I SA/Wr 675/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka- sprawozdawca, Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2012 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi G.D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 23 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2012 r. [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 357,00 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 31 października 2011 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L.wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej) złożony przez G. D. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzącym działalność gospodarczą głównie w zakresie handlu wyrobami hutniczymi. Jako jedyny licytant przystąpił do licytacji komorniczej nieruchomości (lokalu niemieszkalnego), położonej w S. – Z. W dniu 30 maja 2011 r. Sąd Rejonowy w W. wydał postanowienie o przysądzeniu własności nieruchomości na rzecz wnioskodawcy. Postanowienie stało się prawomocne w dniu 20 lipca 2011 r. W dniu 23 sierpnia 2011 r. wnioskodawca sprzedał nieruchomość spółce prawa handlowego, której jest udziałowcem, nie naliczając podatku od towarów i usług. Egzekucja komornicza z nieruchomości prowadzona była od 2008 r., a dłużnik nabył tę nieruchomość nie będąc podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca zwrócił się z pytaniem, czy jako czynny podatnik VAT zobowiązany był naliczyć podatek od towarów i usług przy sprzedaży tej nieruchomości. Jako przedmiot interpretacji wnioskodawca wskazał ustawę o podatku od towarów i usług. W uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 3 listopada 2011 r. (data wpływu 21 listopada 2011 r.) wnioskodawca przedstawił pytanie, czy z tytułu realizacji opisanej w stanie faktycznym transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku od towarów i usług i czy transakcja ta podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Jako przedmiot interpretacji wnioskodawca wskazał art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej u.p.t.u. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wnioskodawca wskazał, że z tytułu opisanej transakcji sprzedaży nieruchomości nie jest podatnikiem podatku od towarów usług i transakcja ta nie podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Nieruchomość nabył ze środków pochodzących z majątku prywatnego i nigdy nie wykorzystywał jej w prowadzonej działalności gospodarczej. Sprzedaż nieruchomości stanowiącej majątek prywatny nie może być uznana za działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, a sprzedawca za podatnika podatku od towarów i usług. Trudno uznać, aby sprzedaż majątku prywatnego dokonywana była w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego z dnia 17 stycznia 2012 r. o uzupełnienie opisanego we wniosku stanu faktycznego, wnioskodawca wskazał m. in., że dostawa lokalu nie została dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia. Następnie w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego z dnia 31 stycznia 2012 r. i podanie m. in., kiedy miało miejsce pierwsze zasiedlenie i czy od tego momentu do sprzedaży minęły dwa lata, wnioskodawca wskazał, że nie wie kiedy miało miejsce pierwsze zasiedlenie, jest to budynek poniemiecki, mieszkalny, z wyjątkiem jednego lokalu uznanego za niemieszkalny. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. pozostawił wniosek zainteresowanego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia. Organ wskazał, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) interpretacja indywidualna jest wydawana w oparciu o wyczerpujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), który zaistniał, bądź może zaistnieć. Natomiast analiza korespondencji ujawniła, że zainteresowany nie odpowiedział, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie, uwzględniając że dostawa dokonana przez wnioskodawcę nie nastąpiła w ramach pierwszego zasiedlenia. Odpowiedź na to pytanie jest niezbędna dla ustalenia, czy opisana we wniosku transakcja mogłaby korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. W zażaleniu na postanowienie wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 14b § 1 i art. 14b § 3 w związku z art. 14g § 1 oraz art. 14h w związku z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Zainteresowany wskazał, że dostawa lokalu niemieszkalnego została dokonana przez niego jako osobę fizyczną, nie prowadzącą działalności gospodarczej, z majątku osobistego i nie powinna podlegać przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. W stosunku do tej transakcji nie można mu przypisać statusu podatnika VAT. W konsekwencji, pytanie dotyczące daty pierwszego zasiedlenia lokalu nie ma żadnego znaczenia dla sprawy i pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia stanowi naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej. Poza tym zainteresowany wyjaśnił, że zakupiony lokal niemieszkalny położony jest w budynku poniemieckim, który po wybudowaniu posiadał już wielu użytkowników i właścicieli. Składanie oświadczeń tak daleko wykraczających poza jego wiedzę jest niemożliwe do wykonania. