzowa Wlkp. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji – budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z dopuszczeniem funkcji usługowej w parterze (przyziemiu), miejsc postojowych (w tym garaży) w kondygnacji piwnicznej przy ul. [...] w Gorzowie Wlkp. na terenie działki nr ewid. [...] wraz z infrastrukturą techniczną i parkingiem. W dniu [...] września 2011 r. B. L. złożyła w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Gorzowie Wlkp. wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Podniosła zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.; dalej u.p.z.p.) oraz rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i 2 oraz art. 81 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp., powołując się na przepis art. 61a k.p.a. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Gorzowa Wlkp. z dnia [...] grudnia 2008 r. Organ wyjaśnił, że legitymację czynną do złożenia podania zawierającego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji posiada strona postępowania zwykłego zakończonego decyzją ostateczną, jak również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera regulacji w przedmiocie ustalenia stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W związku z tym odwołać się należy do dyspozycji art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy to postępowanie, lub kto ze względu na swój interes prawny lub obowiązek żąda czynności organu. Powołując się na poglądy judykatury i doktryny organ wskazał, że stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest inwestor, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, której wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy, a także właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich, w stosunku do tej nieruchomości, o ile zamierzenie inwestycyjne oddziałuje na nieruchomości sąsiednie. Wyjaśnił przy tym, że pojęcie nieruchomości sąsiedniej rozumiane jest szeroko i obejmuje nie tylko nieruchomości posiadające fizyczne granice z nieruchomością, której dotyczy wniosek. Tymczasem wnioskodawczyni przysługuje własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w Gorzowie Wlkp., na działce nr ewid. [...] nie graniczącej bezpośrednio z nieruchomością objętą wnioskiem. Zdaniem organu, własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu jest ograniczonym prawem rzeczowym, a zatem prawem na rzeczy cudzej, którego nie można utożsamiać z prawem własności. Członkom spółdzielni nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym niezależnie od tego, czy przysługuje im lokatorskie czy też własnościowe prawo do lokalu. Natomiast szczegółowe kwestie związane z własnościowym spółdzielczym prawem do lokalu regulują przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 119 poz. 116 ze zm.). W konsekwencji organ uznał, że B. L. nie przysługiwał status strony w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Tym samym jej podanie o stwierdzenie nieważności nie jest podaniem wniesionym przez stronę, co uzasadniało odmowę wszczęcia postępowania. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy B. L. ponownie zarzuciła naruszenie przepisów art. 28 i art. 29 k.p.a., z uwagi na odmowę przyznania jej statusu strony w postępowaniu. Wniosła zatem o uchylenie wskazanego postanowienia i wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gorzowa Wlkp. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Podzielając wyrażony w uprzednio wydanym postanowieniu pogląd, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka z przepisu art. 61a § 1 k.p.a. do odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Prezydenta Miasta Gorzowa Wlkp., jaką jest brak przymiotu strony po stronie wnioskodawczyni, Kolegium wyjaśniło, że dla oceny tej okoliczności bez znaczenia pozostaje bezczynność spółdzielni mieszkaniowej. Tylko bowiem wskazana spółdzielnia mieszkaniowa jako niezależny podmiot może zdecydować o potrzebie ochrony praw spółdzielców i kompetencja ta nie przechodzi na skarżącą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. B. L. zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 i art. 29 k.p.a., polegające na odmowie uznania jej za stronę postępowania. Jej zdaniem prawidłowa wykładnia art. 28 i 29 k.p.a., zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz orzecznictwo sądowe i poglądy nauki prawa administracyjnego jednoznacznie przemawiają za przyznaniem jej statusu strony z powodu istnienia interesu prawnego. Dalej zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa cywilnego materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 222 § 2 , art. 251 i art. 347 kodeksu cywilnego, polegające na odmowie przyznania ochrony prawnej przed naruszeniem jej własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, podczas gdy ochrona taka i roszczenia negatoryjne jej przysługują. Nadto skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów art. 6 ust. 2, art. 36 ust. 1 i 3 u.p.z.p. w zw. z art. 222 § 2 i art. 251 kodeksu cywilnego, polegające na odmowie przyznania skarżącej prawa do ochrony własnego interesu prawnego z uwagi na brak prawa własności (użytkowania wieczystego) do lokalu, podczas gdy, zgodnie z art. 6 ust. 2 tej ustawy, każda osoba fizyczna ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał skargę za nieuzasadnioną, wobec czego oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Jak zaznaczył Sąd, przedmiotem sporu i istotą rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy administracyjnej jest kwestia posiadania