II SA/Op 18/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi G. T. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 27 kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia 12 marca 2012 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu odmówił G. T. przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 2394,62 zł, a także odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych. Kierowana do strony przesyłka pocztowa zawierająca ww. decyzję została zwrócona do organu, jako niepodjęta w terminie. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła G. T., pismem z dnia 12 kwietnia 2012 r., nadanym na poczcie w tym samym dniu. Odwołująca się podniosła, że powierzchnia działek rolnych, kwalifikowanych do płatności jest większa od powierzchni stwierdzonej podczas kontroli administracyjnej. Zakwestionowała również wyliczoną przez organ procentową różnicę między powierzchnią działek zadeklarowanych do płatności a powierzchnią ustaloną w wyniku kontroli, która - według odwołującej - nie przekracza 50%. Stąd, decyzja odmowna oraz nałożone sankcje są bezzasadne. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2012 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu - działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, z późn. zm. - obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej K.p.a. - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powołując się na art. 129 § 2 K.p.a. organ wskazał, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym G. T. została pouczona. W niniejszej sprawie decyzję doręczono w dniu 28 marca 2012 r., w sposób określony w art. 44 § 1-4 K.p.a. Skoro odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nadano listem poleconym w dniu 12 kwietnia 2012 r., a - zdaniem organu odwoławczego - termin do skutecznego złożenia środka zaskarżenia upływał w dniu 11 kwietnia 2012 r., to odwołanie wniesiono jeden dzień po wymaganym terminie. Jednocześnie organ odwoławczy odnotował, że strona nie zwróciła się z prośbą o przywrócenie terminu. W skardze z dnia 14 czerwca 2012 r. na ww. postanowienie G. T. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, ewentualnie domagała się zmiany zaskarżonego postanowienia i wydania orzeczenia o tym, że nie uchybiła terminowi do złożenia odwołania od decyzji w sprawie płatności. Podkreśliła, że niniejszą skargę złożyła z ostrożności procesowej, bo uważa, iż kwestionowane postanowienie jest nieważne. Prezentuje pogląd, że wniosła odwołanie w terminie, gdyż rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego nie doręczono skutecznie w dniu 28 marca 2012 r. Zawiadomienie poczty z dnia 14 marca 2012 r. nie nastąpiło na wymaganym druku (PP S.A. nr 34) i nie zostało skierowane na adres wskazany przez rolnika, wynikający z ewidencji producentów, gdyż na tymże zawiadomieniu widnieje nieczytelne nazwisko adresata i niepełny adres (brak nazwy ulicy, numeru budynku i mieszkania). Stwierdziła również, że na omawianym zawiadomieniu widnieje faktycznie inne nazwisko niż skarżącej, zaś tzw. awizowania dokonano pod niewłaściwym adresem. Dalej, skarżąca wywodziła, że domniemanie doręczenia może być przez adresata obalone przeciwdowodem, za który należy uznać przedstawione zawiadomienie z dnia 14 marca 2012 r. Prawidłowe zawiadomienie winno nastąpić na urzędowym formularzu Pu-KPA-6/7, a takiego formularza, z prawidłowym pouczeniem wynikającym z art. 44 K.p.a., nie otrzymała. Natomiast z treści otrzymanego pouczenia wynika, że doręczenie winno nastąpić 29 marca 2012 r., a w tym dniu zwrócono już przesyłkę. Skarżąca akcentowała również, że nie może ponosić konsekwencji wadliwego działania poczty. Tym samym wykazała, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. W kolejnym piśmie, opatrzonym także datą 14 czerwca 2012 r., G. T. wniosła o stwierdzenie nieważności kwestionowanego postanowienia, wskazując na art. 156 § 1 pkt 5 i 7 K.p.a. Podniosła, że w dniu 13 marca 2012 r. nie podjęto żadnej decyzji, zatem zaskarżone postanowienie "wydano od nieistniejącej decyzji i dlatego jest niewykonalne", a dodatkowo zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2012 r. Jednocześnie wyjaśnił, że nie odnosi się do powodów, z jakich doszło do uchybienia terminu na wniesienie odwołania, gdyż te okoliczności były analizowane w odrębnym postępowaniu, zakończonym postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Ponadto podał, że postanowieniem z dnia 25 czerwca 2012 r. