IV SA/Wa 1971/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2012 r. sprawy ze skargi K. M. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części ustaleń dotyczących działki o nr ewidencyjnym [...], położonej w obrębie geodezyjnym wieś K. na terenie Gminy M.; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w części, której stwierdzono nieważność do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Rady Gminy M. na rzecz skarżącego K. M. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1971/11 UZASADNIENIE Rada Gminy M. w dniu [...] października 2006 r. podjęta uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. obszaru "K." - część VI obejmująca fragment wsi K.. Na rysunku planu spod jego ustaleń wyłączona została m. in. działka o nr. ew, [...], jednakże część tekstowa tego planu (§ 2 ust. 1) takiego wyłączenia nie zawiera. Kwestię tę podniósł właściciel przedmiotowej działki – K. M., zarzucając najpierw w wezwaniu Gminy do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w skardze do Sądu Administracyjnego, iż Gmina wyraziła zgodę na wyłączenie jego działki spod ustaleń tego planu, jednakże wadliwie tego dokonała. Z tego względu do działki tej należałoby odnieść ustalenia przyjęte dla obszaru oznaczonego symbolem [...], a więc m. in. zakaz realizacji zabudowy oraz zakaz realizacji zabudowy siedliskowej. W wywiedzionej skardze zarzucił naruszenie art. 140 Kc, art. 64 ust. 4 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, art. 32 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W ocenie skarżącego wprowadzając ten zapis Gmina naruszyła także art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Gmina M. stwierdziła, iż usiłowała sprostować ten błąd jako oczywistą omyłkę w części tekstowej uchwały uchwałą nr [...] z [...].12.2011 r. jednakże Wojewoda [...] stwierdził jej nieważność rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...].01.2012 r. Jednocześnie Gmina wyjaśniła, że zamierza zmieniać plany dla wyszczególnionych części Gminy, w tym m. in. dla przedmiotowego obszaru i załączyła uchwałę nr [...] z dnia [...].11.2011 r. o przystąpieniu do tych zmian. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga została oparta na uzasadnionych podstawach. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych polegają m. in. na kontroli działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Kontrola ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując natomiast w oparciu o art. 101 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym oceny legalności kwestionowanego zapisu planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego akt prawa miejscowego Sąd bada, czy interes prawny lub uprawnienie wnoszących skargę zostało naruszone tym zapisem planu. Sąd, kontrolując legalność kwestionowanej uchwały w zaskarżonej części, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zobrazowany na rysunku planu zakres wyłączeń terenów spod jego ustaleń nie odpowiada części tekstowej przedmiotowej uchwały (§ 2 ust. 1), która to rozbieżność narusza interes prawny skarżącego. Zgodnie z art, 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż skarga wniesiona została z zachowaniem przewidzianego na to terminu. Wezwanie Gminy do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło pismem z [...].09.2011 r. Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, stosownie do którego, do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. (skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa). Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. i w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Poza sporem jest, iż w niniejszej sprawie skarga wniesiona została, po upływie miesiąca od dnia bezskutecznego złożenia wniosku o usunięcie naruszenia prawa, a przed upływem sześćdziesięciu dni liczonych od tego dnia. Rada nie zajęła bowiem wcześniej stanowiska odnośnie owego wezwania. Skarga oparta na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest skargą o ograniczonym zakresie podmiotowym. Skarżący musi wykazać, że zaskarżonym aktem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Ustalenie, czy skarżący ma interes prawny lub uprawnienie, które zostały naruszone zaskarżonym aktem, stanowi podstawę do dokonywania przez Sąd dalszej kontroli. Nadto naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości. Interes prawny winien zaś wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Interes ten musi cechować bezpośredniość, konkretność i realność. Bezsprzecznie skarżący posiada interes prawny w tej sprawie, jest współwłaścicielem działki o nr ew. [...], położonej w obrębie geodezyjnym wieś K. na terenie Gminy M., która to wg części tekstowej planu została nim objęta, a wyłączona spod ustaleń planu na rysunku planu. Interes ten znajduje ochronę w przepisach Kodeksu cywilnego. Właściciel nieruchomości posiada więc interes w ochronie służącego mu prawa do nieruchomości przed rozmaitymi ograniczeniami wynikającymi z zapisów uchwalonego planu. Oznacza to, że w świetle powołanego art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaistniały warunki do kontroli legalności zaskarżonej uchwały zatwierdzającej plan przez Sąd Administracyjny. Sąd stwierdza, że niewątpliwie między częścią tekstową przedmiotowej uchwały zatwierdzającej plan, w opisie granicy obszaru nim objętego, a rysunkiem planu nastąpiła rozbieżność. Ten brak zgodności czyni niemożliwym jednoznaczne stwierdzenie, czy przedmiotowa działka objęta jest planem i stosują się do niej zapisy planu przewidziane dla terenu oznaczonego symbolem [...], czy też została wyłączona spod jego ustaleń. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje, iż Gmina w rzeczywistości zamierzała działkę tę wyłączyć spod ustaleń zatwierdzanego planu. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej w dniu uchwalenia kwestionowanego planu miejscowego (powołanym ze względu na konieczność oceny legalności uchwały według stanu prawnego na dzień jej podejmowania), nieważność uchwały rady gminy w całości lub części powodowało nie tylko każde naruszenie właściwości organów, określonych w art. 18 tej ustawy, ale i trybu postępowania. Przy czym ów tryb postępowania jest pojęciem szerszym niż tryb sporządzania planu sformułowany w owym art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Mieści się w nim również wymóg przestrzegania treści art. 4 tejże ustawy z zw. z jej art. 10. Wskazany brak spójności tekstu wskazanej uchwały zatwierdzającej plan z jej załącznikiem graficznym musiał prowadzić do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały Rady Gminy M. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. obszaru "K." - część VI obejmująca fragment wsi K. w części ustaleń dotyczących działki o nr ew. [...], położonej w obrębie geodezyjnym wieś K. na terenie Gminy M. . W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153., poz. 1270, ze zm.) orzekł w pkt . 1 sentencji oraz na podstawie art. 152 tej ustawy orzekł w pkt. 2 sentencji. O kosztach orzeczono, stosownie do art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w pkt. 3 sentencji.