III SA/Wa 2232/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Bank [...] S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę Skarżąca – Bank [...] S.A. z siedzibą w W., 9 stycznia 2012 r. złożył wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku Skarżąca przedstawiła stan faktyczny, wskazując, że posiada wśród swoich aktywów znaczną ilość różnego rodzaju dłużnych papierów wartościowych - są to między innymi obligacje Skarbu Państwa, bony Skarbu Państwa lub bony Narodowego Banku Polskiego (dalej: papiery wartościowe). W ramach prowadzonej działalności finansowej dokonuje szeregu transakcji na tych papierach. Poza standardowymi transakcjami kupna i sprzedaży występują także transakcje typu "sell buy back" (dalej: SBB), transakcje "buy sell back" (dalej: BSB), transakcje repo (u drugiej strony transakcji zwane reverse repo) bądź transakcje "true repo". W opisanych powyżej transakcjach SBB, BSB i repo każdorazowo na skutek dokonania sprzedaży i odkupu papieru wartościowego dochodzi do przeniesienia jego własności i odzwierciedlenia tego faktu w odpowiednim rejestrze. Transakcje "true repo" są to natomiast transakcje, w których w odróżnieniu do transakcji BSB, SBB oraz repo - nie dochodzi do przeniesienia własności papierów wartościowych. Transakcje "true repo" są to transakcje udzielenia krótkotrwałego finansowania przy z góry ustalonym wynagrodzeniu podmiotu finansującego, gdzie papiery wartościowe stanowią jedynie formę zabezpieczenia - jeżeli niedojdzie do zawarcia transakcji zwrotu środków pieniężnych w określonym terminie, to zgodnie z umową własność papierów wartościowych przechodzi na podmiot, który udzielił finansowania (papiery wartościowe jako klasyczna forma zabezpieczenia udzielonej pożyczki). W przypadku tych transakcji Bank także może występować zarówno jako podmiot finansujący lub jako podmiot uzyskujący finansowanie. Transakcje sprzedaży papierów wartościowych nie budzą w ocenie Skarżącej wątpliwości co do ich kwalifikacji podatkowej i rozpoznania skutków z nimi związanych. Analogicznie transakcje "true repo" nie budzą wątpliwości w zakresie kwalifikacji podatkowej - traktowane są jako nie generujące zysku/straty na sprzedaży papierów wartościowych, gdyż papier wartościowy stanowi jedynie zabezpieczenie udzielonego finansowania, bez przeniesienia ich własności. Wszystkie wyżej wymienione transakcje są zawierane w celach zarządzania bieżącą płynnością finansową Banku poprzez pozyskanie środków pieniężnych, których zwrot jest zabezpieczony poprzez przeniesienie własności papierów wartościowych (za wyjątkiem transakcji "true repo"), lub też stanowią reakcję Banku (za wynagrodzeniem) na potrzebę uzyskania takiego finansowania przez inne podmioty (np. inne banki). W myśl prawa cywilnego w przypadku transakcji repo oraz SBB i BSB dochodzi do sprzedaży papierów wartościowych z jednoczesnym zobowiązaniem wyrażonym przez strony transakcji do ich późniejszego odkupu. Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości (MSR) ze względu na fakt, iż Bank zawierając transakcje SBB, BSB oraz repo zachowuje pełne ryzyko związane z danymi papierami wartościowymi (np. obniżenie ceny rynkowej danych papierów wartościowych), ale i też korzyści wynikające z tych praw majątkowych (np. prawo do otrzymania odsetek) pomimo, iż dochodzi do przeniesienia własności papierów wartościowych dla celów ujęcia w księgach rachunkowych transakcje te nie są postrzegane jako sprzedaż papierów wartościowych lecz jako udzielenie pożyczki/uzyskania finansowania zabezpieczonego tymi papierami. Ewidencja rachunkowa tego zdarzenia w księgach nie powoduje usunięcia papierów wartościowych jako składnika aktywów Banku i jednoczesnego wyliczenia zysku/straty na transakcji, natomiast są one przedstawiane jako z jednej strony wpływ gotówki i drugostronnie zobowiązanie do zwrotu tych środków pieniężnych. W wyniku rachunkowym efektem tej transakcji jest pokazanie kosztu związanego z otrzymanym finansowaniem, co do zasady równym różnicy pomiędzy ceną odkupu i ceną sprzedaży ewentualnie pomniejszonej o otrzymane pożytki. W związku z wyżej opisanym stanem faktycznym Skarżąca wniosła o potwierdzenie, iż w przypadku transakcji na papierach wartościowych: - W odniesieniu do transakcji SBB i BSB oraz transakcji repo (reverse repo) Bank nie powinien odpowiednio rozpoznawać przychodu z odpłatnego zbycia praw majątkowych, na podstawie art. 12 ust. 3 w związku z art. 14 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.p." jak również nie powinien rozpoznawać w kosztach podatkowych wydatków związanych z nabyciem tych papierów wartościowych zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. - Bank powinien rozpoznać przychód podatkowy lub koszt podatkowy w przypadku opisanych transakcji SBB, BSB i repo (reverse repo) na papierach wartościowych bazując na