II SA/Ol 1098/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012r. sprawy ze skargi I. P. - S. i M. S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących I. P. - S. i M. S. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Starosta, po rozpatrzeniu wniosku inwestora - Gminy S., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku świetlicy wiejskiej wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą budowę przyłącza energetycznego zalicznikowego, przyłącza wodociągowego do sieci oraz bezodpływowego zbiornika na ścieki wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej na działce nr "[...]" w obrębie S., gm. S. W dniu 20 lutego 2012 r. I.P. i M.S. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia "[...]" udzielającą pozwolenia na budowę świetlicy wiejskiej. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej: kpa. Wyjaśnili, że o wydanej decyzji dowiedzieli się w dniu "[...]" podczas przeglądania dokumentów w Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Z kolei w dniu 13 lutego 2012 r. doręczono im decyzję z dnia "[...]", w której uzasadnieniu Wójt Gminy stanowczo stwierdził, że Starosta nie uznał wnioskodawców za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wnioskodawcy są właścicielami działki nr "[...]" położonej w miejscowości S., gm. S. graniczącej bezpośrednio z działką, dla której zostało udzielone pozwolenie na budowę świetlicy wiejskiej. Wnioskodawcom uniemożliwiono wzięcie udziału w postępowaniu, gdyż nie zostali o nim zawiadomieni, gdy tymczasem ich działka znajduje się w sferze oddziaływania projektowanej inwestycji, skoro na sąsiedniej działce ma być zlokalizowany bezodpływowy zbiornik na ścieki, a odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe powinna wynosić min. 15 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Poza tym nastąpi immisja wzmożonego hałasu, ruchu pieszego i samochodowego, gdyż w świetlicy wiejskiej będą odbywać się także imprezy masowe, m.in. wesela oraz dyskoteki. Wnioskodawcy podnieśli nadto, że inwestor nie uzyskał opinii organu właściwego w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych, a projektant nie posiada uprawnień do wyznaczania obszaru oddziaływania obiektu. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, Starosta decyzją z "[...]" odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z "[...]". Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu wyjaśniono, że działka wnioskodawców graniczy bezpośrednio z działką, na której ma zostać wybudowana świetlica, jednak leży ona poza obszarem oddziaływania tego budynku. Z charakterystyki budynku świetlicy zawartej w projekcie budowlanym wynika, że w budynku nie będą organizowane imprezy masowe takie jak koncerty czy zabawy taneczne, a także nie przewiduje się stałego miejsca pracy w tym obiekcie. Zatem na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie było podstaw do uznania, że działka skarżących znajduje się w obszarze projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.) zwanej dalej: pr.bud. Wnioskodawcy nie wskazali jakie przepisy szczególne ze względu na rodzaj inwestycji zostały przez organ pominięte, zaś samo sąsiedztwo z nieruchomością, na której ma zostać wybudowana świetlica, nie jest powodem do uznania wnioskodawców za stronę postępowania. Organ stwierdził również, że pozwolenie na budowę świetlicy zostało wydane w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy, projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, projektant zapewnił sprawdzenie projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. W projekcie budowlanym zostały zachowane wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) zwanego dalej: rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r. Bezodpływowy zbiornik na ścieki sanitarne został zaprojektowany w odległości 15 m od okien i drzwi zewnętrznych do budynku, tj. zgodnie z przepisami § 36 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Od powyższej decyzji I.P. i M.S. wnieśli odwołanie zarzucając naruszenie: - art. 7 i art. 77 kpa. w związku z niewyjaśnieniem w sprawie stanu faktycznego; - art. 107 § 3 kpa. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, na jakiej podstawie dokonano oceny oddziaływania planowanej inwestycji na sferę praw wnioskodawców; - art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 20 pr.bud. wobec uznania, że odwołujący nie są stroną w postępowaniu, w sytuacji gdy ich działka pozostaje w sferze oddziaływania planowanej inwestycji; - art. 35 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 2 pr.bud. poprzez niesprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego; - art. 35 ust. 1 pr.bud. w związku z § 3 ust. 2, § 6, § 7 i 11 ust. 2 pkt 10 lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133) poprzez zaakceptowanie przez organ braku zamieszczenia na stronie tytułowej projektu oraz metryce imion i nazwiska osób sprawdzających projekt, a także braku w projekcie budowlanym danych technicznych obiektu budowlanego charakteryzujących wpływ obiektu na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem emisji hałasu; - art. 35 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 3 pr.bud wobec braku w projekcie budowlanym właściwie sporządzonego projektu zagospodarowania działki; - art. 35 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 4 pr.bud. i § 2 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 126, poz. 839) poprzez brak w projekcie budowlanym wyników badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadawiania obiektu budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że po wznowieniu postępowania Starosta był zobowiązany najpierw ustalić, czy zaistniała przyczyna wznowienia postępowania wskazana we wniosku o wznowienie. Ewentualne wady materialnoprawne dotychczasowej decyzji nie mogły być przedmiotem dociekań organu na tym etapie postępowania wznowieniowego. Z ustaleń organu I instancji wynika, że działka odwołujących się znajduje się poza obszarem oddziaływania budynku świetlicy wiejskiej, a zatem nie przysługuje im przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę tego obiektu oraz nie istnieje przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W tej sytuacji organ był zobowiązany odmówić uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę świetlicy. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że granice obszaru oddziaływania obiektu budowlanego wyznaczają jedynie wywiedzione z obowiązujących przepisów prawa materialnego ograniczenia w swobodnym zagospodarowaniu terenu położonego w otoczeniu zaprojektowanego przez inwestora obiektu, uwzględniające rodzaj projektowanego obiektu i jego specyfikę. W przedmiotowej sprawie obiektem budowlanym, w stosunku do którego ustala się zasięg obszaru jej oddziaływania, jest świetlica wiejska wraz ze związanymi z tym budynkiem zewnętrznymi urządzeniami budowlanymi. Cały obiekt budowlany znajduje się w granicach działki inwestora. Na podstawie projektu zagospodarowania terenu ustalono, że budynek świetlicy i zewnętrzne urządzenia budowlane są tak położone w stosunku do granicy działki inwestora, że ich odległości od tej granicy spełniają minimalne wymagania określone w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. i nie wprowadzają żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki należącej do wnioskodawców. W tej sytuacji nie można uznać, że obszar oddziaływania zaprojektowanego budynku świetlicy sięga do nieruchomości odwołujących się. Natomiast uciążliwości czy immisje spowodowane funkcjonowaniem tego obiektu dotyczą oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu przez ten obiekt ograniczeń prawnych na sąsiedniej działce, wynikających z norm prawa publicznego. Ponieważ nieruchomość odwołujących się nie znajduje się w obszarze oddziaływania budynku świetlicy, to nie mają oni statusu strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę tego obiektu. Na tę decyzję I.P. i M.S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 4 kpa. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 ust. 20 pr.bud. poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia "[...]", w sytuacji gdy skarżący są właścicielami działki bezpośrednio graniczącej z planowaną inwestycją; - art. 6 kpa. w związku z art. 3 ust. 20 pr.bud. poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ wyznaczając obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie uwzględnił wszystkich przepisów odrębnych, wprowadzających ograniczenia w swobodnym zagospodarowaniu terenu położonego w otoczeniu zaprojektowanej inwestycji; - art. 7 i art. 77 kpa. w związku z niewyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy i nie zebraniem w sprawie całego materiału dowodowego; - art. 107 § 3 kpa. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji na jakiej podstawie organ ocenił oddziaływanie planowanej inwestycji na sferę praw skarżących. W uzasadnieniu podniesiono, że za strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być uznani właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, o ile znajdują się one w obszarze oddziaływania obiektu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić po uwzględnieniu funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, przy uwzględnieniu treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Dla oceny obszaru oddziaływania jedynej podstawy nie może stanowić zbiór przepisów techniczno-budowlanych, należy brać pod uwagę wszystkie przepisy prawa materialnego, np. unormowania wynikające z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2008, nr 25, poz. 150 ze zm.) zwanej dalej: p.o.ś., zapewniające obywatelom ochronę przed hałasem. Organ wydając pozwolenie na budowę ma obowiązek sprawdzić spełnienie wymagań wynikających z norm ochrony środowiska. Natomiast w rozpoznawanej sprawie dla organu jedyną podstawą dla określenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji był zbiór przepisów techniczno-budowlanych. Strona skarżąca wskazała również, że podczas wyznaczania obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu planowanej inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na tereny otaczające działkę inwestora. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wyjaśnił, że ustalając obszar oddziaływania obiektu nie ograniczył się jedynie do zbadania kwestii odległości projektowanego obiektu od granic z sąsiednią działką. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że z żadnego z obowiązujących przepisów prawa materialnego nie można wywieść prawnego ograniczenia zagospodarowania nieruchomości skarżących. Ponadto organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania unormowania dotyczące ochrony przed hałasem, wynikające z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2a p.o.ś., przepisów ustawy nie stosuje się w zakresie hałasu powstającego w związku z powszechnym korzystaniem ze środowiska, a użytkowanie świetlicy przez mieszkańców wsi spełnia przesłanki wymienione w tym przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 ustawy ppsa. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Przedmiotem niniejszej sprawy jest kontrola legalności wydanej w wyniku wznowienia postępowania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę świetlicy wiejskiej. Kluczową kwestią w sprawie jest ustalenie, czy skarżący, jako właściciele działki sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być wybudowana świetlica wiejska, posiadają przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę tego budynku, skoro wskazaną przez skarżących podstawą wznowienia postępowania była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa., tj. bez własnej winy strona nie brała udziału w postępowaniu. Natomiast zgodnie z art. 149 § 2 kpa., po wznowieniu postępowania organ powinien w pierwszej kolejności zbadać istnienie przyczyń wznowienia. Kwestię posiadania przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę reguluje przepis art. 28 ust. 2 pr.bud., zgodnie z którym, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Legalna definicja "obszaru oddziaływania obiektu" została zawarta w art. 3 pkt 20 pr.bud., który stanowi, że "ilekroć w ustawie mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu". Z regulacji powyższej wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 pr.bud, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Takimi przepisami odrębnymi są także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki NSA: z dnia 28 marca 2007 r., sygn. II OSK 208/06, ONSAiWSA 2008/1/12; z dnia 11 maja 2010 r., sygn. II OSK 774/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 644/10 wskazał, że określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Jeżeli nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu, wówczas właścicielowi tej nieruchomości, jej użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. Jeżeli zatem istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa (dostępny ONSAiWSA 2012/4/69). Przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć zatem na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 pr.bud. oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Oznacza to, że organ powinien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 pr.bud. W sytuacji, gdy z przepisów odrębnych wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem również w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji (por. R. Dziwiński, Komentarz do zmian w prawie budowlanym, Prawo i Życie - dodatek do Gazety Prawnej z dnia 16 – 18 maja 2003 r.). Zatem właściciel sąsiedniej nieruchomości nie w każdym przypadku będzie uznany za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, lecz tylko wówczas, gdy nieruchomość stanowiąca jego własność znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu (por. wyroki NSA: z dnia 25 września 2008 r., sygn. II OSK 1058/07, z dnia 16 marca 2009 r., sygn. II OSK 1540/08, dostępny CBOSA). Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy i przepisów prawa mogących mieć w sprawie zastosowanie. To z ustaleń organów powinno wynikać, czy skarżącym przysługuje legitymacja strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie postępowania przeprowadzone przez organy obu instancji nie pozwalają na ocenę, czy skarżącym przysługuje status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę świetlicy wiejskiej. Dokonane ustalenia faktyczne nie pozwalają bowiem na ocenę obszaru oddziaływania przedmiotowego obiektu i stwierdzenie, czy nieruchomość stanowiąca własność skarżących leży w obszarze oddziaływania budynku planowanej świetlicy, czy też poza nim. Organ I instancji w uzasadnieniu wskazał jedynie, że z charakterystyki budynku świetlicy zawartej w projekcie budowlanym wynika, iż w budynku nie będą organizowane imprezy masowe, a także nie przewiduje się stałego miejsca pracy w tym obiekcie, dlatego na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie było podstaw do uznania, że działka skarżących znajduje się w obszarze projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 pr.bud. Natomiast uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie zawierają żadnych ustaleń faktycznych ani rozważań w zakresie obszaru oddziaływania obiektu, chociażby co do wielkości inwestycji. Organ II instancji stwierdził, że budynek świetlicy i zewnętrzne urządzenia budowlane znajdują się w granicach działki inwestora, są one tak położone w stosunku do granicy działki inwestora, że ich odległości od tej granicy spełniają minimalne wymagania określone w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. i nie wprowadzają żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki należącej do skarżących. Brak jest jednak w decyzji ustaleń i rozważań, które uzasadniałyby to stanowisko, a w szczególności wskazania, z jakich ustaleń takie stwierdzenia wynikają np. w zakresie braku podstaw do przyjęcia, że nie będą w budynku organizowane imprezy masowe, czy też nie będzie ten budynek służył jako stałe miejsce pracy. Podkreślić należy, że w postępowaniu prowadzonym po wznowieniu postępowania organy winny przeprowadzić postępowania administracyjne zgodnie z zasadami tego postępowania określonymi w szczególności w przepisach art. 7 i 77 § 1 i 107 § 3 kpa. nakazującym organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością oraz nakazującego wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy, a także określających wymogi stawiane uzasadnieniu decyzji sporządzanemu przez organy administracji. Zatem w świetle powyższych unormowań prawnych i wobec zarzutów skargi, jak też mając na uwadze usytuowanie nieruchomości skarżących w stosunku do terenu planowanej inwestycji, skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie uznał, że organ nie dokonał wystarczających ustaleń odnośnie obszaru oddziaływania inwestycji. Konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania, z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego, w celu wyjaśnienia, czy planowana inwestycja może oddziaływać na działkę skarżących i czy w związku z tym posiadają oni legitymację do udziału w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę świetlicy. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 ustawy ppsa. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 152 ustawy ppsa.