II SA/Gd 108/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. i R. B. na uchwałę Rady Gminy z dnia 3 kwietnia 2009 r., nr [...] w sprawie upoważnienia do informowania o stanowisku rady gminy postanawia: odrzucić skargę. Uchwałą z dnia 3 kwietnia 2009 r. Rada Gminy postanowiła, że do czasu podjęcia z własnej inicjatywy uchwał w zakresie przystąpienia do dokonania zmian w obowiązujących na terenie Gminy poszczególnych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, wszelkie wnioski dotyczące zmian w tych planach, a kierowane do Rady Gminy nie będą rozpatrywane oraz upoważniła Z. S. - Przewodniczącego Rady Gminy do informowania składających wnioski, o powyższym stanowisku Rady Gminy. Skarżący K. i R. B. wnieśli do Sądu skargę na powyższą uchwałę. W uzasadnieniu skargi wskazali, iż uchwała ta została wydana bez podstawy prawnej i blokuje możliwość dokonywania zmian w poszczególnych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego gminy przez jej mieszkańców. Zdaniem skarżących uchwała ta dopuszcza jedynie dokonywanie zmian w określonych przypadkach i w ten sposób różnicuje społeczność gminną. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej odrzucenie podnosząc, ze skarżący nie wezwali przed wniesieniem skargi organu do usunięcia naruszenia prawa. Dodatkowo Rada podniosła, że skarżący nie wskazali, aby podjęta uchwała w jakikolwiek sposób naruszała ich interes prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, o której mowa w art. 1 § 1 wskazanej wcześniej ustawy ustrojowej określony został w przepisie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz.270.) – dalej powoływania jako P.p.s.a. Z jego treści wynika, że zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skargi na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z przywołanego przepisu wynika, że w katalogu spraw podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych uwzględnione zostały akty organów samorządu terytorialnego, a takim jest organ, którego uchwała została zaskarżona, ale mające albo status aktu prawa miejscowego, albo akty nim nie będące, ale podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, nie może być również uznana za akt z zakresu administracji publicznej, nie odpowiada bowiem kryteriom przyjętym dla takiego ich statuowania. Przez pojęcie aktów prawa miejscowego należy rozumieć akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), wydawane przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej. Akty prawa miejscowego wydawane są na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach (art. 94 Konstytucji RP). W literaturze przyjmuje się, że samo nazwanie jakiegoś aktu np. rozporządzeniem, zarządzeniem (wojewody) lub uchwałą (organu stanowiącego samorząd) nie wystarczy do przyjęcia, że mamy do czynienia z aktem prawa miejscowego. Niezbędne jest zawsze ustalenie, czy dany akt ma w istocie charakter powszechnie obowiązujący, kto jest adresatem norm postępowania z niego wyprowadzonych, na jakiej podstawie został on podjęty oraz w jaki sposób został podany do powszechnej wiadomości. Natomiast charakter prawny aktów, o których mowa w pkt 6 art.3 § 2 P.p.s.a., jest różnorodny. Wspólną ich cechą jest jednak to, że podejmowane są w sprawach z zakresu administracji publicznej. ( por. A.Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wolters Kluwer business, Warszawa 2011 r., str. 43-45). Rozpoznawana sprawa nie należy również do spraw, o których mowa w art. 3 § 3 P.p.s.a., stanowiącym, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust.2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Analizując treść podjętej uchwały Sąd uznał, że ma ona charakter wyłącznie wyjaśniający, instrukcyjny dla organów Gminy i informacyjny, a jej treść nie zawiera konkretyzacji w odniesieniu do skarżących jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku, co prowadzi do wniosku, że nie podlega ona zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Sąd uznał, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co skutkuje - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - odrzuceniem skargi.