III SA/Łd 1006/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant: Marcin Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Przedszkola Miejskiego Nr [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie terminu realizacji nakazu oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...], znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany w trybie art. 155 k.p.a., własnej decyzji z dnia [...], nr [...], w zakresie terminu realizacji nakazu, skierowanego do Przedszkola Miejskiego Nr [...] w Ł.. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny; Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. nakazał Przedszkolu Miejskiemu nr [...] w Ł., mieszczącemu się w budynku przy ul. A. 20, zapewnić w stołówce przedszkolnej wydzielone i wyposażone zgodnie z potrzebami stanowisko do mycia żywności (ziemniaki, warzywa okopowe, jaja itp.); prawidłowe warunki do zmywania naczyń stołowych; umywalkę do mycia rąk w pomieszczeniu kuchni. Termin wykonania powyższych zaleceń organ zakreślił na dzień 31 sierpnia 2010 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. nr 90 , poz. 575 ze zm.), art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2008 r., nr 234, poz. 1570) oraz art. 3, art. 4 ust. 3b rozdział II, załącznik II ust. 2a, c, ust. 4 rozdział I, ust. 1, ust. 3 rozdział II, ust. 3 rozdział IX rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (DZ. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne rozdz. 13, t. 34, str. 319), jak również protokół kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu 8 kwietnia 2009 r. w pionie żywienia Przedszkola. Kolejnymi decyzjami (wydanymi na podstawie art. 155 k.p.a. w dniach 16 września 2010 r. oraz 19 lipca 2011 r.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł., działając na wniosek strony, zmieniał powyższą decyzję w zakresie terminu realizacji nakazanych prac, odpowiednio do dnia 31 sierpnia 2011 r. oraz 31 sierpnia 2012 r. W dniu 11 lipca 2012 r. Dyrektor Przedszkola Miejskiego nr [...] w Ł. zwrócił się do organu I instancji z kolejnym wnioskiem o zmianę decyzji z dnia [...], co do terminu realizacji nakazanych prac w zakresie zapewnienia w stołówce przedszkolnej wydzielonego i wyposażonego zgodnie z jej potrzebami stanowiska do mycia żywności i prawidłowych warunków do zmywania naczyń stołowych. Wyjaśnił, że termin 31 sierpnia 2012 r. nie będzie dotrzymany ze względu na nieprzyznanie środków finansowych. Zaproponował jednocześnie nowy możliwy termin – 31 sierpnia 2013 r. W ocenie Dyrektora Przedszkola, przedłużenie terminu wykonania decyzji leży w słusznym interesie strony występującej (przedszkole) oraz w interesie społecznym (rodzice i dzieci), gdyż jest podstawą do dalszego ubiegania się o przyznanie środków na wykonanie wskazanych prac. Po przeprowadzeniu w dniu 6 lipca 2012 r. kontroli sanitarnej w pomieszczeniach stołówki przedszkolnej, PPIS w Ł. stwierdził, że stan pomieszczeń bloku żywienia nadal utrudnia utrzymanie czystości i stosowanie dobrej praktyki higienicznej oraz stwarza możliwość zanieczyszczenia żywności. Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...] we wnioskowanym przez stronę zakresie. Ocenił, że zrealizowanie ww. obowiązków leży w interesie ochrony zdrowia dzieci uczęszczających do przedszkola. Organ wskazał na fakt bezskutecznego, kilkukrotnego przesuwania terminu wykonania prac (wydania 2 decyzji zmieniających termin) i uznał, że argumenty strony nie dają gwarancji realizacji jej zobowiązań. W odwołaniu od powyższej decyzji Dyrektor Przedszkola wniósł o ponowne rozpatrzenie możliwości zmiany terminu realizacji prac, proponując termin 31 sierpnia 2013 r. Wskazał, że brak możliwości dostosowania stołówki przedszkolnej do wymogów ustawowych wynika z nieumieszczenia przedszkola w planie remontów na rok 2012 przez Wydział Edukacji w Departamencie Spraw Społecznych Urzędu Miasta Ł.. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wydał w dniu [...] zaskarżoną decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...]. Mając na uwadze stan faktyczny sprawy, organ II instancji powołał brzmienie art. 59 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz przepisy art. 3, art. 4 ust. 3b rozdział II, załącznik II ust. 2a, c, ust. 4 rozdział I, ust. 1, ust. 3 rozdział II, ust. 3 rozdział IX rozporządzenia (WE) Nr 852/2004. Podzielił stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., że brak zapewnienia prawidłowych warunków do mycia żywności (w tym ziemniaków, warzyw korzeniowych, jaj itp.) oraz właściwych warunków do zmywania naczyń stołowych, prowadzenie wszystkich faz procesu produkcyjnego oraz zmywanie sprzętu produkcyjnego i naczyń stołowych w jednym pomieszczeniu uniemożliwia dobrą praktykę higieny i może być przyczyną zanieczyszczenia