przez skarżącą interesu prawnego legitymującego ją do udziału (wszczęcia) postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W sprawie ustalone zostało, że skarżąca nie była stroną postępowania, którego dotyczyć ma tryb nadzwyczajny. Swój interes prawny wywodzi natomiast z prawa rzeczowego ograniczonego – spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w sąsiedztwie (ale nie bezpośrednim) planowanej inwestycji. W przedmiotowej sprawie, przy braku przepisów szczególnych, w tym zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym krąg stron postępowania określa się na zasadach przewidzianych w art. 28 k.p.a. Jak podkreślił Sąd, w orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego we wzięciu udziału w postępowaniu administracyjnym decyduje norma prawa materialnego, na której opiera się zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny. Źródeł interesu prawnego należy poszukiwać zatem w przepisach prawa materialnego, przy czym interes prawny może być wywodzony także spoza materialnego prawa administracyjnego. Jednakże taki interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes prawny charakteryzuje się więc następującymi cechami: jest indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. W tym kontekście przyjmuje się, że stronami postępowania w sprawach o ustalenia warunków zabudowy są poza inwestorem właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości stanowiącej teren inwestycji oraz nieruchomości z nim sąsiadujących, na które inwestycja może oddziaływać, a także w niektórych sytuacjach również inne osoby mające prawa rzeczowe do gruntów. Stronami postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy mogą być również właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, jednak są to wyjątki od reguły, mające uzasadnienie w konkretnej sprawie i takim stanie faktycznym. Zasady te należy przenieść na postępowanie nadzwyczajne zgodnie z regułą, że tryb nadzwyczajny i jego przesłanki nie zmieniają istoty sprawy administracyjnej. W niniejszym przypadku dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej inwestycji. Nie ma bowiem racjonalnych podstaw, by krąg uczestników postępowania zwykłego i nieważnościowego był ustalany w oparciu o odmienne przesłanki prawne. W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę wielkość, przeznaczenie, charakter planowanej inwestycji oraz charakter tytułu prawnego skarżącej Sąd nie znalazł podstaw, by uznać jej interes prawny w sprawie. Powołując się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, Sąd stwierdził, że przyjmuje się, iż członkom spółdzielni mieszkaniowej, w tym dysponującym własnościowym spółdzielczym prawem do lokalu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Stroną tą jest spółdzielnia mieszkaniowa, która posiada tytuł prawny do nieruchomości, natomiast reprezentowanie spółdzielni na zewnątrz odbywa się przez jej organy (zarząd). Tylko wyjątkowo uznaje się, że członek spółdzielni mieszkaniowej może być stroną postępowania administracyjnego, niezależnie od uczestnictwa spółdzielni mieszkaniowej w tym postępowaniu, jeżeli określona decyzja administracyjna rozstrzyga o kwestiach mających istotny wpływ na prawa tego członka spółdzielni do korzystania z lokalu mieszkalnego. Wymaga to jednak istnienia (wykazania) indywidualnego interesu prawnego w odniesieniu do konkretnego lokalu spółdzielcy. Tym samym interes ten musi przejawiać się w indywidualnym zagrożeniu prawa spółdzielcy przez oddziaływania planowanej inwestycji na przysługujące mu indywidualnie prawo rzeczowe. Jasne jest zatem, że musi to być interes skonkretyzowany do tego prawa, nie zaś wywodzony z interesu ogółu członków spółdzielni. Wskazując na powyższe Sąd uznał, że w okolicznościach ustalonych w przedmiotowym postępowaniu, a także z twierdzeń samej skarżącej i jej pełnomocnika, nie da się tak określonego interesu prawnego wyprowadzić. Brak jest bowiem elementów pozwalających na stwierdzenie, że realizacja inwestycji w sposób inny, niż dotyczy to ogółu nieruchomości budynkowej, może naruszyć warunki korzystania z jej lokalu mieszkalnego, chronione przez przepisy prawa materialnego, a podlegające badaniu w postępowaniu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. A zatem, celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującym porządkiem prawnym, w tym z przepisami szczególnymi i z tego też względu ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tych właśnie granicach. Organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno – budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę. Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy, niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie. Końcowo Sąd stwierdził, że okoliczności podnoszone przez skarżącą (uciążliwe i hałaśliwe roboty budowlane, obawa przed pękaniem ścian i stropów), w istocie wspólne ogółowi mieszkańców budynku, dotyczą naruszeń wynikających z realizacji planowanej inwestycji chronionych odrębnymi przepisami prawa materialnego, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Ich wystąpienie albo niewystąpienie nie jest zatem przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i nie może stanowić podstawy oceny legitymacji w kontrolowanej sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. L., reprezentowana przez radcę prawnego, podnosząc następujące zarzuty: 1. powołując się na przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 28 i art. 29 k.p.a. polegające na odmowie uznania skarżącej za