II SA/Wa 51/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant, asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2012 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zapłaty niewypłaconego wynagrodzenia w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2010 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. II SA/Wa 51/12 UZASADNIENIE Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. wydaną na podstawie 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej także "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 2010 r. dotyczącą umorzenia postępowania w sprawie zapłaty niewypłaconych poborów w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji W. W. w kwocie [...] zł. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. (zwany dalej także "KWP") zwolnił W. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 usatwy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) z dniem 4 września 2009 r. Na skutek wniesionego odwołania, Komendant Główny Policji (zwany dalej także "KGP") rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. uchylił zaskarżony rozkaz KWP w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w policji i ustalił tę datę na dzień 30 listopada 2009 r., natomiast w pozostałej części zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. W. W. pozwem o zapłatę z dnia [...] marca 2010 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w Z. [...] o zasądzenie od Skarbu Państwa – Komendy Wojewódzkiej Policji w G., między innymi o kwotę [...] zł tytułem niewypłaconych poborów w związku ze zwolnieniem ze służby z dniem 30 listopada 2009 r. Sąd Rejonowy w Z. [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie o sygn. akt [...] stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i przekazał sprawę Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w G. W uzasadnieniu Sąd w szczególności stwierdził, że roszczenia ze stosunku pracy nie są sprawami cywilnymi w rozumieniu art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego, gdyż nie dotyczą stosunków z zakresu prawa pracy. Sprawy te rozpoznawane są w postępowaniu administracyjnym przez odpowiednie organy; dla roszczeń dotyczących uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych będą to w pierwszej instancji kierownicy jednostek organizacyjnych policji w rozumieniu art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, a dla decyzji dotyczących mianowania, przenoszenia i zwalniania oraz odwołań od tych decyzji – organy określone w art. 32 ustawy o Policji. Wykonując wskazania Sądu, po przekazaniu akt sprawy organ I instancji zawiadomił W. W. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie dochodzonych należności i świadczeń, w tym zapłaty niewypłaconych poborów w związku ze zwolnieniem ze służby w kwocie [...] zł. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. na podstawie art. 105 § 1, art. 104, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. umorzył postępowanie w tej sprawie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania zainicjowanego na skutek przekazania przez Sąd Rejonowy w Z. sprawy W. W. ustalono, że roszczenie strony zostało już rozstrzygnięte w drodze czynności materialno-technicznej odmowy wypłaty żądanego uposażenia w wysokości [...] zł dokonanej przez organ I instancji pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. Od powyższej decyzji W. W. złożył w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając naruszenie art. 40 § 2 k.p.a., poprzez doręczenie decyzji stronie, zamiast ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, a także art. 6 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez umorzenie postępowania bez uprzedniego merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony, a w konsekwencji pozbawienie prawa do Sądu, co narusza jego konstytucyjne prawo równości wobec prawa. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Komendant Główny Policji, rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z analizy przepisów ustawy o Policji wynika, iż ustawodawca w treści art. 32 ust. 1 i 2 tej ustawy nakazał wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania ze stanowiska, natomiast nie wypowiedział się wprost w odniesieniu do rozstrzygania w pozostałych aspektach służby Policjanta. Materialnoprawne podstawy i warunki dotyczące uposażenia policjanta uregulowane zostały w Rozdziale 9 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Stosownie zaś do art. 106 ust. 3 prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. W myśl natomiast art. 105 ust. 2 omawianej ustawy, uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca. Ponieważ wskazane unormowania nie zawierają upoważnienia do rozstrzygania w formie decyzji administracyjnej w zakresie wypłaty uposażenia, w takiej sytuacji załatwienie sprawy z zakresu administracji publicznej, która przyznaje się, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów prawa, następuje w formie czynności materialno-technicznej. Czynności materialo-techniczne stanowią formę działania używaną wtedy, gdy należy stosować prawo materialne bez wchodzenia w spór co do jego treści lub ze względu na to, że nie trzeba dokonywać jego ustalenia. Dlatego też organ I instancji słusznie uznał pismo z dnia [...] grudnia 2009 r. odmawiające wypłaty żądanego świadczenia jako właściwą formę załatwienia przedmiotowej sprawy. Z uwagi na fakt, że w rozpatrywanej sprawie brak było materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego, organ I instancji nie mógł wydać merytorycznej decyzji administracyjnej kończącej postępowanie i dlatego zakończył je więc formalnie, umarzając jako bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy podkreślił, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ administracji publicznej stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie, natomiast wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia decyzji pełnomocnikowi strony, organ wskazał, że jest on niezasadny, gdyż z analizy akt postępowania wynika, iż pełnomocnictwo, które złożył do akt sprawy W. W., miało charakter ogólnego upoważnienia dla adwokata P. Z. "do reprezentowania strony we wszelkich sprawach oraz przed wszelkimi osobami fizycznymi i prawnymi". Tymczasem w postępowaniu administracyjnym pełnomocnictwo musi być udzielone wprost i nie może być domniemane, a jego treść winna jednoznacznie wskazywać na umocowanie pełnomocnika do działania mandanta w zakresie sprawy mającej być przedmiotem rozpoznania przez określony organ administracji. Od powyższej decyzji W. W. (zwany dalej także jako "Skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji KWP w G. jako niezgodne z prawem. W uzasadnieniu podkreślił, że organ I instancji nie wydał jakiejkolwiek decyzji merytorycznej, a jedynie wydał decyzję formalną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego, co pozbawia go prawa do sądu, mimo iż jego roszczenie dotyczy wypłaty świadczeń pieniężnych z tytułu rozwiązania stosunku służbowego. Zwrócił uwagę, że taki rodzaj rozstrzygnięcia organów tworzy sytuację, że "wszelkie postępowania administracyjne w sprawie roszczeń wynikających ze stosunku służbowego będą mogły być bezkarnie umarzane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że "w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do decyzyjnego rozpoznania sprawy". Zauważył też, że organ dokonał stosownej czynności materialno-technicznej wypłaty uposażenia, co wynika z treści pisma Głównego Księgowego z dnia [...] grudnia 2009 r. l.dz. [...]. Skoro organ uznał zasadność wypłaty uposażenia za okres dwóch miesięcy, tj. październik-listopad 2009 r., to wydanie decyzji administracyjnej w tej mierze jest już niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga W. W. zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 2010 r. naruszają przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu między stronami sprowadza się do rozbieżnej oceny w zakresie prawnych podstaw umorzenia postępowania w sprawie wypłaty uposażenia w związku ze zwolnieniem ze służby. Skarżący podnosi przy tym, że rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o przepis art. 105 k.p.a. pozbawia go konstytucyjnego prawa do kontroli zgłoszonego roszczenia względem organu pod kątem merytorycznym przez niezawisły sąd. Organ prezentuje stanowisko, że "roszczenie strony zostało rozstrzygnięte w drodze czynności materialno-technicznej odmowy wypłaty kwoty rzekomo zaległego uposażenia w związku ze zwolnieniem ze służby, dokonanej przez organ pismem znak [...] w dniu [...] grudnia 2009 r.". Niezależnie od zakreślonego sporu, Sąd w pierwszej kolejności zauważa, że wydane decyzje zostały zainicjowane przekazaniem sprawy Skarżącego przez Sąd Rejonowy w Z. [...], który w postanowieniu z dnia [...] maja 2010 r. stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i sprawę przekazał Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w G. Uwaga ta ma o tyle istotne znaczenie, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 stycznia 2011 r. (sygn. akt II FSK 2449/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl) to związanie oznacza, że przesądzenie we wcześniejszym prawomocnym wyroku określonej kwestii wyklucza możliwość późniejszego jej