przygotowywanych potraw w trakcie prowadzonych działań, w tym drobnoustrojami chorobotwórczymi. Podkreślił, iż posiłki przygotowywane w pionie żywieniowym przedszkola są przeznaczone dla małych dzieci, a więc grupy konsumentów szczególnie wrażliwej. Zaznaczył, że organ I instancji przychylając się do poprzednich wniosków strony, dwukrotnie przedłużał termin wykonania obowiązków określonych w decyzji z dnia [...], ponadto strona składając wniosek z dnia 11 lipca 2012 r. o prolongatę terminu wykonania obowiązków do dnia 31 sierpnia 2013 r. nie zagwarantowała dotrzymania terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Dyrektor Przedszkola Miejskiego nr [...] w Ł. ponowił argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazał ponadto, że z uwagi na termin rozpatrzenia oraz podziału środków finansowych, wykonanie zadania może być rozpoczęte w tym roku kalendarzowym bądź wykonane w roku 2013, w okresie letnim. Zaznaczył, że przedszkole istnieje około 50 lat i w czasie tego okresu nie było zastrzeżeń co do funkcjonowania kuchni. W czasie tych lat nie doszło również do żadnych zatruć pokarmowych, pomimo trudnych warunków pracy. Strona skarżąca podkreśliła, że personel kuchni oraz inni pracownicy dokładają wszelkich starań w rzetelnym wykonywaniu swoich zadań i obowiązków oraz przestrzegania zasad higieny. Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano, że specyfika placówki przemawia za tym aby remont kuchni odbył się w okresie przerwy wakacyjnej, co jest oczywiście uzależnione od przyznania środków pieniężnych. Do skargi załączono odpowiedź Wydziału Edukacji UMŁ, z której wynika, że zakres prac dotyczących naprawy podłóg został umieszczony we wrześniowym wykazie zapotrzebowania na środki finansowe na remonty awaryjne. Warunkiem realizacji robót będzie wysokość środków budżetowych, które zostaną przyznane na sfinansowanie tego typu wydatków. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że strona nie przedstawiła żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby kolejne przedłużenie terminu wykonania remontu kuchni. Na rozprawie pełnomocnik Przedszkola Miejskiego Nr [...] wnosił o uwzględnienie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi: 1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć należy, że sąd obowiązany jest wziąć z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, jeśli mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Wskazać trzeba ponadto, że w art. 154 k.p.a., jak i w art. 155 k.p.a. ustawodawca przewidział nadzwyczajny sposób wzruszenia decyzji ostatecznej. Przepisy te stanowią jeden z elementów systemu kilku nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, obejmujących przypadki weryfikacji decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi lub niekwalifikowanymi oraz decyzji prawidłowych pod względem prawnym. System ten jest oparty na zasadzie niekonkurencyjności, tzn., że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. To ogólne założenie stosowania trybów nadzwyczajnych ma pełne zastosowanie również do weryfikacji decyzji prawidłowych, których wzruszenie może nastąpić na podstawie art. 154 albo 155 k.p.a., stosownie do cech samej decyzji i dalszych przesłanek określonych odrębnie w obu wymienionych przepisach (patrz: B. Adamiak , J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 11 Wydanie str. 590). Stosownie do treści art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 155 k.p.a. wskazuje przesłanki, od spełnienia których ustawodawca uzależnił możliwość uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, na mocy której strona nabyła prawo. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że pojęcie "nabycie prawa" należy rozumieć szeroko i obejmuje ono również sytuację, kiedy ostateczna decyzja administracyjna nakłada na stronę obowiązki, a zatem wpływa na jej sytuację prawną. Decyzje takie są bowiem decyzjami, na mocy których pewne osoby nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych. Treścią prawa nabytego jest w takiej sytuacji rozstrzygnięcie o obowiązkach konkretnego podmiotu (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 11 Wydanie str. 603 - 604, wyrok NSA z 3.07. 