VI SA/Wa 498/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2012 r. sprawy ze skargi O.S.A. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 87 ust. 1 i ust. 3, art. 92 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), art. 31 ust. 1-4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.) oraz lp. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.100 zł, w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł, utrzymał w mocy ww. decyzję w zaskarżonej części tj. dotyczącej kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Uzasadniając swoje stanowisko Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, iż w dniu [...] listopada 2011 r. na drodze krajowej nr [...] (kierunek G.) poddano kontroli drogowej ciągnik samochodowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] nr rej. [...] którym wykonywany był krajowy przewóz drogowy towarów niebezpiecznych przez O.S.A. z siedzibą w P. Kierowca okazał do kontroli dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w okresie objętym kontrolą. Cztery zaświadczenia zostały zakwestionowane ponieważ zostały wystawione samodzielnie przez kierowcę, z polecenia służbowego. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca oświadczył, iż zaświadczenia o działalności kierowcy otrzymuje od pracodawcy, tj. firmy O.S.A. z siedzibą w P. wypełnione poza polami 12 i 13, w których sam wpisuje daty i godziny, własnoręcznie je podpisuje. Ustalenia z kontroli zwarte zostały w protokole kontroli nr [...]. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m. in. zaświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., o czasie pracy kierowców. Za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty odpowiedzialny jest przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne (ust. 3). Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, w przypadku gdy kierowca: przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, przebywał na urlopie wypoczynkowym, miał czas wolny od pracy, prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu, pozostawał w gotowości w rozumieniu art. 9 ust. 1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu, na żądanie osoby uprawnionej do kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera m.in. wskazanie przyczyny nieużytkowania wykresówek. Zaświadczenie, wystawione na przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14, ze zm.), przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego, a kierowca to zaświadczenie podpisuje. W myśl art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, podmioty, które wykonują przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wymienionych w pkt 1 – 8 podlegają karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy o transporcie drogowym. Za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty nakładana jest kara pieniężna w kwocie 500 zł, zgodnie z lp. 1.7 załącznika. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie O.S.A., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego tj. - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie w toku postępowania przed organem II instancji podstawowych zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, co doprowadziło w konsekwencji do wydania orzeczenia naruszającego zasadę praworządności, zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania przez organ administracji publicznej zaufania do obywateli oraz zasadę wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji publicznej całego materiału dowodowego i zasadę swobodnej oceny dowodów, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie umorzenia postępowania, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, gdy tymczasem charakter zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywał, iż dalsze prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie było bezzasadne, a zatem postępowanie to winno zostać umorzone przez organ II instancji, oraz prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 pkt 1 (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2012 r.) w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 31 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji nieuprawnione uznanie, iż skarżący nie wyposażył swojego kierowcy w odpowiedni dokument tj. zaświadczenie o działalności, sporządzone na odpowiednim formularzu, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, gdy tymczasem skontrolowany kierowca posiadał powyższy dokument wystawiony na druku formularza, o którym mowa w załączniku (zaświadczenie o działalności) do decyzji Komisji nr [...] z dnia [...] 12.2009 r. zmieniającej decyzję [...] w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L, Nr 330, poz. 80 ze zm.) W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł między innymi, że zaświadczenia o działalności, zakwestionowane w toku kontroli, zostały wypełnione prawidłowo i spełniają wszystkie wymagania określone w obowiązujących przepisach prawa. Stwierdził, iż zarzut, zgodnie z którym przedsiębiorca winien osobiście wystawiać zaświadczenie, potwierdzające fakt nieprowadzenia przez kierowcę pojazdu w danym okresie, jest całkowicie nietrafny albowiem przedsiębiorca może działać przez osoby przez niego upoważnione, w tym również przez swoich pracowników - kierowców. Żaden z przepisów nie wyłącza możliwości działania przedsiębiorcy przez pełnomocnika. W przedmiotowej sprawie kierowca wylegitymował się ważnym upoważnieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., udzielonym mu przez pracodawcę, z którego wynika, iż O.S.A. z siedzibą w P. upoważniła go do podpisywania w jej imieniu zaświadczeń, określonych w art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, wystawionych