II OSK 2106/12

Dnia 31 stycznia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 maja 2012r. sygn. akt IV SA/Po 202/12 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 202/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Prezydent Miasta Kalisza, na wniosek [...] S.A. z siedzibą w K., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwustanowiskowej myjni samochodowej bezdotykowej na terenie istniejącej stacji paliw, na nieruchomości położonej w K. przy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako dz. nr [...],[...],[...],[...],[...] (obręb [...]). Na skutek wniesionego przez inwestora odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Kalisza i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta Kalisza ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji wniosła [...] Spółka Europejska Oddział w Polsce K. (następca prawny [...] S.A.). W uzasadnieniu złożonego odwołania zadeklarowano możliwość zmiany lokalizacji wnioskowanej myjni i dostosowanie jej położenia do linii zabudowy wyznaczonej przez istniejące zabudowania stacji paliw. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta Kalisza uchylił decyzję własną z dnia [...] października 2010 r. nr [...] oraz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwustanowiskowej myjni samochodowej bezdotykowej na terenie istniejącej stacji paliw. Na skutek wniesionego przez W.P. (właściciela działki sąsiedniej) odwołania od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymało w mocy ww. decyzję pierwszoinstancyjną. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium podkreśliło, że dla terenu wskazanego przez inwestora nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z czym ustalenie warunków zabudowy jest możliwe, gdy zostaną spełnione łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Dalej Kolegium podniosło, że z przeprowadzonej, w ramach wytyczonego obszaru, analizy wynika, że działka inwestora znajduje się w terenie o funkcji usługowej oraz mieszkaniowej wielorodzinnej. Zauważono też, że istniejąca zabudowa charakteryzuje się znacznym zróżnicowaniem, co do skali i wyglądu architektonicznego, a analizowany obszar to obrzeża ścisłego centrum miasta K. Zdaniem Kolegium planowana inwestycja zgodna jest z zastaną funkcją terenu, a odmowa mogłaby dotyczyć jedynie inwestycji, która pozostaje w wyraźnej sprzeczności z funkcją. W ocenie Kolegium trudno zatem zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym w odwołaniu, że zlokalizowanie myjni i to na terenie stacji paliw, wprowadzi dysonans w zastanym ładzie przestrzennym. Podkreślono przy tym, że w analizie określono wskaźnik powierzchni zabudowy na poziomie maksymalnie 0,4 z tego względu, że w obszarze analizowanym jest on zróżnicowany i kształtuje się na poziomie od około 0,2 do około 0,7. Natomiast wyniki analizy tak w formie graficznej jak i opisowej stosownie do brzmienia § 5 ust. 2 rozporządzenia stanowią załączniki do decyzji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł W.P. domagając się uchylenia zarówno decyzji zaskarżonej jak i decyzji organu I instancji. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 158/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] października 2010 r. nr [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że ocena załączników do decyzji Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] października 2010 r. nr [...] wskazuje, że integralną część tej decyzji stanowi "zał. nr 1 – mapa syt. wys. w skali 1: 500". Również część graficzną analizy, stanowiącej załącznik nr 2 do tej decyzji, sporządzono na kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, a więc nieodpowiadającej wymogom z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto Sąd wskazał, że w postępowaniu posłużono się szeregiem map, jednakże ocena tych map nie pozwala stwierdzić, aby którakolwiek z nich odpowiadała wymogom ww. przepisu. Dalej Sąd podkreślił także, iż w części tekstowej analizy nie ustalono szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Zauważył również, że działka której dotyczy wniosek winna znajdować się w centrum obszaru analizowanego, tymczasem przeprowadzona w sprawie analiza załącznika mapowego do analizy prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie wytyczony i oznaczony zielonym markerem obszar analizowany został przesunięty daleko poza rejon ul. M. W efekcie wskazana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy działka znajduje się u dołu mapy. