II SA/Wr 272/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. i J. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. i J.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia oddalić wniosek. K. i J. O. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego, wnosząc m.in. o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na występujące w sprawie uchybienia i nieprawidłowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ustawy). Wyjaśnić także wypada, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania, przez które należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. niepubl. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05). Do tak rozumianego wykonania nie nadaje się decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, gdyż nie wywołuje ona skutków materialnoprawnych. Na jej podstawie inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych, albowiem nie jest ona aktem uprawniającym do podjęcia takich prac, a jedynie upoważnia do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Nie podlega także wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak samo jak wydawana dla innego rodzaju inwestycji, decyzja o warunkach zabudowy, jest bowiem jedynie instrumentem prawnym, służącym określeniu sposobu zagospodarowania obszaru pozbawionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określa zatem podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 stycznia 2012 r., sygn. akt IISA/Sz 1335/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2011 r., II OZ 294/11). Z tego też względu decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 powyższej ustawy. Tym samym Sąd doszedł do przekonania, że w realiach rozpoznawanej sprawy, brak było jakichkolwiek podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Mając zatem powyższe na względzie - orzeczono jak w sentencji postanowienia.