I SA/Bk 138/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia od cła importowanego towaru oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2013 r. nr [...], skierowaną do Z. J. (dalej również powoływany jako Skarżący) Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] listopada 2012 r. nr [...], w której stwierdzono powstanie z mocy prawa długu celnego w odniesieniu do samochodu marki F., motocykla Y. oraz przyczepy H., objętych procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od cła wg zgłoszenia celnego nr [...] z [...] maja 2011 r. oraz określono Skarżącemu wysokość należności celnych w odniesieniu do tego samochodu wraz z odsetkami za zwłokę. 2. Z decyzji organu odwoławczego wynika, że we wskazanym zgłoszeniu celnym Skarżący objął procedurą dopuszczenia do obrotu stanowiące mienie przesiedlenia: samochód osobowy marki F., motocykl Y., przyczepę samochodową H. oraz używane przedmioty osobistego użytku, wnioskując m.in. o zastosowanie zwolnienia od cła na podstawie rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych. Powyższe towary zostały dopuszczone do swobodnego obrotu i zwolnione z należności celnych i podatkowych. 3. Jednakże, w związku z poczynionymi w trakcie czynności sprawdzających ustaleniami, dotyczącymi przestrzegania warunków udzielonego zwolnienia z należności przywozowych, Urząd Celny w B. postanowieniem z [...] czerwca 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie przedmiotowych pojazdów. W efekcie tego postępowania stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania Skarżącego z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty oraz ustalenie miejsca stałego zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty, przez co naruszono warunki określone w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009. Tym samym, Skarżący nie był w momencie dokonywania zgłoszenia uprawniony do skorzystania ze zwolnienia z należności przywozowych, ponieważ nie spełnił warunków określonych w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że z przepisów art. 3-11 ww. rozporządzenia wynika kilka przesłanek, które muszą być spełnione łącznie dla zastosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych mienia osobistego. Jednym z warunków korzystania ze zwolnienia jest przeniesienie przez osobę przesiedlającą się, swojego miejsca zamieszkania na obszar celny Wspólnoty. Przez miejsce zamieszkania należy rozumieć miejsce normalnego życia osoby przesiedlającej się, miejsce, w którym koncentrowały się jej sprawy życiowe. Zatem osoba faktycznie musiała zmienić miejsce zamieszkania na terytorium Wspólnoty a nie jedynie deklarować ten fakt. Organ podkreślił, że przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych nie definiują pojęcia zaprzestania "stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim", o którym mowa w art. 4 pkt a ww. rozporządzenia, ani też "ustalenia przez osobę zainteresowaną miejsca zamieszkania na terenie Wspólnoty", powołanego w art. 7 ww. rozporządzenia. Przy interpretacji tego pojęcia należy mieć na uwadze treść przepisu art. 4 pkt 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, który stanowi, iż osoba mająca swoją siedzibę we Wspólnocie oznacza, jeżeli chodzi o osobę fizyczną, każdą osobę która na stałe w niej zamieszkuje. Biorąc powyższe pod uwagę, warunek zaprzestania przez osobę zainteresowaną stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim, które opuściła w rozumieniu art. 4 pkt a rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009, jak też ustalenia miejsca zamieszkania na terenie Wspólnoty w rozumieniu art. 7 ww. rozporządzenia należy interpretować wprost, zgodnie z jego dosłownym brzmieniem, jako opuszczenie terytorium państwa trzeciego, w którym osoba posiadała stałe miejsce zamieszkania z zamiarem stałego zamieszkania na terenie Wspólnoty. W rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z 1964 ze zm.) na prawną konstrukcję pojęcia "miejsce zamieszkania" wyrażoną w art. 25 Kodeksu cywilnego, składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz wola, zamiar stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. Miejscowość, w której osoba ma zamiar stale zamieszkiwać, powinna stanowić "centrum jej życiowej działalności". O stałości pobytu na danym terytorium decyduje przede wszystkim takie przebywanie, które ma na celu założenie tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Przez "zamiar stałego pobytu" należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać oświadczeniach zainteresowanej osoby. 