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] nr [...]organ podatkowy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że organ podatkowy nie może dociekać faktów, bowiem winne być one w sposób wyczerpujący przedstawione przez wnioskodawcę. Zainteresowany przedstawił jedynie lakoniczną odpowiedź, że nie posiada informacji o pierwszym zasiedleniu, natomiast zwrócił uwagę na poniemiecki charakter budynku, w dodatku mieszkalnego o jednym pomieszczeniu niemieszkalnym. Nie było możliwe ustalenie podstawowej przesłanki skutkującej zastosowaniem zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. Badanie przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u. może nastąpić po weryfikacji pkt 10 ustawy. Organ nie wymagał od wnioskodawcy informacji innych niż niezbędne do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz wynikających z przepisów prawa podatkowego mających bezpośredni związek z rozstrzygnięciem sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił naruszenie art. 14b § 1, art. 14b § 3 i art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia. Skarżący wskazał, że wnioskodawca winien opisać te wszystkie fakty, które są prawnie znaczące dla ustalenia, czy przepis, którego stosowania dotyczy wniosek, może mieć (lub nie) zastosowanie w sprawie (a więc te fakty, które wynikają z hipotezy normy prawnej). Istota wniosku podatnika sprowadzała się do prawidłowej interpretacji art. 15 u.p.t.u. Wnioskodawca tylko ten przepis wskazał jako budzący jego wątpliwości w odniesieniu do przedstawionego przez siebie stanu faktycznego. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia organu podatkowego była odpowiedź na pytanie, czy z tytułu realizacji opisanej transakcji sprzedaży nieruchomości wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług, czy transakcja ta podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nie wnosił o rozstrzygnięcie, czy będzie mógł skorzystać ze zwolnienia z tego podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. Dla interpretacji art. 15 u.p.t.u. kategoria pierwszego zasiedlenia nie ma żadnego znaczenia. Dlatego też pozostawienie wniosku o interpretację bez rozstrzygnięcia z uwagi na brak informacji w tym zakresie narusza art. 14b § 1 i art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest uzasadniona. Przedmiotem sporu jest kwestia związana z pozostawieniem bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego z uwagi na nieprzedstawienie przez skarżącego, zdaniem organu podatkowego, wyczerpującego stanu faktycznego. Stosownie do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej -zajętego stanowiska (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011 r. I FSK 897/10, LEX nr 976050). Organ podatkowy, jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Wynikający z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok z dnia 29 lutego 2012 r. II FSK 1523/10, LEX nr 1123044). W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, złożonym w dniu 31 października 2011 r., postawił pytanie: "czy jako czynny podatnik VAT zobowiązany był naliczyć podatek od towarów i usług przy sprzedaży tej nieruchomości". Jednakże z uwagi na brak przedstawienia w tym wniosku własnego stanowiska w sprawie oraz ogólne wskazanie jako przedmiotu interpretacji ustawy o podatku od towarów i usług, wnioskodawca w piśmie z dnia 3 listopada 2011 r. sprecyzował pytanie: "czy z tytułu realizacji opisanej w stanie faktycznym transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku od towarów i usług i czy transakcja ta podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług", a jako przedmiot interpretacji wnioskodawca wskazał art. 15 u.p.t.u. Jednocześnie przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wnioskodawca przedstawił swoją interpretację art. 15 u.p.t.u., uznając że nie jest podatnikiem VAT w rozumieniu tego przepisu. Również organ podatkowy w wezwaniach do uzupełnienia wniosku z dnia 17 stycznia 2012 r. i z dnia 31 stycznia 2012 r. oraz w postanowieniu z dnia 13 lutego 2012 r. wskazywał, że wniosek o interpretację został uzupełniony pismem z dnia 3 listopada 2011 r. Mając na uwadze wniosek o wydanie interpretacji i jego uzupełnienie, organ podatkowy zobowiązany był do rozważenia, czy wnioskodawca z tytułu opisanej transakcji sprzedaży lokalu niemieszkalnego jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 u.p.t.u. Organ podatkowy natomiast niesłusznie uznał, że zobowiązany jest również do wyjaśnienia podatnikowi kwestii związanych ze zwolnieniem tej transakcji od podatku od towarów i usług, w szczególności na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a u.p.t.u. Wnioskodawca nie wnosił bowiem o wyjaśnienie, czy będzie mógł skorzystać ze zwolnienia z podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a u.p.t.u. i nie wskazywał we wniosku tych przepisów jako wymagających interpretacji. Natomiast dla interpretacji art. 15 u.p.t.u. data pierwszego zasiedlenia lokalu nie jest istotna. Wobec powyższego za nieuzasadnione należy uznać wzywanie podatnika do uzupełnienia stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację o podanie daty pierwszego zasiedlenia lokalu. W tej sytuacji, pozostawienie wniosku podatnika bez rozpatrzenia stanowi naruszenie art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Ponownie rozpoznając sprawę, organ interpretacyjny zobowiązany będzie do udzielenia indywidualnej interpretacji z uwzględnieniem treści pisma skarżącego z dnia 3 listopada 2011 r., stanowiącego uzupełnienie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z omówionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżone postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego znalazło swoją podstawę prawną w treści art. 200 p.p.s.a.