II SA/Rz 810/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Krystyna Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. sp. j. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wydzieloną nieruchomość I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej A. sp. j. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zwraca stronie skarżącej A. sp. j. kwotę 6 795 zł /słownie: sześć tysięcy siedemset dziewięćdziesiąt pięć złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego. Sygn. II SA/Rz 810/12 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...], sprostowaną następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] w zakresie numeracji działek, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] ustalającą na rzecz firmy A Sp. j. z/s w R. odszkodowanie za działki nr ewid.: 2091/2, 2091/4, 2091/6, 2092/3, 2092/5, 2094/3, 2094/6, 2095/7, 2096/1, 2096/5, 2097/4, 2097/9, 2097/14, 2101/3, 2102/7, 2108/4, 2111/3, 2114/4, 2116/3, 2117/3, 2117/7, 2120/9, 2120/11, 2121/9, 2121/10, 2122/3, 2122/4, 2122/6, 2124/8, 2124/9, 2124/12, 2125/9, 2125/13, 2126/9, 2126/14, 2127/9, 2130/3, 2134/3, 2135/3 poł. w obr. 216 [...] obj. KW Nr [...], które z mocy prawa stały się własnością Gminy Miasto [...] na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. ([...]) zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości – na kwotę 699 489,00 zł. Jako podstawę prawną Wojewoda wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9a, art. 106 ust. 1, art. 129 ust. 5, art. 130 ust. 1 i 2, art. 132 ust. 1a i 2 oraz art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm. – zwanej dalej "u.g.n."). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], wydaną m.in. na wniosek A Sp. j. z/s w R. Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonych w obr. 216 [...] stanowiących własność ww. firmy. We wnioskiem z dnia [...] marca 2011 r. P. K. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie i wypłatę odszkodowania za ww. działki, stosownie do treści art. 98 u.g.n., a wnioskiem z dnia [...] listopada 2011 r. o wyłączenie Prezydenta Miasta [...] od prowadzenia postępowania. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. ([...]) wyłączył Prezydenta Miasta [...] od załatwienia sprawy, równocześnie wyznaczając Starostę do jej rozpoznania. Po przeprowadzeniu postępowania Starosta decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] ustalił na rzecz firmy A Sp. j. z/s w R. odszkodowanie za wymienione na wstępie nieruchomości położone w obr. 216 [...] w wysokości 699 489,00 zł. Jednocześnie wskazał, że odszkodowanie zostanie wypłacone jednorazowo w terminie 14 dni, licząc od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna oraz, że podlega ono waloryzacji na dzień wypłaty. Organ podał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. ([...]) Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości. Podział ten został wykonany w oparciu o ustalenia Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] "[...]" przy ul. [...] w R., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia 14 grudnia 1999 r. (Dz.Urz. Woj. Nr 45, poz. 554 z dnia [...] sierpnia 2000 r.). W decyzji zatwierdzającej podział wskazano, że nieruchomości (opisane wyżej) wydzielone zostały pod budowę dróg i przechodzą na własność Gminy Miasta [...] z dniem kiedy decyzja stanie się ostateczna, co nastąpiło w dniu [...] grudnia 2009 r. W dalszej części uzasadnienia Starosta podał, że za wydzielone działki gruntu przysługuje odszkodowanie (art. 98 ust. 3 u.g.n.) w wysokości uzgodnionej między właścicielem a organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela, odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązującego przy wywłaszczaniu nieruchomości. W okolicznościach sprawy do porozumienia nie doszło, a A Sp. j. z/s w R. wystąpili z wnioskiem o ustalenie odszkodowania. Starosta podał, że ustalenie odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości, a wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu wydania decyzji o podziale oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Stosowny operat szacunkowy został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego – R. W., w dniu [...] grudnia 2011 r. W operacie tym ustalono łączną wartość rynkową przedmiotowych działek na kwotę 699 489,00 zł. i w tej wysokości ustalono wysokość odszkodowania. Starosta wskazał jednocześnie, że przedłożony do akt sprawy, przez pełnomocnika A Sp. j. – rad. pr. P. K., operat szacunkowy sporządzony w dniu [...] stycznia 2011 r. przez rzeczoznawcę majątkowego – K. G., w którym ustalono wartość działek na kwotę 2 250 600,00 zł, nie może stanowić podstawy do ustalenia wysokości odszkodowania. Operat ten stracił bowiem ważność, przed datą wydania decyzji. Zgodnie z art. 156 ust. 3 u.g.n. operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia. Jego aktualność nie została również