ewidencji rachunkowej, bez dokonywania korekt lub wyłączeń - uwzględniając np. koszt lub przychód z tytułu udzielonego lub otrzymanego finansowania. Skarżąca podniosła, że u.p.d.o.p. nie zawiera żadnych regulacji bezpośrednio określających zasady opodatkowania transakcji SBB, BSB oraz repo. Przede wszystkim brak jest określenia, jakie zdarzenie podatkowe w tym przypadku zachodzi - sprzedaż papierów wartościowych czy też udzielenie pożyczki (finansowania). Zawiera natomiast szczególne regulacje dotyczące sprzedaży papierów wartościowych (np. art. 16 ust. 1 pkt. 8) czy też dotyczące udzielonych pożyczek (art. 12 ust. 1 pkt. 1, art. 16 ust. 1 pkt. 10a). Tym samym rozstrzygnięcie zagadnienia, czy transakcje SBB, BSB oraz transakcje repo w myśl przepisów prawa podatkowego są transakcjami sprzedaży papierów wartościowych czy też zgodnie z ich naturą ekonomiczną są jedynie formą udzielenia pożyczki determinuje jak należy z punktu wiedzenia podatkowego potraktować te transakcje. Skarżąca podkreśliła, że celem ekonomicznym transakcji repo oraz SBB, BSB jest zapewnienie krótkoterminowego finansowania (udzielenie pożyczki) za wynagrodzeniem w zamian za okresowe (na czas transakcji) zabezpieczenie tego finansowania/udzielonej pożyczki przeniesieniem własności papierów wartościowych. Oznacza to, że mające zwrotny charakter środki pieniężne uzyskane z NBP albo od innego banku w ramach transakcji repo albo sbb, należy uznać w Banku za środki niebędące definitywnym przysporzeniem, nie stanowiące przychodu podatkowego. Zwrócone do NBP albo innego banku środki pieniężne w wysokości, pozostających na rachunku Banku, dłużnych papierów wartościowych stanowiących zabezpieczenie transakcji na podstawie art. 16 ust. 1 pkt. 10 lit b u.p.d.o.p. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. W transakcjach repo i sbb nie dochodzi do zbycia papierów wartościowych i w związku z tym do omawianych transakcji nie ma zastosowanie przepis art. 16 ust. 1 pkt 8 tej ustawy. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości, które stosuje Bank sporządzając sprawozdanie finansowe, Bank zawierając transakcje SBB, BSB oraz transakcje repo zachowuje pełne ryzyko związane z danymi papierami, ale również i korzyści wynikające z posiadanych papierów wartościowych. W myśl MSR w wyniku zawarcia w/w transakcji nie dochodzi do utraty kontroli na papierami wartościowymi, gdyż umowa przewiduje zwrotne przeniesienie papierów wartościowych na określonych warunkach. Istotą tych transakcji jest udzielenie pożyczki (finansowania) zabezpieczonego papierami wartościowymi - i tak też są ujmowane te transakcje w księgach rachunkowych. Skoro transakcje te są prezentowane jako udzielona pożyczka zabezpieczona papierami wartościowymi, to także dla celów ustalenia dochodu lub straty podatkowej, postawy opodatkowania i wysokości należnego podatku przez Bank przedmowie transakcje analogicznie powinny być traktowane. Bank ustalając wynik podatkowy powinien bazować na ewidencji rachunkowej, a jedynie w przypadku istnienia szczególnych regulacji jak np. dotyczących zasad amortyzacji, może dokonywać stosownych wyłączeń lub korekt wyniku rachunkowego. Zdaniem Skarżącej pomimo, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają rozstrzygnięcia jak należy potraktować transakcje SBB, BSB oraz repo dla celów podatkowych, to w ocenie Banku można to wywieść z innych przepisów o bardziej ogólnym charakterze. Zgodnie z art. 199a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), dalej “ord.pod." organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożone przez strony czynności. Pomimo iż jest to norma skierowana do organów podatkowych, to jednakże z treści przepisu wynika, iż nadrzędną zasadą prawa podatkowego powinno być badanie celu i zamiaru stron a nie wyłącznie bazowanie na dosłownym brzmieniu zawartych oświadczeń. W interpretacji indywidualnej z [...] marca 2012 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., stanowisko Skarżącej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych odnośnie skutków podatkowych transakcji REPO/SBB/BSB uznał za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 ord.pod.Organ odstąpił od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska Skarżącej. Organ zauważył przy tym, iż przedmiotem niniejszej interpretacji nie było zastosowanie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w przedstawionym stanie faktycznym, tj. analiza warunków określonych w tym przepisie pozwalających zaliczyć przedmiotowe odsetki/dyskonto dla drugiej strony transakcji REPO/SBB/BSB do kosztów uzyskania przychodów. Skarżąca wystąpiła bowiem z wnioskiem o interpretację treści art. 12 ust. 3 w zw. z art. 14 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. i tego też dotyczyło jego pytanie. Pismem z 10 kwietnia 2012 r. wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie, Minister