II SA/Sz 989/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie: Sędzia WSA Maria Mysiak Sędzia NSA Danuta Strzelecka Kuligowska ( spr.) Protokolant Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi I. G. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz każdego ze skarżących I. G. i T. S. po [...] złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania S. Ś., I. G., K. K., J. S., T.S., M. C., A.K., K. Ż. – T., S. Ż. – T., A. K. od decyzji Starosty z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uciążliwości hałasowych emitowanych podczas imprez plenerowych z terenu działki[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwanej "K.p.a.") oraz art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., dalej zwanej "P.o.ś."), uchyliło decyzję organu I instancji w całości i odmówiło wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że Starosta, w związku z pismem Burmistrza, informującym o skargach mieszkańców na uciążliwość powodowaną hałasem przenikającym do środowiska w trakcie imprez plenerowych z terenu działki[...], tj. siedziby w dniu [...] wszczął w tej sprawie postępowanie z urzędu. W dniu [...]Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził pomiary poziomu hałasu przenikającego do środowiska z terenu działki [...]. Ze sprawozdania z ww. badań wynika, iż równoważny poziom dźwięku - dla pory dnia wyniósł [...]. Z uwagi, że na terenie znajdującym się w zasięgu hałasu emitowanego w trakcie imprez plenerowych z terenu działki [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w sprawie zastosowanie znajdował przepis art. 115 P.o.ś. Organ I instancji dokonując po raz pierwszy oceny ww. terenu na podstawie jego faktycznego zagospodarowania stwierdził, że teren jest zróżnicowany, jednakże przeważająca jest na nim zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. W świetle powyższych ustaleń Starosta decyzją z dnia [...] ustalił dla Spółki , dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska w wysokości: 1) w porze dziennej, tj. od godziny [...]2) w porze nocnej, tj. od godziny [...]. Starosta zobowiązał jednocześnie G. K. i W. K. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą Spółki do wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku raz na dwa lata zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291), wskazując, iż wyniki pomiarów należy przekazywać Staroście oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w terminie 30 dni od daty ich wykonania. W ww. decyzji organ I instancji zobowiązał również G.K. i W. K. do dokonywania dodatkowych pomiarów poziomu hałasu w środowisku w przypadku wprowadzenia istotnych zmian w technologii lub innych, mających wpływ na wielkość lub rozprzestrzenianie się emitowanego hałasu. Od powyższej decyzji G. K. i W. K. złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący się podnieśli, iż w rozpatrywanej sprawie organ I instancji błędnie przeprowadził postępowanie w zakresie ustalenia faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenu zakładu oraz terenów sąsiednich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozstrzygnięcia. W ocenie Kolegium zakwalifikowanie przez Starostę terenu, na który emitowany jest hałas podczas imprez plenerowych z terenu działki [...], jako terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nie było poparte wystarczającym materiałem dowodowym. W ocenie organu odwoławczego w celu niebudzącego wątpliwości ustalenia przeznaczenia terenu pozostającego w oddziaływaniu ponadnormatywnego hałasu niezbędne było dokonanie przez organ I instancji oględzin tego terenu. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zaznaczył, iż celem realizacji wytycznych wskazanych przez Kolegium w dniu [...] przeprowadzono oględziny terenu na który emitowany jest hałas podczas imprez plenerowych z terenu działki [...]. Wyniki niniejszej czynności, organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji w formie tabelarycznej, wyszczególniając wszystkie działki wchodzące w skład badanego terenu ze wskazaniem ich powierzchni oraz faktycznego zagospodarowania. Na podstawie powyższego zestawienia Starosta wskazał, że terenu pozostającego w oddziaływaniu ponadnormatywnego hałasu stanowią działki wykorzystywane faktycznie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami, to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, - usługowa, obszaru wykorzystywane jest przez szkołę, natomiast aż ww. terenu to zabudowa produkcyjna. W konsekwencji organ I instancji stwierdził, iż przeważający rodzaj terenu, na który oddziaływuje hałas z terenu działki [...] to teren niewymieniony w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś., a zatem teren nie objęty ochroną przed hałasem i w konsekwencji umorzył postępowanie administracyjne. Odwołanie od tej decyzji wnieśli S.