II OSK 2008/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Krośnieńskiej S. w Krośnie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 226/13 w sprawie ze skargi Krośnieńskiej S. w Krośnie na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 226/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. K. zgłosiła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Miasta Krosna wykonanie przez M. C. w lokalu nr [...] przy ul. Grodzkiej w Krośnie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia w postaci zadaszenia loggii. Po przeprowadzeniu kontroli pismem z dnia [...] września 2012 r. PINB w Krośnie zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wykonania ww. robót, a następnie decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] organ nakazał M. i D. C. doprowadzenie przedmiotowego obiektu budowlanego do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę zadaszenia loggii lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. G. w Krośnie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 51 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), dalej P.b. PINB w Krośnie ustalił, że w lokalu nr [...] wykonano zadaszenie loggii na długości około 4,5 m, przytwierdzone za pomocą śrub do spodniej części płyty loggii przynależącej do lokalu zlokalizowanego powyżej. Konstrukcję zadaszenia pokrytego poliwęglanem stanowiły profile metalowe o wym. 30 x 20 mm, wystające około 30 cm poza płytę loggii. Na wykonanie zadaszenia inwestorzy nie uzyskali zgody pozostałych współwłaścicieli budynku, która w ocenie organu była niezbędna w świetle dyspozycji art. 199 Kodeksu cywilnego, ponieważ zewnętrzne elementy budynku jak i betonowe płyty nośne stanowią części wspólne nieruchomości. Niezależnie od powyższego, wykonanie opisanego zadaszenia należało potraktować jako przebudowę, na którą należało uzyskać pozwolenie na budowę, którego inwestorzy nie posiadali, a nie był to remont. Z podanych względów wykonane roboty oceniono jako wykonane w sposób określony w art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b., tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Na podstawie art. 51 P.b. przeprowadzono postępowanie naprawcze w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W odwołaniu od powyższej decyzji M. C. zażądał jej zmiany oraz zmiany kwalifikacji wykonanego zadaszenia nad loggią z przebudowy na instalację urządzenia, a także zmianę kwalifikacji wykonanych prac na instalację, albo zalegalizowanie istniejącego stanu rzeczy. W ocenie odwołującego się zrealizowana przez niego instalacja urządzenia miała na celu zapewnienie ochrony loggii przed opadami atmosferycznymi i promieniami słonecznymi oraz zanieczyszczeniami z wyższych pięter. Odwołujący się wyraził ocenę, że instalacja zadaszenia loggii nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Przyznał, że nie posiada wyraźnej zgody współwłaścicieli budynku na wykonanie zadaszenia, jednak nikt podczas instalacji zadaszenia nie zgłaszał sprzeciwów, a takie zadaszenia wykonali także inni właściciele lokali w bloku. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. PWINB w Rzeszowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. W ocenie organu odwoławczego, wbrew stanowisku organu I instancji, brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie mógł stanowić podstawy do podjętego rozstrzygnięcia. Z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego II OPS 2/10 z 10 stycznia 2011 r. wynika, że ustawodawca w przypadkach takich jak wynikające z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3, nie wiąże rozstrzygnięć w postępowaniu naprawczym ze złożeniem oświadczenia o prawie do terenu na cele budowlane. W ocenie PWINB w Rzeszowie wykonane przez M. C. roboty budowlane polegały na zainstalowaniu urządzenia, a nie przebudowie obiektu budowlanego. Wobec tego, w świetle art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę. A zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) P.b. zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Zatem – zadaszenie nad loggią - instalacja na obiekcie urządzenia nie przekraczającego 3 m wysokości nie łączy się z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę albo dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Zdaniem organu odwoławczego nie doszło do naruszenia ustawy Prawo budowlane, a zatem nie było podstaw prawnych do wydania decyzji merytorycznej, a postępowanie jako bezprzedmiotowe należało w całości umorzyć, stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. Skargę na decyzję PWINB w Rzeszowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła KSM w Krośnie, zarzucając naruszenie art. 3 pkt 7a, art. 28, art. 29 ust. 2 pkt 15 Upb oraz art. 105 § 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. W ocenie strony skarżącej organ odwoławczy wadliwie zakwalifikował budowę zadaszenia loggii jako urządzenie, a przez to uznał, że jego montaż nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto, montaż taki na częściach wspólnych budynku stanowił czynność przekraczającą zwykły zarząd rzeczą będącą przedmiotem współwłasności, na którą inwestorzy nie uzyskali wymaganej zgody. W skardze przywołano obszerne fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych, z których skarżąca Spółdzielnia wywodziła, że judykatura przyjmuje nakaz uzyskania pozwolenia na budowę przy realizacji tego typu robót budowlanych, które były przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie. Zdaniem strony skarżącej, nie znajdowała zastosowania w sprawie powołana przez organ uchwała NSA o sygn. akt II OPS 2/10. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę PWINB w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo zakwalifikował wykonane roboty budowlane. Zamontowanie zadaszenie logii w sposób ustalony przez organy nadzoru budowlanego prowadzi do wniosku, że jest to urządzenie w rozumieniu Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego pod pojęciem urządzeń budowlanych rozumie się "urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki". Na podstawie delegacji z art. 7 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji określił warunki techniczne użytkowania budynków mieszkalnych, wraz ze związanymi z nimi instalacjami i urządzeniami technicznymi w rozporządzeniu z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.). W § 14a ust. 2 tego rozporządzenia ustalono, że na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia związane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, jak: kraty, żaluzje, rolety, zabudowy balkonów i logii. A zatem, w świetle art. 3 pkt 9 P.b. oraz § 14a ust. 2 tego rozporządzenia zabudowa logii poprzez wykonanie zadaszenia przymocowanego śrubami od spodu do płyty balkonu logii lokalu położonego powyżej lokalu uczestników, prowadzi do wniosku, że roboty budowlane polegały na montażu urządzenia budowlanego. Z uwagi na wymiary samego zadaszenia, skoro nie przekraczało ono wysokości 3 m, to w myśl przywołanego przez PWINB w Rzeszowie art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3b P.b. nie wymagało to pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W ocenie Sądu zasadnie organ odwoławczy przyjął, że brak było podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 P.b. oraz możliwości wydania decyzji merytorycznej. Skoro wszczęto w tej sprawie postępowanie z urzędu, to po uchyleniu decyzji PINB dla Miasta Krosna, trafnie orzeczono na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości. Odnosząc się do pozostałych kwestii Sąd podniósł, że wskazywanie przez pełnomocnika skarżącej K. w Krośnie na regulacje wynikające ze statutu tej Spółdzielni oraz regulaminu zasad używania lokali oraz regulamin porządku domowego i współżycia mieszkańców nie miało w sprawie znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji znaczenia. Przepisy te dla potrzeb rozstrzygnięcia sprawy przez organy nadzoru budowlanego mają charakter przepisów wewnętrznie obowiązujących. Normują one stosunki wewnątrzspółdzielcze. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Źródłem upoważniającym do nakładania obowiązków na obywateli mogą być wyłącznie akty prawa powszechnie obowiązującego. Takiej rangi nie ma ani statut K. w Krośnie, ani wspomniany powyżej regulamin porządku domowego i współżycia mieszkańców. W skardze kasacyjnej K. w Krośnie, reprezentowana przez r.pr. O. B., zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 pkt. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), dalej p.b. oraz § 14 a ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. z 1999 r., Nr 74, poz. 836 z późn. zm.) polegające na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, poprzez wadliwe uznanie przez Sąd I instancji, że zadaszenie loggii jest urządzeniem budowlanym skutkujące w konsekwencji naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3b p.b. poprzez wadliwe uznanie, że montaż zadaszenia loggii - skoro nie przekraczało ono 3 m - nie wymagał pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych organowi administracji architektoniczno-budowlanej; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy odmienne rozstrzygnięcie polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji było uzasadnione ze względu na naruszenie przez organ administracji przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 oraz 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., Nr 267). Sąd zaakceptował umorzenie postępowania - będące wynikiem wadliwego zastosowania przez PWINB art. 3 ust. 9 p.b. i art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3b p.b. i stwierdzenie braku podstaw do wydania decyzji merytorycznej w sytuacji, gdy rozstrzygniecie organu I instancji było prawidłowe. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przez określenie "roboty budowlane" należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zatem zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wykonanie robót budowlanych polegających na zadaszeniu loggii podlega procedurze wynikającej z prawa budowlanego. W ocenie skarżącej Sąd naruszył prawo materialne tj. art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane błędnie kwalifikując zadaszenie jako urządzenie budowlane. Celem zadaszenia loggii nie jest bowiem zapewnienie możliwości użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Zadaszenie loggii nie jest również urządzeniem technicznym. Zamontowany daszek jest elementem budowlanym konstrukcyjnym. Roboty budowlane polegające na jego montażu można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę. Jego montaż odbywa się za pomocą kotew (dybli) do płyty loggii. Następuje ingerencja w konstrukcję płyty loggii, powodując zmianę parametrów technicznych loggii (zwiększenie obciążenia). Zarówno daszek jak i jego montaż wymaga opracowania projektu budowlanego przez uprawnioną osobę o specjalności konstrukcyjno - budowlanej. Skutkuje