2008 r. II OSK 771/07, wyrok SN z 12.12.1997 r. III RN / 92/97 – OSNAPiUS 1998, Nr 10, poz. 290, wyrok NSA z 19 .11.2008 r. II OSK 1402/07). Decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...], nakazująca w terminie do 31 sierpnia 2010 r. zapewnić w pomieszczeniach stołówki Przedszkola Miejskiego Nr [...] należyty stan sanitarno - techniczny jest decyzją, na mocy której na to Przedszkole nałożony został określony obowiązek. Wniosek o zmianę określonego w tej decyzji terminu wykonania prac remontowych prawidłowo był rozpatrywany na podstawie cytowanego wyżej art. 155 k.p.a. Z wykładni gramatycznej tego przepisu wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną tylko wtedy, kiedy łącznie spełnione są następujące przesłanki: strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu decyzji i za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Tak sformułowane przesłanki jednoznacznie wskazują, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 k.p.a. nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną w jej całokształcie. Przedmiotem tego postępowania jest tylko stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w art. 155 k.p.a. Decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a. jest decyzją uznaniową. Ponadto, można zmienić lub uchylić decyzję ostateczną na podstawie art. 155 k.p.a. tylko w takich sprawach, w których przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem. Organ dysponując zgodą strony na zmianę decyzji, po ustaleniu, że odpowiednie przepisy prawa materialnego dają mu potencjalnie możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, musi następnie rozważyć, czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W rozpatrywanej sprawie spełnione były niewątpliwie dwie pierwsze przesłanki z art. 155 k.p.a.: 1/ Przedszkole Miejskie samo wystąpiło z wnioskiem o zmianę decyzji z dnia [...] w zakresie terminu realizacji nakazu, a więc tym samym wyraziło zgodę na jej zmianę w tej części, 2/ przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1263) ustalenie terminu, w jakim stwierdzone uchybienia zostaną usunięte, pozostawia do określenia przez państwowego inspektora sanitarnego, a zatem przepis ten co do zasady nie sprzeciwia się zmianie decyzji w tym zakresie. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadzała się zatem do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, czy spełniona była ostatnia przesłanka z art. 155 k.p.a. tj, czy za zmianą decyzji w sposób wnioskowany przez Przedszkole przemawiał interes społeczny lub słuszny interes strony. Istnienie interesu społecznego lub słusznego, a więc kwalifikowanego interesu strony musi być ustalone w konkretnej sprawie i musi uzyskać zindywidualizowaną treść wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Oznacza to, że postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. powinno zmierzać do wyjaśnienia, czy za uwzględnieniem wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji przemawia wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony. Jak wskazuje użyte w trzeciej przesłance słowo "lub", wymienione tam "interesy" mogą ale nie muszą występować łącznie. Ocena czy i w jakim zakresie przemawiają one za wzruszalnością decyzji należy do obowiązków organu administracyjnego, który winien tego dokonać po przeprowadzeniu niezbędnego postępowania administracyjnego. Oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za zmianą decyzji ostatecznej należy brać pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony lecz ustalić i rozważyć wszystkie okoliczności, które pozwalają na dokonanie oceny, że żądanie strony jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Zmiana decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu tego przepisu musi znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa, bowiem wyrażona w art. 6 k.p.a. zasada praworządności zobowiązuje organy do działania na podstawie przepisów prawa. Nie można ocenić jako słusznego interesu strony, jeżeli jest on sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem prawa bądź pozostaje w kolizji z należycie rozważonym interesem społecznym. ( np. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r. I OSK 553/06 – LEX nr 348253, wyrok NSA z 18 października 2007 r. II OSK 1406/06 – LEX nr 427601, wyrok NSA z 17 września 2010 r. sygn. I OSK 428/10 - LEX nr 745237, Cz. Martysz Komentarz do KPA). W rozpatrywanej sprawie organy orzekające ustaliły, po przeprowadzeniu w lipcu 2012 r. kontroli sanitarnej, że stan sanitarno - techniczny pionu żywieniowego w Przedszkolu Miejskim nr [...] przy ul. A. 20 w Ł., objęty decyzją z dnia [...], w dalszym ciągu nie zapewnia bezpieczeństwa i właściwej jakości zdrowej żywności. Jego pomieszczenia nie są funkcjonalne. Brak jest wydzielonego pomieszczenia obróbki wstępnej surowców – czynności te (obieranie warzyw, wyparzanie jaj) odbywają się na klatce schodowej. Mycie odbywa się w kuchni w dwukomorowym zlewozmywaku. Brak jest wydzielonej zmywalni naczyń stołowych – jest maszyna myjąca z funkcją wyparzania oraz zlewozmywak zainstalowany w kuchni, w której odbywają się czynności produkcyjne oraz przygotowanie posiłków, które roznoszone są do grup na piętro i na parter. Tą samą drogą wracają do kuchni naczynia brudne – zachodzi krzyżowanie się dróg czystych i brudnych. Jest to