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w treści skarżonego postanowienia w zakresie błędnego oznaczenia decyzji pierwszoinstancyjnej, od której strona wniosła odwołanie. W toku postępowania sądowego organ odwoławczy podał, że Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Rozstrzygnięcie w sprawie sprostowania zostało zaskarżone do WSA w Warszawie, zaś na postanowienie w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wpłynęła skarga do WSA w Opolu. Postanowieniem z dnia 19 października 2012 r. tut. Sąd odrzucił skargę na postanowienie z dnia 29 czerwca 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, dotyczącej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. G. T. wnosiła o odroczenie lub zawieszenie niniejszego postępowania z uwagi na toczące się postępowanie sądowe dotyczące sprostowania postanowienia organu odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2012r. Dalej skarżąca stwierdziła, że podtrzymuje złożoną skargę, zwłaszcza co do wskazania na zawiadomieniu o przesyłce nieczytelnego adresu i podania numeru budynku "[...]", podczas gdy mieszka w budynku o numerze "[...] klatka [...]". Zawiadomienie z dnia 14 marca 2012 r. było jedynym, jakie otrzymała i przyniosły je dzieci, które bawiły się wokół budynku. Nadto zwróciła uwagę na błędne pouczenie znajdujące się na druku zawiadomienia o przesyłce odnośnie terminu jej odbioru. Z kolei, pełnomocnik organu uznał, że wniosek o zawieszenie postępowania jest niezasadny, gdyż postępowanie, jakie toczy się przed WSA w Warszawie nie będzie miało wpływu na postępowanie niniejsze. Ponadto podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę i dodał, że pod rozwagę Sądu poddaje ocenę okoliczności związanych z doręczeniem przesyłki, o których wspomina skarżąca. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z wszystkimi jej zarzutami można się zgodzić. Na wstępie rozważań odnotowania wymaga, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddane zostało postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które jako ostateczne, kończące postępowanie, podlega bezpośrednio zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Kompetencja sądu administracyjnego do kontroli tego rodzaju aktów wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, m.in. kończące postępowanie. Zgodnie zaś z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dlatego w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdził, że zostało ono podjęte z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Na tle tego przepisu odnotować należy, że po otrzymaniu środka zaskarżenia, przed dokonaniem merytorycznego rozpoznania sprawy, organ drugiej instancji obowiązany jest zbadać w postępowaniu wstępnym, czy środek ten jest dopuszczalny oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Dokonując ustaleń w zakresie zachowania terminu, organ winien wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia dokonania takiej oceny, w tym ustalić jednoznacznie termin doręczenia decyzji. Fakt prawidłowego doręczenia ma doniosłe znaczenie prawne, gdyż termin do złożenia środka zaskarżenia, czyli w niniejszej sprawie odwołania, biegnie od daty prawidłowego doręczenia decyzji. Zgodnie bowiem z art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Skuteczność czynności doręczenia ma więc istotne znaczenie dla ustalenia, czy odwołanie od decyzji zostało wniesione w ustawowym terminie. W razie zaś wątpliwości i zaistnienia konieczności wyjaśnienia kwestii istotnych dla powyższych ustaleń, organ zobowiązany jest przeprowadzić, stosownie do art. 7 i art. 77 K.p.a., postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie. Ponadto postanowienie wydane na podstawie art. 134 K.p.a., jako postanowienie, na które służy skarga do sądu administracyjnego powinno zawierać - stosownie do art. 124 § 2 K.p.a. - uzasadnienie faktyczne i prawne. Przy czym treść takiego uzasadnienia musi odpowiadać wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 K.p.a., który z mocy art. 126 K.p.a. znajduje również odpowiednie zastosowanie do postanowień. Uwzględniając powyższe ogólne uwagi należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisu art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., bowiem organ odwoławczy nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego sprawy, w szczególności jednak dokonał błędnych ustaleń faktycznych w kwestii zasadniczej, a mianowicie, czy i w jakiej dacie doszło do skutecznego doręczenia skarżącej decyzji pierwszoinstancyjnej, na które to ustalenie miała wpływ ocena prawidłowości zastosowania przepisu art. 44 K.p.a. Stosownie do tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (doręczenie właściwe - do rąk adresata) i w art. 43 (doręczenie zastępcze - do rąk osoby wymienionej w tym przepisie) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę (§ 1), zaś zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Z kolei, po myśli art. 44 § 3 K.p.a., w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 art. 44 K.p.a., pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia, natomiast doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 art. 44 K.p.a., a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4 