I SA/Rz 213/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Tomasz Smoleń /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 maja 2012r. spraw ze skarg "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzje Dyrektora Izby Celnej 1) z dnia [...] stycznia 2012r. nr [....] w przedmiocie powstania długu celnego, 2) z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług, 3) z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie powstania długu celnego, 4) z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług - oddala skargi - Zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w P.: - z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wobec A.( zwanej dalej stroną skarżącą lub w skrócie skarżącą) powstania długu celnego w przywozie na dzień 3 stycznia 2011 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru i określenia kwoty wynikającej z długu celnego w wysokości 0,00 zł, - z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w wysokości 11216,00 zł, -z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...] stwierdzającą powstanie długu celnego w przywozie na dzień 3 stycznia 2011 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru i określenia kwoty wynikającej z długu celnego w wysokości 0,00 zł, -z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...] stwierdzającą powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w wysokości 5975,00 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięć organ wskazał art.37, art.92, art.96, art.203 ust.1, ust.2 i ust.3 tiret czwarte rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19 października 1992, str.1, ze zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.2, t.4, str.307, ze .zm.), art.2, art.73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz.622 ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 19 ust. 7, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), art.233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.), utrzymuje w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że w dniu 22 grudnia 2010 r. w Oddziale Celnym w P. objęto procedurą tranzytu wspólnotowego zewnętrznego T1 zgodnie ze zgłoszeniem tranzytowym [...] i [...] towar wody toaletowe, 5115 sztuk, o masie brutto 1285 oraz wody toaletowe w ilości 3884 sztuk o masie brutto 1270 kg. Zgodnie z procedurą tranzytu przedmiotowy towar miał zostać dostarczony do urzędu celnego przeznaczenia tj. Oddziału Celnego Drogowego w D. w terminie do dnia 2 stycznia 2011 r. Nadawcą towaru a zarazem głównym zobowiązanym była skarżąca A. Sp. z o.o. z siedzibą w S., zaś odbiorcami D. L. i A. L. z Ukrainy. Towar był przewożony pojazdem samochodowym na ukraińskich numerach rejestracyjnych. Ze względu na to, że deklarowany urząd celny przeznaczenia nie przesłał w systemie NCTS do urzędu wyjścia komunikatów [...] "Przybycie towaru" i [...] "Wynik kontroli w miejscu przeznaczenia" a w odpowiedzi na zapytanie poszukiwawcze komunikatem [...] z dnia 18 stycznia 2011 r. poinformował, że przesyłka nie została przedstawiona, Oddział Celny w P. pismem z dnia 2 lutego 2011 r. nr [...] wezwał głównego zobowiązanego do przesłania informacji i dokumentów stanowiących dowód na zakończenie ww. procedury tranzytowej. W odpowiedzi na to wezwanie strona skarżąca za pismem z dnia 28 lutego 2011 r. przesłała jako alternatywny dowód zakończenia procedury tranzytu kartę A tranzytowego dokumentu towarzyszącego [...] i [...] z naniesionymi w polu I "Kontrola wykonywana przez urząd przeznaczenia" stemplami słowackiego urzędu celnego V. N. o numerze bocznym [...] z datą 27 stycznia 2011 r. W celu potwierdzenia autentyczności i prawdziwości przesłanych przez stronę skarżącą dowodów alternatywnych, skierowano do słowackiej administracji celnej wnioski o weryfikację z dnia 2 marca 2011 r. –[...]. Następnie Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie celne w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu wg zgłoszeń z dnia 22 grudnia 2010 r. [...] i [...]. W dniu 18 maja 2011 r. Oddział Celny w P. otrzymał za pośrednictwem Centralnego Biura Tranzytu w Ł. wyniki weryfikacji ww. dowodu przez słowacki urząd celny. Zgodnie z częścią IV lit. B punkt 1 noty [...] urząd celny V. N. stwierdził, że przedmiotowy dowód alternatywny nie został przedstawiony właściwemu organowi a także, że wydaje się, że pieczęć jest podrobiona lub sfałszowana. W związku z negatywnym wynikiem weryfikacji przedstawionego przez głównego zobowiązanego dowodu alternatywnego na zakończenie przedmiotowej procedury tranzytu, Naczelnik Urzędu Celnego w P. wskazanymi na wstępie decyzjami stwierdził powstanie długu celnego w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego oraz określił kwoty wynikający z długu celnego w wysokości 0,00 PLN, uznając jednocześnie A. Sp. z o.o. za dłużnika tego długu, a następnie w związku z powstaniem długu celnego stwierdził powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług oraz określił kwoty podatku. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem A. Sp. z o.o. złożyła jednobrzmiące odwołania wnosząc o uchylenie decyzji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odwołaniach strona skarżąca zarzuciła naruszenie: ogólnej zasady prawa wspólnotowego, to jest zasady proporcjonalności, poprzez zobowiązanie strony do uiszczenia odsetek liczonych od dnia powstania długu celnego, art.213 w związku z art.203 ust.3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez odstąpienie od wszczęcia postępowania celnego wobec ustalonych solidarnych dłużników, art.120 w związku z art.122 i 187 §1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie kwestii autentyczności pieczęci słowackiej administracji celnej umieszczonej na karcie zgłoszenia tranzytowego, wyników postępowania wyjaśniającego prowadzonego w tej sprawie przez organy celne Słowacji oraz tożsamości osób dokonujących przewozu towaru objętego procedurą celną wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia się przez organy celne od obowiązku ustalenia osób uczestniczących w ewentualnym usunięciu towaru spod dozoru celnego, art.213 w związku z art.203 ust.3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez przyjęcie, iż przepisy te umożliwiają dowolny wybór dłużnika, od którego organ celny może żądać spełnienia świadczenia, art.65 ust.4 ustawy Prawo celne poprzez naruszenie kryterium legalności określone w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-91/02 Hannl Hofstetter Internationale Spedition GmbH, art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie Strona wskazała, iż " (... ) od czasu wydania decyzji pojawiły się nowe okoliczności związane z ustaleniem osoby, która przedstawiła skarżącemu towar do rozpoczęcia procedury tranzytu jak również zajmowała się jego spedycją. W swoich odwołaniach zawnioskowała o przesłuchanie K. M. i P. D. na okoliczność przewozu towaru. Powyższych zarzutów nie podzielił Dyrektor Izby Celnej w P., który wspomnianymi na wstępie decyzjami utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem naruszenia przepisów postępowania tj. art.122 i art.187 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie kwestii autentyczności pieczęci słowackiej administracji celnej umieszczonej na tranzytowym dokumencie towarzyszącym. W ocenie organu odwoławcze pozyskana informacja ze słowackiego urzędu celnego była wystarczająca do stwierdzenia powyższej okoliczności. Z informacji przekazanych przez słowackiego koordynatora tranzytu wynikało, iż odcisk pieczęci o numerze bocznym [...] widniejący na dokumentach tranzytowych przedstawionych przez stronę posiada nieprawidłowy format daty tj. dzień-miesiąc-rok zamiast rok-miesiąc-dzień. Ponadto właściwa pieczęć o numerze bocznym [...] została wycofana z użytku od dnia 3 listopada 2010 r., a tym samym nie mogła zostać użyta do potwierdzenia ww. dokumentu w dniu 27 stycznia 2011 r. Na podstawie powyższych okoliczności organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie doszło do niewykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury tranzytu, którą przedmiotowy towar został objęty. Organ odwoławczy zgodził się również, z tym, że dłużnikiem jest główny zobowiązany, tj. A.Sp. z o.o., która nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku przedstawienia towaru wraz z właściwymi dokumentami w urzędzie celnym przeznaczenia w nienaruszonym stanie. Jak wskazał bowiem zgodnie z art. 203 ust.3 tiret czwarte Wspólnotowego Kodeksu Celnego korzystający z określonej procedury celnej staje się dłużnikiem z racji samego korzystania z tej procedury. Bez znaczenia jest, czy zdarzenie, z którym przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego łączą powstanie długu celnego, było wynikiem działania tego podmiotu, czy też osób trzecich, jak również, czy było to działanie celowe, czy też efekt niedbalstwa lub niedochowania należytej staranności. Organ celny stwierdza jedynie, czy określone obowiązki zostały wykonane, czy też nie. Nie bada przy tym stopnia przyczynienia się korzystającego z procedury celnej do ich niewykonania. W rezultacie, w razie powstania długu celnego w przywozie, w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, osoba, która zobowiązana byłą do wykonywania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, staje się z mocy prawa dłużnikiem i za powstały dług celny ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka. Osobą tą jest główny zobowiązany. W świetle powyższych ustaleń za chybiony organ uznał również zarzut, że przepis art. 65 ust. 4 Prawa celnego narusza kryterium legalności określone w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Hannl Hofstetter Internationale Spedition ( C-91/02) i w konsekwencji nie może być zastosowany do głównego zobowiązanego, którego zachowanie nie prowadziło do usunięcia towaru spod dozoru celnego. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzone postępowanie celne nie wykazało istnienia innych dłużników, którzy mogliby solidarnie odpowiadać za zapłatę powstałego długu stosownie do art.213 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Powołanie się na odpowiedzialność K. M., który miał przedstawić stronie towar do rozpoczęcia procedury tranzytu jak również zajmować się jego spedycją nastąpiło dopiero w postępowaniu odwoławczym, co w ocenie organu odwoławczego budziło obawy co do wiarygodności twierdzeń. Brak dowodów na potwierdzenie powyższych okoliczności wpłynął ostatecznie na pozbawienie tych twierdzeń mocy dowodowej. Ponadto w zgłoszeniu tranzytowym główny zobowiązany nie podał numerów rejestracyjnych środka transportu, a jedynie kraj rejestracji tj. Ukrainę oraz lakoniczne określenie "kurier". Do zgłoszenia tranzytowego nie został dołączony list przewozowy CMR lub inny dokument potwierdzający zawarcie umowy przewozu. Taki dokument nie został również przedstawiony w trakcie postępowań prowadzonych przez organy celne I i II instancji. Również przeprowadzenie zawnioskowanego przez skarżącą dowodu z przesłuchania K. M. i P. D. nie doprowadziło do oczekiwanych rezultatów. Nie powiodło się przesłuchanie K. M., który za niestawiennictwo został ukarany grzywną zaś przesłuchany w charakterze świadka, P. D., nie potwierdził informacji skarżącej. Przyznał jedynie, iż otrzymał od K. M. dokument tranzytowy i był na Słowacji celem uzyskania potwierdzenia wywozu. Niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia A. złożyła do tutejszego Sądu identycznie brzmiące skargi, zarzucając w nich naruszenie przepisów postępowania a to: art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewykonanie przez organ obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 188 w zw. z art. 180 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych w postaci doprowadzenia do przesłuchania świadka K.M., art. 121 § Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych w szczególności poprzez niedokonanie logicznego powiązania zachowań P. D. i K. M., art.203 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, poprzez nieustalenie pełnego kręgu dłużników, art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieustalenie wyników postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w P. wszczętego na skutek zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. W zasadniczej części skargi A. zarzuciła organom brak ustaleń odnośnie odpowiedzialności za powstanie zobowiązań celnych K. M., który znajdował się w posiadaniu dokumentów tranzytowych oraz towaru, jak również usunął ten towar spod dozoru celnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu nieustalenia odpowiedzialności K. M. wskazał, że w niniejszej sprawie nie udało się ustalić przewoźnika ani innych osób, które faktycznie dokonały usunięcia towaru spod dozoru celnego. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, że K. M. brał udział w usunięciu towaru, ani dokumentów, które wskazywałyby na jego odpowiedzialność za przewóz czy nabycie bądź objęcie w posiadanie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargi nie są zasadne bowiem nie można Dyrektorowi Izby Celnej w P. zarzucić naruszenia przepisów prawa. Przedmiot niniejszego postępowania dotyczy procedury transytu zewnętrznego. Bezspornym w sprawie jest, że w dniu 22 października 2010 r. w Oddziale Celnym w P. towar niewspólnotowy tj. wody toaletowe w ilości 5115 sztuk oraz 3884 szt został zgłoszony do procedury transytu i został nią objęty według zgłoszenia celnego [...] i [...]. Głównym zobowiązanym do procedury transytu była zgodnie z zapisem w polu 50 zgłoszenia celnego A. Międzynarodowy przewóz drogowy rozpoczął się w Polsce zaś miał zakończyć w D. Bezsporne w sprawie jest również to, że Oddział Celny w P. – oddział celny wyjścia nie otrzymał w systemie NCTS z urzędu celnego przeznaczenia zawiadomienia o przybyciu towarów a dopiero na wezwanie strona przesłała jako alternatywny dowód na zakończenie procedury transytu kartę A transytowego dokumentu towarzyszącego . Spór natomiast sprowadzał się do oceny wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej oraz do ustalonej przez organ samodzielnej odpowiedzialności A. O ile organ uznał przedstawiony przez A.dokument jako nieodzwierciedlający rzeczywistych zdarzeń i na tej podstawie stwierdził, że nie dopełniono obowiązków wynikających z procedury celnej