II SA/Gd 672/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w T. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 5 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych oddala skargę. Postanowieniem nr [[...]] z dnia 5 września 2012 r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej Kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 30 lipca 2012 r. nr [[...]], odmawiające wydania zaświadczenia w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych. Ustalono, że w dniu 25 lipca 2012 r. A. wniosła do Powiatowego Lekarza Weterynarii wniosek o wydanie zaświadczenia, że jest w stanie wykazać w sposób zadowalający dla właściwego organu, że produkt nie przekroczy limitu 100jtk/g w całym okresie przydatności do spożycia oraz potwierdzi zastosowanie limitu pośredniego na poziomie <10 jtk/g na wyjściu z zakładu czym spełnia art. 3 pkt 2 oraz załącznik II rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2012 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii odmówił wydania zaświadczenia tej treści uzasadniając, że niezależnie od dołączonych przez wnioskodawcę wyników badań, produkt zakładu w ostatnim roku przekroczył limity Listeria monocytogenes w okresie przydatności do spożycia. Ponadto, jak twierdzi organ, przeprowadzone przez zakład dezynfekcje, zważywszy na skalę produkcji, nie gwarantują utrzymania wymaganych przez produkt warunków. Ponadto przyjęte przez A. parametry stanowiące podstawę do przeprowadzenia modelowania wzrostu Listeria monocytogenes nie mają oparcia w badaniach laboratoryjnych określających ich realny poziom w produkcie. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji modelowanie wzrostu, w różnych wariantach, dokonane w oparciu o podane parametry, dla wszystkich produktów wskazują na możliwość wzrostu Listeria monocytogenes ponad poziom 100 jtk/g. Na postanowienie organu pierwszej instancji A. wniosła zażalenie, domagając się: 1/ uchylenia postanowienia w całości i wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 25 lipca 2012 r., ewentualnie 2/ uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, ewentualnie 3/ zmiany zaskarżonego postanowienia przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w trybie art. 132 w związku z art. 144 Kpa i wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem skarżącego. Rozpatrując zażalenie organ drugiej instancji uznał, że w niniejszym stanie faktycznym nie było podstaw do wydania wnioskowanego zaświadczenia. Organ odwoławczy przytoczył przepisy art. 217 § 1 i § 2 oraz 218 § 1 i 2 Kpa. Wskazał następnie, powołując się na stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 1981 r., sygn. akt II SA 848/81 (ONSA z 1981 r., nr 2, poz. 118), że zaświadczenie zawiera jedynie informacje o określonym stanie prawnym lub faktycznym, który został już ustalony odpowiednim aktem prawnym albo jest znany organowi ze względu na dane zawarte w prowadzonych przez niego ewidencjach, rejestrach oraz innych zbiorach. Odwołując się także do poglądów literatury wskazał organ, że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 1 Kpa, opierać się może tylko na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Uproszczony charakter postępowania sprawia, że nie można stosować w nim zasady określonej w art. 75 Kpa dopuszczania jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził organ odwoławczy, że użycie w art. 218 § 1 Kpa określenia "danych znajdujących się w jego posiadaniu" nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nimi także danych dostarczanych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających. Organ drugiej instancji uznał, że stan faktyczny, którego potwierdzenia domaga się odwołująca A. nie został ustalony odpowiednim aktem prawnym i nie jest znany organowi ze względu na zawarte w prowadzonych przez niego ewidencjach, rejestrach lub innych urzędowych zbiorach. Podzielił stanowisko Powiatowego Lekarza Weterynarii co do występowania Listeria monocytogenes w produktach A. w okresie przydatności do spożycia. Ponadto, według organu, zaświadczenie miałoby się odnosić nie tylko do stanu w dacie jego wydania, ale także odnosić się do dalszej działalności zakładu. Wskazał organ dodatkowo, że w dniu 29 sierpnia 2012 r. zostało odnotowane kolejne alarmowe powiadomienie w systemie RASFF nr [[...]], dotyczące przekroczenia dopuszczalnej ilości Listeria monocytogenes w produkcie wędzonym wyprodukowanym przez A. w okresie przydatności do spożycia (w jednej z próbek 1100 jtk/g). Skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Weterynarii wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A., żądając jego uchylenia. Skarżąca zarzuca naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa poprzez odmowę wydania zaświadczenia oraz art. 218 § 1 i 2 Kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Kwestionuje