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że wprawdzie pewną decyzyjność przy wyznaczaniu obszaru analizowanego pozostawiono organom, to jednak wyznaczając obszar analizowany w granicach większych niż dopuszcza to rozporządzenie organ obowiązany jest szczegółowo uzasadnić i wyjaśnić dlaczego w konkretnej sprawie zachodzi potrzeba wyznaczenia takiego, a nie innego obszaru analizowanego, gdyż w przeciwnym wypadku zawsze można uznać, że obszar został wyznaczony dowolnie. Tymczasem analiza uzasadnień decyzji obu instancji prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie odstąpiono od wskazania motywów opisanego powyżej sposobu wytyczenia obszaru analizowanego. Również z akt sprawy nie wynikają jakiekolwiek racjonalne argumenty przemawiające za celowością takiego, a nie innego jego wytyczenia. W świetle czego ustalenia organów w tym zakresie Sąd uznał za dowolne. Zdaniem Sądu część graficzna analizy w żaden sposób nie dokumentuje ustaleń poczynionych w odniesieniu do pozostałych (licznych) działek, również położonych w obszarze analizowanym. Załączona do akt część tekstowa analizy nie tylko nie wskazuje jakie konkretnie działki uwzględniono przy ustalaniu wymagań dotyczących nowej zabudowy, ale nie pozwala stwierdzić czy w ogóle ocenie poddano wszystkie znajdujące się w obszarze analizowanym działki. W konsekwencji nieznane pozostają zarówno przyjęte do analizy działki, jak również to jakie konkretnie w odniesieniu do każdej z przyjętych do analizy działek poczyniono ustalenia. Dalej Sąd wskazał, że również na podstawie uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej nie sposób ustalić które ze znajdujących się w obszarze analizowanym działek przyjęto za punkt odniesienia przy ustalaniu wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz jak te ewentualne ustalenia się przedstawiają. Wobec powyższego ustalenia organu w tym zakresie Sąd uznał za arbitralne i nieodpowiadające wymogom określonym w § 3 ust. 1 i 2 oraz § 5 - 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Za wadliwe, w ocenie Sądu, uznać należało również postanowienie decyzji pierwszoinstancyjnej, iż "projektowana myjnia usytuowana będzie przy granicy działki nr [...] " (pkt II ust. 1 lit. b), bowiem na etapie ustalania warunków zabudowy, organ nie ma kompetencji do przesądzenia, jaka precyzyjnie ma być odległość budynku od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Reasumując Sąd wskazał, że analiza załączonej do akt sprawy dokumentacji sporządzonej na etapie postępowania poprzedzającego wydanie, na podstawie art. 132 K.p.a., decyzji Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] października 2010 r. pozwala stwierdzić, że - jak trafnie wskazywała odwołująca się Spółka - również decyzja Prezydenta z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] dotknięta była wadliwością. Nieprawidłowości skutkujące potrzebą uchylenia tej decyzji dostrzegł zresztą sam organ. W ocenie Sądu o trafności argumentacji przekonującej o wadliwość decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. przesądzają przede wszystkim niezwykle lakoniczne "Wyniki Analizy", pozbawione obligatoryjnego załącznika graficznego w postaci mapy zasadniczej (lub katastralnej) z zaznaczonym obszarem analizowanym. Załączona do tej decyzji mapa nie tylko nie została wyposażona w elementarne dane na temat jej rodzaju oraz parametrów, ale dodatkowo w ogóle nie przedstawia wyrysowanego obszaru analizowanego. Nie może zatem budzić wątpliwości, że ocena decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy wydanej w oparciu o tak poczynione i (nie)udokumentowane ustalenia wymyka się kontroli Sądu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Dalej Sąd wyjaśnił, iż ponownie rozpoznając sprawę, organ winien uwzględnić poczynione w uzasadnieniu rozważania, w szczególności zaś co do konieczności dochowania wymogom wynikającym z cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. oraz wyznaczyć zgodnie z jego wymogami obszar analizowany, w ramach którego przeprowadzi analizę i ustali wymagania w zakresie: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu planowanej zabudowy. Zdaniem Sądu w sporządzanej analizie należy zawrzeć zarówno parametry zabudowy istniejącej, jak i projektowanej. Przedmiotowa analiza musi być przy tym możliwa do skontrolowania, co do zgodności z wymogami prawa przyjętych rozwiązań Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta Kalisza decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ określił rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym: warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki dot. ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich; określił linie rozgraniczające teren inwestycji oraz wskazał dokumenty niezbędne do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Integralną częścią decyzji uczynił organ załączniki: mapę zasadniczą w skali 1:500 oraz wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Na skutek wniesionego przez W.P. od powyższej decyzji odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż dla przedmiotowego terenu nie ma planu miejscowego, a zatem ustalenia warunków zabudowy dokonuje się w decyzji administracyjnej i to jedynie wówczas gdy spełnione zostaną łącznie warunki wyszczególnione w art. 61 ust. 1 tej ustawy. Organ I instancji, w ocenie organu odwoławczego, sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z której wynika, że w obszarze analizowanym występują zróżnicowane funkcje i sposób użytkowania poszczególnych obiektów ze zdecydowaną przewagą obiektów o charakterze usługowym. Część graficzna analizy została sporządzona na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 i obszar objęty analizą wykreślono wokół działki wskazanej na cele inwestycyjne w odległości 195 m od jej granic - trzykrotna szerokość frontu działki, a szerokość ta wynosi około 65 m. W bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestora znajdują się: budynki handlowe przy [...] i [...], budynki handlowo-usługowe przy ul. [...], budynek usługowy przy ul. [...], zespół pawilonów handlowych przy ul. [...],[...],[...] i [...]. Myjnia ma być usytuowana w obrębie stacji paliw, w obszarze o funkcji usługowej, a zatem organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie mamy do czynienia z kontynuacją funkcji. W decyzji w punkcie II.2 lit. k zobowiązano inwestora do zastosowania urządzeń ograniczających rozprzestrzenianie się aerozoli na teren sąsiednich nieruchomości, a w punkcie II.2 lit. q określono, że na styku z terenami zabudowy mieszkaniowej obowiązują standardy akustyczne jak dla zabudowy mieszkaniowej. Zapisy te służą ochronie tak środowiska jak i interesów osób trzecich. Zaskarżona decyzja określa możliwość usytuowania planowanej myjni przy granicy działki nr [...], nie jest to jednak nakaz usytuowania w określonym miejscu, bowiem ostateczne usytuowanie zostanie rozstrzygnięte w toku postępowania związanego z wydaniem pozwolenia na budowę. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu potwierdziła spełnienie wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem w myśl art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 powyższej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy. W tym stanie rzeczy Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia wniesionego odwołania. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł skarżący, zarzucając jej: naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i naruszenie przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Kalisza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiona skarga jest niezasadna. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji są decyzjami wydanymi w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, na skutek wyroku tutejszego Sądu z dnia 19 kwietnia 2011 r., w treści którego zawarto ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, wiążące na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", zarówno organy ponownie orzekające w sprawie jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny. Odnosząc się zaś już do samej kwestii ustalenia warunków zabudowy Sąd wskazał na szereg przepisów, tj. art. 53 ust. 4, art. 64 ust. 1, art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54 i 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej Sąd podniósł, że organ I instancji wydał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji i wskazał, że zadaniem Sądu jest zatem skonfrontowanie tej decyzji z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 19 kwietnia 2011 r. W ocenie Sądu organ I instancji skonstruował decyzję w taki sposób, aby odnieść się kolejno do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wskazał, że zdaniem Sądu organ co do zasady zastosował się do wytycznych Sądu, bowiem określił rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym: warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki dot. ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich; określił linie rozgraniczające teren inwestycji oraz wskazał dokumenty niezbędne do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Integralną częścią decyzji organ uczynił załączniki: mapę zasadniczą w skali 1:500 oraz wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ wyjaśnił, ustosunkowując się do uchybień wykazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że wszystkie mapy stanowiące załączniki graficzne w sprawie to mapy zasadnicze przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, o czym świadczą pieczęcie Miejskiego Ośrodka Geodezyjnego i Kartograficznego odciśnięte na mapach. Korekcie poddano także uprzednią błędną nazwę załącznika. Nadto organ kolejny raz przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z uwzględnieniem wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dalej Sąd zauważył, że jak wskazano w decyzji analiza sporządzona została na mapie zasadniczej w skali 1:1000 pochodzącej z Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, a zatem spełniającej wymagania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z wymogami § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, iż łączna szerokość frontu dz. nr [...],[...],[...],[...],[...] (obręb [...]), położonych przy [...] wynosi około 65 m. Trzykrotna szerokość frontu nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wynosi zatem 195 m. W związku z tym stosownie do wymogów zawartych w § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia - granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości nie mniejszej niż 195 m wokół działki, na której projektowana jest wnioskowana inwestycja. Na podstawie dokonanej analizy kolejny raz potwierdzono możliwość ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Zdaniem Sądu wnioskowana inwestycja nie jest sprzeczna z istniejącą zabudową, zarówno w bezpośrednim jak i dalszym sąsiedztwie. Inwestycja znajduje ponadto pełne potwierdzenie w zabudowie bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, stąd też, to na podstawie bezpośredniego otoczenia terenu inwestycji potwierdzono możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazano konkretne nieruchomości, na podstawie których potwierdzono zgodność wnioskowanej Inwestycji z istniejącym zainwestowaniem terenu. Uzasadniono również zasadność dokonanych wyborów. Sąd nie znalazł podstaw by kwestionować, iż uzasadnione i uprawnione jest czerpanie cech zabudowy i zagospodarowania terenu z nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji, tj. nieruchomości położonych przy [...],[...], ul. [...]; ul. [...], ul. [...],[...],[...] i [...] od nr [...] do nr [...]. Nadto Sąd wskazał, że wpływ projektowanej inwestycji terytorialnie ograniczony będzie w istocie do bezpośredniego sąsiedztwa, nie zaś do całego terenu, który zgodnie z obowiązującymi przepisami jest przedmiotem przeprowadzanej analizy. Za słuszne Sąd uznał stanowisko, że zgodności owej poszukiwać należy w relacji do cech zabudowy występującej w bezpośrednim otoczeniu. Wynika to z faktu intensywności zabudowy omawianego obszaru. Sąd podzielił pogląd, że w tak zakreślonym obszarze nie występują sprzeczności pomiędzy inwestycją - myjnią samochodową, a sąsiednimi nieruchomościami, w tym znajdującą się stacją paliw. Oddziaływanie inwestycji nie będzie się bowiem kumulowało, z uwagi na odległość i silne nasycenie zabudowy bliższej inwestycji na odleglejsze nieruchomości. Powyższe wynika z tego, iż - jak prawidłowo wskazał organ - teren będący przedmiotem analizy, to zespół zabudowy położonej w bezpośrednim otoczeniu historycznego centrum miasta o bardzo wysokim zróżnicowaniu istniejącej zabudowy zarówno pod względem funkcji użytkowania obiektów budowlanych jak i ich gabarytów. Ewentualny wpływ inwestycji na nieruchomości sąsiednie położone w większej odległości, aczkolwiek w zakresie obszaru analizowanego, z natury rzeczy będzie ograniczony, a nawet wyłączony z uwagi na barierowy charakter bliższej inwestycji zabudowy. Zatem biorąc pod uwagę wszystkie aspekty przestrzenne w przedmiotowej sprawie, Sąd uznał, że zasadne jest czerpanie cech dla projektowanej inwestycji przede wszystkim z bezpośredniego otoczenia i, jak wykazano w analizie, sąsiedztwo to w pełni potwierdza zasadność ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej myjni. Jednocześnie Sąd wskazał, że organ nie poprzestał jedynie na dokonaniu analizy bezpośredniego sąsiedztwa inwestycji, ale w wyniku przeprowadzonej analizy, i co wynika z istoty rzeczy, doszedł do wniosku, iż także dalsze otoczenie terenu inwestycji pozwala na stwierdzenie, że możliwe jest bezkolizyjne funkcjonowanie przedmiotowej myjni na terenie istniejącej stacji paliw. Zatem, zdaniem Sądu, organ w sposób wystarczający wykazał, iż spełniony został wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyniki analizy stanowią zaś załącznik do decyzji. Organ uzasadnił również sposób ustalenia wskaźnika intensywności zabudowy oraz odejście od analizowania cech elewacji frontowej budynku (obiekt pozbawiony jest elewacji frontowej). Uzyskano również niezbędne opinie i uzgodnienia. W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń organów poczynionych w toku postępowania. Organ I instancji prawidłowo wyznaczył analizowany obszar. Sąd nie dopatrzył się również uchybień w przeprowadzonej analizie. Nadto Sąd wyjaśnił, że wyznaczenie "obszaru analizowanego" jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. Warunek w zakresie kontynuacji funkcji należy rozumieć w taki sposób, że tylko wówczas nie jest spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić. Warunek sprzeczności dwóch funkcji musi być oceniany obiektywnie, niezależnie od ocen inwestora lub kontestującego jego plany właściciela terenu sąsiedniego. Konkludując Sąd podkreślił, że w świetle