stronę postępowania w sprawie określenia warunków zabudowy działki przy ul. [...] w Gorzowie Wlkp. (nr Ew. działki [...]), podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu art. 28 i 29 k.p.a., zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, orzecznictwo sądowe, poglądy nauki prawa administracyjnego, a w szczególności interes prawny (roszczenie prawne), który posiada w tym postępowaniu, jednoznacznie przemawiają za przyznaniem jej statusu strony, 2. powołując się na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - rażące naruszenie przepisów prawa cywilnego materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 251 k.c. i art. 347 k.c. polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji roszczeń prawnych (interesu prawnego) przysługujących skarżącej na podstawie tych przepisów, podczas gdy zarówno orzecznictwo sądowe jak i doktryna dopuszcza możliwość wywiedzenia interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. z przepisów prawa cywilnego materialnego, - rażące naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 2, art. 36 ust. 1 i 3 u.p.z.p. w zw. z art. 251 k.c. polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji roszczeń prawnych (interesu prawnego) przysługujących skarżącej na podstawie tych przepisów, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów pozwala na wywiedzenie interesu prawnego skarżącej w postępowaniu w sprawie określenia warunków zabudowy działki sąsiedniej z ww. przepisów prawnych, - rażące naruszenie przepisu prawa materialnego, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 64 st. 2 Konstytucji RP polegające na odmowie przyznania skarżącej ochrony prawnej i statusu strony w postępowaniu w sprawie określenia warunków zabudowy działki sąsiedniej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu przewiduje równą dla wszystkich ochronę praw majątkowych, w tym również ochronę własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Ponadto wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. jako rażąco naruszającego prawa wraz z poprzedzającym je postanowieniem tego organu z dnia [...] listopada 2011 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie ma miejsca (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Jak wywodzi autor skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisu art. 28 i art. 29 k.p.a. przyjmując, iż w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy skarżąca nie posiada interesu prawnego, co skutkuje odmową uznania jej za stronę postępowania w sprawie o wydanie warunków zabudowy dla działki sąsiedniej. Odmawiając słuszności podnoszonym w tej kwestii zarzutom skargi kasacyjnej przede wszystkim wskazać należy, że stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Immanentną zatem cechą strony postępowania jest posiadanie indywidualnego, konkretnego, aktualnego i obiektywnie sprawdzalnego interesu, którego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. W postępowaniach dotyczących zagospodarowania przestrzennego, interes prawny posiadać będzie osoba, podmiot, który wykaże prawo rzeczowe do gruntu, a więc właściciel, współwłaściciel, czy użytkownik wieczysty. W niniejszej sprawie zasadnie Sąd I instancji przyjął, że B. L., nie posiada interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gorzowa Wlkp. z dnia [...] grudnia 2008 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji – budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] w Gorzowie Wlkp. na terenie działki nr ewid. [...]. Jak bowiem wynika z niekwestionowanych ustaleń faktycznych w tej sprawie, posiada ona jedynie ograniczone prawo rzeczowe, tj. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego w budynku leżącym w sąsiedztwie planowanej inwestycji, które nie legitymowało jej do udziału w postępowaniu zwykłym dotyczącym ustalenia warunków zabudowy położonej w pobliżu nieruchomości, jak też nie stanowi postawy do wywiedzenia interesu prawnego umożliwiającego wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności wydanej w tej sprawie decyzji. Jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego jest ograniczonym prawem rzeczowym, dziedzicznym i podlegającym obrotowi prawnemu, ale nie dającym żadnego tytułu prawnego do nieruchomości gruntowej spółdzielni, na której posadowiony jest budynek, co wynika wprost z art. 172 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1222). Uprawnienie legitymujące do występowania jako strona w postępowaniu o określenie warunków zabudowy posiada spółdzielnia, organem zaś powołanym do jej reprezentowania jest zarząd (art. 48 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze; t.jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1443), który składa oświadczenia woli o treści ustalonej albo przez siebie, albo przez inny organ. Powyższe wyklucza przyznanie takiego uprawnienia osobie posiadającej spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego. Nie może również stanowić o przymiocie strony w kontrolowanym postępowaniu podnoszona przez skarżącą okoliczność przysługujących jej roszczeń cywilnoprawnych o odszkodowanie. Podnoszone zatem przez autora skargi kasacyjnej argumenty o dużym natężeniu hałasu oddziałujące bezpośrednio na skarżącą, a wywoływane przez prowadzone prace ziemne i prace budowlane, nie mogły stać się źródłem, czy też podstawą dla przyznania skarżącej przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższego, nie można było skutecznie zarzucić Sądowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.