4. Organ odwoławczy podkreślił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie prowadzonego postępowania, niekwestionowanego przez stronę postępowania, wynika bezspornie, że Skarżący od dnia [...] maja 2011 r., to jest od daty zadeklarowania przesiedlenia się na obszar Wspólnoty do Polski, przebywał w Polsce 4 miesiące (do 26 września 2011 r.) i następnie od 13 grudnia 2011 r. do 27 marca 2012 (ponad 3 mieś.). Przez cały pozostały okres Skarżący przebywał w USA, gdzie posiada swój dom (trzyrodzinny), który, jak stwierdził, jest wynajmowany. W okresie, gdy Skarżący przebywał w USA, posesja była zamknięta i nieużywana, a opiekowali się nią jego brat Z. oraz znajomy, C. K. Odnosząc się do przedstawianych przez stronę twierdzeń odnośnie konieczności przebywania w USA w związku z podejmowanymi staraniami o sprzedaż posiadanej tam nieruchomości, organ odwoławczy zauważył, że strona nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających fakt podejmowania prób sprzedaży domu w okresie przed deklarowanym przesiedleniem się do Polski, mimo, iż była wzywana do tego przez organ celny. Natomiast strona dwukrotnie przedkładała dokumenty na potwierdzenie mającej nastąpić sprzedaży swojej nieruchomości w USA, dotyczące okresu po deklarowanej zmianie miejsca zamieszkania. Najpierw w dniu 17 sierpnia 2012 r. strona nadesłała wydruk umowy bez oznaczonej szczegółowo daty (maj 2012), nie podpisanej przez żadną ze stron. Z treści tej umowy wynikało, że ewentualny nabywca - R. M. zobowiązuje się do nabycia przedmiotowej nieruchomości. W tym okresie (pismo z dnia 13 lipca 2012 r. - karta 244) Skarżący poinformował organ celny, że przebywa w USA, gdzie zajmuje się remontem swego domu. Następnie do odwołania z dnia 17 grudnia 2012 r. strona dołączyła kopię dokumentu z dnia [...] grudnia 2012 r., poświadczającego, zdaniem odwołującego się, fakt sprzedaży przez Skarżącego swojego domu w USA. Jednak z tłumaczenia tego dokumentu (karta nr 317) wynika, nie jest to umowa sprzedaży, lecz jedynie list intencyjny, który co do zasady przewiduje możliwość zawarcia w przyszłości umowy oraz określa reguły możliwej współpracy, ale nie tworzy stosunku zobowiązaniowego dla stron. Z powyższego wynika, zdaniem organu odwoławczego, iż Skarżący nadal posiada i zamieszkuje remontowany przez siebie dom w USA, mimo deklarowanego przesiedlenia się do Polski w dniu [...] maja 2011 r. Oznacza to, że zasadniczym miejscem jego zamieszkania są USA, mimo faktu posiadania przez niego domu w Polsce, zakupionego w 1997 r., gdzie okresowo przebywa. Zatem nie można podzielić stanowiska Skarżącego, iż aktualnie Polska stanowi jego główne miejsce zamieszkania. 5. Z powyższą decyzją nie zgodził się Skarżący i w złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł o jej uchylenie w całości a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie: – przepisów prawa materialnego, tj. art. 204 ust. 1 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego w związku z art. 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. poprzez jego zastosowanie i stwierdzenie powstania z mocy prawa długu celnego w związku z naruszeniem warunku przeniesienia przez stronę miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty w sytuacji, gdy skarżący przesiedlił się z USA do Polski; – przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 191 O.p., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na: – uznaniu, że Skarżący poprzestał na zamiarze osiedlenia się na stałe w Polsce i faktycznie nie nastąpiło zaprzestanie zamieszkiwania w państwie trzecim; – błędnym przyjęciu, że Skarżący jedynie deklaratoryjnie przeniósł miejsce swojego zamieszkania do Polski; – dowolnej ocenie zeznań świadków C. K. i Z. J. oraz wyjaśnień skarżącego, a w konsekwencji błędnym przyjęciu, że centrum życiowe Skarżącego nadal znajduje się w USA, b) art. 188, art. 187 § 1, art. 180 § 1, art. 122 O.p. polegające na oddaleniu wniosków dowodowych strony zawartych w odwołaniu od decyzji