II SA/Ol 1197/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skarg Spółki A na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", "[...]" z dnia "[...]", "[...]" z dnia "[...]", "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżone decyzje; II. zasądza od Samorządowego Kolegium na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 2991 zł (słownie: dwa tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu. Decyzjami z dnia "[...]", Burmistrz Miasta cofnął przedsiębiorcy B sp. z o.o. zezwolenia z dnia 25 listopada 2010 r. nr "[...]" na sprzedaż napojów alkoholowych, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży - w A w I. ul. "[...]", zawierających odpowiednio: – do 4,5 % alkoholu oraz na piwo, – powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), – powyżej 18% zawartości alkoholu. W uzasadnieniu powyższych rozstrzygnięć wskazano, że zawiadomieniem z dnia 23 maja 2011 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów przez B sp. z o.o. w lokalu A w I. ul. "[...]". Wszczęcie postępowania nastąpiło wskutek skarg mieszkańców bloku przy ul. "[...]" na zakłócanie spokoju i ciszy nocnej oraz porządku publicznego w związku z działalnością klubu "A" oraz pism Komendy Powiatowej Policji , dotyczących licznych interwencji policji, przeprowadzonych w A oraz jego okolicy. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji wykonał szereg czynności, w tym przesłuchał świadków – funkcjonariuszy policji i mieszkańców bloku przy ul. "[...]", wystąpił do Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych o przeprowadzenie co najmniej dwukrotnej kontroli w celu ustalenia, czy w A lub jego najbliższej okolicy zakłócany jest porządek publiczny w związku ze sprzedażą przez klub napojów alkoholowych, uzyskał informacje z Komendy Powiatowej Policji o szeregu interwencji policyjnych, dotyczących zakłócania ciszy nocnej, bójek i awantur przed lokalem lub w jego okolicy, zgłaszanych przez osoby postronne, z wyjątkiem jednej, zgłoszonej w dniu 25.06.2011 r. przez właściciela lokalu. Od powyższych decyzji o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, spółka B wniosła odwołania, zarzucając im naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 z późn. zm.) oraz naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem odwołującej się, organ I instancji wadliwie przyjął, że w sprawie istniał związek przyczynowy pomiędzy odnotowanymi przez Policję przypadkami zakłócania porządku publicznego w pobliżu lokalu a dokonywaną w nim sprzedażą alkoholu. Podkreślono, że w tym samym budynku funkcjonują również inne podobne punkty sprzedaży alkoholu, a z ustaleń postępowania nie wynika, że naruszenia porządku publicznego powodowały osoby, które spożywały lub nabyły alkohol w A. W ocenie spółki, w sprawie nie zaistniała również negatywna przesłanka z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi niezawiadamiania przez osobę, której udzielono zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, organów powołanych do ochrony porządku publicznego, bowiem osoba zarządzająca B sp. z o.o. wzywała Policję na interwencje. Decyzjami z dnia 5.12.2011 r. "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone decyzje Burmistrza Miasta o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż przez B sp. z o.o. w A w I. ul. "[...]" napojów alkoholowych zawierających odpowiednio: do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo, powyżej 4,5 do 18% zawartości alkoholu z wyjątkiem piwa oraz powyżej 18% zawartości alkoholu. Organ wskazał, że nie budzi wątpliwości fakt, iż Burmistrz podjął szereg czynności procesowych dla wyjaśnienia sprawy, jednakże czynności te nie przesądzają o istnieniu związku przyczynowego między zakłócaniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych w przedmiotowym lokalu, a zebrane dowody nie wskazują na fakty, a na przypuszczenia. Nie przeprowadzono również postępowania dowodowego na okoliczność, czy, ile razy i kiedy prowadzący lokal zawiadomił organy porządkowe o zakłóceniach porządku publicznego. Organ II instancji wskazał, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uszczegółowić ustalenia pozwalające na stwierdzenie istnienia związku przyczynowego między zakłócaniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu A. Wskazano również na konieczność ustalenia okoliczności zawiadamiania organów porządkowych o