dla kierowców zatrudnionych w O.S.A. oraz kierowców niezatrudnionych w O.S.A. a osobiście wykonujących przewozy na jej rzecz. Powyższe upoważnienie jest upoważnieniem imiennym i szczególnym, tj. dla konkretnego pracownika oraz do dokonywania ściśle określonych czynności. Dlatego też skontrolowany kierowca mógł skutecznie wystawić i wystawił przedmiotowe zaświadczenia w imieniu swojego pracodawcy. Brak jest przy tym konieczności, jak twierdzi organ II instancji, aby za osobę upoważnioną do wypełniania zaświadczeń, dotyczących rejestracji czasu pracy kierowców, uznać wyłącznie jednostkowego pracownika, z którego zakresu obowiązków wynika czynność sporządzania przedmiotowych zaświadczeń i wyposażania w nie kierowcy przed rozpoczęciem przez niego przewozu drogowego. Skarżący podkreślił, iż jedynie niektórzy jego pracownicy, tj. w szczególności kierowcy, wyposażeni są w powyższe upoważnienie, które jest wyjątkiem, a nie regułą przy wykonywaniu statutowej działalności gospodarczej. Wyjątkowy charakter takiego upoważnienia związany jest z faktem, iż nie sposób wykluczyć sytuacji, w której kierowca nie ma możliwości zjechania do bazy, z uwagi na wykonywanie przez niego zadania transportowego lub z uwagi na brak możliwości kontaktu ze swoim przełożonym, w związku z rozproszoną strukturą organizacyjną skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą na terenie całego kraju. Dlatego też, osobiste wypełnienie przez przedsiębiorcę zaświadczenia o działalności, potwierdzającego fakt nieprowadzenia przez kierowcę pojazdu w danym okresie oraz wręczenie go kierowcy przed wykonaniem przewozu, byłoby niejednokrotnie poważnie utrudnione, a często jest wręcz całkowicie niemożliwe do spełnienia. Skarżący zwrócił również uwagę, iż przedmiotowa sprawa wskazuje na powszechnie istniejący problem, dotyczący większości dużych przewoźników, w szczególności prowadzących działalność gospodarczą na terenie całego kraju, a pojawiający się przy wystawianiu zaświadczenia, określonego w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców w sytuacji, gdy kierowca przebywa poza miejscowością siedziby pracodawcy lub poza jego bazą, bez możliwości bezpośredniego kontaktu z przełożonym. W ocenie skarżącego, mając także na uwadze wytyczne Generalnego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r., całkowicie nieracjonalne i nieznajdujące żadnego uzasadnienia oraz sprzeczne z wykładnią celowościową przepisów o rejestracji czasu pracy kierowców, byłoby uznanie, iż w powyższej sytuacji kierowca nie może dokonać ręcznej rejestracji czasu odpoczynku na zaświadczeniu o działalności, a jedynie może tego dokonać odręcznie na rewersie wykresówki. Rejestracja czasu pracy kierowcy na zaświadczeniu o działalności jest dużo bardziej czytelna i przejrzysta dla organu kontrolującego (chociażby poprzez użycie pisma maszynowego), niż rejestracja dokonana ręcznie na wykresówce, czego zdaje się nie dostrzegają organy obu instancji. Skarżący dodał, iż jednakowy, jak w przedmiotowej sprawie stan faktyczny, dotyczący posługiwania się przez kierowców skarżącego zaświadczeniami o działalności wystawionymi w sposób analogiczny do zaświadczeń zakwestionowanych w niniejszej sprawie, był już przedmiotem niejednokrotnych rozstrzygnięć innych Wojewódzkich Inspektorów Transportu Drogowego, którzy umarzali postępowania administracyjne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W myśl art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty odpowiedzialny jest przedsiębiorca (ust. 3). W myśl art. 15 ust. 7 a ppkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, wykresówkę z bieżącego dnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 28 dni. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, w przypadku gdy kierowca-przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby; przebywał na urlopie wypoczynkowym; miał czas wolny od pracy; prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR; wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu; pozostawał w gotowości w rozumieniu art. 9 ust. 1. Przez czas wolny, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, rozumie się okresy inne niż wymienione w ust. 1 pkt 1,2 i 4-6, w których kierowca nie wykonywał pracy (ust 2). Zaświadczenie o którym mowa w ust. 1, wystawione na przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszący się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14 ze zm.), przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego, a kierowca to zaświadczenie podpisuje. Ww. przepisy stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę, lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz oraz do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe z tym, że przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy drogowe przedkłada stosowne oświadczenie. Jak stanowi art. 92 ust. 1 ww. ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 1.7 załącznika do ww. ustawy, który nakłada karę pieniężną w wysokości od 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 dotyczą podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności z nim związane, podmiotami tymi są przedsiębiorcy, co wynika z definicji przewozu drogowego zawartego w art. 4 pkt 6 a ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tą definicją wykonującym przewóz drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1-4 ww. ustawy. Tak szerokie pojęcie definicji "wykonującego przewozy drogowe" pozwala na objęcie sankcjami przewidzianymi przez art. 92 ustawy wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. W przypadku odpowiedzialności określonej w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym sam fakt naruszenia prawa stanowi podstawę do zastosowania sankcji. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter decyzji związanych z przekroczeniem przepisów o transporcie drogowym. Decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, niestwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest, bowiem, przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn – przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. Ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność (możliwość odstąpienia od wymierzenia) bądź prowadzących do jej ograniczenia. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego – stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. Zaistnienie określonych ustawą przesłanek odpowiedzialności zobowiązuje właściwy organ do wymierzenia kary. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjmuje się, iż finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna co do zasady ma charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia (tak m.in.: D. Szumiło-Kulczycka, Prawo administracyjno-karne, Zakamycze, Kraków 2004, s. 150 i powołana tam uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., IV SA 1792/96, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94, czy też wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00). Podnieść należy, iż z uwagi na dolegliwość finansową, kary orzekane przez sądy wykazują podobieństwo do kar pieniężnych nakładanych przez organy administracji. Istota tkwi jednakże w odmiennych funkcjach, które spełniają obie formy represji państwa. Kara administracyjna nie jest bowiem odpłatą za popełniony czyn, lecz stanowi środek przymusu służący zapewnieniu realizacji wykonawczo-zarządzających zadań administracji. W konsekwencji należy przyjąć, iż istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem rozstrzygać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Dlatego też - co do zasady - bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. W zarysowanym mechanizmie odpowiedzialności podstawowe znaczenie mają, więc ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia. Stwierdzone podczas kontroli naruszenia, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej kontrolujący zamieszcza w protokole kontroli, który stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Jak wynika z akt sprawy kontrolowany kierowca kierował pojazdem w imieniu skarżącego i okazał do kontroli dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w okresie objętym kontrolą, z których cztery zostały wystawione samodzielne przez kierowcę. Do protokołu kontroli kierowca nie zgłosił żadnych uwag i podpisał go bez zastrzeżeń. Obowiązujące przepisy określają w sposób jednoznaczny obowiązki podmiotu wykonującego przewóz drogowy w zakresie zaświadczenia, które obowiązany jest wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy jak również kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę, lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz, oraz do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe. Sąd nie podziela przekonania skarżącego, iż upoważniony kierowca może samodzielnie wystawić zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. Wystawianie zaświadczeń odnoszących się do czasu pracy jest elementem nadzoru pracodawcy nad pracownikiem albowiem w czynności tej jest zawarty element kontroli oraz nadzoru nad czasem pracy pracownika. Zdaniem Sądu prawidłowym jest stanowisko organu, iż praktyka skarżącego polegająca na udzielaniu kierowcom pełnomocnictw do wykonywania czynności z zakresu prawa pracy w imieniu pracodawcy, a taką czynnością jest potwierdzenie okresu, w którym pracownik miał czas wolny od pracy lub odpoczywał, w zaświadczeniu o działalności, jest sprzeczne zarówno z istotą celu wystawienia takiego zaświadczenia jak i z istotą stosunku pracy i w konsekwencji stanowi brak nadzoru pracodawcy nad pracownikiem. Jak zasadnie wskazał organ artykuł 38 k.c. określa zdolność osoby prawnej do czynności prawnych zgodnie z teorią organów osoby prawnej, co oznacza, że osoba prawna z mocy ustawy działa przez swoje organy statutowe, a nie przez inne osoby lub organy wyznaczone do składania oświadczeń woli. Do powzięcia i złożenia oświadczenia woli, które przypisuje się osobie prawnej, powołane są osoby fizyczne będące organem lub wchodzące w skład organu tej osoby prawnej (S. Grzybowski System prawa cywilnego, t. 1, s. 373). W imieniu osoby prawnej może działać pełnomocnik upoważniony przez jej organ do złożenia określonych oświadczeń woli (G. Goździewicz, T. Zieliński, Komentarz Lex 2011). Jak stanowi art. 31 § 1 Kodeksu pracy, za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do pracodawcy będącego osobą fizyczną, jeżeli nie dokonuje on osobiście czynności, o których mowa w tym przepisie (§ 2). Odnosząc się do stanowiska skarżącego dotyczącego rozstrzygnięć innych Wojewódzkich Inspektorów Transportu Drogowego, które umarzały postępowanie administracyjne, należy zauważyć, iż każda sprawa dotycząca rozstrzygnięć organów administracji jest sprawą indywidualną w rozumieniu art. 1 ust. 1 Kpa. Indywidualizm takiej sprawy powoduje, że nigdy nie jest ona rozpoznawana porównawczo. Skoro, zatem w dniu kontroli skarżący naruszył obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty to skutkiem jest naruszenie art. 87 omawianej ustawy, co w świetle art. 92 ust. 1 i ust. 4 obliguje organ do nałożenia na skarżącego kary, o której mowa w lp. 1.7. załącznika do tej ustawy. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały zatem nałożenie na skarżącego kary za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wobec niezasadności zarzutów skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.