art. 44 K.p.a.). Przytoczony przepis reguluje doręczenie nazywane niekiedy zastępczym i powoduje możliwość przyjęcia fikcji doręczenia. W tym miejscu podkreślić należy, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania zamyka stronie drogę do ponownego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji. Dlatego też organ winien ponad wszelką wątpliwość zbadać prawidłowość doręczenia, a dokonując ustaleń w tym zakresie musi wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie okoliczności istotne dla tej oceny. Stosownie do wyrażonej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej, organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, by móc zastosować odpowiedni przepis prawa. Natomiast należyte zrealizowanie zasady prawdy obiektywnej ma zapewnić dyrektywa proceduralna zawarta w art. 77 K.p.a., według której organ prowadzący postępowanie obowiązany jest podjąć ciąg czynności mających na celu zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Pamiętając o powyższych powinnościach organu administracji, przypomnieć trzeba, że przesyłka zawierająca decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu z dnia 12 marca 2012 r., wysłana pocztą na adres rolnika (skarżącej) w ramach prowadzonej przez Agencję ewidencji producentów została zwrócona, jako niepodjęta w terminie. Zatem organ, dokonując oceny skuteczności przedmiotowego doręczenia w świetle art. 44 K.p.a., który ustanawia domniemanie doręczenia, powinien wnikliwie zbadać, czy każda z przesłanek określonym tym przepisem została spełniona. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że konieczne jest łączne dokonanie przez doręczyciela wszystkich czynności przewidzianych omawianym przepisem, by można było uznać przesyłkę za skutecznie doręczoną w trybie zastępczym (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 794/10, zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. nie poczynił wystarczających ustaleń w powyższym zakresie, a w każdym razie nie przedstawił w rozstrzygnięciu argumentacji mającej świadczyć o tym, że oceniał prawidłowość zastosowanego trybu doręczenia pisma, by w konsekwencji mógł zasadnie twierdzić, iż przedmiotowa decyzja została doręczona stronie - jak przyjęto - w dniu 28 marca 2012 r. Świadczy to dodatkowo o naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a., wedle którego uzasadnienie faktyczne orzeczenia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem Sądu, przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego dotyczącego skuteczności doręczenia decyzji było konieczne z uwagi na to, że organ dysponował tylko jednym, pierwszym zawiadomieniem G. T. - z dnia 14 marca 2012 r. - informującym o próbie doręczenia przesyłki i możliwości jej odbioru we wskazanym urzędzie pocztowym. Wprawdzie Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu uzyskał informację z Poczty Polskiej S.A. o dwukrotnym zawiadomieniu G. T. o przechowywaniu przesyłki, co pozostaje w zgodzie z pieczęciami odciśniętymi na kopercie i adnotacjami doręczyciela o dwukrotnym awizowaniu przesyłki w dniach 14 i 22 marca 2012 r., jednak wyjaśnienie Poczty Polskiej uzyskano już po wydaniu zaskarżonego do Sądu postanowienia, więc nie stało się ono, jako jeden z dowodów w sprawie, przedmiotem oceny organu i nie zostało poddane weryfikacji przy uwzględnieniu ewentualnych wyjaśnień strony, która w toku postępowania administracyjnego posługiwała się tylko jednym formularzem zawiadomienia i nie wspominała, by była dwukrotnie zawiadamiana. Skarżąca podczas rozprawy wyraźnie stwierdziła, że otrzymała tylko jedno zawiadomienie, a i to nie zostało doręczone w sposób prawidłowy, bo przyniosły je bawiące się drukiem zawiadomienia dzieci. Natomiast, jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie, już tylko sama wątpliwość co do dokonania zawiadomienia, czyni doręczenie w omawianym trybie bezskutecznym. Umknęło też uwadze organu, że na dołączonym do koperty "potwierdzeniu odbioru" widnieje nieprawdziwa adnotacja odnośnie zawiadomienia adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 14 marca 2012 r. wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie siedmiu dni, gdyż z treści wystawionego w tym dniu zawiadomienia (druk PP S.A. nr 34) wynika, iż G. T. pouczono o powinności odbioru pisma w terminie czternastu dni (przepis wymaga siedmiu dni przy pierwszym awizo), "licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia o próbie doręczenia". Ponadto, jak się wydaje, listonosz dokonuje dwukrotnego zawiadomienia przy użyciu tego samego druku, stanowiącego - zgodnie z jego treścią - "zawiadomienie" i "zawiadomienie powtórne". Tak więc, gdyby nawet przyjąć, że doręczyciel dokonał powtórnego zawiadomienia, tak jak podaje Poczta Polska w swym wyjaśnieniu z 25 czerwca 2012 r., to w