ustalenie, że stan faktyczny, którego potwierdzenia domaga się spółka nie jest znany organowi ze względu na posiadane przez niego dane. Jej zdaniem Powiatowy Lekarz Weterynarii posiada informacje dotyczące charakterystyki produktu oraz dysponuje szeregiem badań i sprawozdań dotyczących produktów żywnościowych danego producenta, z czego wynika, że jest w posiadaniu innych danych umożliwiających wydania zaświadczenia. Ponadto skarżąca wskazuje, że jej produkty spełniają wszelkie kryteria bezpieczeństwa określone przepisami UE. Przywołuje treść pkt 1.2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 oraz powołuje się na załącznik II do tego rozporządzenia. Wskazuje, że przedstawiony i kwestionowany wynik badania typu challenge (test z dnia 19 stycznia 2012 r.), sprawdzający zdolność wzrostu lub przeżywania wprowadzonych do produktów mikroorganizmów, mogących stanowić zanieczyszczenie produktów, w różnych dających się racjonalnie przewidzieć warunkach przechowywania, stwierdzający brak możliwości wzrostu bakterii Listeria monocytogenes, jest wiarygodny. Przywołuje skarżąca wcześniejsze zaświadczenia o podobnej treści co przedmiotowy wniosek, wystawione przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Ponawia argumenty przytaczane uprzednio we wniosku oraz zażaleniu, co do stosowania "limitów przejściowych, które powinny być wystarczająco niskie", a zawarte są w charakterystyce produktu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wskazał w szczególności, że w okresie od kwietnia 2012 r. Główny Inspektor Weterynarii został czterokrotnie poinformowany o przypadkach wykrycia bakterii Listeria monocytogenes w partiach łososia pochodzącego od A. w wysokości przekraczającej dopuszczalny limit. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym ocena legalności skarżonego rozstrzygnięcia następuje w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze, także ponad te zarzuty, w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie nr [[...]] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 6 września 2012 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii, odmawiające A. wydania zaświadczenia o treści, że "A. jest w stanie wykazać w sposób zadowalający dla właściwego organu, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w całym okresie przydatności do spożycia oraz potwierdzi zastosowanie limitu pośredniego na poziomie < 10 jtk/g na wyjściu z zakładu, czym spełnia art. 3 pkt 2 oraz załącznik II rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych". Żądanie skarżącej spółki oparte zostało na przepisach Artykułu 3 oraz załącznika I rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz. U. UE. L. nr 338, poz. 1 ze zm.), w brzmieniu wynikającym z treści rozporządzenia zmieniającego Komisji (WE) nr 1441/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. (Dz. U. UE. L. nr 322, poz. 12). Wskazane rozporządzenie ustanawia kryteria mikrobiologiczne dotyczące niektórych mikroorganizmów oraz przepisy wykonawcze obowiązujące przedsiębiorstwa sektora spożywczego przy wdrażaniu ogólnych i szczegółowych zasad higieny dla środków spożywczych, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004. Stosownie do treści Artykułu 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2073/2005 przedsiębiorstwa sektora spożywczego są zobowiązane dopilnować, aby środki spożywcze były zgodne z odpowiednimi kryteriami mikrobiologicznymi wymienionymi w załączniku I. W tym celu, na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności, włączając w to handel detaliczny, przedsiębiorstwa sektora spożywczego podejmują środki, w ramach obowiązujących je procedur HACCP oraz w ramach wdrażania dobrych praktyk higienicznych, mających na celu zapewnienie: a) takiego sposobu dostaw i przetwarzaniu surowców i środków spożywczych, będących pod kontrolą danego przedsiębiorstwa, oraz takiego postępowania z nimi, aby spełnione były kryteria higieny procesu; b) możliwości spełnienia kryteriów bezpieczeństwa żywności, mających zastosowanie w ciągu całego okresu przydatności do pożycia produktów, w dających się rozsądnie przewidzieć warunkach dystrybucji, przechowywania i stosowania. Zgodnie z ust. 2 tego Artykułu, jeśli jest to konieczne, przedsiębiorstwa sektora spożywczego odpowiedzialne za wytwarzanie danego produktu powinni przeprowadzić badania zgodnie z załącznikiem II w celu zbadania zgodności z kryteriami w ciągu całego okresu przydatności do spożycia. Dotyczy to w szczególności wyrobów gotowych do spożycia, w których możliwy jest wzrost Listeria monocytogenes i które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego ze względu na obecność Listeria monocytogenes. W przywoływanym przez skarżącą spółkę (w odniesieniu do produktu typu łosoś wędzony na zimno) załączniku nr I rozporządzenia