badania, a podmioty stosujące prawo są faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego związane, co "implikuje w sposób bezwzględny wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach" (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2010, s. 393). W tym miejscu stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w Z. w zakresie rozpoznawanego roszczenia ograniczył się w zasadzie do wskazania, że "dla rozstrzygnięcia żądań powoda właściwa jest droga administracyjna". W tym stanie rzeczy powinnością tut. Sądu jest zbadanie, czy wydana decyzja o umorzeniu postępowania, ze względu na przyjętą przez organy jego bezprzedmiotowość, jest prawidłowa. Analizując powyższą problematykę, tak od strony doktrynalnej, jak i orzeczniczej, wskazać należy, że o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. możemy mówić wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Można je podzielić na przyczyny o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Bezprzedmiotowość postępowania będzie zachodziła np. w przypadku śmierci strony w toku postępowania dotyczącego praw ściśle związanych z osobą zmarłej strony, ustania bytu prawnego osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, zmiany tytułu własności rzeczy, jej zniszczenia, zniesienia uprawnień lub obowiązków, uchylenia podstaw prawnych do działania administracji publicznej w formach władczych w określonych sprawach. Bezprzedmiotowe jest postępowanie prowadzone przez organ niewłaściwy, jak również przez organ, który nie został uznany za właściwy w sprawie w wyniku rozpoznania sporu kompetencyjnego. Postępowanie jest również bezprzedmiotowe, jeżeli nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego, tj. gdy sprawa indywidualna nie podlega i nie podlegała załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji, gdy organ administracji stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. dla przykładu: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 2225/01, Biuletyn Skarbowy, 2003/6/25). Postępowanie zakończone zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją dotyczyło "zapłaty niewypłaconych Skarżącemu poborów w związku ze zwolnieniem ze służby w kwocie [...] zł". Powodem uznania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji za bezprzedmiotowe było stanowisko organu wskazujące, iż "ustawodawca nie przewidział możliwości wydania decyzji administracyjnej w sprawie wypłaty zaległego uposażenia w związku ze zwolnieniem ze służby". Organ I instancji wywiódł taki wniosek (a organ odwoławczy takie stanowisko zaakceptował) z analizy przepisów o uposażeniu policjantów, a konkretnie z art. 99 oraz 101 ust. 1 oraz 105 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia o Policji, zgodnie z którymi policjant otrzymuje uposażenie z dniem mianowania policjanta do służby w decyzji, w której określona jest jego wysokość, zależna od grupy zaszeregowania oraz wysługi lat. Ponieważ unormowania nie zawierają regulacji nakazującej wydawanie decyzji administracyjnej w zakresie wypłaty uposażenia, organy przyjęły, że tym samym istnieje "brak możliwości wydania w sprawie wypłaty zaległego uposażenia w kwocie [...] zł w związku ze zwolnieniem ze służby" w formie decyzji administracyjnej, co obliguje je do zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. W takim bowiem przypadku "sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa, gdyż nie ma materialnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego". Zdaniem Sądu, z powyższym poglądem organu nie można się zgodzić. O ile nie budzi bowiem wątpliwości stanowisko, że sama wypłata uposażenia, o którym mowa w przytoczonym art. 101 ustawy o Policji, jest czynnością materialno – techniczną, to nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że czynnością materialno – techniczną jest również odmowa wypłaty uposażenia i to tym bardziej, że w realiach sprawy nie chodzi o uposażenie wypłacane w trybie art. 105 ust. 2 ustawy o Policji (tj. z góry, w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca – w drodze "czynności materialno-technicznej"), ale o uposażenie związane ze zwolnieniem Skarżącego ze służby i powstałego na tym tle sporu co do rodzaju przysługującego świadczenia za miesiąc październik i listopad 2009 r. (w związku ze zmianą daty zwolnienia Skarżącego ze służby ustaloną ostatecznie decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. - na dzień 30 listopada 2009 r.). W tym miejscu Sąd dodatkowo podnosi, że pismo organu sygnowane przez Głównego Księgowego z dnia [...] grudnia 2009 r., na które powołuje się organ, wywodząc, że stanowiło ono "właściwą formę załatwienia przedmiotowej sprawy" i miało "charakter czynności materialno-technicznej", uzasadniający niewydanie decyzji merytorycznej w tej sprawie, stoi w wyraźnej opozycji z jego treścią. Z pisma tego wynika bowiem, że "świadczenie roczne za miesiąc październik i listopad 2009 zostało przekształcone w uposażenie za w/w miesiące, w związku ze zmianą daty zwolnienia ze służby na dzień 30 listopada 2009 r., w oparciu o rozkaz personalny komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r.". Inaczej mówiąc, z pisma tego wynika, że Skarżącemu, w drodze "pisma informującego", dokonano "przekształcenia" pobieranego świadczenia rocznego w uposażenie, co stanowi oczywiste naruszenie wymaganej formy dla tego rodzaju merytorycznego rozstrzygnięcia. Pomijając powyższe, nawet gdyby przyjąć (oczywiście w sensie jedynie pewnego teoretycznego założenia), że wzmiankowane pismo miało charakter czynności materialno-technicznej, to zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem, odmowa dokonania czynności materialno – technicznej winna być dokonana w drodze decyzji, albowiem jest to negatywne rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, o której załatwienie zwróciła się strona mająca w tym interes prawny. Taka forma załatwienia, umożliwiająca instancyjną i pozainstancyjną kontrolę zgodności rozstrzygnięcia z prawem, w najlepszy sposób chroni bowiem zarówno interes społeczny, jak i interes indywidualny strony (dla przykładu: por. uzasadnienie wyroku z dnia 25 lutego 1983 r., sygn. akt II SA 2083/82, ONSA z 1983 r., nr 1, poz. 14). Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości organu przy rozstrzyganiu sprawy, podkreślić trzeba, że w doktrynie oraz orzecznictwie wskazuje się na konstrukcję domniemania załatwienia sprawy w drodze decyzji. Według tych poglądów, jeżeli przepis prawny nie określa formy konkretyzacji sytuacji prawnej obywatela, organ administracji publicznej powinien dokonać jej w formie decyzji administracyjnej (vide: J. Jędrośka, B. Adamiak /w:/ Glosa do wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 1981 r. sygn. akt SA 761/81 - OSP: KA nr 5/82; Andrzej Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, Zakamycze 2005 str. 611). Koniecznym warunkiem przyjęcia takiego domniemania jest oczywiście ustalenie, iż istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej właściwy do jej załatwienia – co w niniejszej sprawie niewątpliwie ma miejsce. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie powinno zatem, w ocenie Sądu, budzić wątpliwości, że sprawa odmowy wypłaty uposażenia za miesiąc październik i listopad 2009 r. winna być rozstrzygnięta w drodze decyzji administracyjnej i to tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę kontekst przedmiotowej sprawy i związek zgłoszonego przez Skarżącego roszczenia z wypłacanym świadczeniem rocznym. Wreszcie, należy też zwrócić uwagę, iż w świetle utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych, roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji mogą być dochodzone przez policjantów na drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2001 r. o sygn. akt II SA 2591/01 LEX nr 121906). Jak zauważył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, inne rozumowanie prowadziłoby do pozbawienia funkcjonariuszy Policji ochrony prawnej w dochodzeniu ich roszczeń ze stosunku służbowego, który jest stosunkiem administracyjnoprawnym i w stosunku do którego nie stosuje się przepisów prawa pracy i nie ma możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed powszechnym Sądem Pracy. W tej sytuacji, organy, umarzając postępowanie w sprawie z powodu jej bezprzedmiotowości, w sposób oczywisty naruszyły art. 105 § 1 k.p.a. Rozpoznając ponownie wniosek Skarżącego, organ I instancji winien zatem wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego niedoręczenia spornej decyzji pełnomocnikowi strony, Sąd uznał, że jest on niezasadny, gdyż z analizy akt postępowania wynika, iż pełnomocnictwo, które złożył do akt sprawy W. W., miało charakter ogólnego upoważnienia dla adwokata P. Z. "do reprezentowania strony we wszelkich sprawach oraz przed wszelkimi osobami fizycznymi i prawnymi". Sąd zauważa, że w postępowaniu administracyjnym pełnomocnictwo musi być udzielone wprost i nie może być domniemane, a jego treść winna jednoznacznie wskazywać na umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu strony i w zakresie sprawy mającej być przedmiotem rozpoznania przez określony organ administracji. Mając na uwadze stwierdzone uchybienia organów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.