obowiązujących przepisów oraz obszernego w tym względzie orzecznictwa sądowego nie można stwierdzić, aby zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zawierały uchybienia skutkujące koniecznością ich uchylenia, bądź stwierdzenia nieważności. Nadto Sąd zauważył, że postulaty strony skarżącej dotyczące zbadania inwestycji pod kątem naruszenia interesu prawnego oraz zagrożenia hałasem dla nieruchomości sąsiednich będą przedmiotem analizy przez właściwe organy administracji architektoniczno-budowlanej na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Skarżący nie pozostaje zatem na przyszłość pozbawiony możliwości ani środków służących zabezpieczeniu jego praw na wypadek wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obiektu stanowiącego inwestycję. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł skarżący zaskarżając go w całości. Zakwestionowanemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie wynika, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy i jej załączniki, jak również wykonana w toku postępowania analiza urbanistyczna zostały sporządzone przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, co w konsekwencji spowodowało niestwierdzenie nieważności decyzji organu administracji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] listopada 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezydentowi Miasta Kalisza. Niezależnie od powyższego zakwestionowanemu wyrokowi skarżący zarzucił: 2. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a. art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, zasadami ładu przestrzennego oraz kontynuuje sposoby zagospodarowania działek sąsiednich na obszarze analizowanym, a w konsekwencji ustalenie warunków zabudowy dla planowanego obiektu; b. § 3 i następne rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż analiza funkcji i cech zabudowy na obszarze analizowanym została przeprowadzona w sposób prawidłowy - podczas gdy wykonana w toku postępowania analiza urbanistyczna i jej wyniki nie spełniają wymogów ww. rozporządzenia, c. art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż dla planowanego przedsięwzięcia (budowa dwustanowiskowej myjni samochodowej bezdotykowej na terenie istniejącej stacji paliw) nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy przedsięwzięcie objęte wnioskiem stanowi w rzeczywistości rozbudowę istniejącej stacji paliw i tym samym przed wydaniem warunków zabudowy wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i zgody na realizację przedsięwzięcia. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, iż w dalszym ciągu analiza nie została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Nie spostrzegł także innych uchybień zaistniałych w sprawie, a które to zostały wskazane w podstawach skargi kasacyjnej. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skarżący wskazał, że dotychczasowe zagospodarowanie terenu sąsiednich działek przy ul. [...] w K. nie pozwala na zachowanie powołanej zasady "dobrego sąsiedztwa". Zdaniem skarżącego nie wzięto pod uwagę faktu, że proponowane przez inwestora rozmieszczenie planowanej myjni znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie obiektów mieszkalnych oraz obiektu usługowego należącego do skarżącego. Wskazać także należy, iż planowana inwestycja będzie umiejscowiona zaledwie 30 m od sklepu mięsnego, 15 m od sklepu spożywczego i 6 m od chodnika. W sprawie nie ma możliwości kontynuacji funkcji, parametrów, cech czy wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, albowiem planowana inwestycja nie będzie odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Zdaniem skarżącego zważyć przy tym należy, iż w toku analizy winny zostać wzięte pod uwagę wszystkie działki znajdujące się w terenie analizowanym. Skarżący zauważył także, że błędnie oznaczona została powierzchnia zabudowy wskazanej myjni - ca 72 m2. Wskazany zapis jest błędny, albowiem określenie powierzchni zabudowy jako około 72 m² pozwala w istocie na posadowienie obiektu o powierzchni mniejszej lub większej niż 72 m². Zaś taki sposób określenia powierzchni jest niedopuszczalny i stanowi bezwzględną podstawę uchylenia decyzji. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, uznać należy, że ustalenie warunków zabudowy przedmiotowego terenu dla inwestycji polegającej na budowie myjni bezdotykowej stanowi rażące naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 2 pkt 1 tej ustawy. Uzasadniając zaś zarzut naruszenia § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że w dalszym ciągu analiza sporządzona jest wadliwie. Brak jest bowiem szczegółowego opisu i analizy istniejących zabudowań oraz wykonania szczegółowych obliczeń na podstawie których organ mógłby ustalić parametry dopuszczalnej zabudowy na nieruchomości objętej wnioskiem. Uzasadniając zaś ostatni z zarzutów skarżący wskazał, że planowana inwestycja chociaż dotyczy budowy myjni samochodowej, to w istocie stanowi rozbudowę istniejącej stacji paliw. Zatem dla takiej inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tymczasem w sprawie takiej decyzji brak. Skarżący zauważył także, że w sprawie przymiot strony przysługuje szerszemu kręgowi osób, niż wskazane w zaskarżonej decyzji, a które to osoby zostały tego udziału przez organ pozbawione. Pismem z dnia 20 listopada 2012 r. [...] Spółka Europejska Oddział w Polsce K. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek oddalenia skargi kasacyjnej zauważyć na wstępie należy, iż granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 P.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 P.p.s.a. mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W podstawach skargi kasacyjnej należy powołać wyraźnie normę prawa materialnego lub procesowego (wskazać właściwy artykuł lub paragraf, a także konkretny ustęp czy punkt, jeżeli w danym przepisie one występują). Niezbędne jest ponadto określenie rodzaju zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, uzasadnienie zarzutu naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazanie dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez co do tego, jakiego zakresu dotyczy podstawa skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie bada ponownie legalności zaskarżonej decyzji w takim zakresie, w jakim może (i powinien) to czynić Sąd pierwszej instancji. Nawet wówczas, gdy wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wadliwy, Naczelny Sąd Administracyjny nie może tej wadliwości usunąć, jeżeli w skardze kasacyjnej nie zostały postawione i uzasadnione zarzuty konkretnych norm prawa materialnego i procesowego, chyba że zachodzi nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. Uwagi powyższe zostały uczynione, albowiem w skardze kasacyjnej w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego w jej pkt 2 lit. b wskazano na naruszenie cytat - "§ 3 i następne"- koniec cytatu, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak sformułowany zarzut jest nieprecyzyjny i tym samym nie może być rozpoznany w granicach wniesionej skargi kasacyjnej. Przede wszystkim § 3 cytowanego rozporządzenia zawiera dwa punkty odnoszące się do różnych kwestii, zaś kolejne uregulowania wskazanego aktu podustawowego zawarte w § od 4 do 10 statuują różne stany faktyczne i aby możliwe było odniesienie się do podniesionego zarzutu w kontekście tych przepisów niezbędne jest precyzyjne wskazanie, którego to przepisu z określeniem dokładnej jednostki redakcyjnej zarzut dotyczy. Opisowe formułowanie zarzutów nie spełnia wymogów materialnych skargi kasacyjnej o jakich stanowi przepis art. 176 P.p.s.a. Omawiany zarzut skargi kasacyjnej nie został precyzyjnie sformułowany tak jak wymaga tego powołana norma i dlatego też nie jest możliwe odniesienie się do tak nieprecyzyjnie oznaczonego zakresu zaskarżenia. W skardze kasacyjnej w formie zarzutu naruszenia przepisów postępowania przypisano wyrokowi Sądu pierwszej instancji obrazę art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie wynika, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy i jej załączniki, jak również wykonana w toku postępowania analiza urbanistyczna zostały sporządzone przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, co w konsekwencji spowodowało niestwierdzenie nieważności decyzji organu administracji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie z zarzutem wyżej wskazanym wiąże się zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, zasadami ładu przestrzennego oraz kontynuuje sposoby zagospodarowania działek sąsiednich na obszarze analizowanym, a w konsekwencji ustalenie warunków zabudowy dla planowanego obiektu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te nie mają usprawiedliwionych podstaw, tym bardziej, że niezbędne było, jeżeli już wskazuje się w pierwszym z zarzutów na takie kwalifikowane naruszenia prawa, uczynienie Sądowi pierwszej instancji zarzutu wadliwego zastosowania art. 151 P.p.s.a., zamiast art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., czego jednak skutecznie nie uczyniono w przedmiotowym środku zaskarżenia. Niezależnie od tego, iż wskazany przepis art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest normą prawa materialnego, a nie procesowego, to wadliwy sposób jego zakwalifikowania w okolicznościach tej sprawy nie uniemożliwiał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tego zarzutu. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 59 ust. 1 tej ustawy w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Ustalenie to jest możliwe przy zastosowaniu tzw. zasady "dobrego sąsiedztwa" uzależniającego zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem jej jest zagwarantowanie ładu przestrzennego i ukształtowanie przestrzeni tworzącej harmonijną całość oraz uwzględnienie w przyporządkowanych relacjach wszelkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, gospodarczo-społecznych, środowiskowych, kulturowych i kompozycyjno-estetycznych. W celu zachowania zasady "dobrego sąsiedztwa" właściwy organ stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wyznacza wokół działki, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Nadto zauważyć należy, że zgodnie z § 9 cytowanego rozporządzenia, częściami składowymi decyzji o warunkach zabudowy są: część tekstowa decyzji (§ 9 ust. 1 rozporządzenia), część graficzna decyzji (§ 9 ust. 1 rozporządzenia) i załącznik do decyzji w postaci wyników analizy, zawierających część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Załączniki do decyzji są jej integralną częścią, muszą zawierać dokładne oznaczenie decyzji i zawierać właściwy podpis, gdyż załączników nie można traktować inaczej jak decyzji (porównaj: wyrok NSA z dn. 19.01.2007 r., sygn. akt II OSK 200/06, LEX nr 327707). Z treści przytoczonych przepisów wynika, że decyzja o warunkach zabudowy winna zawierać dwa integralne załączniki, jeden w postaci wyników analizy, na którą składają się część opisowa i część graficzna, o czym stanowi wprost zacytowany § 9 ust. 2 rozporządzenia, drugi w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, o czym stanowi art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (porównaj: wyrok NSA z dn. 19.01.2007 r., sygn. akt II OSK 200/06; LEX nr 327707; wyrok WSA w Warszawie z dn. 23.11.2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1601/06, LEX nr 424613). Załączniki do decyzji są jej integralną częścią w rozumieniu art. 107 § 1 K.p.a. Zgodnie z przepisem art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Zarówno więc dokonanie oceny analizy funkcji i cech zabudowy otaczającej teren zamierzonej inwestycji, jak i sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy jest dokonywane przez osobę posiadającą szczególne kwalifikacje w zakresie urbanistyki lub architektury. Stanowi to gwarancję odpowiedniego poziomu merytorycznego projektu decyzji, koniecznego dla utrzymania ładu przestrzennego na obszarze pozbawionym planu miejscowego. Niewątpliwie, jak wynika z poglądów judykatury, wątpliwości w praktyce budzi kwestia, kto powinien sporządzić analizę, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz.1588). Z brzmienia § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że analizę tę przeprowadza organ. Nie ma więc formalnego obowiązku przynależności autora analizy do jednej z izb samorządu zawodowego (ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5 poz. 42 ze zm.). Wpis dokonywany jest na wniosek. Należy jednak zwrócić uwagę na trudności w rozdzieleniu czynności sporządzenia projektu decyzji jak i sporządzenia analizy (porównaj: "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne". Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego C.H. Beck Warszawa 2008, str. 384-385). Przy uwzględnieniu powyższych rozważań przyjąć należy, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można uznać, że doszło w tym postępowaniu przy stosowaniu art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do naruszenia prawa. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż projekt decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] listopada 2011 r. sporządził M. W., a znajdujące się w aktach zaświadczenie nr [...] z dnia [...] października 2011 r. o wpisie M.W. na listę członków Zachodniej Okręgowej Izby Urbanistów potwierdza, iż uczyniła to osoba uprawniona. Natomiast analizę sporządził J.K. (zastępca Naczelnika Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury), lecz to właśnie wskazany wyżej uprawniony urbanista na podstawie tej analizy opracował jej wyniki, co potwierdza jego podpis na projekcie tego załącznika. Z kolei w części graficznej projekt decyzji określał teren inwestycji, wyznaczał linię zabudowy i ten załącznik również opracował ww. urbanista o czym świadczy uczyniony przez niego na tym załączniku podpis. Następnie decyzję o ustaleniu warunków wydał już w tym zakresie uprawniony organ i decyzja ta zawierała wszystkie niezbędne załączniki, których projekty opracował uprawniony urbanista. Jednocześnie wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie naruszono przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określający tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji. Taką charakterystykę zawiera decyzja organu I instancji prawidłowo utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Skoro wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to nie można pomijać aspektu ładu przestrzennego. Celem tego przepisu, zgodnym z wymogami ładu