IV SA/Po 231/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Starosta P. (dalej - starosta), na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., dalej – Prawo budowlane) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., daje - kpa) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] kwietnia 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. (dalej - Inwestor) pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii sieci [...]nr [...] - kategoria [...] na terenie m. [...], gm. K. nr ewidencyjny gruntów [...] wg projektu autorstwa mgr inż. T.J. (nr uprawnień [...] w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w zakresie konstrukcji budowlanych; informacja o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego: [...]) i inż. P.M. (nr uprawnień [...] w specjalności telekomunikacyjnej w zakresie telekomunikacji radiowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą; informacja o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego: [...]) z zachowaniem wskazanych warunków, zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane.: 1. Szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: roboty budowlane należy wykonać zgodnie z warunkami technicznymi i zasadami bhp obowiązującymi w budownictwie oraz uzgodnieniami do projektu, a teren budowy zabezpieczyć przed dostępem osób niepowołanych; 2. Czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych: zaplecze budowy na czas realizacji budowy; 3. Terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych: zaplecze budowy na 7 dni przed zawiadomieniem o zakończeniu budowy; 4. Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: należy powołać inspektora nadzoru inwestorskiego specjalności instalacyjno-inżynieryjnej zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 14 b i § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego; 5. Inwestor jest zobowiązany: przed przystąpieniem do użytkowania uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie; 6. Kierownik budowy jest obowiązany prowadzić dziennik budowy oraz umieścić na budowie w widocznym miejscu tablicę informacyjną oraz ogłoszenie, zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia. Organ stwierdził, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: dz. nr ewid. [...] dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii sieci [...]nr [...] -[...] na dz. [...] w [...], gmina K. (dalej – stacji bazowej telefonii). Wobec stwierdzenia nieprawidłowości Starosta nałożył postanowieniem obowiązek ich usunięcia w terminie do [...]maja 2011 r. Inwestor nie usunął nieprawidłowości, wobec czego w dniu [...] czerwca 2011 r. Starosta wydał w dniu [...] czerwca 2011 r. decyzję nr [...] o odmowie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii. Od powyższej decyzji Inwestor złożył odwołanie. Wojewoda [...] (dalej - Wojewoda) decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W toku ponownego rozpatrywania, biorąc pod uwagę zapisy zawarte w uzasadnieniu decyzji Wojewody oraz zakaz lokalizacji inwestycji szkodliwych i uciążliwych dla środowiska wprowadzony w § 22 pkt. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] zbadano sprawę pod kątem określenia czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę "Analizie kwalifikacyjnej inwestycji" wykazano, że na osi wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych w odległości 150 m od anten rozsiewczych nie występują miejsca dostępne dla ludności, zatem zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z dnia 12 listopada 2010 r. Nr 213 poz. 1397, dalej – rozporządzenie środowiskowe) przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W toku dalszej analizy inwestycji i złożonych dokumentów wyznaczono szerszy krąg stron postępowania, które zawiadomiono o toczącym się postępowaniu i prawie do udziału we wszystkich czynnościach niniejszego postępowania oraz możliwości wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji. Z powyższego prawa skorzystał w dniu [...] września 2011 r. właściciel nieruchomości nr ewid. gruntów: [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], który wniósł sprzeciw wobec zamierzonej inwestycji. Sformułowane argumenty nie zasługiwały na uwagę ze względu na brak należytego udokumentowania powodów sprzeciwu, czyli w jakim zakresie i jakie naruszono przepisy. Podnoszony natomiast argument dotyczący dobra rodziny i sąsiadów oraz obniżenia wartości posiadanych działek stanowiły subiektywne odczucie strony. Również ogólny argument o wpływie inwestycji na środowisko nie mógł być brany pod uwagę, gdyż jak wynikało z przeprowadzonego postępowania przedmiotowa inwestycja w świetle obowiązujących