Finansów pismem z 17 maja 2012 r., stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na ww. interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylnie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: - art. 14c ord.pod.. poprzez fakt zamieszczenia w treści interpretacji stwierdzenia poddającego w wątpliwość zakres wydanego rozstrzygnięcia pomimo jasnego przedstawienia przez Skarżącą zakresu pytań; - art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 3, art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 8b u.p.d.o.p., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik wydanego rozstrzygnięcia i akceptację stanowiska przedstawionego we wniosku o interpretację. W ocenie Skarżącej uznając za prawidłowe stanowisko przedstawione we wniosku w zakresie całościowego ujęcia przedmiotowych transakcji w rozliczeniu podatku dochodowego - tj. konsekwentnie po stronie przychodów i kosztów traktowania go jako pożyczki w treści interpretacji, pomimo odstąpienia od jej odrębnego uzasadniania Dyrektor Izby Skarbowej zawarł stwierdzenie poddające w wątpliwość kompleksowość wydanego rozstrzygnięcia. Bank pragnąc wyjaśnić podatkowe ujęcie całości transakcji, pytał się o zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. w okresie, w którym przepis dotyczy go jako strony transakcji. Art. 16 ust. 1 pkt. 8 nie może być odczytywany w oderwaniu od art. 15 ust. 1, gdyż stanowi jego uszczegółowienie i nie może być pominięty przy interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie kosztów uzyskania przychodu. Jeżeli w ocenie organu biorąc pod uwagę treść art. 15 należy w odmienny sposób rozstrzygnąć o kosztach uzyskania przychodu, to organ podatkowy powinien w interpretacji przepisów prawa podatkowego wskazać jakie elementy w tym zakresie powinny być wzięte pod uwagę przez bank jako podatnika i jaki to ma wpływ na rozstrzygnięcie o kosztach uzyskania przychodu. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreślił, iż interpretacja została wydana w granicach jakie wyznaczał wniosek Strony. Z tego względu, Minister Finansów stwierdził, iż zasadne było wskazanie, że interpretacja nie uwzględnia art.15 u.p.d.o.p., bowiem przepis ten nie był przedmiotem zapytania Strony ani jej stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwana dalej p.p.s.a. sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14b i 14 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.) zwana dalej "ord. pod." W myśl § 1 Minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego(interpretację indywidualną.) Paragraf 2 powołanego przepisu stanowi, iż wniosek o interpretację może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie z art.14 c § 1 ord. pod. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.( § 2) Zgodnie z jednoznaczną, jasną i niebudzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie indywidualnej j interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do różnych sytuacji faktycznych. Obowiązkiem organu jest dokonanie wykładni co do treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy, przy czym granice sprawy wyznacza treść wniosku Strony. Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji, organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Ponadto organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji, wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wniesieniem wniosku jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania interpretacji indywidualnej, kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest więc możliwe dalsze uzupełnienie bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, że organ podatkowy prawidłowo rozstrzygnął wniosek o udzielenie interpretacji w kontekście zadanego pytania i okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku. W rozpoznawanej sprawie, organ wydał interpretację indywidualną na wniosek Spółki, w której uznał przedstawione przez nią stanowisko za prawidłowe w pełnym zakresie i odstąpił związku z tym, na podstawie art. 14c § 1 ord.pod. od uzasadnienia prawnego. Wniosek Spółki dotyczył potwierdzenia sposobu podatkowego ujęcia zawieranych przez nią transakcji REPO/SBB/BSB na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. sposobu ich podatkowego rozliczania - jako sprzedaży papierów wartościowych czy też jako pożyczek. Taki wniosek w sposób oczywisty wynika z treści własnego stanowiska Spółki (część H, poz. 70), w którym Spółka wskazuje, że "tym samym rozstrzygnięcie zagadnienia, czy transakcje SBB, BSB oraz transakcje repo w myśl przepisów prawa podatkowego są transakcjami sprzedaży papierów wartościowych czy też zgodnie z ich naturą ekonomiczną są jedynie formą udzielenia pożyczki determinuje jak należy z punktu widzenia podatkowego potraktować te transakcje." Ponadto ani we własnym stanowisku, jak