przestrzennego, jest dopuszczenie do tworzenia nowej zabudowy jako uzupełnienie już istniejących układów urbanistycznych, przy czym należy opowiedzieć się za nadaniem pojęciu sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znaczenia szerokiego. Działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną. Za takim rozumieniem sąsiedztwa przemawia wykładnia celowościowa i systemowa ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymóg zasady "dobrego sąsiedztwa" winien być zatem realizowany przy zachowaniu tej podstawowej zasady planowania przestrzennego. Przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne, stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawierającego definicję legalną tego pojęcia. A zatem wyznaczanie obszaru analizowanego celem przeprowadzenia analizy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy winno uwzględniać zasadę "dobrego sąsiedztwa" w aspekcie naczelnej zasady zachowania "ładu przestrzennego". Wymogi te w rozpoznawanej sprawie zostały zachowane, a prawidłowo wyznaczony obszar analizowany pozwolił na przyjęcie tezy, iż dla inwestycji polegającej na budowie dwustanowiskowej myjni samochodowej bezdotykowej na terenie istniejącej stacji paliw w K. przy [...] przesłanki dobrego sąsiedztwa zostały zachowane. W bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestora znajdują się: budynki handlowe przy [...] i [...], budynki handlowo-usługowe przy ul. [...], budynek usługowy przy ul. [...], zespół pawilonów handlowych przy ul. [...],[...],[...] i [...]. Myjnia ma być usytuowana w obrębie stacji paliw, w obszarze o funkcji usługowej. Niewątpliwie więc w tej sprawie zaistniała przesłanka kontynuacji funkcji, wbrew temu co wskazuje skarżący w skardze kasacyjnej. Zatem w odniesieniu do spornej inwestycji nie można mówić o naruszeniu ładu przestrzennego. Jednocześnie wskazać należy, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej myjni przesądza na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, że dopuszczalna jest jedynie jej lokalizacja w obrębie istniejącej stacji paliw. Precyzyjne umiejscowienie tego obiektu nastąpi na kolejnym etapie postępowania, a więc przed organami architektoniczno-budowlanymi o pozwolenie na budowę. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie skarżącego kasacyjnie, mimo że planowana inwestycja dotyczy budowy myjni samochodowej, to w rzeczywistości stanowi rozbudowę istniejącej stacji pali. Przede wszystkim nie można w rozpoznawanej sprawie skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że dokonał wadliwej wykładni powołanych wyżej przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r., skoro skarga do tego Sądu nie obejmowała takiego zarzutu. Trudno więc poszukiwać w motywach zaskarżonego wyroku rozważań dotyczących powyższych uregulowań. Poza tym, przede wszystkim, nie można uznać w tej sprawie, że przedmiotem wniosku inwestora jest rozbudowa stacji paliw o myjnię, lecz wyłącznie realizacja zamierzenia polegającego na budowie myjni samochodowej. To zaś nie uzasadniało zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 cytowanej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 72 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy). Planowana inwestycja dotyczy budowy dwustanowiskowej myjni samochodowej bezdotykowej na terenie istniejącej stacji paliw, na nieruchomości położonej w K. przy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako dz. nr [...],[...],[...],[...],[...] (obręb [...]) i nie jest inwestycją zaliczoną przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W powyższym akcie podustawowym w § 3 ust. 1 pkt 35 mowa jest o instalacjach do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22 oraz instalacjach do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego. Norma ta więc odnosi się do stacji paliw. Gdyby przedmiotem wniosku inwestora była stacja paliw wraz z myjnią samochodową, to wówczas konieczne byłoby uzyskanie stanowiska organu co do potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Przy realizacji, tak jak w tej sprawie, samej myjni samochodowej, nie ma potrzeby przeprowadzania postępowania w tym zakresie. Skarga kasacyjna w jej motywach zawiera również stwierdzenie, że w tej sprawie błędnie określono krąg stron już na etapie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, przy czym brak jest jakiegokolwiek prawidłowo sformułowanego zarzutu dotyczącego tego stwierdzenia skarżącego w złożonym środku zaskarżenia. Niezależnie od tego, iż brak jest właściwego zarzutu w tym zakresie, to zaznaczyć należy, że skarżący w pełni korzystał z praw strony w niniejszym postępowaniu i w związku z tym nie może skutecznie czynić zarzutu w tym zakresie w odniesieniu do nieokreślonej grupy osób. Przedstawione zatem w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.