przepisów oraz załączonej dokumentacji nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A.W. (dalej - skarżący) wskazując, że nie wyraził zgody na planowaną inwestycję, gdyż wcześniej sąsiad nawet go nie powiadomił, że na swojej posesji chce postawić maszt anteny telefonii komórkowej. Skarżący wnioskował o sprawdzenie: w jakiej odległości od inwestycji są usytuowane budynki mieszkalne. Zdaniem skarżącego budynki mieszkalne są bowiem miejscami dostępnymi dla ludności. Nadto skarżący wskazał, że w Planie zagospodarowania przestrzennego z dnia 29 marca 2004 r. dla gminy K. nie ma warunków zabudowy dla masztów telefonii komórkowej o promieniowaniu pionowym. W 2000 roku próbowano już postawić maszt telefonii komórkowej w odległości około 200 metrów od planowanej niniejszej inwestycji. Sprawa zakończyła się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wstrzymał inwestycje. Skarżący powołał się na sygnaturę sprawy II SA/Po 62/00. Skarżący zgłosił również wniosek o przekazaniu mu szczegółowego projektu masztu i anten w związku z kwestią szkodliwego wpływu na zdrowie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Wojewoda zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu odwoławczym. Do organu w dniu [...] grudnia 2011 r. przybył skarżący w celu zapoznania się z dokumentacją projektową oraz aktami sprawy. Wniósł on następnie, do protokołu z czynności służbowej, o naukowe uzasadnienie badań, które nie stwierdzają szkodliwości inwestycji na środowisko i zdrowie człowieka. Organ odwoławczy pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. przekazał ww. protokół Inwestorowi celem ustosunkowania się do prośby skarżącego. W dniu [...] grudnia 2011 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika Inwestora przedstawiające stanowisko spółki w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu z dnia [...] października 2011 r. organ wskazał, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II SA/Po 62/00, na który powołuje się skarżący dotyczy sprawy wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Rozpatrywana sprawa odnosi się zaś do wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Prośba skarżącego znajdująca się w odwołaniu, dotycząca udostępnienia szczegółowego projektu masztu i anten została spełniona. Wojewoda umożliwił stronom zapoznanie się z aktami sprawy oraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Skarżącemu w dniu [...] grudnia 2011 r. zostały udostępnione całe zgromadzone materiały, akta organu I i II instancji oraz projekt budowlany. Odmówiono odwołującemu jedynie wykonania kserokopii z projektu budowlanego ze względu na zakaz reprodukcji projektu oraz na prawa autorskie projektanta. Działka nr [...], obręb [...], gmina K. zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] (Uchwała Rady Gminy K. z dnia 29 marca 2004 r., Nr XIX/126/2004, ogłoszona w Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 103, poz. 2070 z 2004 roku, dalej - MPZP) przeznaczona jest pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej i produkcji ogrodniczo - sadowniczej oraz usług nieuciążliwych - symbol planu "Mo". Szczegółowe ustalenia dla działki nr [...], obręb [...], gmina K. określone są w § 4 MPZP. Wojewoda stwierdził, że § 22 pkt. 3 MPZP części wsi [...], wprowadza zakaz lokalizacji inwestycji szkodliwych i uciążliwych dla środowiska i ludzi. Jednakże po analizie sprawy oraz projektu budowlanego zauważyć należy, że przedmiotowa inwestycja, zgodnie z analizą kwalifikacyjną inwestycji, załączoną do projektu budowlanego, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z przepisami rozporządzenia środowiskowego. Wszelkie dokumenty, stanowiące załączniki do wniosku o pozwolenie na budowę zostały opracowane zgodnie z literą prawa. Odnosząc się do pkt 1 odwołania skarżącego z dnia [...] października 2011 organ wskazał, że w odległości 150 metrów od osi wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych nie występują miejsca dostępne dla ludzi. W promieniu 150 metrów od miejsca usytuowania stacji bazowej znajdują się wprawdzie budynki, z których korzystają ludzie, jednakże promieniowanie stacji bazowej, od którego liczy się 150 metrów, usytuowane jest na wysokości mocowania anten. Odległość miejsc dostępnych dla ludzi licząc od środka elektrycznego anteny, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, to odcinek prostej, która wyznaczona jest w osi głównej wiązki promieniowania. Wiązką promieniowania natomiast jest linia prowadzona wzdłuż kierunku głównego promieniowania anteny. W omawianym przypadku jest to linia poprowadzona wzdłuż kierunku głównej wiązki na wysokości ok. 28,00 metrów