IV SA/Wa 1913/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy R. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wydanie decyzji z naruszeniem terminu - oddala skargę - Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z [...] czerwca 2012 r. – zaskarżonym skargą przez Wójta Gminy R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a., uchylił postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r. nakładające na Wójta Gminy R. karę pieniężną w wysokości 9 500 za wydanie decyzji z [...] kwietnia 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o łącznej mocy 2MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, drogą dojazdową i placem manewrowym w miejscowości W., gm. R. na działkach ewidencyjnych o nr [...],[...] i [...] z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – w części nakładającej na Wójta Gminy R. karę w wysokości 9 500 zł i w tym zakresie orzekł co do istoty, tj. nałożył na Wójta Gminy R. karę w wysokości 10 000 zł, zaś w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Stan sprawy przedstawia się następująco: E. Sp. z o. o. pismem z 11 stycznia 2011 r. wystąpiła do Wójta Gminy R. z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wyżej opisanej. Wniosek wpłynął do Urzędu Gminy w R. w dniu 12 stycznia 2011 r. Wójt Gminy R. w dniu [...] kwietnia 2011 r. wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji ww inwestycji celu publicznego. Postanowieniem z [...] lipca 2011 r. Wojewoda [...] nałożył na Wójta Gminy R. karę pieniężną w wysokości 9 500 zł za niewydanie decyzji w terminie wskazanym w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z [...] czerwca 2012 r. – wydanym w wyniku rozpoznania zażalenia Wójta Gminy R. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w części nakładającej na ww stroną karę w wysokości 9 500 zł i orzekł o nałożeniu na stronę kary w wysokości 10 000 zł, zaś w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przytaczając treść art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podał że z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, iż ustawodawca nie pozostawił w sferze uznania kwestii wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności wymierzenia, ani wysokości ewentualnej kary. Kompetencje Wojewody [...] ograniczały się zatem jedynie do ustalenia, czy został przekroczony termin wskazany w art. 51 ust. 2 ww ustawy, a jeżeli tak, to o ile dni. Z analizy akt sprawy wynika, że bieg 65 dniowego terminu wskazanego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozpoczął się 13 stycznia 2011 r., tj. w dniu następnym po dniu, w którym do Urzędu Gminy w R. wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania. Pismami z 22 lutego 2011 r. Wójt Gminy R. wystąpił do Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w L. i Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Starostwa Powiatowego w P. oraz Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji. Pisma te zostały nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego 4 marca 2011 r. Dalej organ zauważył, że zgodnie z art. 51 ust. 2 c ww ustawy, do 65 dniowego terminu wyznaczonego na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Natomiast zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Wystąpienie o uzgodnienie projektu decyzji stanowi termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, o którym mowa w art. 51 ust. 2 c ww ustawy. Zatem począwszy od dnia 5 marca 2011 r., czyli od dnia następnego po dniu, w którym dokonano nadania w placówce pocztowej ww pism z 22 lutego 2011 r., bieg 65 dniowego terminu na wydanie decyzji w sprawie, został wstrzymany. W dniu 23 marca 2011 r. do Urzędu Gminy w R. wpłynęło ostanie stanowisko organu uzgadniającego (stanowisko Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego). Od dniu 24 marca 2011 r. ponownie zaczął biec 65 dniowy termin na wydanie decyzji. Dzień [...] kwietnia 2011 r., w którym Wójt Gminy R. wydał decyzję, był ostatnim dniem biegu terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Reasumując Minister stwierdził, że od 13 stycznia 2011 r. do [...] kwietnia 2011 r. minęły [...] dni. Mając na względzie treść art. 51 ust. 2c ww ustawy do ww terminu nie wlicza się okresu od 5 do 23 marca 2011 r. (włącznie), a więc 19 dni. Zatem 65 dniowy termin na wydanie decyzji w ww sprawie został przekroczony o 20 dni, co musiało się wiązać z nałożeniem na Wójta Gminy R. kary w wysokości 10 000 zł. Zdaniem Ministra Wojewoda [...] przeprowadził postępowanie administracyjne zgodnie z przepisami K.p.a. i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z tym że błędnie ustalił okres, w jakim prowadzone było postępowanie zakończone wydaniem decyzji lokalizacyjnej. W swoim postanowieniu organ pierwszej instancji błędnie wskazał w uzasadnieniu na dzień 4 marca 2011 r. jako dzień podlegający odliczeniu od terminu wskazanego w art. 51 ust. 2 ww ustawy. Tymczasem nie należało wliczać do ww terminu okresu oczekiwania na uzgodnienie, tj. okresu od 5 do 23 marca 2011 r. Bieg 65 dniowego terminu uległ wstrzymaniu 5 marca 2011 r., czyli w dniu następującym po dniu wysłania przez organ właściwy do wydania decyzji wystąpienia o zajęcie stanowiska w sprawie. Ostatnim planowym dniem na wydanie decyzji był 6 kwiecień 2011 r. Natomiast od 7 kwietnia do [...] kwietnia 2011 r. upłynęło [...] dni. Za koniec biegu 65 dniowego terminu należało uznać dzień wydania decyzji, rozumiany jako dzień jej podpisania przez osobę upoważnioną do jej wydania, na co wyraźnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r. (sygn. akt II OSK 2051/09, publ.: LEX nr 597483). W tej sytuacji postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej wysokości nałożonej kary zostało wydane z naruszeniem art. 51 ust. 2 ww ustawy. Obowiązkiem organu pierwszej instancji było określenie wysokości kary w kwocie odpowiadającej rzeczywistej zwłoce, mierzonej liczbą dni powyżej 65 dni wskazanych przez ustawodawcę. Skoro postanowieniem organu pierwszej instancji ustalono karę pieniężną w wysokości odpowiadającej 19 dniom zwłoki, podczas gdy Wójt Gminy R. wydał decyzję po upływie [...] dni od upływu terminu ustawowego, to Minister uchylił w części postanowienie organu pierwszej i w tej części orzekł co do istoty sprawy. Jednocześnie zauważył, że stosownie do treści art. 139 K.p.a. organ wyższego stopnia nie może wydać postanowienia na niekorzyść strony żalącej się, chyba że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny i tak przypadek w sprawie zachodzi. Postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia kwoty kary pieniężnej rażąco narusza prawo, a zatem organ odwoławczy zobowiązany był do jego uchylenia w tym zakresie i orzeczenia o nałożeniu na Wójta Gminy R. kary za wydanie przedmiotowej decyzji z naruszeniem 65 dniowego terminu, w prawidłowej wysokości, stosownie do treści art. 51 ust. 2 ww ustawy, czyli w kwocie 10 000 zł. Odnosząc się do treści zażalenia Minister wskazał, że art. 51 ust. 2 ww ustawy wprowadza ogólną zasadę nakładania kary za zwłokę przejawiającą się w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu określonego w ustawie. Przepis art. 51 ust. 2 c wyszczególnia sytuacje, które podlegają odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie decyzji. Zatem do czynności, o których mowa w art. 51 ust. 2 c ww ustawy "nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, takich jak powiadomienie stron o wszczęciu postępowania, czy też zawiadomienie tych stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, jak też uczestnictwa w przeprowadzeniu dowodu. Są to bowiem czynności konieczne do dopełnienia w każdym postępowaniu administracyjnym i mieszczą się one w maksymalnym czasie postępowania o wydanie pozwolenia budowlanego wyznaczonym na 65 dni." (wyrok NSA z 3 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 87/08). W związku z powyższym, w ocenie organu wyższego stopnia, zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania, należy do zwykłych