organu l instancji, a konsekwencji zaniechaniu przez organy podatkowe podjęcia czynności zmierzających ustalenia prawdy obiektywnej, w tym: – zaniechaniu zażądania informacji z KRUS Placówki Terenowej w W. M. w przedmiocie objęcia Skarżącego ubezpieczeniem społecznym i zdrowotnym rolników, – zaniechaniu przesłuchania świadka K. K. na okoliczność faktycznego przeniesienia przez Skarżącego swojego miejsca zamieszkania z USA do Polski oraz powiązań osobistych Skarżącego, co pozwoliłoby na ustalenie, że wyjaśnienia Skarżącego o jego rzeczywistym celu zorganizowania centrum życiowego w Polsce są prawdziwe, – zaniechaniu odebrania od Skarżącego oświadczenia w przedmiocie przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, w szczególności wobec: konsekwentnych twierdzeń Skarżącego o przeniesieniu swojego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego, tj. USA na obszar celny Wspólnoty — do Polski, podjęcia starań o sprzedaż posiadanej w USA nieruchomości, jako jedynego składnika majątku Skarżącego spoza obszaru celnego Wspólnoty, które to działania zostaną ostatecznie sfinalizowane w kwietniu 2013 r., zawarcia przez Skarżącego szeregu umów cywilnoprawnych mających na celu na zabezpieczenie jego interesów na terytorium Polski, objęcia skarżącego ubezpieczeniem społecznym i zdrowotnym rolników w KRUS, posiadania przez skarżącego stałego miejsca zameldowania w Polsce, posiadania przez skarżącego centrum jego życiowej działalności w B., gdzie znajduje się dom Skarżącego przy ul. P., w którym zamieszkuje, samochody oraz wszelkie i jedyne powiązania rodzinne oraz towarzyskie, co pozwoliłoby na ustalenie z całą stanowczością czy Skarżący przeniósł miejsce zamieszkania na obszar Wspólnoty. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 6. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. 7. Spór w tej sprawie dotyczy ustalenia, czy Skarżący deklarując w zgłoszeniu celnym spełnienie warunków do zwolnienia sprowadzonego z zagranicy towaru z cła na podstawie rozdziału III rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r., spełnił jeden z niezbędnych dla uzyskania takiego zwolnienia wymogów, tzn., czy przeniósł on swoje miejsce zamieszkania z kraju trzeciego (USA) na obszar UE (Polski). 8. Warunki pozwalające na zwolnienie z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego na obszar celny UE przez osoby fizyczne przesiedlające się z państw trzecich zostały określone w art. 3-11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE L z 10 grudnia 2009 r., Nr 324, s. 23). Zgodnie z treścią art. 3 wskazanego rozporządzenia, zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne, przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Omawiane zwolnienie ograniczone jest do mienia osobistego, które: a) za wyjątkiem szczególnie uzasadnionych okoliczności, pozostawało w posiadaniu oraz, w przypadku towarów nie przeznaczonych do konsumpcji, było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której osoba zainteresowana przestała na stałe zamieszkiwać w państwie trzecim, który opuściła; b) jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania. Przy czym, zwolnienie to może zostać udzielone tylko osobom, których miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy. Na gruncie cytowanych uregulowań zwolnienie od należności przywozowych mienia osobistego wymaga więc od osoby przesiedlającej się spełnienie podstawowego warunku, jakim jest fakt przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Jak natomiast wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, warunek ten nie został w rozpatrywanej sprawie spełniony. Analiza wymienionych regulacji daje podstawę do przyjęcia, że prawodawca łączy pojęcie przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania ze stałym zaprzestaniem zamieszkiwania w państwie trzecim i jego przeniesieniem na stałe na obszar celny Wspólnoty. Sięgając do definicji zawartej w innym wspólnotowym akcie prawnym zawierającym przepisy celne, zwrócić trzeba uwagę, że za "osobę mającą swoją siedzibę we Wspólnocie" uznaje się, w przypadku osób fizycznych, każdą osobę, która na stałe zamieszkuje we Wspólnocie (zob. art. 4 pkt 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz. Urz. UE L z 19 października 1992 r., Nr 