nr 2073/2005, w Rozdziale 1. Kryteria bezpieczeństwa żywności pkt 1.2 przewidziano, że "żywność gotowa do spożycia, w której możliwy jest wzrost h.monocytogenes, niebędąca żywnością przeznaczoną dla niemowląt ani żywnością specjalnego medycznego przeznaczenia" zachowuje dla określonej liczby próbek limit 100 jtk/g. Zgodnie z odnośnikiem piątym do punktu 1.2, "niniejsze wymaganie stosuje się, o ile producent jest w stanie wykazać w sposób zadowalający dla właściwego organu, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w całym okresie przydatności do spożycia. Dane przedsiębiorstwo może w ciągu procesu określić limity przejściowe, które powinny być wystarczająco niskie, aby zagwarantować, że limit < 10 jtk/g nie będzie przekroczony na koniec okresu przydatności do spożycia". Skarżącą spółka twierdzi, że stosuje "limity przejściowe", które powinny być wystarczająco niskie, z ustalonym na wyjściu z Zakładu limitem przejściowym < 10 jtk/g, oraz że dysponuje należytymi i bezspornymi dowodami, wielokrotnie przedstawianymi organowi sanitarnemu pierwszej instancji, aby wykazać w sposób zadowalający dla właściwego organu, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia w warunkach deklarowanych przez producenta. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd jednak nie dopatrzył się naruszeń prawa, których skutkiem mogłoby być wzruszenie tego postanowienia, a tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną skarżonych rozstrzygnięć stanowiły przepisy art. 217 i art. 218 Kpa. Umieszczono je w dziale VII (art. 217 – art. 220) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), regulującym postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń. Postępowanie to ma charakter uproszczony i odformalizowany, a obowiązuje organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno – technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Zgodnie z treścią art. 217 § 1 Kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni (art. 217 § 3). Podkreśla się w doktrynie, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo, 2004 r., Nr 10, str. 58). Zaświadczenia są więc aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień lub obowiązków określonych (to jest stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli a oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Zatem w sytuacji, z jaką mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie, kiedy to określony podmiot ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów, a zatem na podstawie art. 217 § 2 Kpa (przy czym kwestia interesu prawnego skarżącej spółki nie budziła wątpliwości organów sanitarnych), organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wtedy, gdy chodzi o potwierdzenie faktów wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 Kpa). Organ może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym (a więc tylko ograniczonym) zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 Kpa). W literaturze dominuje pogląd, że prowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego indywidualny stan faktyczny i prawny opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania zaświadczenia nie zmierza bowiem do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, ale co najwyżej do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu. Organ może wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych bez potrzeby ich kreowania. W pierwszej kolejności zatem podlega ustaleniu, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane. Dalsza część postępowania sprowadza się natomiast do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, oraz czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia ..., PIP z 2004 r., z. 10, str. 63). Również w orzecznictwie przyjmuje się, że zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 Kpa spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 186/11, LEX nr 1137908). Jak wskazuje też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09 (LEX nr 745278), przedmiotowe postępowanie wyjaśniające ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Niedopuszczalne jest natomiast dokonywanie w nim nowych ustaleń faktycznych i prawnych. Należy też zauważyć, w ślad za stanowiskiem literatury, że w sprawach o wydawanie zaświadczeń nie chodzi w zasadzie o stosowanie normy materialnej. Zaświadczenie może bowiem zmieniać sytuację faktyczną strony, na przykład dostarczać jej środek dowodowy, nie zmienia jednak zakresu jej praw i obowiązków, nie wywołuje bezpośrednio żadnych skutków materialnych, choć może mieć wpływ na realizację niektórych praw i obowiązków. Może ono na przykład wywołać skutki prawne przez to, że będzie stanowić dowód w postępowaniu wyjaśniającym, jako rodzaj dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 Kpa (vide: Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Bibliografia postępowania administracyjnego za lata 1927 – 2008, Warszawa 2009, str. 894). Organ administracji publicznej może odmówić wydania zaświadczenia m.in. w sytuacji, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych, będących w posiadaniu tego organu (art. 218 a contrario), albo gdy żąda poświadczenia nieprawdy. W orzecznictwie podkreśla się, że treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o potwierdzenie faktu lub stanu prawnego; w sytuacji gdy strona nie wykaże interesu prawnego albo dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia (tak m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 1999 r., sygn. akt III SA 955/98; z dnia 11 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 2709/98, niepubl.). Podzielając przytoczone poglądy literatury i orzecznictwa oraz przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy sąd ocenia, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organy sanitarne słusznie odmówiły skarżącej spółce wydania zaświadczenia żądanej treści. W aktach administracyjnych znajdują się sygnalizowane przez organ pierwszej instancji powiadomienia alarmowe (RASFF ALERT – Rapid Alert System for Ford and Feed): z dnia 27 kwietnia 2012 r., z dnia 30 maja 2012 r., z dnia 19 czerwca 2012 r. - dotyczące produktu w postaci łososia norweskiego wędzonego na zimno wyprodukowanego przez A., wskazujące na przekroczenie dopuszczalnej ilości bakterii Listeria monocytogenes w okresie przydatności tego produktu do spożycia. Skarżący przyznaje w zażaleniu fakt przekroczenia limitu Listeria monocytogenes w okresie przydatności produktu do spożycia, twierdzi natomiast, że przekroczenie to nastąpiło w obrocie, poza kontrolą zakładu i generalnie we Włoszech. Sąd zauważa jednak, że dwa z wymienionych zgłoszeń alarmowych dotyczą terenu Polski. Organ drugiej instancji przytacza dodatkowo w zaskarżonej decyzji kolejne powiadomienie alarmowe w systemie RASFF – z dnia 29 sierpnia 2012 r., nr [[...]], dotyczące znacznego przekroczenia w okresie przydatności do spożycia dopuszczalnej ilości Listeria monocytogenes (1100 jtk/g przy dopuszczalnej maksymalnej 100 jtk/g) w produkcie wędzonym z łososia wyprodukowanym przez A. Temu ustaleniu skarżąca spółka nie zaprzeczyła w skardze, koncentrując się na teoretycznych rozważaniach mających świadczyć o spełnianiu przez przedmiotowe produkty wszelkich kryteriów bezpieczeństwa określonych przepisami Unii Europejskiej. Tymczasem w przedstawionym stanie faktycznym nie można było potwierdzić stanu faktycznego odpowiadającego przepisom prawa (rozporządzenia WE nr 2073/2005), w oczekiwanym przez skarżącą spółkę zakresie, w sytuacji istnienia danych, którymi dysponował organ sanitarny, świadczących o stanie podważającym dane dostarczone przez wnioskodawcę. W niniejszej sprawie zachowanie warunków bezpieczeństwa żywności oraz stosowanie właściwego limitu przejściowego na wyjściu z zakładu, na co powołuje się skarżąca spółka domagając przedmiotowego zaświadczenia, ma charakter co najmniej sporny, a w każdym razie budzi wątpliwości w świetle danych, którymi dysponuje organ sanitarny. Zdaniem sądu było to wystarczające dla odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Przywołana w skardze okoliczność, że Powiatowy Lekarz Weterynarii wystawiał już podobne zaświadczenia (vide: załączniki do skargi karta 11 -15) nie mogą podważyć prawidłowej oceny organów sanitarnych w kontrolowanej sprawie. Przede wszystkim wskazane zaświadczenia pochodzą z 2011 r., ostatnie z lutego 2012 r., natomiast wskazane powiadomienia alarmowe (RASFF) dotyczą okresu późniejszego (pierwsze z kwietnia 2012 r.). Zatem stan faktyczny i dane, którymi dysponował organ nie pozwalały już na uwzględnienie wniosku z dnia 25 lipca 2012 r. Wynika wprost z ustaleń organu pierwszej instancji, że "w okresie ostatniego roku" produkt zakładu przekraczał limity Listeria monocytogenes w okresie przydatności do spożycia, a w aktach administracyjnych znajdują się przywołane dowody potwierdzające tę okoliczność. Stosownie zatem do zakresu działania organu, po myśli art. 218 § 2 Kpa, powyższe ustalenia były wystarczające dla odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą spółkę, z uwagi na rozbieżność między treścią żądania a informacjami będącymi w posiadaniu organu. Skoro zaś postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w tym przepisie, ma charakter posiłkowy przy ustalaniu treści żądanego zaświadczenia, a jego zakres określił ustawodawca jako "konieczny", nie jest rzeczą organów poszukiwać w tym postępowaniu dowodów oraz dokonywać oceny zebranego materiału dowodowego na potwierdzenie żądania wnioskodawcy. Tym samym zarzuty skargi naruszenia przez organ art. 217 § 2 i art. 218 § 2 Kpa są niezasadne. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.