zakłóceniach porządku publicznego, podnosząc jednocześnie, że informacje, uzyskane z Komendy Policji o charakterze ogólnym nie mogą stanowić dowodu bez poparcia dodatkowymi ustaleniami, umożliwiającymi stwierdzenie istnienia związku przyczynowego. W ocenie organu II instancji należy też rozpatrzyć wniosek odwołującej się spółki o przesłuchanie w charakterze świadka M. S. – wnioskowanej przez stronę. Po ponownym rozpatrzeniu spraw, organ I instancji, decyzjami z dnia 28.03.2012 r. ponownie cofnął przedsiębiorcy B sp. z o.o. zezwolenia z dnia 25 listopada 2010 r. na sprzedaż napojów alkoholowych, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży - w A w I. nr "[...]" ul. "[...]", zawierających odpowiednio: – do 4,5 % alkoholu oraz na piwo, – powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), - powyżej 18% zawartości alkoholu. Przy ponownym rozpatrywaniu spraw, Burmistrz Miasta oparł się na nowych dowodach na okoliczność zaistnienia przesłanek z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, uzasadniających cofnięcie spółce B zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży – w A. Rozstrzygnięcia decyzji o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych dla A opierają się o dwa zakłócenia porządku publicznego, do których doszło w dniach 3.09.2011 r. i 26.01.2012 r., a ich sprawcami byli odpowiednio: W. P. oraz L. K. i I. Z. Organ I instancji wskazał również na pismo mieszkańców bloku przy ul. "[...]", które wpłynęło do Urzędu Miasta w dniu 29.12.2011 r., przedstawiające trwającą sytuację dotyczącą zakłócania porządku publicznego, mającą bezpośredni związek z A. O powyższych zakłóceniach organ I instancji został powiadomiony przez Komendę Powiatową Policji pismami z dnia 04.01.2012 r. i 21.02.2012 r. W piśmie z dnia 04.01.2012 r. KPP poinformowała, że odnotowała dwie interwencje związane z bezpośrednio ze spożywaniem alkoholu w A w I. ul. "[...]" oraz z zakłócaniem ładu i porządku w tym rejonie, tj.: w dniu 3.09.2011 r. W. P. spożywał alkohol w lokalu A, a następnie dopuścił się nieobyczajnego wybryku w I. przy ul. "[...]" oraz w dniu 30.12.2011 r. dwóch nieletnich – P. R. i D. S. dokonali kradzieży pleksy z przystanku ZKM na ul. "[...]", a wcześniej zakupili i spożywali alkohol w lokalu A. Natomiast z pisma z 21.02.2012 r. KPP wynika, że L. K. i I. Z. oraz D. K. zakłócali porządek publiczny w I. ul. "[...]" przy lokalu A, a wcześniej spożywali alkohol w tym lokalu. Po przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego uznał, że spełnione zostały przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi do cofnięcia spółce zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w A w I. ul. "[...]". B sp. z o.o. odwołała się od wszystkich trzech decyzji wydanych z upoważnienia Burmistrza, zarzucając naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007 r. Nr 70, zpo. 473 z późn. zm.) oraz szereg przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzjami z dnia 16 lipca 2012 r. "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy zaskarżone decyzje o cofnięciu B sp. z o.o. zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających odpowiednio: do 4,5 % alkoholu oraz na piwo, powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% zawartości alkoholu do spożycia w miejscu sprzedaży – w A w I. Organ II instancji przyjął, że stosownie do zaleceń wynikających z decyzji kasacyjnej, organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy w sprawie. Na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o ich uchylenie oraz uchylenie poprzedzających je decyzji z dnia 28 marca 2012 r., wydanych z upoważnienia Burmistrza, o cofnięciu skarżącej zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających odpowiednio: do 4,5 % alkoholu oraz na piwo, powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), powyżej 18% zawartości alkoholu do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w A w I. Zaskarżonym decyzjom skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez przyjęcie, że: - w sprawie zachodzą przesłanki do cofnięcia skarżącej zezwoleń na sprzedaż alkoholu, podczas gdy brak wskazania związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą alkoholu przez skarżącą a zakłócaniem porządku publicznego w najbliższej okolicy prowadzenia przez nią działalności gospodarczej oraz fakt powiadamiania organów powołanych do ochrony porządku publicznego o dostrzeganych zakłóceniach tego porządku, nie zezwala na wydanie decyzji cofających wydane zezwolenia na sprzedaż alkoholu, - czyny, jakich dopuścili się W. P. na ul. "[...]" oraz P. R. i D. S. na ul. "[...]" dokonane zostały w najbliższej okolicy punktu sprzedaży napojów alkoholowych w rozumieniu art. 18 ust. 10 pkt 3 i art. 21 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, - art. 7, art. 8 i art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego, przywoływanego dalej skrótem k.p.a. – polegające na braku wnikliwego rozpoznania sprawy i wydaniu decyzji w oparciu o przypuszczenia świadków i hipotetyczne założenia, a nie ustalone i podlegające weryfikacji fakty, - art. 80 k.p.a. - polegające na niezasadnym uznaniu, że złożone przez W. P. zeznania dotyczące wskazanego przez niego miejsca, gdzie nabył alkohol nie polegają na prawdzie, podczas gdy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest wskazania powodów, dla których organ odmówił wiarygodności jego zeznaniom i mocy dowodowej, a przesłuchani na tę okoliczność policjanci nie byli świadkami kupowania alkoholu, - art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez błędną ich interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu w oparciu o treść protokołów przesłuchań z postępowania karnego, jakie toczyło się przez Sądem Rejonowym "[...]", że L. K., I. Z. i D. K., po spożyciu alkoholu w A dopuścili się 26 stycznia 2012 r. na ul. "[...]" zakłócenia porządku publicznego, podczas gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie wymienionych przepisów wymaga bezpośredniego przeprowadzenia dowodów, - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - polegające na zdawkowym i lakonicznym lub w ogóle braku uzasadnienia faktycznego wydanej decyzji, które uniemożliwia zapoznanie się z tokiem rozumowania organu II instancji i w ten sposób nie zezwala na przeprowadzenie pełnej kontroli instancyjnej zaskarżonych decyzji, - naruszenie art. 75 § 1, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, polegające na braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i wydaniu decyzji cofających zezwolenia na sprzedaż alkoholu, podczas gdy organ uznał za niewiarygodne zeznania Prezesa Zarządu spółki i M. S., a także pominął złożone bilingi z wykonanych rozmów telefonicznych, które wskazują, że skarżący powiadamia organy powołane do ochrony porządku publicznego w sytuacjach, gdy dostrzega jego zagrożenie; - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że z akt sprawy nie wynika, że skarżący zawiadamiał organy czuwające nad bezpieczeństwem i spokojem publicznym, podczas gdy zawiadamiał o każdym wiadomym mu zakłóceniu porządku i spokoju publicznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty, zawarte w zaskarżonych decyzjach. W ocenie organu II instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy jest na tyle szeroki, że nie istniała potrzeba oględzin miejsca, w którym nieobyczajnego występku dopuścił się W. P., wnioskowanych przez skarżącą, co prowadziłoby jedynie do przedłużenia postępowania. Zarządzeniem z dnia 31 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia niniejszą sprawę oraz sprawy o sygn. SA/Ol 1198/12 i SA/Ol 1199/12 i postanowił je prowadzić pod sygnaturą SA/Ol 1197/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz, 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Skargi B sp. z o.o. zasługują na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności powyższych decyzji wykazała rażące naruszenie procedury w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie spraw, uzasadniające uchylenie zaskarżonych decyzji organu II instancji. Materialnoprawną podstawą decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28.03.2012 r., a następnie organu odwoławczego, był przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który stanowi, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Analiza tego przepisu wskazuje, że organ może cofnąć przedsiębiorcy udzielone mu wcześniej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wyłącznie w sytuacji, gdy zostaną spełnione łącznie wszystkie przesłanki w nim wymienione, tj.: określone w tym przepisie zachowania muszą się powtarzać co najmniej dwukrotnie w ciągu 6 miesięcy, zakłócanie porządku publicznego musi zajść w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, a także musi być związane ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Jednocześnie zaś podstawa do cofnięcia zezwolenia przy zaistnieniu powyższych przesłanek powstaje wyłącznie wtedy, gdy przedsiębiorca prowadzący dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego o wskazanych wyżej zakłóceniach. Zebrany w sprawie materiał dowodowy powinien więc jednoznacznie i prawidłowo wskazywać, iż co najmniej w dwóch przypadkach, w okresie 6 miesięcy, doszło do zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt, a osobą powiadamiającą o tych naruszeniach nie był przedsiębiorca posiadający zezwolenie. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że zarówno Burmistrz Miasta, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznały, że w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Rozstrzygając przedmiotową sprawę organy były zobowiązane wykazać między innymi, że stwierdzone zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w A miały miejsce w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy miejsca sprzedaży napojów alkoholowych w rozumieniu art. 21 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z tym przepisem, najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych to obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw. Słuszny był zarzut skargi, że organy nie wykazały spełnienia tej przesłanki w przypadku czynu, jakiego dopuścił się W. P. na ul. "[...]" w I. Art. 107 k.p.a. zalicza do części składowych decyzji administracyjnej między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie stanowi zatem integralną część wyjaśnienia rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Pominięcie w uzasadnieniu okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji, przyjął w uzasadnieniu rozstrzygnięć, że czyn, jakiego dopuścił się W. P. na ulicy "[...]" miał miejsce w najbliższej okolicy A w I., stwierdzając jedynie, że na spełnienie przesłanki z art. 21 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wskazują zebrane w sprawie materiały dowodowe, a ze względu na szeroko zebrany materiał dowodowy nie istniała potrzeba uwzględnienia wniosków o przeprowadzenie oględzin, co spowodowałoby jedynie przedłużenie toczącego się postępowania. Tymczasem zaś zarzuty, dotyczące tego, iż czyn, jakiego dopuścił się W. P. nie miał miejsca w najbliższej okolicy A, formułował szczegółowo odwołujący się w odwołaniach od decyzji cofających zezwolenia z dnia 28.03.2012 r., wydanych z upoważnienia Burmistrza, podnosząc, że ulica "[...]" "jest odgrodzona od punktu sprzedaży trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, tj. krawędzią jezdni. Pomiędzy bowiem ul. "[...]" a ul. "[...]" znajduje się ul. "[...]", która te dwie ulice rozdziela i nie pozwala na ich bezpośredni kontakt. Dodatkowo stan zabudowy wymienionych ulic i istniejąca w tamtej okolicy roślinność w postaci drzew i krzewów uniemożliwiają dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy pomiędzy lokalem A a ul. "[...]"". W związku z powyższymi zarzutami, Burmistrz Miasta - w pismach z dnia 09.05.2012 r., przekazujących odwołania strony od decyzji z dnia 28.03.2012 r. cofających skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych – złożył wnioski o przeprowadzenie przez Kolegium oględzin miejsca sprzedaży - A - oraz miejsc popełnianych czynów pod kątem treści art. 21pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do powyższego i nie uzasadnił w jakikolwiek sposób, dlaczego uznał, że czyn, jakiego dopuścił się W. P. miał miejsce w najbliższej okolicy A. Znajdujące się w aktach mapy google nie stanowią żadnego dowodu na tę okoliczność, która musi zostać wyjaśniona w celu ustalenia, czy naruszenie porządku publicznego przez W. P. w dniu 3.09.2011 r. miało miejsce w najbliższej okolicy A w rozumieniu cytowanego przepisu art. 21 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Powyższe stanowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. - przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego decyzji, pozwalającego na stwierdzenie prawidłowości motywów rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego, organy winny ustalić, czy "nieobyczajny występek", jakiego dopuścił się W. P. i o jakim mowa w piśmie Komendy Powiatowej Policji z dnia 4.01.2012 r., stanowi zakłócanie porządku publicznego, w rozumieniu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organy