potwierdzona przez rzeczoznawcę majątkowego. Nadto w operacie tym rzeczoznawca dokonał wyceny działek przy założeniu, że przeznaczone są one na teren handlu i usług, podczas gdy działki te zgodnie z mpzp przeznaczone są pod drogi gminne. Powyższą decyzję zakwestionowała Spółka A Sp. j. – zastępowana przez pełnomocnika r. pr. P. K. i wniosła o jej uchylenie i ustalenie odszkodowania na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez Agencję Obrotu Nieruchomościami i Wyceny [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w wysokości powiększonej o podatek VAT, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, art. 98 ust. 3, art. 151 ust. 1 u.g.n., art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez niepowiększenie ustalonego odszkodowania o podatek VAT. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania m. in. art. 9, art. 11, art. 12 § 1 w zw. z art. 35 i art. 89 k.p.a. (przewlekłe prowadzenie postępowania) oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu strona odwołująca rozwinęła podniesione zarzuty. Wojewoda wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na treść art. 98 ust. 1 i 3 u.g.n. i podał, że zasady ustalania i wypłaty odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone regulowane są w rozdziale 5 Działu III u.g.n. Wskazując na treść art. 129 ust. 5 pkt 1, art. 128 ust. 1 i art. 130 u.g.n. organ podał, że ostatni z powołanych przepisów stanowi, że wysokość odszkodowania ustala się według stanu, przeznaczenia i wartości, wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu. W przypadku gdy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw, a w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3 i art. 106 ust. 1, według stanu i przeznaczenia nieruchomości odpowiednio w dniu wydania decyzji o podziale lub podjęcia uchwały o przystąpieniu do scalenia i podziału oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Przepis art. 134 stosuje się odpowiednio. Wojewoda podał, że ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 130 ust. 2 u.g.n.). Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi z zastrzeżeniem art. 135 wartość rynkowa nieruchomości (art. 134 ust. 1 u.g.n.). Wartość nieruchomości uzyskuje się w wyniku wyceny nieruchomości (art. 150 u.g.n), a szczegółowe zasady wyceny nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne zostały określone w § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Powołując się na treść tego przepisu Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie podstawę ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Gminy Miasto nieruchomości poł. w obr. 216 [...] (nr działek wymienione na wstępie) stanowi operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego R. W., sporządzony w dniu [...] grudnia 2011 r. Biegły ustalił, że przedmiotowe działki położone są na płaskim terenie strefy pośredniej miasta, w jednym kompleksie, są niezabudowane i wyposażone w urządzenia infrastruktury technicznej – kanalizację sanitarną sieciową deszczową, sieć energetyczną, teletechniczną i wodociągową. Biegły ustalił, że zgodnie z mpzp Nr [...] działki te leżały na terenie o przeznaczeniu pod ulice lokalne, dojazdowe oraz rozbudowę ul. [...]. W operacie tym wartość gruntu oszacowano w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej. Powołując się na ustalenia zawarte w tym operacie Wojewoda podkreślił, że dokonując oceny trafności opinii biegłego R. W. uznać należało, że mogła ona być podstawą do ustalenia odszkodowania z tytułu przeznaczenia nieruchomości pod drogę publiczną i jego zdaniem sporządzony operat jest wiarygodny. Wartość działek została wyceniona zgodnie z § 36 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, przyjmując do porównania nieruchomości przeznaczone pod drogi. Wartość nieruchomości ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa z uwzględnieniem cen transakcyjnych nieruchomości przeznaczonych pod drogi. Ustalona wartość uwzględnia położenie, lokalizację, kategorię drogi, stan zagospodarowania i funkcjonalność działek. Zastosowana przez biegłego metoda korygowania ceny średniej najbardziej oddaje wartość działek, rzeczoznawca dysponował wystarczającą ilością transakcji nieruchomości podobnych położonych w niedalekiej odległości, co dawało odpowiednie spektrum dla przeprowadzenia wyceny tą metodą. Wycena gruntu nie jest wynikiem przypadkowości. Reasumując organ uznał, że opinia rzeczoznawcy jest prawidłowa, a podniesione wobec niej zarzuty strony odwołującej nie zasługują na uwzględnienie. Operat jest wiarygodny, spójny, zawiera logiczne wnioski i jest zgodny z przepisami prawa. Odnośnie zarzutu o niepowiększeniu należnego odszkodowania o wysokość podatku VAT Wojewoda wyjaśnił, że podatek VAT, jak i inne podatki czy opłaty winny być traktowane jako jeden z kosztów zawarcia transakcji, który odliczany jest od ceny transakcyjnej, a nie