II SA/Wa 527/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spraw.), Janusz Walawski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia – oddala skargę – `Sygn. akt II SA/Wa 527/13 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Komendant Główny Policji, na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia [...] M. G. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], nr [...], z dnia [...] listopada 2012 r., o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w piśmie z dnia 5 września 2012 r. [...] M. G. wniosła odwołanie od doręczonego jej w dniu [...] sierpnia 2012 r. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Komendanta Miejskiego Policji w [...] o ustaleniu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji. W treści pisma wskazała, iż z powodu załatwiania pilnych spraw rodzinnych odwołanie nie zostało złożone w terminie. M. G. odpowiadając na pismo z dnia [...] września 2012 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wyjaśniła w piśmie z dnia 8 października 2012 r., przyczyny, z powodu których uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Postanowienie nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Komendanta Wojewódzkiego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, doręczono stronie w dniu 16 grudnia 2012 r. Organ w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. poinformował M. G., że od powyższego postanowienia przysługuje jej nie skarga do sądu, lecz zażalenie do Komendanta Głównego Policji. W tej sytuacji w dniu 27 grudnia 2012 r. M. G. wniosła zażalenie, domagając się uchylenia postanowienia nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. i przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Komendant Główny Policji na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził, że zażalenie M. G. z przyczyn przedmiotowych jest niedopuszczalne, gdyż od zaskarżonego postanowienia nr [...], z dnia [...] listopada 2012 r., wydanego na podstawie art. 59 § 2 kpa zażalenie nie przysługuje. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu lub o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania bądź zażalenie jest ostateczne i przysługuje od niego prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Organ wskazał, iż w sytuacji wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie, na które zażalenie nie przysługuje, obowiązany jest w oparciu o art. 134 k.p.a. stwierdzić jego niedopuszczalność. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 661/09, organ podniósł, iż merytoryczne rozpoznanie takiego zażalenia stanowiłoby rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 kpa § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła M. G., podnosząc zarzut naruszenia art. 134 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia oraz naruszenie art. 58 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przez co naruszono art. 7, art. 77 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W motywach skargi skarżąca wskazała, iż z powodu sprawowanej opieki nad chorą matką oraz ze względu na nawał obowiązków służbowych nie mogła wnieść odwołania w terminie. Okoliczności tych nie wzięto pod uwagę przy rozpatrywaniu jej sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy orzekając w danej sprawie organ administracji nie naruszył norm prawa materialnego, jak również prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Rozpoznając pod tym względem sprawę, której dotyczy skarga M. G., Sąd uznał, że skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Stwierdzić należy, że z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania Kodeks postępowania administracyjnego wiąże ujemne dla strony skutki procesowe. Odwołanie wniesione po upływie wymaganego 14 dniowego terminu jest bezskuteczne i zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Fakt złożenia w niniejszej sprawie odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. z uchybieniem terminu jest bezsporny. Stosownie do art. 58 § 1 k.p.a. uchybiony termin winien być przywrócony na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Trafnie wskazał Komendant Główny Policji, iż z treści cytowanego art. 59 § 2 k.p.a. wynika, że postanowienie organu odwoławczego wydane w przedmiocie przywrócenia lub odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia jest ostateczne. Oznacza to, że na takie postanowienie nie przysługuje zażalenie, lecz skarga do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W postanowieniu tym zawarto prawidłowe pouczenie o przysługującym skarżącej prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. organ ten błędnie poinformował skarżącą, że zamiast skargi przysługuje jej prawo do wniesienia zażalenia do Komendanta Głównego Policji. Stosując się do tego pouczenia skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] listopada 2012 r., lecz jego wniesienie w świetle treści art. 59 § 2 kpa, jak słusznie stwierdził Główny Komendant Policji, było niedopuszczalne. W tych warunkach, wbrew skardze, organ prawidłowo w oparciu o art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 58 k.p.a. oraz art. 7 i 77 k.p.a. bowiem organ odwoławczy stwierdzając w postępowaniu wstępnym, że zażalenie z przyczyn przedmiotowych jest niedopuszczalne, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, nie rozstrzyga sprawy pod względem merytorycznym, lecz tylko pod względem procesowym. Wobec tego organ nie stosuje wskazanych wyżej przepisów dotyczących wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia i prowadzenia postępowania administracyjnego, tym samym nie można postawić mu zarzutu ich naruszenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.