302, s. 1 ze zm.). W wyroku z 26 kwietnia 2007 r. w sprawie C-392/05 Alevizos v. Ypourgos Oikonomikon, TSUE stwierdził, że kryteria determinujące pojęcie miejsca stałego pobytu, dotyczą zarówno więzów zawodowych i osobistych danej osoby z określonym miejscem, jak i długości tych więzów, i tym samym winny być analizowane łącznie. Za miejsce stałego pobytu Trybunał uznał miejsce, w którym zainteresowany ustanowił stałe centrum swych interesów. W sytuacji, gdy ocena ogólna powiązań zawodowych i osobistych nie wystarcza, to dla zlokalizowania stałego centrum interesów danej osoby, aby go określić, należy dać pierwszeństwo powiązaniom osobistym. Odwołując się natomiast do krajowego porządku prawnego przypomnieć należy definicję "miejsca zamieszkania", zawartą w art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którą miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Na tle tej regulacji powszechnie podnosi się, że aby wskazać daną miejscowość jako centrum życiowej aktywności osoby, należy przeanalizować, czy łącznie występują dwa integralne składniki miejsca zamieszkania, tj. corpus - będący obiektywnym składnikiem pojęcia miejsca zamieszkania, związanym z faktycznym pobytem w danej miejscowości oraz animus - subiektywny element tego pojęcia wyrażający się w zamiarze stałego pobytu w danej miejscowości. Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie jest zatem wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, ani też sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości niepołączony z przebywaniem w tej miejscowości. Natomiast, przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości, i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów (zob. np. komentarz do art. 25 kodeksu cywilnego [w:] B. Giesen, W. J. Katner, P. Księżak, B. Lewaszkiewicz-Petrykowska, R. Majda, E. Michniewicz-Broda, T. Pajor, U. Promińska, M. Pyziak-Szafnicka, W. Robaczyński, M. Serwach, Z. Świderski, M. Wojewoda, Kodeks cywilny. Część ogólna. Komentarz, LEX 2009; komentarz do art. 25 kodeksu cywilnego, [w:] K. Piasecki, Kodeks cywilny. Komentarz. Księga pierwsza. Część ogólna, Zakamycze 2003; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2009 r., II FSK 896/08). Należy zgodzić się z argumentacją Organu, iż sytuacja, w której osoba zainteresowana wyraża jedynie wolę zakończenia stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim, (nawet jak to jest w tej sprawie jednocześnie posiada zameldowanie i posiada dom w Polsce), nie pozwala na stwierdzenie, że faktycznie nastąpiło przeniesienie stałego miejsca zamieszkania na obszar Wspólnoty. Zakończenie stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim jako zdarzenie wieloczynnościowe i rozciągnięte w czasie zaistnieje dopiero wówczas, gdy osoba zainteresowana opuści terytorium państwa trzeciego, który to akt będzie ostatnią czynnością procesu przesiedlania się na teren Wspólnoty (komentarz do art. 4 Konwencji Modelowej OECD – Model TAX Convention on Income and on Capital, OECD, Paryż lipiec 2005 – wersja skrócona, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2006 r.) 9. Zebrany materiał dowodowy potwierdza ustalenia Organów, że w sprawie nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania Skarżącego z państwa trzeciego (USA) na obszar Wspólnoty. Z materiału tego wynika bezspornie, że Skarżący od dnia [...] maja 2011 r., czyli od daty zadeklarowania przesiedlenia się na obszar Polski, przebywał w Polsce 4 miesiące (do 26 września 2011 r. i następnie od 13 grudnia 2011 r. do 27 marca 2012 r. (ponad 3 miesiące). Przez pozostały okres Skarżący przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie posiada swój trzyrodzinny dom, który jak twierdził, jest wynajmowany. Rację należy przyznać Organowi, że Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających fakt podejmowania prób sprzedaży domu w okresie przed deklarowanym przesiedleniem do Polski, mimo wezwań Organu celnego. Dwukrotnie natomiast Skarżący przedstawiał dokumenty na potwierdzenie mającej nastąpić sprzedaży nieruchomości w USA, ale dotyczące okresu po deklarowanej zmianie miejsca zamieszkania. Z materiału sprawy wynika, że Skarżący nadal posiada i zamieszkuje remontowany przez siebie dom w USA, mimo deklarowanego przesiedlenia się do