jako integralny element tej ceny. Określana przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym wartość rynkowa nieruchomości może być traktowana wyłącznie jako wartość nieobejmującą podatków, opłat lokalnych i innych obciążeń związanych z realizacją umowy. Organ ustalający odszkodowanie nie jest upoważniony do rozstrzygania w kwestii obowiązków podatkowych (organami tymi są Dyrektorzy Izb Skarbowych w: B., K., P. i W.). Odnośnie zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania organ podał, że mając na uwadze art. 89 § 2 k.p.a., organ I instancji uznał, że w okolicznościach sprawy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron – zawarcia porozumienia co do wysokości odszkodowania. Zatem przeprowadzona rozprawa administracyjna nie miała na celu przedłużenie postępowania. Końcowo Wojewoda zaznaczył, że skorzystanie przez organ z opinii rzeczoznawcy działającego na zlecenie byłego właściciela czy też podmiotu zobowiązanego do zapłaty odszkodowania stanowi naruszenie prawa. Uzyskanie opinii rzeczoznawcy obciąża organ orzekający. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] Wojewoda sprostował własną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r., w zakresie omyłkowo podanych numeracji działek. Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła A Sp. j. – zastępowana przez pełnomocnika r. pr. P. K., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 9, art. 11 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ odstępując od powiększenia należnego odszkodowania o kwotę podatku VAT, brak należytego wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ uznając, że operat rzeczoznawcy R. W. został sporządzony w sposób prawidłowy oraz brak wyjaśnienia dlaczego nie została dokonana ocena operatu szacunkowego na podstawie art. 157 u.g.n.; - art. 12 § 1 w zw. z art. 35 i art. 89 k.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji nie prowadził postępowania w sposób zbędnie wydłużający jego przebieg; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji właściwie dokonał oceny oszacowania przedmiotowych nieruchomości i odmówienie wiarygodności i mocy dowodowej operatowi przedłożonemu przez stronę. Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.; art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, art. 98 ust. 3, art. 134 ust. 1 i 2, art. 134, art. 151 ust. 1 u.g.n., art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyznaniu kwoty odszkodowania bez powiększenia o kwotę podatku od towarów i usług. Zarzucono również naruszenie art. 157 u.g.n. poprzez brak zastosowania, w sytuacji zaistnienia dwóch odmiennych operatów szacunkowych określających wartość tych samych nieruchomości w różnej wysokości. W obszernym uzasadnieniu strona skarżąca podtrzymała argumentację odwołania i rozwinęła podniesione zarzuty. Podała, że w sposób błędny organy dokonały ustalenia wysokości odszkodowania, nie powiększając kwoty wynikającej z operatu rzeczoznawcy o kwotę podatku od towarów i usług. Nadto w sposób nieuzasadniony nie uwzględniono operatu przedłożonego przez stronę i w sposób zbędnie wydłużający prowadzono postępowanie W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U., Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. Na wstępie podnieść należy, że jako materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekający organ powołał art. 130 ust. 1 i ust. 2, art. 132 ust. 1a i 2 i art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /powinno być: Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm./. Z przywołanego wyżej przepisu art. 130 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że wysokość odszkodowania ustala się według stanu przeznaczenia i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu. W przypadku gdy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw, a w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3 i art. 106 ust. 1, według stanu i przeznaczenia nieruchomości odpowiednio w dniu wydania decyzji o podziale lub podjęcia uchwały o przystąpieniu do scalania i podziału oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu, zaś przepis art. 134 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z przepisem art. 