Ś., I.G., K. K., J. S., T. S., M.C., A. K., K. Ż. – T., S. Ż. –T., A. K. uznając, że pozbawienie przez organ I instancji . terenu ochrony przed hałasem nie jest zasadne. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję omówioną na wstępie uzasadnienia, po analizie treści art. 112, art. 113 ust 2, art. 115 i art. 115a P.o.ś. i stwierdziło, w przypadku gdy teren, na który oddziaływuje hałas nie jest - jak w omawianym stanie faktycznym - terenem wymienionym w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. to nie sposób ustalić, iż poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, bowiem dla terenu tego normy te nie zostały ustalone. Kolegium wskazało, że Minister Środowiska realizując upoważnienie ustawowe, zawarte w art. 113 ust. 1 P.o.ś., w rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określił zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu jedynie dla terenów wymienionych w art. 13 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy. W konsekwencji brak jest podstaw do wydania przez organ ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. W dalszej części uzasadnienia Kolegium wskazało, że organ I instancji w dniu [...] przeprowadził oględziny terenu, na który emitowany jest hałas podczas imprez plenerowych z terenu działki, [...]. W wyniku tejże czynności organ ustalił, że terenu, na który oddziałuje ponadnormatywny hałas zajmują działki wykorzystywane faktycznie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami, to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, - usługowa, obszaru wykorzystywane jest przez szkołę, natomiast aż ww. terenu to zabudowa produkcyjna. Przeważającym rodzajem terenu, na który oddziaływuje hałas z terenu działki [...] jest zatem teren produkcyjny, a więc niewymieniony w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. Organ odwoławczy, w kontekście treści art. 105 K.p.a. wyjaśnił, że norma kompetencyjna może zostać zastosowana jedynie wtedy, gdy obiektywnie zaistniał stan faktyczny przewidziany przez ustawodawcę upoważniający (zobowiązujący) organ do podjęcia decyzji administracyjnej. W związku z tym jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie przez organ prowadzący postępowanie stanu faktycznego opisanego w tej normie. W odwołaniu do orzecznictwa sądowego organ podkreślił, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94). W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, iż w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące istnienie przedmiotu postępowania administracyjnego, tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania. Natomiast fakt, iż hałas oddziaływuje na tereny nie wymienione w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. uzasadnia twierdzenie, iż nie została spełniona przesłanka warunkująca wydanie — w oparciu o przepis art. 115a P.o.ś. - decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] I. G. oraz T. S. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że organ I instancji dokonał nieprawidłowych obliczeń udziałów procentowych, ponieważ pominięto w nich przylegający do działki nr [...] od strony północnej teren do jeziora wraz z promenadą. Zdaniem skarżących jest to teren rekreacyjno-wypoczynkowy, objęty ochroną przed hałasem. Ponadto bezpodstawnie ujęto w obliczeniach działkę nr [...] zakwalifikowaną jako usługa, ponieważ budynki zlokalizowane na tej działce, jak wynika ze znajdującej w aktach sprawy mapki, położone są w granicy działki z której emitowany jest hałas, co zostało ujęte w uzasadnieniu decyzji Starosty. W przekonaniu skarżących stron nie należało również uwzględniać działki znajdującej się przy południowej granicy działki nr [...], oznaczonej jako usługowa, ponieważ na tej działce usytuowany jest Klub należący do G. K. i W.K., czyli do samych zainteresowanych. Z powyższego wynika więc, że organ I instancji dokonał nieprawidłowych ustaleń stanu faktycznego, w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania. Skarżący wskazali, że przy ustalaniu faktycznego zagospodarowania terenu, organ prowadzący postępowanie winien zweryfikować również, w jakim czasie pojawiły się poszczególne formy korzystania z terenu. W przypadku, kiedy zabudowa mieszkaniowa lub mieszana powstały wcześniej, a rozpoczęcie działalności powodującej nadmierny hałas nastąpiło później, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, to podmiot podejmujący ten rodzaj działalności powinien brać pod uwagę konieczność przestrzegania bardziej rygorystycznych standardów ochrony środowiska przed hałasem. W ocenie skarżących, zupełnie niezrozumiałe jest stanowisko Kolegium zawarte w uzasadnieniu, odnoszące się do umorzenia postępowania przez organ I instancji oraz wnioski przeczące rozstrzygnięciu zawartemu w decyzji tego organu. Organ odwoławczy orzekł bowiem o uchyleniu decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie w sprawie, w treści