dalszym ciągu wątpliwa pozostaje prawidłowość, a co najmniej czytelność przekazanego stronie pouczenia co do terminu, w jakim może odebrać pismo. W przyjętej - tylko hipotetycznie - sytuacji, opierając się na ogólnym określeniu "po dniu pozostawienia zawiadomienia", strona mogłaby bowiem uznać w sposób nieuprawniony, że skutkiem powtórnego zawiadomienia jest przechowywanie pisma w placówce pocztowej przez następne czternaście dni. Nie można też nie dostrzec, że na znajdującej się w aktach kopercie zawierającej decyzję oraz dołączonym do niej druku potwierdzenia odbioru brak jest informacji odnośnie okoliczności, w jakich doszło do pozostawienia stronie powtórnego zawiadomienia, w szczególności, czy ponowiono czynności zmierzające do dokonania doręczenia na podstawie art. 42 i art. 43 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że tylko w razie niemożności dokonania doręczenia przewidzianego w tych regulacjach znajduje zastosowanie tryb, o którym mowa w art. 44 K.p.a. Ponadto zaakcentować trzeba, że sam fakt odnotowania na kopercie informacji o awizowaniu nie czyni zadość wymogom wskazanym w tym przepisie. Przedstawionych wątpliwości nie wyjaśnia pismo Poczty Polskiej z dnia 25 czerwca 2012 r., które wskazuje jedynie na dwukrotne awizowanie przesyłki i pozostawienie zawiadomień w skrzynce oddawczej adresata, natomiast nie odnosi się do pozostałych, wskazanych wyżej okoliczności istotnych dla uznania skuteczności doręczenia zastępczego. Te wszystkie obowiązkowe informacje, wymagane przepisem art. 44 § 2 i § 3 K.p.a., nie zostały też umieszczone przez listonosza na kopercie ani na druku potwierdzenia odbioru pisma. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że organ odwoławczy błędnie przyjął, iż poczta dopełniła obowiązków w zakresie prawidłowego doręczenia przedmiotowej przesyłki. W konsekwencji, doręczenie decyzji dokonane przez organ pierwszej instancji nie mogło być uznane za skuteczne. W tym miejscu podkreślenia wymaga, odnosząc się do zarzutów skargi, że także zdaniem Sądu personalia i adres zamieszkania skarżącej, znajdujące się na zawiadomieniu z dnia 14 marca 2012 r., zostały napisane w sposób niedbały, jednak okoliczność ta ma drugorzędne znaczenie wobec opisanych przez Sąd nieprawidłowości w zakresie doręczenia pisma w trybie art. 44 K.p.a., które - jako że niewątpliwie miały wpływ na wynik sprawy - zdeterminowały sposób rozstrzygnięcia. W związku z wątpliwościami skarżącej odnośnie sposobu liczenia terminu na wniesienie odwołania dodać jeszcze należy, że według art. 57 § 1 K.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Tak więc, uwzględniając reguły przytoczonej regulacji oraz cyt. wcześniej art. 44 § 4 K.p.a., należy stwierdzić, że przedstawione w skardze obliczenie terminu na wniesienie odwołania było wadliwe. Końcowo już tylko wyjaśnić przyjdzie, że zdaniem Sądu nie zaktualizowała się przesłanka do zawieszenia postępowania, o jakiej mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., bowiem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego związanego z rozpatrzeniem skargi na postanowienie o sprostowaniu kontrolowanego obecnie postanowienia organu odwoławczego, zwłaszcza gdy zważyć, że sprostowanie dotyczyło jedynie błędnego określenia w sentencji postanowienia dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, przy czym zarówno miesiąc, rok oraz numer decyzji są prawidłowe, a ponadto w uzasadnieniu postanowienia podawano już datę prawidłową. Stąd, nie może być wątpliwości, że organ odwoławczy oceniał terminowość wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 12 marca 2012 r., nr [...]. Z tych też względów nie może skarżąca zasadnie twierdzić, że powyższa ocena organu odwoławczego dotyczyła "nieistniejącej decyzji", co legło u podstaw nieuprawnionego żądania stwierdzenia przez Sąd nieważności zaskarżonego postanowienia. Stwierdzone powyżej uchybienia związane z doręczeniem przesyłki w trybie art. 44 K.p.a. spowodowały uznanie Sądu, że skarżąca została pozbawiona możliwości uzyskania podstawowej wiedzy o jej nadejściu. Nie można również pominąć, że jakiekolwiek odstępstwo od reguł przewidzianych dla trybu doręczenia zastępczego uzasadnia zarzut wybiórczego stosowania przepisów regulujących tę materię. W konsekwencji powyższego konieczne stało się uchylenie kontrolowanego postanowienia, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., stosownie do którego sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla to postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonego postanowienia podjęto na podstawie art. 152 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku, dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie doręczenia skarżącej decyzji organu pierwszej instancji i podjęcia - na podstawie tych ustaleń - stosownego rozstrzygnięcia.