I SA/Wa 133/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Marta Kołtun Kulik Protokolant referent stażysta Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] Minister Infrastruktury, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania A. W. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. znak [...] stwierdzającą nabycie przez Gminę Miasta B. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości gruntowej zajętej pod drogę publiczną, położonej w B. przy ulicy [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, wydzielonej z działki nr [...] o pow. [...] ha w obrębie B., arkusz [...], zapisanej w księdze wieczystej Nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] potwierdził nabycie przez Gminę Miasta B. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. za odszkodowaniem własności wymienionej wyżej nieruchomości gruntowej zajętej pod drogę publiczną, położonej w B. przy ulicy [...]. Po rozpatrzeniu odwołania A. W. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] uchylił ww. decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii ustalenia stanu faktycznego na dzień 31 grudnia 1998 r. i władztwa publicznoprawnego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r. [...] stwierdził nabycie przez Gminę Miasta B. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności opisanej wyżej nieruchomości gruntowej zajętej pod drogę publiczną. Na skutek odwołania wniesionego przez A. W., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., stwierdzając, że złożone dowody (w tym projekt podziału działki nr [...]) są nieprzekonywujące i nie potwierdzają stanu faktycznego przedmiotowych działek na dzień 31 grudnia 1998 r. W ocenie organu zgromadzone materiały ukazują stan na 2007 r. i nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu na zajęcie nieruchomości pod pas drogowy. Organ podważył również fakt władania nieruchomością przez podmiot publiczny z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów mogących poświadczać publiczne władztwo na tej nieruchomości, np. dokumentów potwierdzających ponoszenie nakładów finansowych związanych z utrzymaniem drogi w należytym stanie technicznym. Minister Infrastruktury za nie mający znaczenia uznał fakt, iż na tych gruntach istnieje od wielu lat ulica z chodnikiem dla pieszych. W odniesieniu do zarzutu podniesionego w odwołaniu organ stwierdził, że postępowanie odszkodowawcze jest postępowaniem odrębnym od niniejszego postępowania i kwestia ta nie może być w nim rozpatrzona. Ponadto Minister Infrastruktury wyjaśnił, że Wojewoda [...] posiadał już informację, że w dniu 31 grudnia 1998 r., iż działka była zajęta pod drogę publiczną. Mimo to zażądano od Burmistrza Miasta B. przesłania dokumentu potwierdzającego, że uwidoczniony w nim stan odnosi się do stanu nieruchomości na wymienioną wyżej datę, na którą należy ustalić stan prawny i faktyczny gruntu w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) – dalej jako Przepisy wprowadzające. Przedłożono wyrys z mapy ewidencyjnej, wypis z rejestru gruntów i oświadczenie Burmistrza, że stan nieruchomości uwidoczniony w tych dokumentach odzwierciedla stan, jaki istniał w dniu 31 grudnia 1998 r. Tym samym Wojewoda [...] rozpatrując ponownie sprawę na podstawie posiadanych i dosłanych dokumentów nie mógł dokonać innego rozstrzygnięcia i ponownie stwierdził nabycie przedmiotowej działki przez Gminę Miasta B. w trybie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających i art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r. wynika, że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych, a droga lub pas drogowy to wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Z zapisu w księdze wieczystej Nr [...] wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielem przedmiotowej działki był A. W. i do dnia dzisiejszego zapis ten pozostał bez zmian. W oparciu o przedstawione dokumenty Wojewoda [...] uznał, że za udowodniony uznał fakt, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa działka, położona w B. przy ulicy [...], w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego, gdyż była w tym dniu i jest obecnie własnością A. W. Minister Infrastruktury wskazał, że poczynione przez niego ustalenia potwierdziły, że ulica [...] w B., w ciągu której położona jest będąca przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego projektowana działka nr [...], została zaliczona do kategorii dróg publicznych - lokalnych miejskich Uchwalą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w T. z dnia [...] czerwca 1987 roku w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich w województwie toruńskim (Dz. Urz. Woj. Tor. Nr 7 z 1987 r. - załącznik Nr [...] do ww. Uchwały - ulice na terenie miasta B., pozycja nr 47). Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 roku z dniem 1 stycznia 1999 roku ulica ta pozostała nadal drogą publiczną o statusie drogi gminnej. W obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego miasta B., obszar przedmiotowej działki wchodził w skład terenu przeznaczonego pod istniejącą ulicę lokalną – ulicę [...]. Działka objęta niniejszym postępowaniem stanowiła i stanowi część chodnika ww. drogi publicznej - gminnej. Droga ta jest drogą ogólnodostępną, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem. Władanie wymienioną wyżej nieruchomością na podstawie oświadczenia Burmistrza Gminy Miasta B., popartego oświadczeniem pracownika Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w B. polegało nie tylko na wybudowaniu na nich drogi i chodnika, ale także na przeprowadzaniu robót remontowo - konserwacyjnych oraz prac porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu. Prowadzono również działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi (w tym przedmiotowej działki) oraz niewłaściwego jej użytkowania, a także prace porządkowe - utrzymanie letnie i zimowe ulicy [...] wraz z chodnikami. Władanie przez Gminę Miasta B. przejawiało się także przez fakt umożliwienia przez tę Gminę nieskrępowanego korzystania z nieruchomości przez użytkowników drogi i mieszkańców, w sposób odpowiadający korzystaniu z drogi publicznej. Organ odwoławczy podkreślił, że żadna ze stron nie kwestionowała faktu władania nieruchomością w sposób przedstawiony przez Burmistrza Miasta B. Stąd też za udowodniony przyjęto fakt istnienia na tym gruncie drogi publicznej - chodnika i władania ww. działką przez Gminę Miasta B. Minister Infrastruktury uznał, że przedstawione argumenty są zgodne ze stanem faktycznym i dają podstawę do przyjęcia, że w stosunku do przedmiotowych gruntów zajętych pod tę drogę spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających. Zatem zgodnie z tym przepisem projektowana działka nr [...], położona w B. przy ulicy [...], stała się z dniem 1 stycznia 1999 roku własnością Gminy Miasta B., a jej przejęcie jest zasadne i zgodne z prawem. Uwzględniając powyższe ustalenia Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r. znak [...] stwierdził nabycie przez Gminę Miasta B. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości gruntowej zajętej pod drogę publiczną, położonej w B. przy ulicy [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, wydzielonej z działki nr [...] o pow. [...] ha w obrębie B., arkusz [...], zapisanej w księdze wieczystej Nr [...]. Od powyższej decyzji z dnia [...] października 2010 r. odwołanie wniósł A. W. Odwołujący wskazał, że w 1998 r. wystąpił do Urzędu Miasta w B. z wnioskiem o pozwolenie na budowę pawilonu usługowo - handlowego, a także, że pokrywał koszty podatków od nieruchomości i dbał o estetyczny wygląd działki. W odwołaniu podniesiono również kwestię zamiany przedmiotowej działki na inną. W toku postępowania odwoławczego Minister infrastruktury w pierwszej kolejności powołał się na treść przepisu art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających. oraz warunków jakie muszą być spełnione jeśli ma dojść do nabycia nieruchomości. Organ odwoławczy zauważył, że powołany przepis ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Minister Infrastruktury wskazał, że z akt sprawy wynika, iż działka nr [...], z której została wydzielona przedmiotowa działka nr [...], odpowiada działce nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...]. W dniu 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] stanowiła własność A. W., co potwierdza odpis z księgi wieczystej. Ponadto na podstawie uchwały Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w T. z dnia [...] czerwca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich w województwie toruńskim (Dz. Urz. Woj. Toruńskiego Nr 7 z 1987 r.) ulica [...] w B. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. droga ta stała się drogą gminną z dniem 1 stycznia 1999 r. Organ wskazał również, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa działka nr [...] była zajęta pod część chodnika ww. drogi publicznej. Zajęcie to potwierdza projekt podziału nieruchomości (operat [...]) oraz mapa ewidencyjna w skali 1:1000, a także mapa zasadnicza w skali 1:1000 i wykaz zmian gruntowych. Również odwołujący nie kwestionuje zajęcia ww. działki pod drogę publiczną oraz władania nią przez podmiot publicznoprawny, żądając w zamian gruntów stanowiących własność Miasta B., co znajduje odzwierciedlenie w piśmie z dnia 8 stycznia 2000 r. skierowanym do Zarządu Miasta B. Ponadto w odniesieniu do działki nr [...] została także spełniona przesłanka władztwa publicznoprawnego, czego dowodzi oświadczenie pracownika Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r., w którym wskazano na wykonywanie prac porządkowych ulicy [...] wraz z chodnikami na podstawie umowy zawartej z Gminą Miasta B. Reasumując Minister Infrastruktury uznał, że skoro w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z ww. art. 73 Przepisów wprowadzających, Wojewoda [...] obowiązany był wydać stosowną decyzję. W następstwie powyższego Ministra Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję komunalizacyjną Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. znak [...]. Na powyższą decyzję A. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że działkę przy ul. [...] zakupił od K. O., w dniu zakupu od poprzedniego właściciela otrzymał dokument z dnia [...] grudnia 1991 r., z którego wynikało, że Urząd Miasta B. nie był zainteresowany tą działką i przebiegającym przez nią chodnikiem. [...] grudnia 1995 r., przeprowadził protokół graniczny z którego wynikają granice jego działki. Dokument został potwierdzony przez osobę uprawnioną – pracownika Urzędu Miasta B. Pomimo chodnika znajdującego się na jego działce nie otrzymał żadnych uwag ze strony miasta, które mogłyby wzbudzać wątpliwości co do posiadania całkowitych praw do posiadanej nieruchomości. Skarżący wskazał, że 11 marca 1998 r. wystąpił do Urzędu Miasta w B. o pozwolenie na budowę budynku usługowo - handlowego o takiej samej powierzchni jak budynek, który stał na tym terenie za czasów poprzedniej właścicielki, nie otrzymał wówczas żadnych zastrzeżeń. 10 stycznia 2000 r., wystąpił z wnioskiem do Zarządu Miasta w B. o scalenie gruntów położonych nad ulicą [...] i ul. [...] ponieważ nie mógł korzystać w pełni z posiadanej przez niego nieruchomości, gdyż przebiega przez z nią chodnik i jezdnia. Domagał się zamiany posiadanego gruntu, jednak do tej pory nie otrzymał żadnej odpowiedzi. W jego ocenie decyzja na którą powołuje się Urząd Miasta B. jest błędna. Zaznaczył również, że w jego ocenie Urząd Miasta B. zwlekał z konkretną odpowiedzią, aby zagarnąć posiadaną przez niego nieruchomość. Podkreślił, że w spornym miejscu jest bardzo szeroki pas jezdni poprzez który można ominąć jego posesję. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Ocena zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270) nie potwierdza, aby organ odwoławczy uchybił prawu w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny jest w tej sprawie bezsporny. A. W. był na datę 31 grudnia 1998 r. właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w B. przy ulicy [...], oznaczonej jako działka numer [...] o powierzchni [...] ha wydzielonej z działki numer [...] o powierzchni [...] ha w obrębie B., stanowiącej działkę zajętą pod drogę publiczną, objętej księgą wieczystą KW nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w B. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010r. nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę Miasta B. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, położonej w B. przy ulicy [...], oznaczonej jako działka numer [...] o powierzchni [...] ha, wydzielonej z działki numer [...] o powierzchni [...] ha w obrębie B., objętej księgą wieczystą KW nr [...] - prowadzoną przez Sąd Rejonowy w B. W związku z zajęciem wyżej wskazanej działki pod drogę publiczną, skarżący składał jeszcze w toku postępowania przed organami administracyjnymi wnioski o zamianę przedmiotowego gruntu na inny grunt należący do gminy, wskazywał również na możliwość przesunięcia chodnika znajdującego się na przedmiotowej działce. Skarżący podnosił, że płaci za ten grunt podatki oraz wykonuje na nim prace porządkowe. W odwołaniu skarżący podniósł, że występował z wnioskiem o pozwolenie na budowę pawilonu usługowo-handlowego, który to wniosek - jak wynika z akt administracyjnych, w rezultacie rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej A. W. spotkał się z odmową i oddaleniem skargi. [ wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2000r. sygn. akt II SA/Gd 1276/98 (S)]. W skardze dotyczącej przedmiotowej sprawy skarżący przyznał, że przez jego działkę przechodzi chodnik i jezdnia. Przepis art. 73 ust 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające stanowi, że nieruchomości pozostające we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 roku stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W toku postępowania nie budziło wątpliwości, że przedmiotowa nieruchomość została zaliczona do kategorii dróg publicznych - lokalnych, miejskich uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w T. z dnia [...] czerwca 1987 roku w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich w województwie toruńskim (Dz. Urz. Woj. Tor. Nr 7 z 1987 r. – załącznik Nr 3 do ww. uchwały - ulice na terenie miasta B., pozycja nr [...]). Fakt władania przedmiotową nieruchomością przez Gminę Miasta B. na datę 31 grudnia 1998 r. nie był kwestionowany, a wręcz został potwierdzony przez skarżącego. Przedmiotowa nieruchomość zabudowana była drogą i chodnikiem, ogólnie dostępnym dla użytkowników, co potwierdziło postępowanie dowodowe przeprowadzone w sposób prawidłowy w przedmiotowej sprawie. Stosownie do przepisu art. 73 ust. 1 Przepisy wprowadzające, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje skutek w postaci przejścia prawa własności na Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego. Zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oznacza urządzenie na niej drogi zaliczonej do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, władanie zaś nieruchomością oznacza pozostawanie jej w faktycznym władztwie skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Podkreślenia wymaga, że zarzuty skargi nie sprowadzają się do zakwestionowania normatywnych przesłanek, powodujących ziszczenie się powyżej opisanego skutku prawnego, skarżący bowiem nie kwestionował ani faktu władania przez Gminę B. przedmiotową nieruchomością ani faktu zajęcia jej pod drogę publiczną. Wiedzę o tych okolicznościach faktycznych miał już na datę zakupu przedmiotowej nieruchomości, wynika to bowiem z materiału dowodowego. Należy przy tym zauważyć, że do spełnienia przesłanki władztwa nie jest konieczne udowodnienie prze podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego), a jedynie faktycznego wykazania władztwa. Ustawodawca nie związał bowiem skutków nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z jej posiadaniem opartym wyłącznie na jakiejkolwiek umowie, lecz odniósł się do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności publicznej. Na taką wykładnię przepisu art. 73 wskazuje również Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 14 marca 2000 r. sygn. akt P 5/99 (OTK ZU 2000/2, poz.60 ), natomiast Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 maja 2006 r. Sygn. III CZP 19/05 (OSNC 2006/12/195) podkreślił ,że władztwo podmiotów publicznych do chwili ich uwłaszczenia nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne było posiadaniem w złej wierze, skoro dobrą wiarę wyłącz nie tylko pozytywna wiadomość o braku uprawnienia, w tym wypadku nie posiadania tytułu własności, ale i brak takiej świadomości spowodowany niedbalstwem. Podobnie NSA wyrok sygn. akt I OSK 1464/10 oraz WSA w Warszawie w sprawach I Sa 2398/02 LEX 159017 oraz I SA/Wa 1823/09. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, że nie wynikają one z kwestionowania wypełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 73 ust 1 cytowanej ustawy. Na marginesie rozważań należy podnieść, że ustawa wyznaczyła termin do złożenia wniosku o odszkodowanie (zarówno początkowy jak i końcowy), co składa się na wyznaczony ustawowo okres, w jakim można było złożyć wniosek, który wywołałby skutek w postaci realizacji prawa do odszkodowania. Na dodatek wyznaczenie takiego okresu ma uzasadnienie w wartości konstytucyjnej, jaką jest stabilność finansów publicznych, o czym była mowa we wspomnianym wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Taką możliwość stworzył dopiero art. 73 Przepisów wprowadzających, wywłaszczając z mocy prawa nieruchomości zajęte pod drogi publiczne za odszkodowaniem i porządkując tym samym stosunki własnościowe pod drogami publicznymi, stanowiąc jednocześnie gwarancje zadośćuczynienia interesom właściciela, o ile ten zachowa należytą staranność w prowadzeniu własnych spraw. Ustawodawca nie pozbawił skarżącego prawa dochodzenia rekompensaty za nieruchomość wywłaszczoną na podstawie unormowania określonego w art. 73 Przepisów wprowadzających, gdyż umożliwił mu uzyskanie odszkodowania za tę nieruchomość. Skarżący winien był jedynie wykazać należytą dbałości o swoje interesy i złożyć wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania w ustawowym terminie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo p postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd oddalił skargę.