to uzyskaniem pozwolenia na budowę. Inwestor wykonał roboty budowlane polegające na montażu konstrukcji stanowiącej zabudowę loggii. Wykonanie robót budowlanych zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wymagało pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Brak takiego pozwolenia na budowę, bądź zgłoszenia przed wykonaniem robót, stanowi samowolę budowlaną, którą należy zlikwidować. Forma likwidacji samowoli budowlanej uzależniona jest od dokonanych ustaleń organu nadzoru budowlanego. W ocenie strony skarżącej Sąd zaakceptował naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 3b p.b. poprzez wadliwe uznanie, że montaż zadaszenia loggii jest urządzeniem - skoro nie przekraczało ono 3 m - nie wymagał pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych organowi administracji architektoniczno-budowlanej. A zatem Sąd naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji umorzenia postępowania na zasadzie art. 138 § 1 pkt. 2 oraz 105 § 1 k.p.a. Postępowanie nie było bezprzedmiotowe, gdyż montaż zadaszenia wymagał przeprowadzenia postępowania i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 pkt 9 i art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił kwalifikację przedmiotowego zadaszenia logii lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. G. w Krośnie jako urządzenia budowlanego w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Jak stanowi art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane przez "urządzenie budowlane" rozumie się urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place na śmietniki. Zgodnie zaś z § 14a ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.) - na podstawie delegacji z art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane - na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia związane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, jak: kraty, żaluzje, zabudowy balkonów i loggi. Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji, iż w świetle przepisów art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane i § 14a ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia budowa loggi poprzez wykonanie zadaszenia przymocowanego śrubami do spodniej płyty loggi mieszkania znajdującego się kondygnację wyżej, stanowi montaż urządzenia budowlanego w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane. Przedmiotowe zadaszenie stanowi zabudowę loggi, o której mowa w § 14a ust. 2 rozporządzenia. Zadaszenie to posiada cechy urządzeń budowlanych, o jakich mowa w art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, gdyż jest zarówno fizycznie jak i funkcjonalnie związane z przedmiotowym budynkiem. Skoro zaś przedmiotowe zadaszenie stanowi urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, to na jego montaż inwestor nie musiał uzyskiwać pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Na inwestorze nie ciążył też obowiązek dokonania zgłoszenia tych robót właściwemu organowi, albowiem wykonane zadaszenie jest urządzeniem, którego wysokość nie przekracza 3m. Stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, budowa i wykonywanie robót budowlanych, wyszczególnionych w art. 30 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 3b nakłada na inwestora obowiązek dokonania zgłoszenia w przypadku budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m i wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu: krat na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz obiektach wpisanych do rejestru zabytków ( pkt 3a) i urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych (pkt 3b ). Zaznaczyć należy, iż podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2336/11, uznając zadaszenie balkonu w budynku wielorodzinnym za urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane i wskazując, że realizacja takiego zadaszenia nie wymagała uprzedniego uzyskania zgody właściwego organu architektoniczno-budowlanego (pozwolenia na budowę ani zgłoszenia). Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił stanowisko Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, iż w przedmiotowej sprawie brak było znamion naruszenia przepisów ustawy - Prawo budowlane i wobec tego nie było podstaw do wydania decyzji merytorycznej w tym postępowaniu przez organ nadzoru budowlanego. W tym stanie rzeczy decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] stycznia 2013 r., uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Krosna z dnia [...] października 2012 r. nakazującą doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę zadaszenia loggii lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. G. w Krośnie i umarzająca postępowanie pierwszej instancji, odpowiada prawu. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji zaakceptował decyzję organu odwoławczego, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a., uznając, że skoro w niniejszej sprawie wszczęto postępowanie z urzędu, a brak było podstaw do wydania decyzji merytorycznej, to po uchyleniu decyzji organu I instancji konieczne było umorzenie postępowania pierwszej instancji. W tej sytuacji nieusprawiedliwiony jest również zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. Decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie jest zgodna z prawem, a tym samym – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - brak było podstaw do jej uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak sentencji.