niezgodne z rozporządzeniem (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 139 z 30 kwietnia 2004 r.). Ustaleń zawartych w protokole kontroli strona skarżąca nie kwestionowała. Równocześnie, w świetle treści pism dotyczących starań Dyrektora Przedszkola o przyznanie środków finansowych na remont kuchni, także uwzględnienie wniosku strony i przesunięcie terminu wykonania prac nie gwarantuje przyznania środków na remont w tym terminie i zakresie. Warunkiem realizacji robót będzie bowiem odpowiednia wysokość środków budżetowych Miasta. Powyższe ustalenia dawały, w ocenie Sądu, podstawę do przyjęcia, że interes społeczny, którym jest przede wszystkim zapewnienie dzieciom uczęszczającym do przedszkola bezpiecznych i higienicznych warunków, w jakich przygotowywane są dla nich posiłki w placówce, nie przemawia za kolejną – trzecią – zmianą decyzji z [...] w części dotyczącej wydłużenia terminu wykonania działań, zmierzających do zapewnienia w stołówce przedszkolnej prawidłowych warunków przygotowywanych potraw w trakcie prowadzonych działań, w tym ochronę przez ewentualnymi drobnoustrojami chorobotwórczymi. Zmiana decyzji ostatecznej nie może bowiem nigdy prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego i zastąpienia go elementami oceny o charakterze słusznościowym, do jakich należy "interes społeczny" lub "słuszny interes strony". Tymczasem zaakceptowanie przez organy sanitarne sytuacji, w której przez kolejny rok dzieci byłyby narażone na konsekwencje w postaci zatruć pokarmowych, spowodowanych nieprawidłowym procesem przygotowywania posiłków, pozostawałoby w sprzeczności z przepisami ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz z rozporządzeniem (WE) nr 852/2004. Art. 3 tego rozporządzenia stanowi, że w sprawie higieny środków spożywczych przedsiębiorstwa sektora spożywczego zapewniają, że na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności odbywających się pod ich kontrolą, spełniane są właściwe wymogi higieny ustanowione w niniejszym rozporządzeniu. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 3b, przedsiębiorstwa sektora spożywczego przyjmują szczególne środki higieny procedury niezbędne do osiągnięcia poziomów określonych do osiągnięcia celów rozporządzenia. Z wymagań określonych w załączniku nr II Rozporządzenia wynika, że wyposażenie, wystrój, konstrukcja, rozmieszczenie i wielkość pomieszczeń żywnościowych pozwala na odpowiednie utrzymanie, czyszczenie, i/lub dezynfekcję, zapobieganie lub minimalizowanie dostawania się zanieczyszczeń pochodzących z powietrza, umożliwia dobrą praktykę higieny, włącznie z ochroną przed zanieczyszczeniem oraz, w szczególności ze zwalczaniem szkodników. Ponadto musi być dostępna odpowiednia liczba umywalek, właściwie usytuowanych i przeznaczonych do mycia rąk, które muszą mieć ciepłą i zimną bieżącą wodę. W pomieszczeniach, w których się przygotowuje, poddaje obróbce lub przetwarza środki spożywcze, projekt i wystrój muszą umożliwiać dobrą praktykę higieny żywności, w tym ochronę przed zanieczyszczeniem między oraz podczas działań. W stosownych przypadkach należy przyjąć odpowiednie przepisy dla wszystkich czynności związanych z myciem żywności. Na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywność musi być chroniona przed zanieczyszczeniem, które może spowodować, że stanie się niezdatna do spożycia przez ludzi, szkodliwa dla zdrowia lub zanieczyszczona w taki sposób, że byłoby nierozsądne oczekiwać, iż zostanie w tym stanie skonsumowana. Wynikający z powyższych przepisów obowiązek zagwarantowania dzieciom bezpiecznych warunków pobytu, w tym bezpieczeństwa w zakresie ich żywienia, stanowi bezwzględny priorytet, którego nie mogły zrównoważyć argumenty o braku środków finansowych. Argumenty strony skarżącej podnoszone we wniosku o zmianę decyzji, że przedłużenie terminu wykonania prac leży w interesie społecznym, bo będzie podstawą do ubiegania się o środki finansowe na remont i umożliwi bieżące korzystanie z obiektu, co jest ważne dla rodziców i dzieci korzystających z tego przedszkola, nie mogły być uznane za dostatecznie ważne w zestawieniu z wnioskiem, że istniejący stan kuchni, stwarza zagrożenie dla zdrowia dzieci. Wydłużanie takiego stanu rzeczy jeszcze przez kolejny rok na pewno nie leży więc także w słusznym interesie strony, gdyż pomieszczenia Przedszkola muszą spełniać podstawowe wymogi sanitarno – techniczne. Sąd podzielił zatem stanowisko organów sanitarnych, iż w świetle przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. ani interes społeczny, ani słuszny interes strony nie przemawiają za potrzebą zmiany decyzji z dnia [...]. Stanowisko swoje organy także wystarczająco uzasadniły. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a,. oddalił skargę. D.Cz.