wysokości nad poziom terenu (rys. "widok wieży" projekt budowlany karta nr 20). Organ ubocznie zważył, że pole elektromagnetyczne generowane przez stacje bazowe telefonii komórkowej nie przekracza poziomów dopuszczalnych dla miejsc dostępnych dla ludności i przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, które określone są w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. Powołując się na pismo Inwestora z dnia [...] grudnia 2011 r. organ przytoczył jego fragment: "weryfikacji dotrzymania normatywnych poziomów natężenia pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności służą wykonywane już po uruchomieniu stacji bazowej i wchodzących w jej skład anten oraz po każdorazowej ich konfiguracji pomiary. Pomiary dokonywane przez akredytowane, niezależne jednostki, wysyłane są następnie do właściwości organów ochrony środowiska, prowadzących ich rejestr" oraz wskazał, że dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, jakie mogą występować w środowisku są zgodne z polskim prawem i ich wartości są wielokrotnie niższe i znacznie bardziej rygorystyczne, aniżeli normy jakie dopuszcza Światowa Organizacja Zdrowia. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł skarżący wskazując, że bliskie sąsiedztwo stacji bazowej telefonii komórkowej emitującej promieniowanie magnetyczne negatywnie wpływa na otaczające środowisko w szerokim tego słowa znaczeniu. Brak dokładnych badań i analiz nie wyklucza szkodliwego działania promieniowania na zdrowie ludzkie w tym osób mieszkających w sąsiedztwie mającej powstać stacji bazowej telefonii komórkowej. Do tej pory nie dostarczono naukowych uzasadnień potwierdzających brak szkodliwych skutków na zdrowie ludzkie (na centralny układ nerwowy). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (T.j.Dz.U. z 2010r, Nr 243,poz.1623), w szczególności art.28, art.33 ust.1, art.34 ust.4, art.36 i art.42 ust.2 i 3, dotyczące wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże zasadniczy spór w sprawie koncentruje się wokół kwestii obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla projektowanej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]przez inwestora [...] spółka z o.o. - obejmującej wykonanie fundamentu betonowego, montażu konstrukcji stalowej wieży, szafy technologicznej oraz dróg kablowych posadowionych bezpośrednio na gruncie na nieruchomości położonej w [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organu oraz inwestora, że inwestycja o charakterystyce technicznej określonej w decyzji i w miejscu wyznaczonym w załączniku graficznym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (nazywanych wspólnie "przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko"). W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Przeprowadzenie szczególnego rodzaju procedury, jaką jest procedura uzyskania środowiskowych uwarunkowań, jest kosztowne, stąd już w prawie unijnym (które ukształtowało polskie regulacje w tym zakresie) - dyrektywie 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.Urz. UE L z 1985 r. Nr 175, str. 40) przyjęto, że jest ona wymagana tylko w odniesieniu do określonego katalogu inwestycji, zaliczonych przez prawodawcę do inwestycji "mogących znacząco oddziaływać na środowisko". W tym miejscu można nadmienić, że unijny prawodawca nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych dla przedsięwzięć stacji bazowych telefonii komórkowych (a ściślej ujmując - nie wymaga przeprowadzenia dla takich przedsięwzięć tzw. "oceny oddziaływania na środowisko", która poprzedza tą decyzję). W polskich przepisach zdecydowano jednak, że dla tego rodzaju instalacji - ze względu na ich położenie i parametry - uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być konieczne (szerzej zob. J. Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, "Przegląd Prawa Ochrony Środowiska", 1/2011, s. 38). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, lokalizacji inwestycji celu publicznego albo o warunkach zabudowy może uwarunkować wydanie zgody na lokalizację bądź realizację od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko". Od 15 listopada 2010 r. przedsięwzięcia zaliczane do wyżej wskazanej kategorii są wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). To rozporządzenie znajdzie zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż zgodnie z § 4 jedynie do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że o kwalifikacji przedsięwzięć, w przypadku których wystąpiono o decyzję na ich realizację albo lokalizację przed 15 listopada 2010 r., decydują przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia. W niniejszej sprawie inwestor wystąpił