i w pytaniu Spółka nie powołała się na treść art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i nie odnosła przedstawionego stanu faktycznego do uregulowań tego przepisu, tj. związku konkretnych transakcji na papierach wartościowych ze swoimi przychodami. Również w części E.3. wniosku ORD-IN - "Wskazanie przepisów prawa podatkowego będących przedmiotem interpretacji indywidualnej" Spółka nie wymieniła art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W konsekwencji, ponieważ zarówno przedstawiony przez stan faktyczny jak i stanowisko Spółki zostały przedstawione w sposób wyczerpujący w zakresie zadanego przez Spółkę pytania i nie budziły wątpliwości organu interpretującego tj. były wystarczające do oceny czy zawierane przez Spółkę transakcje REPO/SBB/BSB należy rozliczać na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 12 ust. 3, w zw. z art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 8, art. 12 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1 pkt 10a) jak sprzedaż papierów wartościowych czy też jako udzielanie pożyczek, organ interpretujący, zdaniem Sądu, dokonał właściwej oceny stanowiska Spółki uznając je za prawidłowe. Jednocześnie, zgodnie z przepisami art. 14b ord.pod., organ interpretujący nie miał prawa rozszerzać zakresu wniosku Spółki, czyli zakresu zawartego w nim żądania, którego ścisłe granice wyznacza treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ interpretujący nie miał więc podstaw do analizowania czy w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. tzn. czy w przedstawionym stanie faktycznym zostały spełnione warunki określone w tym przepisie, pozwalające zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki Spółki w postaci odsetek/dyskonta dla drugiej strony zawieranych transakcji REPO/SBB/BSB - w zakresie istnienia związku tych wydatków z przychodami Spółki. Próba takiej analizy ze strony organu oznaczałaby bowiem wyjście poza zakres żądanie Spółki, a tym samym poza zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Jednocześnie organ kierując się zasadą zaufania do organów podatkowych zasadnie zwrócił uwagę Spółce, że wydana na jej wniosek interpretacja nie obejmuje swoim zakresem art.15 ust.1 u.p.d.o.p. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 14c w zw. z art. 14 ord.pod.poprzez zamieszczenie w treści zaskarżonej interpretacji zastrzeżenia poddającego w wątpliwość zakres wydanego rozstrzygnięcia jest bezzasadny. Odnosząc się natomiast do. zarzutów rażącego naruszeniu przepisów prawa materialnego tj. art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 3, art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pki 8b u.p.d.o.p. stwierdzic należy, że w istocie zarzut ten stanowi zmianę stanowiska Spółki przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Spółka, wbrew prezentowanemu przez nią stanowisku zawartym, we wniosku u wydanie interpretacji indywidualnej.We wniosku o interpretację Strona jednoznacznie wskazała, iż w jej ocenie transakcje będace przedmiotem wniosku są operacjami polegającymi na sprzedazy papierów wartosciowych, przy jednoczesnym zobowiązaniu sprzedawcy do odkupienia tych papierów po określonej cenie i w określonym terminie.Natomiast w skardze (strona 11)Skarżąca podnosi, iż "Konsekwentnie zatem transakcje te dla celów podatkowych traktowane powinny być właśnie jako dwa niezależne zdarzenia tj. sprzedaż/kupno a następnie ich odkup/odsprzedaż z ich konsekwencjami określanymi w sposób jasny na podstawie ogólnych regulacji zawartych w art. 12 ust. 3, art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 8b u.p.d.o.p. Bank jako sprzedający bądź kupujący papiery wartościowe powinien zatem dla celów ustalenia podstawy opodatkowania odpowiednio rozpoznać uzyskaną za papier wartościowy cenę jako przychód podatkowy natomiast poniesiony uprzednio wydatek na nabycie papieru wartościowego jako koszt podatkowy związany z takim zdarzeniem." W związku z powyższym stanowisko to jest sprzeczne ze stanowiskiem prezentowanym przez Spółkę we wniosku o interpretację. W ocenie Sądu, należy zatem uznać, że tak sformułowany zarzut nie mógł zostać uznany za zasadny.Jak już Sąd wskazał wyżej modyfikacja wniosku dopiero na etapie skargi, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, której granice wyznacza treść wniosku strony, a wniosek ten nie budzi watpliwości w kontekście zadanego pytania i okolicznosci faktycznych w nim wskazanych. Sąd zauważa również, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby Strona złożyła nowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym uwzględni art.15 u.p.d.o.p., a przede wszystkim przedstawi okoliczności faktyczne, które będą uzasadniały wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym przez Stronę zakresie. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a.skargę oddalił.