uzasadnienia wskazując, że "W świetle powyższego Kolegium stwierdza, iż w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały wszystkie wymienione powyżej przesłanki warunkujące istnienie postępowania administracyjnego, tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania". Dwa akapity dalej natomiast zawarte zostało stwierdzenie przeczące powyższemu oraz treści decyzji: wskazujące, że "(...) w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki warunkujące umorzenie postępowania w sprawie uciążliwości hałasowych emitowanych podczas imprez plenerowych z terenu działki [...], w konsekwencji uzasadnione jest utrzymanie w mocy decyzji Starosty z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu pisma, w odniesieniu do zarzutu skargi błędnego ustalenia faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenu, na który oddziaływuje hałas emitowany z terenu działki [...], organ wskazał że, iż stosownie do treści art. 115, art. 115 a w związku z art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. organ prawidłowo ustalił poziom hałasu oraz faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie działek sąsiadujących z działką, na której powstają uciążliwości hałasowe emitowane podczas imprez plenerowych, tj. działki [...]. Za nieuzasadnione organ uznał także twierdzenie skarżących, iż organ podczas ustalania faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenów sąsiadujących z działką [...], na której Spółka prowadzi działalność gospodarczą (), winien pominąć teren usytuowany na południe od ww. nieruchomości z uwagi, iż podmiot ten prowadzi na tym terenie działalność. Żaden przepis nie pozwala bowiem na dokonanie czynności, o której mowa w art. 115 P.o.ś. z wyłączeniem terenów będących w posiadaniu podmiotu w stosunku, do którego toczy się postępowanie w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Z kolei ustosunkowując się do podniesionej przez skarżących kwestii zamieszczenia w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji akapitu wskazującego, że ,,(...)w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania w sprawie uciążliwości hałasowych (...)" Kolegium wyjaśniło, iż akapit ten został umieszczony na skutek omyłki pisarskiej. Analiza sentencji ww. decyzji, jak i jej obszernego uzasadnienia faktycznego i prawnego nie budzi jednak wątpliwości, iż w ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do umorzenia przez Starostę postępowania w sprawie uciążliwości hałasowych emitowanych podczas imprez plenerowych z terenu działki [...]. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Ponadto w myśl art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Kontrola zaskarżonego aktu, dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 § 1 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia, że ww. akty wydane zostały z naruszeniem prawa, choć z innych przyczyn niż wskazane w skardze. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją uchyliło decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania i orzekło o odmowie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu ze względu na uciążliwości związane z emisją hałasu podczas imprez plenerowych z terenu działki [...]. Zaznaczenia wymaga, że w zakresie podjętych rozstrzygnięć organy dokonały tożsamych ustaleń stanu faktycznego sprawy oraz dokonały takiej samej wykładni przepisów prawa materialnego. Różnica stanowisk organów obu instancji zasadzała się wyłącznie na kwestii, czy w kontekście niniejszych ustaleń stanu faktycznego i prawnego istniały podstawy do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, czy też sprawę należało załatwić co do jej istoty poprzez wydanie decyzji negatywnej. Organ II instancji w zaskarżonym rozstrzygnięciu opowiedział się za ostatnim z ww. stanowisk. W związku z powyższym celowe jest odniesienie się do stanu prawnego normującego zagadnienia związane z wydawaniem decyzji w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. W art. 113 P.o.ś. ustawodawca zwarł upoważnienie dla ministra właściwego ds. środowiska do wydania rozporządzenia mającego na celu określenie dopuszczalnych norm hałasu. W ust. 2 pkt 1 powołanego przepisu zastrzegł, iż w ww. rozporządzeniu należy ustalić zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy opieki społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) na cele mieszkaniowo-usługowe. Z kolei w art. 114 ust. 1 P.o.ś. wskazano, że przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. Zgodnie natomiast z art. 114 ust. 2 P.o.ś., w przypadku, gdy teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś., wówczas dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Ustawa w art. 115 zastrzega jednocześnie, iż w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś., właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. W takim wypadku odpowiednie zastosowanie znajduje wówczas przepis art. 114 ust. 2 P.o.