a następnie odpowiedzialnością za powstały z tego tytułu dług celny obciążył skarżącą o tyle skarżąca zarzuciła organowi przedwczesną ocenę wiarygodności dokumentu a także brak ustaleń innych dłużników, którzy na podstawie art. 203 w zw. z art. 213 Wspólnotowego Kodeksu Celnego ponosiliby solidarną odpowiedzialność za powstały dług. W niniejszej sprawie rację należy przyznać organowi. Dokonaną przez Sąd ocenę poprzedzać musi analiza obowiązujących w tym zakresie przepisów. Zgodnie z art. 92 Wspólnotowego Kodeksu Celnego procedura transytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki zobowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia. Organy celne zamykają procedurę transytu zewnętrznego, jeżeli są w stanie stwierdzić na podstawie porównania danych dostępnych w urzędzie wyjścia i danych dostępnych w urzędzie przeznaczenia, że procedura została w prawidłowy sposób zakończona. Dowód, że procedura zakończyła się w terminie określonym w zgłoszeniu, może zostać dostarczony przez głównego zobowiązanego organom celnym, zgodnie z ich wymogami, w formie dokumentu poświadczonego przez organy celne państwa członkowskiego przeznaczenia, potwierdzającego tożsamość danych towarów i stwierdzającego, że zostały one przedstawione w urzędzie przeznaczenia – art. 366 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UEL.1993.253.1). Zgodnie z art. 96 ust. 1 i 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego to główny zobowiązany jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Jest on odpowiedzialny za przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów, przestrzeganie przepisów procedury tranzytu wspólnotowego. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu: "nie naruszając określonych w ust. 1 obowiązków głównego zobowiązanego, osoba przewożąca towary lub ich odbiorca, który przyjmuje towary wiedząc, że są objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, jest również zobowiązany do przedstawienia ich w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów". Powstanie długu celnego reguluje Rozdział 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Zgodnie z art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego 1. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku: - usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym. 2. Dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego. Z kolei art. 203 ust. 3 wymienia osoby odpowiedzialne za powstanie długu stanowiąc, że dłużnikami są: - osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego, - osoby, które uczestniczyły w tym usunięciu , i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego, - osoby, które nabyły lub posiadały towar, i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego i, -odpowiednio osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty. Przez dozór celny należy rozumieć ogólne działania prowadzone przez organy celne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz, w razie potrzeby, innych przepisów, mających zastosowanie do towarów znajdujących się pod dozorem celnym. Nie przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów jest równoznaczne z usunięciem towaru spod dozoru celnego. W przypadku tranzytu zewnętrznego usunięcie towaru spod dozoru celnego oznaczać będzie nie zakończenie tej procedury poprzez nie spełnienie przez głównego zobowiązanego obowiązku przedstawienia towarów objętych tą procedurą i właściwych dokumentów w urzędzie celnym przeznaczenia. W takim jednak wypadku, główny zobowiązany nie odpowiada jak osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego, lecz jako osoba, która nie wykonała obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, o której mowa w art. 203 ust. 3 tiret 4 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. "Prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że dla wskazania dłużnika długu celnego, powstałego na skutek usunięcia towaru spod dozoru celnego, istotnym jest ustalenie osoby zobowiązanej do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, nie ma natomiast znaczenia prawnego kto faktycznie wykonał tych obowiązków". (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt I GSK 2496/2006, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 439/11,). Z dokumentu przewozowego w niniejszej sprawie wynikało, że głównym zobowiązanym była A. Bezspornym w sprawie było również to, że w określonym w dokumencie tranzytowym czasie- 2 stycznia 2011r. nie przedstawiono urzędowi przeznaczenia dokumentów przewozowych. Skoro główny zobowiązany do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego – A.nie dopełniła obowiązku przedstawienia w wyznaczonym terminie, w urzędzie celnym przeznaczenia, towarów, to tym samym z mocy decyzji organu celnego stała się dłużnikiem jako osoba, która nie wykonała obowiązków wynikających z stosowania procedury celnej, którą towar został objęty. Tym samym nie może budzić wątpliwości ustalenie przez organy odpowiedzialności A. na podstawie art. 203 ust. 3 tiret 4 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Za nietrafny należy uznać również zarzut dotyczący braku ustalenia przewoźnika, który na podstawie art. 203 ust.3 tiret 1 w zw. z art. 213 Wspólnotowego Kodeksu Celnego solidarnie odpowiadałby za powstały dług celny. Prawidłowo przeprowadzone w tym zakresie postępowanie nie doprowadziło do ustalenia podmiotu, któremu strona skarżąca powierzyła wykonanie umowy przewozu. Wprawdzie w dokumencie towarzyszącym w pkt 18 "Znaki i przynależność państwowa środka transportu przy wyjściu" wskazano "KURIER", oraz wskazano ukraiński środek transportu, to jednak nie były to wystarczające dane dla jego ustalenia. Poza powyższymi informacjami strona skarżąca nie wskazała żadnych innych dowodów, takich chociażby jak list przewozowy CMR lub inny dokument potwierdzający zawarcie umowy przewozu, które pozwoliłyby stwierdzić, że dokonanie przewozu zostało powierzone innej osobie oraz jakiej. Do ustalenia powyższego nie przyczyniły się zawnioskowane dowody tj. przesłuchanie świadków P. D. oraz K. M., którym to, według twierdzeń strony skarżącej, przewóz miał zostać powierzony. Nie powiodła się próba przesłuchania K. M., który został ukarany grzywną za niestawiennictwo, natomiast zeznanie P. D., o tym, że był z dokumentami tranzytowymi na Słowacji celem uzyskania potwierdzenia wywozu, które to dokumenty otrzymał od K. M. nie mogły przesądzić o prawdziwości twierdzeń strony skarżącej. Podkreślić bowiem należy, na co słusznie zwraca uwagę organ, że strona skarżąca posiada pozwolenie Dyrektora Izby Celnej we W. na zwolnienie z obowiązku składania gwarancji we wspólnotowej procedurze tranzytowej, które udzielane jest pod warunkiem, że główny zobowiązany ma wpływ na dokonywane przewozy, w tym korzysta z przewoźnika lub pośrednika związanego umową z przewoźnikiem, który świadczy usługi spełniające wysokie normy bezpieczeństwa. W świetle powyższych okoliczności trudno przyjąć za wiarygodne twierdzenia skarżącej, że nie jest w stanie udokumentować kto był przewoźnikiem towaru i obciążyć ciężarem dowodu w tym zakresie organ. Nie ma racji strona skarżąca wskazując na przedwczesność wydanych decyzji wobec nieustalenia wyników postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w P. wszczętego na skutek zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, która to kwestia pozostaje bez znaczenia wobec niczym niepodważonych ustaleń organu odnośnie nie dostarczenia dokumentów tranzytowych do urzędu celnego przeznaczenia, kończących procedurę tranzytu. Jak wynika z art. 363 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.UrzUEL.1993.253.1 ) urząd przeznaczenia informuje urząd wyjścia o przybyciu towarów tego samego dnia, w którym są one przedstawione w urzędzie przeznaczenia, za pomocą "Zawiadomienia o przybyciu towaru". Zgodnie z kolei z art. 366 dowód, że procedura zakończyła się w terminie określonym w zgłoszeniu, może zostać dostarczony przez głównego zobowiązanego organom celnym, zgodnie z ich wymogami, w formie dokumentu poświadczonego przez organy celne państwa członkowskiego przeznaczenia, potwierdzającego tożsamość danych towarów i stwierdzającego, że zostały one przedstawione w urzędzie przeznaczenia. Tymczasem z ustaleń organu wynikało, że urząd wyjścia nie otrzymał, w przewidzianym dokumentem tranzytowym czasie, potwierdzenia przybycia towarów, a urząd celny przeznaczenia nie potwierdził informacji o przedstawieniu mu dokumentu alternatywnego, na który powoływała się strona skarżąca. W świetle powyższego stwierdzić należy, że nie dopełniono obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, czym wyczerpano przesłanki z art. 203 ust. 3 tiret 4 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Kwestia natomiast prawdziwości dokumentu, na który powołuje się strona skarżąca, ma znaczenie jedynie dla ewentualnej odpowiedzialności karnej osób sporządzających ten dokument, pozostaje natomiast bez znaczenia dla odpowiedzialności za dług celny, dla którego wystarczające było stwierdzenie niedopełnienia obowiązków wynikających z przytoczonego wcześniej art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie w zakresie długu celnego przesądziło równocześnie o legalności decyzji w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Stosując obowiązujące w tym zakresie przepisy organy prawidłowo ustaliły zarówno powstanie obowiązku, daty jak również wysokości co nie było przedmiotem sporu pomiędzy stronami. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.