Polski w dniu [...] maja 2011 r., co w ocenie Sądu oznacza, że nadal zasadniczym miejscem jego zamieszkania jest terytorium Stanów Zjednoczonych, mimo faktu posiadania przez niego domu kupionego w Polsce w roku 1997 r. Sąd wobec powyższego nie podziela zatem argumentów Skargi, że aktualnie Polska stanowi dla Skarżącego główne miejsce zamieszkania. Planowane, ewentualne sprzedanie domu w USA w roku 2013, być może faktycznie wpłynie na ostateczne przeniesienie centrum życiowego Skarżącego do Polski, nie zmieni to jednak faktu, że na towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym nie będzie mu przysługiwało zwolnienie od cła, bowiem art. 7 cytowanego rozporządzenia Rady (WE), ogranicza możliwość przyznania powyższego zwolnienia do 12 miesięcy od deklarowanego przesiedlenia się na obszar Wspólnoty. Nie zmienia tej konstatacji fakt ubezpieczenia domu w Polsce i z argumentacją Organu w tej kwestii, Sąd się zgadza. Sąd podziela także argumenty Organu, który podnosi, że Skarżący nie posiada w Polsce żadnego źródła utrzymania, co z kolei w zestawieniu z przytaczanym komentarzem do art. 4 Konwencji Modelowej OECD, że o przeniesieniu interesów gospodarczych świadczyć może głównie to, że w nowym kraju osoba przesiedlająca się uzyskuje większość (a najlepiej wszystkie) dochody, skutkuje stwierdzeniem o braku przeniesienia interesów gospodarczych Skarżącego do Polski. Konstatując: sama wola zakończenia stałego zamieszkania, chociaż poparta próbami sprzedaży domu w USA, przy jednoczesnym braku posiadania źródła utrzymania w Polsce, braku przeniesienia interesów gospodarczych do Polski, nie są wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania na obszar Wspólnoty. Brak jest w takiej sytuacji elementu corpus (por także wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 listopada 2010 r., I SA/Bk 270/10). Fakt zameldowania w kraju nie może decydować o "przesiedleniu się" do Polski. Zameldowanie jest bowiem kategorią prawa administracyjnego, a o miejscu zamieszkania osoby fizycznej decydują kryteria przebywania w danej miejscowości z zamiarem stałego w niej pobytu. Zameldowanie jest więc stanem, który może ułatwić ustalenie miejsce zamieszkania, a nie przesądzać o takim fakcie. 10. Sąd zauważa również, że jak wynika z informacji nadesłanych na żądanie Organów od ZUS, KRUS i urzędu skarbowego, Skarżący nie figuruje jako osoba ubezpieczona ani płatnik składek na ubezpieczenie społeczne. Nie figuruje również w ewidencji podatników płacących podatek od towarów i usług. Z tego wynika także, że zawodowo i ekonomicznie nie jest związany z miejscem, które w przyszłości stać się ma jego miejscem zamieszkania. 11. Zatem wszystkie te okoliczności potwierdzają ustalenia Organów, że Skarżący nie przeniósł swojego miejsca zamieszkania z USA na obszar Wspólnoty. Jego centrum życiowe nadal mieści się w USA, gdzie przebywa. Fakt posiadania miejsca zameldowania, przyjaciół, czy rodzeństwa (które ma swoje rodziny) w Polsce oraz przeniesienie do kraju osobistego mienia przesiedleńczego w postaci samochodu, motocykla i przyczepy, nie wystarczy do stwierdzenia, że Skarżący przestał zamieszkiwać w USA i opuścił to Państwo. Świadczyć to może co najwyższej o woli przeniesienia w bliżej nieokreślonym czasie swojego centrum życiowego do Polski, co nie jest równoznaczne z "przeniesieniem miejsca zamieszkania", z "przesiedleniem się na pobyt stały". Zatem w ocenie Sądu za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 204 ust. 1 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. oraz art. 191 O.p. 12. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, Sąd zauważa, że Organy podjęły wszelkie czynności zmierzające do zebrania i wnikliwego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie i po analizie sprawy nie dopatruje się naruszeń wskazywanych w skardze norm Ordynacji podatkowej. 13. W związku z powyższym Organy zasadnie przyjęły, że Skarżącemu nie przysługiwało zwolnienie od należności celnych mienia przesiedlenia. Nie został bowiem spełniony jeden z koniecznych warunków do zastosowania tego zwolnienia. W tym stanie rzeczy, nie znajdując uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu uznając, że decyzja odpowiada prawu. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).