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Stosownie zaś do treści art. 132 ust. la ustawy, w sprawach, w których wydano decyzję odrębną o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna, a do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego /art. 132 ust. 2/. Z treści zaś przepisu art. 134 ust. 1 ustawy wynika, że podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości chyba, że ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej, gdyż tego rodzaju nieruchomości nie występują w obrocie, a wówczas określa się jej wartość odtworzeniową /art. 135/. W przywołanym wyżej stanie prawnym, na który powołuje się orzekający organ kryteriami, według których określa się odszkodowanie są: stan faktyczny nieruchomości, przeznaczenie nieruchomości oraz wartość nieruchomości. Oznacza to, że ustalając wysokość odszkodowania, przede wszystkim należy określić stan nieruchomości poprzez jej opis, a którego pojęcie zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 17 ustawy przyjmując, że należy przez to rozumieć stan zagospodarowania, stan prawny, stan techniczno - użytkowy, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, a także stan otoczenia nieruchomości, w tym wielkość, charakter i stopień zurbanizowania miejscowości, w której nieruchomość jest położona. Kolejnym elementem niezbędnym do ustalenia wysokości odszkodowania, w świetle przywołanych wyżej przepisów, jest przeznaczenie nieruchomości, a następnie wysokość odszkodowania po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określającego jej wartość. W tym miejscu przypomnieć należy, że opinia rzeczoznawcy majątkowego jest jednym z elementów stanowiących podstawę ustalenia wysokości odszkodowania, a rzeczoznawca majątkowy powołany jest do określenia wartości nieruchomości jako biegły z zakresu szacowania nieruchomości. Z utrwalonego stanowiska judykatury wynika, że opinia o wartości nieruchomości podlega ocenie organu orzekającego tak, jak każdy inny dowód w sprawie, a strony pod jego adresem mogą składać uwagi, a na organie spoczywa wówczas obowiązek wyjaśnienia wątpliwości dotyczących operatu, które powinno znaleźć miejsce w uzasadnieniu decyzji o odszkodowaniu /tak np. wyrok NSA z dnia 4 października 2006 r., I OSK 417/06 http://orzeczenia.nsa.gov.pl /. Mając na uwadze przytoczone uregulowania prawne, a stanowiące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, w ocenie Sądu zarówno przeprowadzone postępowanie, jak i zaskarżone decyzje nie odpowiadają tym wymogom. Sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej Spółki o ustalenie i wypłatę odszkodowania za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne przejęte przez Gminę Miasto [...] na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z decyzji źródłowej - Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., [...], której niepotwierdzona kserokopia zalega w aktach sprawy wynika, że na wniosek /między innymi skarżących/ zatwierdzony został podział nieruchomości, w tym również działek, za które odszkodowania domagają się skarżący. Podstawą prawną tego rozstrzygnięcia były przepisy art. 83 ust. 1, art.96 ust. 1 i art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że podział ten jest zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] ,,[...] przy ul. [...] w R., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...]. Z kolei z operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego – R. W. wynika, że przedmiotowe działki w części zostały przeznaczone pod ulice lokalne, w części pod ulicę dojazdową, w pozostałej części - pod rozbudowę ulicy [...]. Wskazane w operacie szacunkowym przeznaczenie nieruchomości nie wynika ani z akt sprawy, ani też z przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Przepis bowiem art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczy jedynie działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe a także wydzielenia działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu przeprowadzone w sprawie postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonych decyzji nie odpowiada wymogom określonym art. 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Brak jest określenia stanu nieruchomości w sposób wskazany na wstępie, a tego braku nie uzupełnia bardzo lakoniczny protokół rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2012 r. w siedzibie Starostwa Powiatowego w [...]. Brak jest zatem stanu zagospodarowania tych działek, stanu techniczno- użytkowego, stopnia wyposażenia w infrastrukturę techniczną, otoczenia nieruchomości, a więc danych określonych art. 4 pkt 17 ustawy. Ustalenia te są istotne z uwagi również na treść zastosowanego przepisu art. 130 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami odsyłającym w zakresie określania wysokości odszkodowania do treści art. 106 ust. 1 ustawy, a tych ustaleń w ogóle w sprawie brak. Wyżej wymienionych braków w żaden sposób nie usuwa wydana w sprawie i stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia /wysokość odszkodowania/ opinia rzeczoznawcy majątkowego w zakresie przeznaczenia nieruchomości, przyjmująca pojęcia nie znajdujące uzasadnienia ani w stanie prawnym ani też faktycznym sprawy /ulica lokalna, ulica dojazdowa/. Z tych też przyczyn, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 130 i art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Mając na uwadze naprowadzone wyżej ustalenia, Sąd nie odnosi się do pozostałych zarzutów skargi jako przedwczesnych na tym etapie postępowania. W tym stanie sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji.