II SA/Wa 1141/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Danuta Kania, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Minister Spraw Wewnętrznych, po rozpatrzeniu odwołania D. K. od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia [...] D. K. z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenia oraz zwolnienia z dniem [...] lutego 2008 r. ze stanowiska [...] i mianowania z dniem [...] lutego 2008 r. na stanowisko [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] zwolnił D. K. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] stycznia 2008 r. mianował na stanowisko [...] w [...] grupie zaszeregowania z mnożnikiem [...] kwoty bazowej z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] kwoty bazowej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpoznaniu odwołania funkcjonariusza uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], określił wysokość uposażenia zasadniczego, wysokość dodatku służbowego i wysokość dodatku specjalnego, przysługujących D. K. od dnia [...] stycznia 2008 r., zwolnił go z dniem [...] lutego 2008 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował na stanowisko [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] września 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy powyższy rozkaz personalny. Decyzja to stała się przedmiotem skargi D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 lutego 2009 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1588/08 uchylił zarówno zaskarżoną, jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, że w uzasadnieniach obu rozstrzygnięć nie wyjaśniono w sposób wystarczający, czy stanowisko, na które został mianowany skarżący, jest równorzędne w stosunku do stanowiska, z którego został odwołany. Nie określono bowiem parametrów stanowiska zajmowanego przez skarżącego, zaś przedstawiona w tym zakresie argumentacja była niewystarczająca, co uniemożliwiło Sądowi ocenę, czy faktycznie zmiana warunków służby odbyła się z poszanowaniem przepisów ustawy o Policji. Komendant Główny Policji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, § 1, § 9 ust. 4 i § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 2, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego powyższe rozporządzenie z dniem 1 stycznia 2008 r. (Dz. U. nr 24, poz. 149), ustalił D. K., zajmującemu stanowisko [...], uposażenie zasadnicze w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] kwoty bazowej. Jednocześnie z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił D. K. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował na stanowisko [...], z wyżej wskazanym wynagrodzeniem. Od powyższej decyzji D. K. ponownie odwołał się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. Rozstrzygnięcie to funkcjonariusz zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a po oddaleniu jego skargi wyrokiem z dnia 16 marca 2010 r., sygn. II SA/Wa 1724/09, wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1078/10, uchylił zaskarżony wyrok, decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazał, że skoro organ w podstawie prawnej zakwestionowanego rozkazu personalnego powołał art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, to konsekwentnie powinien wykazać, że stanowisko, na które przeniesiono skarżącego jest równorzędne z dotychczasowym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia D. K. z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenia oraz zwolnienia z dniem [...] lutego 2008 r. ze stanowiska [...] i mianowania z dniem [...] lutego 2008 r. na stanowisko [...], wskazując, że funkcjonariusz rozkazem personalnym Komendant Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] został przeniesiony z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] z dniem [...] stycznia 2012 r. W ocenie organu, Komendant Główny Policji przestał być przełożonym właściwym w sprawach osobowych D. K. z dniem gdy powyższa decyzja stała się prawomocna. Minister Spraw Wewnętrznych, utrzymując w mocy powyższą decyzję wskazał, że w aktualnej sytuacji przełożonym funkcjonariusza w sprawach osobowych jest Komendant Wojewódzki Policji w [...], dlatego Komendant Główny Policji, regulując stosunek służbowy D. K. w zakresie mianowania lub przeniesienia na inne stanowisko służbowe w strukturze Komendy Głównej Policji, naruszyłby przepisy procedury administracyjnej w zakresie właściwości organu. Organ podniósł również, że zarzut funkcjonariusza, iż w okresie od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. nie zostało mu ustalone stanowisko służbowe, jest bezzasadny, bowiem orzeczenie sądowe o uchyleniu decyzji administracyjnej wywołuje skutek na przyszłość a nie wstecz, tym samym do czasu uchylenia prze Naczelny Sąd Administracyjny decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia [...] sierpnia nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], rozstrzygnięcia te kreowały sytuację służbową funkcjonariusza. Natomiast w okresie pomiędzy wydaniem wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny a wydaniem decyzji o przeniesieniu strony do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], zajmowane stanowisko służbowe i parametry uposażenia były kształtowane na podstawie wcześniejszej decyzji administracyjnej, która nie była uchylona sądownie. D. K. w skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzająca ją decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. Decyzjom tym zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez niezastosowanie § 4 oraz załącznika nr 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 24, poz. 149), - naruszenie przepisów postępowania, art. 105 § 1 K.p.a., poprzez stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania, - naruszenie art. 7 i art. 8 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego przy rozpoznaniu sprawy, naruszenie obowiązku pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a także naruszenie zasady ochrony zaufania obywateli i zasady, że prawo nie działa wstecz, wyrażonych w Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podniósł, że brak określenia, jakie stanowisko służbowe zajmował w okresie od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] stycznia 2012 r., wobec uchylenia rozkazu Komendanta Głównego Policji spowoduje, że przy zmianie systemu emerytalnego, kiedy trzeba będzie wskazać konkretne lata, z których ma być naliczane świadczenie emerytalne, brak będzie możliwości wyboru i możliwości podwyższenia świadczenia za lata 2008-2012, wobec niezastosowania przez organ § 4 oraz załącznika nr 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest zasadność umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia D. K., funkcjonariusza Policji, z zajmowanego stanowiska i mianowanie na inne stanowisko służbowe. Stosownie do treści art. 105 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza zaś, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (vide: Adamiak, Borkowski, k.p.a., Komentarz, 5 wyd., W-wa 2003, Art. 105 Nb 5). Sprawa administracyjna jest konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego, takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Natomiast postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Podkreślić należy, że umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne oraz, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania, co do istoty sprawy oraz kończy jej zawisłość w danej instancji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji, że zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia funkcjonariusza Policji D. K. z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe w okresie od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] stycznia 2012 r., w rozumieniu art. 105 K.p.a. Nadal istnieje zarówno podmiot, jak i przedmiot postępowania, przede wszystkim jednak fakt, że Komendant Główny Policji przestał być organem właściwym w sprawach osobowych skarżącego od dnia [...] stycznia 2012 r. nie oznacza, że sprawa stała się bezprzedmiotowa. To, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2011 r. przeniósł D. K. do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej w [...] z dniem [...] stycznia 2012 r. i rozkaz ten jest ostateczny, oznacza jedynie, że okres po dniu [...] stycznia 2012 r. nie podlega badaniu przez Sąd. Należy jednak podkreślić, że nadal nie została rozstrzygnięta przez organ kwestia przeniesienia skarżącego w okresie od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. i w tym zakresie aktualne są wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1078/10, z których wynika, że organ nie ocenił, czy w spornym okresie przeniósł skarżącego na równorzędne stanowisko. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżony rozkaz personalny i poprzedzający rozkaz personalny organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem art. 153 i art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto z naruszeniem art. 105 § 1 K.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.