z wnioskiem po tej dacie. Według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), które znajdzie zastosowanie w tej sprawie (wniosek o pozwolenie na budowę złożono 1 kwietnia 2011 r. - zob. k. 26 akt administracyjnych): "sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają " (tą kategorię przedsięwzięć określa się "przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" - zob. art. 173 ust. 2 pkt 1 ustawy z 2008 r.) między innymi instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W niniejszej sprawie przedmiotowa stacja o mocy mniej niż 2000W zasilana będzie w energię elektryczną na zasadzie podlicznika z istniejącej instalacji elektroenergetycznej właściciela nieruchomości. Natomiast w odległości 150 metrów od osi wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych nie występują miejsca dostępne dla ludzi. W promieniu 150 metrów od miejsca usytuowania stacji bazowej znajdują się wprawdzie budynki, z których korzystają ludzie, jednakże promieniowanie stacji bazowej, od którego liczy się 150 metrów, usytuowane jest na wysokości mocowania anten. Odległość miejsc dostępnych dla ludzi licząc od środka elektrycznego anteny, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, to odcinek prostej, która wyznaczona jest w osi głównej wiązki promieniowania. Wiązką promieniowania natomiast jest linia prowadzona wzdłuż kierunku głównego promieniowania anteny. W omawianym przypadku jest to linia poprowadzona wzdłuż kierunku głównej wiązki na wysokości ok. 28,00 metrów wysokości nad poziom terenu (rys. "widok wieży" projekt budowlany karta nr [...]). W ocenie Sądu w świetle dokumentacji przedłożonej przez inwestora, znajdującej się w aktach administracyjnych, w szczególności analizy kwalifikacyjnej nie może budzić wątpliwości, iż projektowana stacja bazowa nie spełnia kryteriów do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stacja ta znajduje się bowiem na terenie gdzie obszary wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie będą przebiegały przez miejsca dostępne dla ludzi. Co więcej więcej, wiązki mocy promieniowanej izotropowo w odległości do 150 m od środka elektrycznego anten nie będą znajdowały się także nad zabudowaniami, co powoduje, że w tej sprawie nie zaistnieje podnoszony niekiedy w orzecznictwie i doktrynie problem związany z ustaleniem istnienia miejsc dostępnych dla ludzi w obszarze "wzdłuż" osi głównej wiązki promieniowania (zob. wyrok z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 785/10, wyrok z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 446/10, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl oraz powołane wyżej opracowanie J. Szumy, s. 17-21). Treść przepisów regulujących kryteria kwalifikacji przedsięwzięcia jako "mogącego znacząco oddziaływać na środowisko" nie pozwala też na uwzględnienie ewentualnej możliwości kumulowania się oddziaływań anten. Kryterium bowiem przyjęte w rozporządzeniu z 2010 r. - gdzie wskazuje się na występowanie miejsc dostępnych dla ludzi w określonej odległości i relacji od środka elektrycznego "pojedynczej anteny" - nie pozwala na sumowanie parametrów kwalifikujących. Chociażby bowiem anten na danym obiekcie było więcej, to za każdym razem obowiązkiem organu będzie tylko ustalenie czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z tych anten osobno (aktualnie w osi głównej wiązki). W tym miejscu Sąd podkreśla, że powyższe rozważania dotyczą kwestii kwalifikacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jako "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko", a w konsekwencji tego, czy organ obowiązany był wymagać od inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Fakt, iż inwestycja - ze względu na położenie i parametry - nie wymaga wdrożenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań nie oznacza jednakże, iż skarżący jest całkowicie pozbawiony ochrony prawnej. Stacje bazowe telefonii komórkowych należą do grupy urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, przez co rozumie się pole elektryczne, magnetyczne oraz elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do 300 GHz (art. 3 pkt 18 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.; dalej: P.o.s.). Ich oddziaływania nie traktuje się jako niebezpiecznego dla ludzi pod warunkiem zachowania podstawowych wymogów określonych w przepisach ustawy oraz w przepisach wykonawczych. Zgodnie z art. 121 pkt 1 i 2 P.o.s. ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach oraz poprzez zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku określone zostały w rozporządzeniu z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 92, poz. 1883). Dla pól elektromagnetycznych o częstotliwościach powyżej 300 MHz (megaherców) - częstotliwościach wykorzystywanych w telefonii komórkowej - standard jakości środowiska określony jako dopuszczalny poziom składowej elektrycznej dla pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności wynosi 7 V/m. Dla pola elektromagnetycznego o częstotliwości powyżej 300 MHz, jako standardu jakości środowiska, używa się także współczynnika gęstości mocy pola, który wynosi 0,1 W/m2. Wskazane wyżej krajowe regulacje uważa się za określające poziom ochrony na dostatecznym poziomie, a także spełniającym normy określone w uznawanej przez instytucje Unii Europejskiej Rekomendacji Rady z dnia 12 lipca 1999 r. 1999/519/EC dotyczącej ograniczenia ekspozycji ogółu ludności na promieniowanie elektromagnetyczne - O.J. L 199/59 (zob. chociażby art. 4 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. 2004/40/WE w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (polami elektromagnetycznymi) (osiemnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) - Dz.U. L 159 z 30 kwietnia 2004, str. 1-26 oraz stanowisko Komisji Higieny Radiacyjnej Rady Sanitarno – Epidemiologicznej przy Głównym Inspektorze Sanitarnym z dnia 9 października 2007 r. w sprawie potencjalnej szkodliwości pól elektromagnetycznych (PEM) emitowanych przez urządzenia bazowe telefonii komórkowej - publ. na stronach internetowych Ministerstwa Ochrony Środowiska). Powyższe normatywy podlegają weryfikacji w trybie art. 122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie. Wyniki pomiarów przekazuje się wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż nie jest zasadny zarzut skarżącego dotyczący nie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie ulega bowiem wątpliwości, że dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji ocena taka nie jest wymagana. Jak wskazano wyżej, nie oznacza to jednak, iż mieszkańcy nie mają prawa do ochrony przed nadmiernym promieniowaniem elektromagnetycznym. Po pierwsze, na etapie budowy inwestor będzie obowiązany realizować inwestycje wedle parametrów, które sam przedstawił we wniosku i które uwzględnione zostały w wydanej decyzji; po drugie, w razie, jeżeli skarżący poweźmie jakiekolwiek obawy, że zrealizowana instalacja oddziałuje negatywnie w granicach jego nieruchomości - może zwrócić się o wyniki przeprowadzanych w tym zakresie badań ewentualnie zwrócić się o dokonanie kontroli urządzeń. Nadto należy zauważyć, iż chybiony jest zarzut skarżącego, że planowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...], obręb [...], gmina K. zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] (Uchwała Rady Gminy K. z dnia 29 marca 2004 r., Nr XIX/126/2004, ogłoszona w Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 103, poz. 2070 z 2004 roku, dalej - MPZP) przeznaczona jest pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej i produkcji ogrodniczo - sadowniczej oraz usług nieuciążliwych - symbol planu "Mo". Szczegółowe ustalenia dla działki nr [...], obręb [...], gmina K. określone są w § 4 MPZP. W § 22 pkt. 3 MPZP części wsi [...], wprowadzono co prawda zakaz lokalizacji inwestycji szkodliwych i uciążliwych dla środowiska i ludzi, jednakże zauważyć należy, że zgodnie z §26 ust.1 pkt 6 MPZP ustalono zasadę wykonania pełnego uzbrojenia obszaru w sieć telefoniczną – skablowaną podziemną. Z kolei art.46 ust.2 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010r. Nr 106, poz.675) wskazuje, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, lesne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Przedmiotowa inwestycja niewątpliwie do takich należy. Odnosząc się w końcu do zarzutu skarżącego, w którym wskazał na wyrok z dnia 10 kwietnia 2001r., który jego zdaniem zapadł w analogicznej sprawie. Należy zauważyć, że powołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oz. w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 62/00, dotyczył sprawy wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Rozpatrywana sprawa natomiast odnosi się do wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Prawidłowo także zostały ustalone strony postępowania, zgodnie z art.28 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (T.j.Dz.U. z 2011r. Nr 232, poz.1377). Również poza zakresem zarzutów skargi Sąd nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. W toku postępowania organ uzyskał wymagane w okolicznościach sprawy uzgodnienia. Organy wyjaśniły też jakimi przesłankami kierowały się rozstrzygając sprawę i na jakich przepisach oparły decyzje. W tym stanie rzeczy Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - orzekł o oddaleniu skargi.