II GSK 2060/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Sz.-P. P. K. Spółki z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 278/12 w sprawie ze skargi Sz.-P. P. K. Spółki z o.o. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. (dalej: WSA w Sz. lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 278/12 oddalił skargę Sz.-P. P. K. Spółki z o.o. w P. (dalej: Spółka) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. (dalej: SKO) z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że Prezydent Miasta Sz. występujący w sprawie jako wierzyciel, wystawił Spółce, po uprzednim doręczeniu upomnienia, tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. obejmujący należności wynikające z opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania (dalej: SPP) samochodu marki O. nr rej [...] w kwocie 450 zł, w okresie od dnia [...] maja 2004 r. do dnia [...] grudnia 2007 r. oraz koszty upomnienia w kwocie 8,80 zł. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), dalej: u.d.p. i dwie uchwały Rady Miasta Sz.: nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Sz. oraz sposobu ich pobierania (Dz. U. Woj. Z. Nr 113, poz. 1932 ze zm.) oraz nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Sz. oraz sposobu ich pobierania (Dz. U. Woj. Z. Nr 99, poz. 2168). Po doręczeniu tytułu wykonawczego Spółka zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Oparła je na art. 33 pkt 1, 4, 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), dalej: u.p.e.a. W ocenie Spółki tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów art. 27 § 1 pkt 3 i 9 u.p.e.a., ponieważ nie zawierał wskazania podstawy prawnej dochodzonej należności, bo za taką nie można uznać powołanych uchwał Rady Miasta Sz., jak również nie posiadał pouczenia o sposobie wniesienia zarzutów. Spółka wskazała także na przedawnienie części egzekwowanej należności z dniem [...] grudnia 2009 r. na podstawie art. 40d ust. 3 u.d.p. Jej zdaniem błędnie określono osobę zobowiązanego, ponieważ opłatę można pobrać tylko od korzystającego z drogi publicznej za parkowanie pojazdów samochodowych w wyznaczonych miejscach bez wniesienia opłaty za parkowanie, którym nie zawsze jest właściciel pojazdu. Wobec tego nieprawidłowo skierowano do Spółki upomnienie, gdyż powinno ono być doręczone parkującemu w SPP, korzystającemu z samochodu służbowego udostępnionego przez Spółkę. Wskazała też na nieistnienie obowiązku, ponieważ uchwała nr [...] Rady Miasta Sz. z dnia [...] kwietnia 2004 r. jest niezgodna z u.d.p., a pobieranie opłat przez Miejski Zakład Obsługi Gospodarczej (dalej: MZOG) – Biuro Strefy Płatnego Parkowania, a nie przez Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego (zarządcę lub zarząd dróg, dalej: ZDTM), narusza art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 tej ustawy. Powoduje to również, że nie wiadomo jaki podmiot powinien być wierzycielem, gdyż opłaty wpływają na rachunek MZOG, upomnienia zaś wysyła pracownik Wydziału Księgowości Urzędu Miasta Sz., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Sz. Nie ustalono ponadto, czy samochód był parkowany w SPP, czy w innych miejscach, np. objętych zakazem parkowania. Dodatkowo Spółka zwróciła uwagę, że uchwała Rady Miasta Sz. nr [...] z dnia [...] października 2000 r. w sprawie przebiegu dróg powiatowych utraciła moc z dniem [...] grudnia 2003 r., gdyż zmianie uległ art. 6a ust. 3 u.d.p. zawierający delegację do wydania tej uchwały, zaś uchwałę Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] maja 2009 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg gminnych w Mieście Sz. (Dz. U. Woj. Z. Nr 51, poz. 1308) podjęto dopiero w dniu [...] maja 2009 r. Oznacza to, że nie wiadomo jak one przebiegały do dnia wejścia w życie tej uchwały, a przez to brak było podstawy do pobierania opłat za parkowanie pojazdów. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Sz. zarzuty przekazał wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska i wydania postanowienia w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. wierzyciel wyraził stanowisko. Wskutek uwzględnienia zażalenia Spółki SKO uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta Sz. postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] uznał za zasadny zarzut przedawnienia w zakresie zdarzeń wykazanych w poz. 1 – 7 upomnienia (za lata 2004 i 2005) ograniczając tytuł wykonawczy o kwotę 200 zł. Pozostałe zarzuty uznał za niezasadne. W kwestii braku podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku podał, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej powstał z mocy prawa, w tym na podstawie uchwał Rady Miasta Sz. nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. W rubryce 29 tytułu wykonawczego powołano u.d.p. oraz numery i daty uchwał Rady Miasta Sz. Tytuł wykonawczy sporządzono na urzędowym druku, w którym w rubryce "G" zawarte jest pouczenie o przysługującym zobowiązanemu prawie i sposobie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Pominięcie w pouczeniu wskazania podmiotu, do którego należało wnieść zarzuty nie stanowiło dla Spółki przeszkody w ich złożeniu. Jeżeli chodzi natomiast o błąd co do osoby zobowiązanego wyjaśnił, że Spółka była właścicielem spornego pojazdu, a pomimo wezwania nie wskazała osoby, która korzystała z niego w tamtym czasie. Dlatego uznał, że to ona była podmiotem korzystającym z drogi i zobowiązanym do uiszczenia dodatkowej opłaty za postój pojazdu bez uiszczenia należnej opłaty. Postój pojazdu zarejestrowany został na różnych ulicach w SPP przez wykonujących swoje obowiązki inspektorów poprzez umieszczenie zawiadomienia za wycieraczką szyby samochodu. Wierzycielem opłat za postój w SPP i opłat dodatkowych jest Prezydent Miasta Sz., a ZDTM wykonuje w imieniu zarządcy drogi zadania z zakresu SPP, który zgodnie z załącznikiem do uchwały Nr [...] Rady Miasta Sz. z dnia [...] października 2001 r. w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pn. "Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego" (Dz. U. Woj. Z. Nr 50, poz. 1357 ze zm.) był uprawniony do przekazania administrowania SPP MZOG. Natomiast zarzuty dotyczące ustalenia przebiegu dróg powiatowych organ uznał za wykraczające poza dyspozycję art. 33 u.p.e.a. Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. SKO utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy, podzielając stanowisko Prezydenta Miasta Sz. Organ odwoławczy podkreślił, że z art. 13 u.d.p. wynika, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP. W myśl art. 13f u.d.p. za nieuiszczenie opłat pobiera się opłatę dodatkową. Ustawodawca nie posługuje się więc pojęciami "droga gminna" czy "droga powiatowa", lecz pojęciem "droga publiczna" w rozumieniu art. 1 i 2 u.d.p. Wszystkie ulice, na których zarejestrowano postój pojazdu, były drogami publicznymi. Skargę na powyższe postanowienie do WSA w Sz. wniosła Spółka, zarzucając naruszenie: 1. art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. przez przyjęcie, że Spółka jako właściciel pojazdu jest korzystającym z dróg publicznych i podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdu w SPP; 2. art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 1 u.d.p. przez przyjęcie, że MZOG, a nie ZDTM (zarząd dróg) jest jednostką uprawnioną do pobierania opłat za parkowanie pojazdów w SPP; 3. art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. przez przyjęcie, że w SPP są wyznaczone miejsca, w których można pobierać opłaty za parkowanie; 4. art. 6a ust. 3 i art. 7 ust. 3 u.d.p. przez przyjęcie, że w okresie objętym zaskarżonym postanowieniem (2007 r.) ulice w SPP miały ustalony przebieg. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Oddalając skargę WSA w Sz. wyjaśnił, że podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały określone w art. 33 u.p.e.a. i mogą one zostać zgłoszone tylko w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego. Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1 – 7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Analiza akt sprawy wykazuje, że tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela – Prezydenta Miasta Sz. został doręczony Spółce, która w ustawowym terminie wniosła zarzuty. Obowiązek poniesienia spornych opłat został określony w przepisach u.d.p. Opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w SPP. Za nieuiszczenie należnej opłaty pobiera się opłatę dodatkową. Opłaty te pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku – zarządca drogi, którym w przypadku dróg publicznych położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych jest prezydent miasta. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku miasta Sz. Opisane obowiązki wynikają z mocy samego prawa i powinny być wykonane niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego tj. parkowania w SPP, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej. Brak było zatem podstawy do konkretyzacji któregokolwiek z tych obowiązków w drodze indywidualnego aktu administracyjnego i jego doręczania. Sporządzanie przez inspektorów SPP, działających z upoważnienia zarządcy drogi, zawiadomienia o nieopłaconym postoju w SPP stanowiło zatem dowód potwierdzający nieuiszczenie opłaty i wystarczającą informację dla korzystającego z drogi o obowiązku uiszczenia opłat. WSA w Sz. uznał, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte prawidłowo. Zasadnie też uwzględniony został zarzut przedawnienia należności za lata 2004 i 2005. Tytuł wykonawczy odpowiadał wymogom art. 27 § 1 pkt 3 i pkt 9 u.p.e.a. Wpisano w nim, że należność powstała z mocy prawa i wskazano u.d.p. oraz numery i daty dwóch obowiązujących uchwał Rady Miasta Sz. Informacje te były wystarczające dla określenia podstawy prawnej podlegającego egzekucji obowiązku. Z kolei brak pouczenia, że zarzuty wnosi się do organu egzekucyjnego, nie miał wpływu na wynik sprawy, a ponadto został on wystawiony na urzędowym druku. Prawidłowo też określono osobę zobowiązanego, ponieważ Spółka była właścicielem spornego pojazdu w okresie objętym tytułem wykonawczym i to ją co do zasady obciąża obowiązek zapłaty opłaty za parkowanie. Nie wskazała innej osoby, która w danym czasie korzystała z pojazdu i nie przedstawiła w tym zakresie jakiegokolwiek dowodu. Sąd I instancji ocenił również, że sporny obowiązek istniał. Rada Miasta Sz. zgodnie z przepisami prawa określiła sposób pobierania opłat i opłat dodatkowych za parkowanie w SPP. Uprawnionym do ich pobierania był zarząd (zarządca) drogi, a więc Prezydent Miasta Sz., który jest zarazem uprawniony do ich egzekwowania. Natomiast czynności techniczne związane z poborem opłat mogły być dokonywane przez upoważnione osoby, w tym pracowników utworzonego zakładu budżetowego, ponieważ nie zmienił się przez to beneficjent opłat. Opłaty pobierane są za parkowanie w SPP na drogach publicznych, a wszystkie miejsca parkowania spornego pojazdu (ulice i place) zostały określone w uchwale Rady Miasta Sz. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...]. Dlatego wyznaczenie na nich SPP mieściło się w granicach prawa. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie miał natomiast istotnego znaczenia fakt zaliczenia danej drogi publicznej do kategorii dróg gminnych, czy powiatowych. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 20 września 2012 r. wniosła Spółka. Wyrok zaskarżyła w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasadzenia kosztów postępowania. Powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. wyrokowi temu zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędną ocenę co do podstaw faktycznych zastosowania: 1. art. 33 pkt 4 u.p.e.a. przez przyjęcie, że Spółka jako właściciel pojazdu jest korzystającym z dróg publicznych i zobowiązanym do ponoszenia opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu w SPP, w sytuacji gdy pojazd udostępniono osobie, która nie uiściła opłaty, a zatem wadliwe przyjęcie, że Spółka była posiadaczem pojazdu; 2. art. 33 pkt 1 u.p.e.a. przez przyjęcie, że to MZOG a nie ZDTM (zarząd dróg) był jednostką uprawnioną do pobierania opłat za parkowanie w SPP i że to Prezydent Miasta Sz. jest wierzycielem; 3. art. 33 pkt 1 u.p.e.a. przez przyjęcie, że samo parkowanie pojazdu w SPP rodzi obowiązek wnoszenia opłaty i że w strefie dokonano wyznaczenia miejsc do parkowania; 4. art. 33 pkt 1 u.p.e.a. przez przyjęcie, że w okresie objętym postępowaniem egzekucyjnym (2007 r.) ulice w SPP miały ustalony przebieg; II. prawa materialnego przez błędną wykładnię będącą konsekwencją naruszenia prawa procesowego: 1. art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 u.d.p. przez przyjęcie, że Spółka jako właściciel pojazdu jest korzystającym z dróg publicznych i zobowiązanym do ponoszenia opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu w SPP, w sytuacji gdy udostępniła pojazd osobie, która stała się na czas udostępnienia jego posiadaczem i która to osoba nie uiściła opłaty; 2. art. 13b ust. 7, art. 13f ust. 3 i art. 21 ust. 1 u.d.p. w zw. z art. 19 § 1 u.p.e.a. przez przyjęcie, że to MZOG a nie ZDTM (zarząd dróg) był jednostką uprawnioną do pobierania opłat za parkowanie pojazdów w SPP i że Prezydent Miasta Sz. jest wierzycielem; 3. art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. przez przyjęcie, że w SPP wyznaczono miejsca, w których można pobierać opłaty; 4. art. 6a ust. 3 i art. 7 ust. 3 u.d.p. przez przyjęcie, że w okresie objętym zaskarżonym wyrokiem (2007 r.) ulice w SPP miały ustalony przebieg. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka ponownie przytoczyła argumentację mającą przemawiać za zasadnością zarzutu skierowania tytułu wykonawczego do niewłaściwego podmiotu, którym powinien być korzystający z drogi publicznej, tak w zakresie opłaty, jak i opłaty dodatkowej. Nie powinien być nim natomiast wyłącznie właściciel pojazdu. Spółka nie mogła ustalić osoby korzystającej z pojazdu, ponieważ archiwizuje dokumenty jedynie przez okres 3 lat, a nie miała wpływu na czas egzekwowania tych należności przez organy. Strona skarżąca ponowiła również argumentację o nieistnieniu zobowiązania, ponieważ opłatę pobiera podmiot nieuprawniony. Czynności podejmowane przez MZOG nie mają tylko charakteru technicznego, lecz świadczą o faktycznym pobieraniu opłat przez ten podmiot. Jednak w ocenie Spółki przekazanie uprawnień zarządu lub zarządca drogi nie ma umocowania prawnego i nie mieści się w pojęciu określania sposobu pobierania opłat. Sąd nie odniósł się też do zarzut braku wyznaczenia w SPP miejsc, w których za parkowanie można pobierać opłaty. Ponadto w okresie objętym postępowaniem ulice wymienione w upomnieniu nie miały wyznaczonego przebiegu. SKO nie skorzystało z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania. W sprawie objętej skargą kasacyjną nie wystąpiły okoliczności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. prowadzące do nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, zatem istnieją podstawy do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna Spółki wskazuje obie podstawy kasacyjne. W takiej sytuacji NSA w pierwszej kolejności dokonuje oceny zarzutów odnoszących się do naruszeń prawa procesowego, gdyż tylko w sytuacji, gdy skarżonemu wyrokowi nie można postawić tego rodzaju naruszeń istnieją podstawy do wypowiedzenia się w zakresie kontroli sposobu stosowania przepisów materialnych przez organy administracji publicznej. Skarga kasacyjna Spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw. W ocenie NSA nietrafny jest zarzut wskazujący na naruszenie przez WSA w Sz. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji błędnie ustalonej podstawy faktycznej wyrokowania, a przez to naruszenie art. 33 pkt 1 i pkt 4 u.p.e.a. polegające na uznaniu, że Spółka była zobowiązana do uiszczenia opłaty dodatkowej na rzecz MZOG a nie ZDTM tylko z faktu samego parkowania pojazdu w SPP, gdy w tej strefie nie wyznaczono miejsc do parkowania. Sąd II instancji stwierdza, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok oddalający skargę Spółki. W przypadku takiego orzeczenia Sąd I instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a to oznacza, że nie mógł naruszyć treści tego przepisu. Podstawę oddalenia skargi stanowi art. 151 p.p.s.a. i taka była podstawa prawna skarżonego wyroku, zatem strona wnosząca skargę kasacyjną mogła kwestionować wadliwość zastosowania tego przepisu, a nie regulacji której nie stosowano. NSA wskazuje, że przy orzekaniu przed Sądem I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a., zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) tej ustawy mógłby być podnoszony, ale tylko w przypadku, gdyby skarga kasacyjna wskazywała to naruszenie jako niezastosowanie przez Sąd I instancji przepisu, który powinien być stosowany. Wtedy w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnosząca skargę kasacyjną powinna wykazać jakie argumenty przemawiają na rzecz takiego stanowiska. Uzasadnienie skargi kasacyjnej rozpoznawanej przez Sąd II instancji nie zawiera tej argumentacji, zatem nie może ona być domniemana, gdyż rozpoznanie skargi kasacyjnej jest dokonywane w granicach zarzutów i w oparciu o argumentację podniesioną w jej uzasadnieniu. Wskazany brak skargi kasacyjnej prowadzi do uznania, że ten jej zarzut jest prawnie nieskuteczny. Zdaniem NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia przez WSA w Sz. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędne ustalenie podstaw faktycznych dla stosowania przepisów u.p.e.a., zwłaszcza art. 33 pkt 1 i pkt 4 tej ustawy. Zauważyć należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na niezastosowaniu tego przepisu mógłby odnieść skutek prawny tylko w sytuacji, gdyby wyrok Sądu I instancji nie zawierał uzasadnienia, w którym znajdowałyby się elementy wskazane w przepisie. Analiza treści uzasadnienia wyroku stanowiącego przedmiot skargi prowadzi do wniosku, że to uzasadnienie odpowiada treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Z faktu braku zgody wnoszącej skargę kasacyjną na stanowisko i ocenę, które w nim formułuje Sąd I instancji nie wynika, że uzasadnienie jest wadliwe. NSA stwierdza nie tylko, że spełnia ono treść art. 141 § 4 p.p.s.a., ale nadto jest jasne i komunikatywne. Zdaniem Spółki wadą uzasadnienia jest to, że Sąd I instancji nie odniósł się w nim do wszystkich zarzutów skargi, zwłaszcza braku wyznaczenia w SPP miejsc, w których za parkowanie można pobierać opłaty, przy czym trafność tego zarzutu wnosząca skargę kasacyjną wspiera stwierdzeniem, że uchwała Rady Miasta Sz. w sprawie strefy płatnego parkowania nie wskazuje, że opłaty pobiera się w miejscach wyznaczonych. Z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie ma m.in. zawierać wskazanie podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie. W ocenie NSA nie oznacza to, że Sąd I instancji ma dokonywać analizy wszystkich zarzutów skargi z punktu widzenia przyjętej podstawy prawnej własnego rozstrzygnięcia. Ma odnosić się do tych, które na gruncie obowiązującego prawa mają istotne znaczenie dla sprawy, a więc przesądzają o poprawności prowadzonej przez sąd kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. W sprawie będącej przedmiotem skargi wyznaczenie miejsc, w których za parkowanie pobierana jest opłata nie ma wpływu na ocenę prawidłowości wyroku, gdyż wyznaczenie takich należy traktować jako kwestię techniczną, która wydziela w strefie miejsca postojowe, przy czym ten wymóg może być zrealizowany na różne sposoby, choćby możliwość postoju pojazdu zgodnie z przepisami prawa albo zorganizowanie i wydzielenie miejsc parkingowych. W żadnym jednak razie takie wyznaczenie nie leży w gestii rady, która podejmuje uchwałę w sprawie SPP, bo tego elementu urządzenia strefy nie wskazuje delegacja z art. 13b ust. 3 u.d.p. Z tego powodu przyjąć należy, że brak uzasadnienia w tym zakresie nie jest wadą, która mogłaby prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, skoro na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut nie odnosi się do istotnego naruszenia przepisów postępowania. W kontekście tych uwag zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny. W ocenie NSA nietrafny jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, polegający na błędnej wykładni art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f a także art. 13b ust. 7 i art. 21 ust. 1 oraz art. 13b ust. 1 i ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 6a ust. 3 i art. 7 ust. 3 u.d.p. ze względu na naruszenia prawa procesowego, a więc wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Wada tego zarzutu odnosi się do dwóch płaszczyzn. Poprawne postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego powinno wskazywać w podstawie na naruszenie przepisów p.p.s.a., a w uzasadnieniu Spółka powinna przedstawić poprawny sposób rozumienia treści kwestionowanych przepisów i ich wpływ na rozstrzygnięcie. Zarzut skargi kasacyjnej nie spełnia tego warunku, przy czym NSA tę wadę może konwalidować ze względu na stanowisko przyjęte w uchwale z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1). Warunkiem niezbędnym dla poprawności zarzutu naruszenia prawa materialnego przy kwestionowaniu wykładni przepisu jest wskazanie prawidłowego rozumienia treści przepisu. Jednak błąd wykładni nie może być warunkowany naruszeniami prawa procesowego, bo te dotyczą zupełnie innego etapu stosowania prawa. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. NSA oddalił skargę kasacyjną.