ś. W myśl natomiast art. 115a ust. 1 P.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu. W kontekście przywołanych unormowań wskazać należy, iż dla przedmiotowego terenu w dacie wydania zaskarżonej decyzji brak było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym organ I instancji w dniu [...] przeprowadził oględziny w celu ustalenia przeznaczenia terenu, na który emitowany jest hałas podczas imprez plenerowych z terenu działki[...]. Na podstawie wyników oględzin organy obu instancji przyjęły, że terenu, na który oddziałuje ponadnormatywny hałas zajmują działki wykorzystywane faktycznie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami, to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, - usługowa, obszaru wykorzystywane jest przez szkołę, natomiast aż ww. terenu to zabudowa produkcyjna. W świetle powyższego zarówno Kolegium, jak i Starosta stwierdzili, że przeważającym rodzajem terenu, na który oddziaływuje hałas z terenu działki [...] obręb [...] jest teren produkcyjny, który nie został wymieniony w treści art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. W ocenie Kolegium fakt, iż hałas oddziaływuje na tereny nie wymienione w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. uzasadnia twierdzenie, iż nie została spełniona przesłanka warunkująca wydanie — w oparciu o przepis art. 115a P.o.ś. - decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu. Zasadne jest w tym miejscu odwołać się do stanowiska zajętego na tle przywołanych regulacji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten wskazał, iż przepis art. 114 ust 2 P.o.ś. uzależnia ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu jak dla przeważającego rodzaju terenu tylko w sytuacji gdy teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, ale tylko tych określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś., ponieważ tylko one podlegają ochronie akustycznej, (wyrok z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 6/10, źródło: www.nsa.gov.pl). Na podstawie powyższego przepisu ustalenie przeważającego rodzaju terenu może nastąpić zatem wyłącznie w odniesieniu do wskazanych w art. 113 ust. 2 pkt. 1 lit. a) i f) P.o.ś. sześciu kategorii terenów, objętych ochroną akustyczną. W przedmiotowej sprawie w świetle treści art. 113 ust. 2 pkt 1, art. 114 ust. 2 i art. 115 P.o.ś. brak zatem było podstaw do przyjęcia, że przeważający rodzaj terenu na który oddziałuje hałas stanowiły tereny produkcyjne. Tym bardziej nieuprawniona jest sformułowana przez organ II instancji na tle tych ustaleń konkluzja stanowiąca uzasadnienie wydania w sprawie decyzji negatywnej, że faktem w przedmiotowej sprawie jest, iż hałas oddziaływuje na tereny nie wymienione w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. przez co nie została spełniona przesłanka warunkująca wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 115a P.o.ś. W przywołanym wcześniej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiono, iż decyzja wydawana na podstawie art. 115a P.o.ś. ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu Zadaniem organów było zatem ustalenie przeznaczenia terenu, na który oddziałuje hałas z przedmiotowej działki w kontekście treści art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś., w szczególności czy, a jeśli tak to które objęte badaniem tereny, bez względu na to czyją stanowią własność, mieszczą się w kategorii terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. przez co objęte byłyby normatywną ochroną przed przekroczeniem dopuszczalnego poziomu hałasu. Następnie organy powinny zweryfikować, czy poszczególne tereny mieszczące się w kategorii terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. podlegają zaliczeniu do kilku rodzajów terenów określonych w tym przepisie, w związku z art. 115 i art. 114 ust. 2 P.o.ś., a w razie zaistnienia takiej okoliczności, powinny ustalić dopuszczalne poziomy hałasu jak dla przeważającego rodzaju terenu, spośród wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. Te z poddanych badaniom terenów, które zostałyby zakwalifikowane do terenów produkcyjnych, jako wyłączone spod ochrony akustycznej, nie powinny być natomiast uwzględniane przez organy przy ocenie przesłanek do wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnych poziomów hałasu. W świetle powyższego rzeczą organów orzekających przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie uwzględnienie zapatrywań prawnych Sądu wyrażonych na tle art. 113 §2 pkt 1 P.o.ś. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w pkt 1 sentencji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia wyroku (pkt II) oparte zostało o przepis art. 152 powołanej ustawy. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt III), sąd orzekł na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.