czynności organu prowadzącego postępowanie administracyjne i nie można uznać go za szczególną czynność organu, uprawniającą do wstrzymania biegu 65 dniowego terminu na wydanie decyzji. Obwieszczenie, zaś zgodnie z art. 49 K.p.a., stanowi jedną z form doręczenia i należy uznać je za ułatwienie dla organu administracji publicznej. Zawiadamianie stron w toku prowadzonego postępowania nie jest czynnością o charakterze nadzwyczajnym. W przeciwieństwie do np. wezwania nie uzależnia ono dalszych czynności organu administracji publicznej od zajęcia stanowiska przez stronę. Tym samym ogłoszenia zawiadamiające strony o czynnościach w toku prowadzonego postępowania nie mogą stanowić argumentów obronnych dla organu, który w czasie, gdy wystawione są one do widok publiczny (na stronie internetowej albo na tablicy ogłoszeń) nie podejmuje żadnych czynności w sprawie. Wójt Gminy R. w skardze wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Zarzucił naruszenie art. 51 ust. 2 i ust. 2 c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 139 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że: 1) w dniu [...] października 2011 r. skarżący, działając na wniosek E. Sp. z o.o. oraz za zgodą pozostałych stron postępowania, wydał decyzję uchylającą - na podstawie art. 155 K.p.a. - decyzję z [...] kwietnia 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uchylenie decyzji z [...] kwietnia 2011 r. winno czynić ukaranie za wydanie nieistniejącej już decyzji bezprzedmiotowe. W zaistniałej sytuacji Minister winien umorzyć postępowanie odwoławcze oraz postępowanie pierwszoinstancyjne prowadzone w niniejszej sprawie; 2) postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bardzo skomplikowane i czasochłonne, 65 dniowy termin często nie jest w tych postępowaniach terminem wystarczającym na jego przeprowadzenie. W ocenie skarżącego czas konieczny na dopełnienie czynności organu wynikających z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu i przestrzennym, tj. obwieszczeń i zawiadomień, nie powinien być do biegu tego terminu zaliczany. W tym czasie mogą wpływać bowiem różne wnioski, uwagi i stanowiska stron oraz innych podmiotów, które organ ma następnie obowiązek wyjaśnić i rozpatrzyć; 3) Minister bezzasadnie podwyższył karę nałożoną na skarżącego do 10 000 zł, naruszając tym samym zakaz reformationis in peius unormowany w art. 139 w zw. z art. 144 Kpa. W sposób bezpodstawny organ uznał kwestię ustalenia terminów przez Wojewodę [...] za rażące naruszenie prawa uzasadniające zastosowanie wyjątku od ww zakazu pogorszenia sytuacji skarżącego. Nawet gdyby przyjąć, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo obliczył ilość dni przekroczenia 65 dniowego terminu, to jest okoliczność faktyczna, a nie rażące naruszenie prawa; 4) z niezrozumiałych dla skarżącego względów Minister zaprezentował stanowisko, że dzień 4 marca 2011 r., tj. dzień nadania na poczcie pism skierowanych do organów właściwych do uzgodnienia przedmiotowej decyzji, nie podlega odliczeniu od 65 dniowego terminu. Minister nie wskazał tu bowiem, jaki termin określony w dniach, uzasadniający zastosowanie art. 57 § 1 K.p.a., rozpoczął swój bieg w dniu 4 marca 2011 r. - co pozwoliłoby na zasadne twierdzenie, że dopiero od 5 marca bieg 65 dniowego terminu został wstrzymany; 5) niejasne jest także stwierdzenie Ministra (na dole strony 5 zaskarżonego postanowienia), iż: "w dniu 24 marca 2011 r. ponownie zaczął biec 65 dniowy termin na wydanie decyzji" oraz że: "Dzień [...] kwietnia 2011 r., w którym Wójt Gminy R. wydał decyzję, był ostatnim dniem biegu terminem, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ustawy"; 6) organ drugiej instancji w niniejszej sprawie rozpatrywał - bez uzasadnionych powodów - zażalenie Wójta na decyzję Wojewody o wiele dłużej niż przez 65 dni. Zatem dyscyplinowanie i karanie za niezachowanie terminu dotyczy tylko organów samorządu, zaś organy będące twórcami lub projektodawcami przepisów są wolne od wymogów i odpowiedzialności w tym zakresie. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, tym samym podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do treści skargi organ wyjaśnił, że: 1) art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje uchylenia decyzji lokalizacyjnej jako przesłanki negatywnej dla wydania postanowienia o nałożeniu kary, a następnie jak tego chce skarżący, umorzenia postępowania prowadzonego w jej przedmiocie. Kara pieniężna może dotyczyć zwłoki organu pierwszej instancji niezależnie od wyniku prowadzonego postępowania. Biorąc pod uwagę represyjny i dyscyplinujący charakter kar, jej nałożenie wydaje się mieć charakter samoistny (wyrok NSA z 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1556/08). Z literalnego brzmienia art. 51 ust. 2 ww ustawy wynika, że ustawodawca nie pozostawił w sferze uznania organu kwestii wydania rozstrzygnięcia w .przedmiocie zasadności wymierzenia kary, ani wysokości ewentualnej kary. W przedmiotowej sprawie kompetencje Wojewody [...] ograniczały się jedynie do ustalenia, czy został przekroczony termin wskazany w art. 51 ust 2 ww ustawy, a jeżeli tak, to o ile dni; 2) za okres podlegający odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie decyzji nie można uznać, wbrew argumentacji przedstawionej przez skarżącego, okresu związanego z zawiadomieniem stron o dokonanych czynnościach. Do czynności podlegających odliczeniu, o których-mowa w art. 51 ust. 2 c ww ustawy nie można zaliczać zwykłych czynności procesowych; 3) podwyższenie kary zostało wyczerpująco uzasadnione na stronach 5-6 zaskarżonego postanowienia; 4) zakaz reformationis in peius nie jest bezwzględny. Doznaje ograniczeń, gdy zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Postanowieniem Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r. ustalono karę pieniężną w wysokości odpowiadającej 19 dni zwłoki, podczas gdy Wójt Gminy R. wydał ww decyzję z [...] kwietnia 2011 r. po upływie 20 dni od terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym musiało dojść do takiej treści rozstrzygnięcia jak zaskarżone; 5) termin 20 dni opóźnienia został obliczony zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 57 § 1 K.p.a. i kwestię tę wyczerpująco uzasadniono na stronach 5-6 postanowienia z [...] czerwca 2012 r.; 6) bezzasadny jest zarzut dotyczący niejasnego, zdaniem Wójta Gminy R., stwierdzenia Ministra, iż 24 marca 2011 r. ponownie zaczął biec termin na wydanie decyzji oraz, że dzień [...] kwietnia 2011 r., tj. dzień wydania decyzji przez Wójta Gminy R., był ostatnim dniem biegu terminu. Na stronie 5 postanowienia z [...] czerwca 2012 r. podano, że w dniu 23 marca 2011 r. do Urzędu Gminy w R. wpłynęło ostatnie stanowisko organu uzgadniającego (stanowisko Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego). W związku z powyższym, uwzględniając treść art. 57 § 1 K.p.a., w dniu 24 marca 2011 r. ponownie zaczął biec 65-dniowy termin na wydanie decyzji. Natomiast dzień [...] kwietnia 2011 r., czyli dzień, w którym Wójt Gminy R. wydał decyzję, był ostatnim dniem biegu terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ww ustawy. Niniejsze stanowisko jest zgodne z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, z którego wynika, że za koniec biegu 65-dniowego terminu należy uznać dzień wydania decyzji, rozumiany jako dzień jej podpisania przez osobę upoważnioną do jej wydania (wyrok NSA z 15 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 2051/09, publ. LEX nr 597483); 7) organ o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych jest zobowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Minister rozpatrując zażalenie skarżącego informował go o każdym wyznaczeniu - nowego terminu rozpatrzenia sprawy. W przypadku gdy postępowanie, zdaniem skarżącego, było prowadzone z naruszeniem przepisów K.p.a. określających termin załatwienia sprawy, mógł on stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a. wezwać Ministra do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższej możliwości skarżący nie skorzystał; 9) intencją ustawodawcy było przyśpieszenie procesu wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez organ pierwszej instancji. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określają terminu, w jakim organ wyższego stopnia powinien rozpatrywać złożone zażalenie. W tym zakresie mają zastosowanie przepisy ogólne postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] czerwca 2012 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisu prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 2 i 2 c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647) – dalej w skrócie: u.p.z.p.], które miałoby wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, tj. art. 139 w zw. z art. 144 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, które Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zastosował przy jego wydaniu. I tak podstawę wydania, a zarazem uchylenia postanowienia z [...] czerwca 2012 r. w części i orzeczenia w tej części co do istoty sprawy, stanowiły normy art. 51 ust. 2 i ust. 2 c u.p.z.p. Stosownie do art. 51 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. [...]. Z kolei zgodnie z normą art. 51 ust. 2 c u.p.z.a., do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W myśl przytoczonej regulacji zaskarżonym postanowieniem nałożono na skarżącego karę w wysokości 10 000 zł wobec niewydania decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektrowni wiatrowej wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...],[...] i [...] w miejscowości W. w terminie 65 dniu od dnia złożenia przez E. Sp. z o.o. wniosku, tj. od dnia 12 stycznia 2011 r. Organ odwoławczy za każdy dzień zwłoki, których wyliczył 20, wymierzył karę pieniężną w wysokości 500 zł, czyli łącznie 10 000 zł. Odnosząc się do argumentacji skargi, która – w ocenie Sądu – jako bezzasadna nie mogła doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, należy zauważyć, że: - po pierwsze uchylenie w trybie art. 155 K.p.a. decyzji skarżącego z [...] kwietnia 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie spowodowało skutku w postaci bezprzedmiotowości postępowania prowadzonego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Zatem rozstrzygnięcie organu nie mogło sprowadzać się – jak tego chciał skarżący - do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości. Z punktu widzenia brzmienia art. 51 ust. 2 u.p.z.p. istotne dla wymierzenia kary pieniężnej są takie okoliczności, jak wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przekroczenie 65 dniowego terminu i ilość dni zwłoki. Bez wpływu zatem na wynik sprawy musiał pozostać fakt podnoszony przez skarżącego, a dotyczący poinformowania organu odwoławczego o wyeliminowaniu decyzji z [...] kwietnia 2011 r. z obrotu prawnego w wyniku zastosowania trybu przewidzianego art. 155 K.p.a.; - po drugie nie można zgodzić się ze skarżącym, iż czas postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przeznaczony na zawiadomienia strony w drodze obwieszczenia o wszczęciu postępowania w sprawie oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie oraz zawiadomienia na piśmie inwestora i właścicieli czy użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, czyli na dopełnienie czynności, o których stanowi art. 53 ust. 1 u.p.z.p., nie powinien być wliczany do biegu 65 dniowego terminu. Ustawodawca wyraźnie bowiem w art. 51 ust. 2 c u.p.z.a. wyliczył przypadki terminów (okresów), których nie wlicza się do 65 dniowego terminu. Do terminów (okresów) tych należą: terminy przewidziane w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresy zawieszenia postępowania, okresy opóźnień spowodowanych z winy strony i okresy opóźnień z przyczyn niezależnych od organu. Niemniej nie można do nich zaliczyć terminów jakie pochłaniają czynności związane z tokiem każdego postępowania administracyjnego, czyli związanych z zawiadamianiem stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 