nie wyjaśniły tego bowiem w prowadzonym postępowaniu. Organ I instancji wskazał w uzasadnieniach decyzji z dnia 28.03.2012 r., cofających skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych że – jak wynika z zeznań funkcjonariuszy Policji – W. M. i K. S. – zachowanie W. P. wyczerpywało znamiona wykroczenia z art. 140 kodeksu wykroczeń, tj. nieobyczajnego wybryku. Natomiast organ II instancji ograniczył się do wskazania, że W. P. spożywał alkohol w lokalu A, a następnie dopuszczał się nieobyczajnych wybryków przy ul. "[...]". Powyższe stwierdzenia nie pozwalają na przyjęcie, że czyn, jakiego dopuścił się W. P. stanowi zakłócanie porządku publicznego w rozumieniu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ponadto, z zaskarżonych decyzji nie wynika również, że ustalono, iż prowadzący A nie powiadomił organów powołanych do ochrony porządku publicznego o opisanych w decyzjach o cofnięciu zezwoleń z dnia 28.03.2012 r., zakłóceniach porządku publicznego w lokalu lub najbliższej okolicy, co stanowiłoby negatywną przesłankę cofnięcia zezwoleń. Nie ma przy tym znaczenia – wbrew stanowisku skarżącej - fakt, że przedsiębiorca kiedykolwiek powiadamiał odpowiednie organy o naruszeniach porządku publicznego w okolicy A. Podstawy zwolnienia się przez przedsiębiorcę od odpowiedzialności z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie może bowiem stanowić powiadamianie przez niego odpowiednich organów o zakłóceniach porządku publicznego kiedykolwiek i w jakichkolwiek okolicznościach, ale zawsze w tych okresach, kiedy dochodzi do naruszenia porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub jego okolicy w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych. Przedsiębiorca nie może wyłączyć swojej odpowiedzialności z tego powodu, że nie zauważył, czy nie usłyszał takich zakłóceń. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest bowiem reagowanie na wszelkie zakłócenia porządku publicznego w miejscu sprzedaży i jego najbliższej okolicy zaistniałe w związku ze sprzedażą przez niego alkoholu. Dla prawidłowego zastosowania w sprawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi niezbędne jest więc podjęcie odpowiednich ustaleń w celu stwierdzenia, czy o naruszeniach, które miały miejsce w dniach 3.09.2011 r. i 26.01.2012 r. przedstawiciel skarżącej spółki informował odpowiednie organy, czy też podstawą interwencji Policji były powiadomienia innych osób lub służb. Dokonanie ustaleń w zakresie wskazanym powyżej pozwoli na ocenę, czy zaistniała negatywna przesłanka z tego przepisu cofnięcia skarżącej zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w miejscu sprzedaży w A w I. przy ul. "[...]" i prawidłowe zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z powyższych względów, nieuzasadniony jest zarzut skargi o uznaniu za niewiarygodne zeznań prezesa zarządu skarżącego i M. S. wskazujących na to, że skarżąca powiadamiała organy powołane do ochrony porządku publicznego. Sąd nie podziela także zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów art. art.7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyjmowanie przez organ ustaleń w oparciu o treść protokołów przesłuchań L. K. i I. Z. jako podejrzanych w postępowaniach w sprawach o wykroczenia i zastępowania ich zeznaniami tych osób jako świadków w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Sądu, dowodem w sprawie administracyjnej zakłócania porządku publicznego mogą być też dowody, zebrane na potrzeby innego postępowania, w tym postępowania w sprawach o wykroczenia. Organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest bowiem związany zasadą bezpośredniości dowodów, rozumianą jako obowiązek oparcia przez orzekający w sprawie organ ustaleń faktycznych na bezpośrednio przeprowadzonych dowodach w postępowaniu administracyjnym i może oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodach z przesłuchań podejrzanych, utrwalonych przez inny organ w innym postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2012 r. I OSK 1206/11). W ocenie Sądu, dowody z protokołów przesłuchań podejrzanych o popełnienie wykroczeń: L. K. i I. Z., złożonych przez nich w postępowaniu w sprawach o wykroczenia są wiarygodne i pozwalają na przyjęcie, że w dniu 26.01.2012 r. doszło do zakłócania porządku publicznego w najbliższej okolicy A w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w