K.p.a.), o przeprowadzaniu dowodu łącznie z udziałem w jego przeprowadzaniu (art. 79 K.p.a.), czy też zawiadamianiem stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań łącznie z czasem wyznaczonym na takie zapoznanie (art. 10 § 1 K.p.a.). Wymienione czynności są czynnościami składającymi się na każde postępowania administracyjne, nad których dopełnieniem czuwa organ prowadzący postępowanie. Wprawdzie w postępowaniu toczącym się w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiadomienie stron np. o wszczęciu postępowania następuje w drodze obwieszczenia, niemniej również jest to czynność związana z tokiem postępowania. Zatem okres jej przeprowadzania wlicza się do biegu 65 dniowego terminu, o którym stanowi art. 51 ust. 2 u.p.z.p.; - po trzecie działania Ministra sprowadzającego się do uchylenia postanowienia pierwszej instancji w części, tj. w zakresie wysokości nałożonej kary i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy przez podwyższenie nałożonej kary o 500 zł (czyli jeden dzień zwłoki) nie można oceniać w kategoriach naruszenia art. 139 w zw. z art. 144 K.p.a. (zakazu reformationis in peius). Jak słusznie zauważył organ zakaz ten – według art. 139 K.p.a. - doznaje ograniczenia wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że zaskarżony akt rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Bez wątpienia utrzymanie w mocy w całości postanowienia organu pierwszej instancji - w sytuacji gdy na etapie postępowania odwoławczego na skutek czynności zmierzających do załatwienia sprawy doszło do ustaleń faktycznych odmiennych od ustaleń organu pierwszej instancji, ostatecznie wpływających na treść rozstrzygnięcia - byłoby rażąco sprzeczne z brzmieniem art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Skoro przepis ten za każdy dzień zwłoki przewiduje karę pieniężną w wysokości 500 zł, to rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9 500 zł wobec ustalenia, że przekroczenie 65 dniowego terminu liczy 20, dało uprawnienie do stwierdzenia, iż postanowienie z [...] lipca 2011 r. rażąco narusza prawo; - po czwarte prawidłowo organ przyjął, że bieg 65 dniowego terminu rozpoczął się w dniu 13 stycznia 2011 r. Do jego biegu nie wliczono okresu od 5 marca 2011 r. do 23 marca 2011 r., czyli terminu, w którym dokonywano uzgodnień. Dalej ów termin zaczął biec od 24 marca 2011 r. i biegł aż do dnia, w którym skarżący wydał decyzję, tj. [...] kwietnia 2011 r. - po piąte niezrozumiałe są wątpliwości skarżącego dotyczące sformułowań zawartych w zaskarżonym postanowieniu, mianowicie że "w dniu 24 marca 2011 r. ponownie zaczął biec 65 dniowy termin na wydanie decyzji" i, że "Dzień [...] kwietnia 2011 r., w którym Wójt Gminy R. wydał decyzję, był ostatnim dniem biegu terminem, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ustawy". Z pierwszego bowiem sformułowania wynika, że od dnia 24 marca 2011 r. nastąpiła kontynuacja biegu 65 dniowego terminu, natomiast z drugiego, że dzień [...] kwietnia 2011 r. był ostatnim dniem, który należało wliczyć do terminu wyznaczonego na wydanie decyzji i z dniem tym bieg tego terminu się kończy; - po szóste, jeżeli skarżący uważał, że organ drugiej instancji rozpatruje jego zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji zbyt długo bez uzasadnionych powodów, miał do dyspozycji stosowne instytucje procesowe, takie jak wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wnoszone w trybie art. 37 § 1 K.p.a., a w dalszej perspektywie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.), aby zmobilizować Ministra do działania w terminach wyznaczonych przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu sądowoadminstracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia, zarzut tego rodzaju jest spóźniony. Wszystko to doprowadziło Sąd do stwierdzenia, że postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] czerwca 2012 r. jest zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji wyroku.