klubie. Nie można również podzielić zarzutu skargi naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż zeznania W. P., złożone w toku postępowania administracyjnego, że nie nabył on alkoholu w A nie polegają na prawdzie, podczas gdy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest wskazania powodów, dla których organ odmówił jego zeznaniom mocy dowodowej, a przesłuchani na tę okoliczność policjanci nie byli świadkami kupowania alkoholu przez W. P. Przeprowadzone postępowanie dowodowe oraz ocena dowodów, prowadząca do przyjęcia, że W. P. zakupił alkohol w A jest prawidłowa. Nie ma podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań funkcjonariuszy Policji W. M. i K. S., którzy zgodnie i jednomyślnie potwierdzili, że W. P. podczas rozmowy z funkcjonariuszami - po kilku dniach od zdarzenia, jakie miało miejsce w dniu 3.09.2012 r. - potwierdził, iż tego dnia spożywał duże ilości alkoholu w A. Nie ma tu znaczenia fakt, że funkcjonariusze ci nie brali udziału w interwencji z udziałem W. P., bowiem uzyskali oni powyższe informacje w bezpośredniej rozmowie z W. P. Tymczasem, zeznania zostały złożone przez niego w postępowaniu administracyjnym po kilku miesiącach (6 lutego 2012 r.) i są mniej wiarygodne ze względu zarówno na upływ czasu, jak i okoliczności ich udzielania przez W. P. Sąd wskazuje również na niezasadność zarzutu skargi, dotyczącego czynów popełnionych przez P. R. i D. S. na ul. "[...]". Czyny te nie były bowiem brane pod uwagę przez organ cofający zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych skarżącemu. Wynika to zarówno z decyzji organów obu instancji, jak i z pism Burmistrza Miasta z dnia 09.05.2012 r. przekazujących odwołania B sp. z o.o. od zaskarżonych decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Nie można też zgodzić się z zarzutami skargi, że organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy pominął zalecenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zaleceń, dotyczących dowodów, zgromadzonych w prowadzonym poprzednio postępowaniu organ nie pominął, ale oparł się na nowych dowodach i okolicznościach, wynikających zawiadomień Policji z dnia 4.01. i 21.02.20121 r. i dokonał ponownej oceny przedmiotowej sprawy – w oparciu o nowe dowody. Podsumowując powyższe rozważania wskazać należy, że organy administracji publicznej w ramach prowadzonych postępowań nie dokonały dostatecznych ustaleń, czy w sprawie zaistniały przesłanki, określone w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi uzasadniające cofnięcie B sp. z o.o. zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży – A w I. ul. "[...]", zawierających do 4,5 % alkoholu oraz na piwo, powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz powyżej 18% zawartości alkoholu. Pominięcie przez organy wskazanych powyżej okoliczności faktycznych stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organy przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, istnienie bądź nieistnienie związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych w A a dwukrotnym – w okresie 6 miesięcy - zakłócaniem porządku publicznego, będzie możliwe do oceny po dokonaniu wyżej wskazanych ustaleń. Biorąc powyższe pod uwagę, należało uchylić wyłącznie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lipca 2012 r., utrzymujące w mocy decyzje, wydane z upoważnienia Burmistrza z dnia 28.03.2012 r. o cofnięciu skarżącemu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w A w I. ul. "[...]". Nie było przesłanek do uchylenia decyzji organu I instancji, bowiem wyjaśnienie i ustalenie powyższych okoliczności, pozwoli organowi II instancji na wydanie prawidłowych decyzji w tych sprawach. Konieczny bowiem do wyjaśnienia zakres spraw może być dokonany przez organ II instancji. Uznając, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spraw, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzając, na podstawie art. 152 tej ustawy, iż nie podlegają one wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając niezbędny nakład pracy pełnomocnika skarżącej i charakter sprawy, i zasądzając opłaty z tytułu zastępstwa prawnego w podwójnej minimalnej wysokości, określonej w § 18 ust.1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) od każdej z połączonych spraw, na zasadzie § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia. ----------------------- 12